November wordt veelal geassocieerd aan guur weer , steeds korter wordende dagen , lagere temperaturen en al vanouds staat deze maand voor verval , somberheid en wanhoop. Ideaal dus om in deze tijd van het jaar griezels en attributen boven te halen voor een heuse spokentocht moeten destijds de Florastappers hebben gedacht.

Gehuld in fluorescerende kledij , zaklamp bij de hand trekken reeds enige jaren velen richting Sint Denijs Westrem , alwaar de weidse omgeving voor dit  concept wordt omgetoverd tot een uniek en mysterieus gebeuren .

Verspreid over de diverse omlopen waren ook nu weer levende spoken en griezels op de meest onverwachte momenten en plaatsen opgesteld. Uit het niets te voorschijn komend verscholen achter bomen en struiken , wisten ze de vele deelnemers op een typische en verschillende manier te ‘ begroeten ‘ met gegil en geschreeuw. De ideale manier om de stappers de stuipen op het lijf te jagen en de stemming ten top ten drijven.

De mensen achter de Florastappers hadden dan ook niks aan het toeval overgelaten om het beste van zichzelf te geven. Naast talrijke verklede spoken , werden zowel de start als rustpost gehuld in een lugubere sfeer.  Ook onder de deelnemers niks anders dan tevredenheid , naast het bezoek van de diverse buren wandelclubs ook heel veel individuele wandelaars bij de start. Zij komen telkens opnieuw om de unieke sfeer op te snuiven , meestal in kleine groepjes met vrienden , familie of werkmakkers.  Waarbij eenieder uiteraard zijn medewandelaars de stuipen op het lijf probeert te jagen en zo ook zelf meedraagt tot de uitbouw van het gebeuren.

Wie meer omtrent de Florastappers Gent wenst te vernemen kan alvast een kijkje gaan nemen op www.florastappersgent.be of contact opnemen met het secretariaat van deze club op tel. 09/231.48.64

We kijken alvast uit naar de organisatie van Ghent by Night op zaterdag 13 december as. wanneer een sfeervolle wandeling doorheen het historische en pittoreske Gent staat geprogrammeerd.

Wanneer men op verkenning gaat in de Westhoek in de omgeving van Poperinge , moet men er zeker en vast eens halt houden in Roesbrugge.  Wellicht zou men het eveneens de titel van ‘ mooiste dorp van West-Vlaanderen ‘ kunnen bestempelen , doch samen met fusiegemeente Haringe – een van de oudste fusies in België trouwens – is het dorp bijzonder de moeite waard.  Er is veel bedrijvigheid , het dorpje kende een rijk handelsverleden en het patrimonium wordt goed bewaard. De driebeukige neoclassicistische Sint-Martinuskerk is eerder uitzonderlijk in de streek en ook het oude gemeentehuis/vredegerecht uit 1880 , nu weliswaar te koop gesteld , domineert de skyline.

Maar Roesbrugge is ook het dorp waar de zogenaamde ‘ Dode Ijzer ‘ stroomt , een meander van de Ijzer die al in de 13^de eeuw werd afgesneden , alwaar vissers hun hengel uitsmijten en waterhoentjes en ander gevogelte zich thuis voelen.  Daarnaast is er ook de ‘ echte Ijzer ‘ , want Roesbrugge is het laatste dorp waar de rivier kabbelt vooraleer de Franse grens of de schreve (zoals het ze het alhier mooi zeggen) over te steken.  Rond het thema van die ‘ Dode Ijzer ‘ is een Provinciale wandelroute uitgestippeld , waarbij landelijke kerk- en rustige wegen de mooiste natuurgebieden aandoen  langs een natuurlijke landgrens van de Zwijn- , de Ijzer en de Heidebeek. Stille wegen alwaar eertijds de smokkel heerste brengen je naar het pittoreske dorpje van Haringe.

WANDELBESCHRIJVING :

In de schaduw van de het Roesbrugse marktplein , alwaar zomers de huiszwaluwen hun nesten onder de dakgoten bouwen , stap je naar de Rohardusbrugge.  Meteen het startpunt van onze wandeling en het ontstaan van Roesbrugge want hier in de 12^de eeuw werd door ene Rohardus over de Isera of’ het heldere water ‘ een brug geworpen.  Meteen nemen we net over de Ijzerbrug het verend graspad alwaar we in de informatieluifel onze kennis over de Ijzer en de vallei kunnen aanvullen.

Een voetgangersbruggetje neemt u mee over de Dode Ijzer en door vette weiden waar in de zomer koeien grazen en het best opletten is voor de vele taartenvlaaien.  We krijgen er een prachtig zicht op de Ijzervallei : zijn bedding , zijn oevers.  Maar ook het pittoreske dorpje laat zich kenmerken aan de horizon waarbij hoog boven de daken van het gewezen gemeentehuis , de kerktoren torent en de resten van het brouwershuis in empirestijl prijken.

Natuurliefhebbers komen hier aan hun trekken. Verschillende soorten watervogels zijn hier thuis. De reiger , waterhoen , fuut , witte ibis , enzovoort vinden hier hun halte- of broedplaats. Een kleine buiging van het traject brengt ons terug in landbouwgebied van Sint-Omaars met pittoreske hoeven. Hier leven ook de verhalen op over “Blauwers en Commiezen”  aangezien we eigenlijk voortdurend op korte afstand van de grens wandelen.

In de verte hebben we reeds zicht op de kerktoren van Oost-Cappel waar de grens dit Noord-Frans dorpje eigenlijk in twee verdeelt. Een typisch grensgeval, rijk aan verhalen uit de blauwerstijd, hanengevechten, grensoverschrijdende feesten en heel veel folklore.

Een korte tijd later verlaten we weer de verharde weg voor een weide pad die door een prachtig stukje natuur langs de Zwijnbeek of “ Zwyne Becque ‘’ voert.  De beek vormt hier de grens tussen Vlaanderen en Frans-Vlaanderen tot de Ijzer.  Een opmerkzaam vogelliefhebber zal hier zeker wel de aalscholver , zwarte ruiter en de opvallende geelgorzen waarnemen. Je stapt er zowaar voorbij sleepruim en meidoorn , waarbij steevast rijke zandleemakkers volgestouwd met tarwe , aardappelen , suikerbiet en maïs de horizon vullen. 

Een sierlijke voetgangersbrug laat ons nog maar eens de stroom dwarsen waarbij ons blik glijdt over de meanders van de Ijzer en de vele waterlelies op het wateroppervlak. We komen terecht in een gebied van ‘ broeken ‘ doorspekt met jagersputten waarop houten lokeenden dobberen. Ja de Franse jagers houden hier soms nogal oneerbiedig huishouden in het waterwild.  Maar we vergeten de wereld van lokeenden , jagers en aardse zorgen. Laten onze fantasie de loop en herinneren ons dat hier ooit op die smalle Ijzer de Noormannen voeren en tientallen generaties boeren hebben gezaaid en geoogst.

We volgen verder stroomopwaarts onder de ruisende waaipopulieren en voorbij een oude spoorwegberm waar heel wat geschiedenis aan verbonden is.  Het is de monding van de Heidebeek of Ey Becque in de Ijzer en het vormt net al de Zwijnbeek , de natuurlijke grens tussen Frankrijk en België.  Het gebied vormt een mijlpaal in de geschiedenis van blauwers en commiezen , verkenners en verklikkers.  Ruim twee eeuwen lang werden tabak , alcoholische dranken , boter , zelfs levende runderen over de beek en de grens gesmokkeld.  Het waren heroïsche tijden die doorleven in volksverhalen als die van Karel (Velde) De Blauwer.

Rechts van ons is er een uitnodigend bruggetje over de Heidebeek die het GR-pad langs de Ijzer volgt. Alweer een plek die druipt van de blauwersverhalen , maar we weten ons te beheersen en zwenken af richting Haringe. Tussen twee zomereiken en geprangd tussen een mäis- en kolenveld soest opeens de dorpskom van het stille Haringe voor u uit.  Bij het betreden van het dorp merken we op zijn sokkel en in volle actie een bronzen versie van Karel de Blauwer.  Een monument ter herinnering aan al de smokkelaars van de Westhoek , die dankzij dit beroep-aan-de-rand , zo hun leven en dat van hun kinderen meer leefbaar maakte.

Reeds van ver hadden we de laatgotische hallenkerk van Haringe ontwaart . Je geniet gewoon van het stemmige kerkpleintje met zijn  drie beuken , de fraaie deur met bas-reliëf , de ingetoomde linden rond de kerk , de pastorie en het omgeven kerkhof met oude grafzerken. Tot tussen de pastorie en de kerk door je tussen de linden een aftandse kerkwegel wordt ingestuurd langs een meidoorn- en ligusterhaag.

Voorbij de dorpskom merken we dat het pad je hoger en droger voert tussen de velden en akkers met zicht op de Ijzervallei.  Waarna we via een hek in een prachtig weiland rakelings langs de Kerkebeek terechtkomen.  Forse meidoornstruiken , knotwilgen en populieren vormen terug de metgezel  waarbij reeds aan de horizon , het dorp van Roesbrugge met een rijk handsverleden wenkt.

Bekijk eveneens de bijhorende fotoreportage

De Elfbergentocht van Pwc Heuvellandstappers staat in wandelmiddens bekent als één der absolute pronkstukken van de wandelsport in Vlaanderen. Ook nu weer zou de parkoersmaker van dienst ons verrassen met een  ongemeen rijke keus aan natuurpaden die hij wist aan één te rijgen langs de schitterende glooiende landschapsbeelden van het West-Vlaamse en Franse Heuvelland.

De helse stortbuien van de voorbije nacht hadden er ons wijselijk attent op gemaakt dat deze Elfbergentocht anno 2008 terug enkele heroïsche modderstroken in zich zou houden ,  zodat we maar wijselijk in de vroege ochtend verkozen het wat rustiger aan te doen en de 26 kilometers voor ons te nemen.  Ook bij de organisatoren had het in laatste instantie wat voor kopzorgen gezorgd , zodat mits enkele kleine aanpassingen deze Elfbergentocht niks van zijn kwaliteit zou dienen in te leveren.

Met start vanuit het pittoreske dorpje Westouter tekenden de silhouetten van de heuveltjes zich reeds duidelijk af in het vlakke landschap. En het duurde dan ook niet lang toen we de pittoreske dorpskern en het kleine Sint-Eliugiuskerkje achter ons hadden gelaten en een eerste avontuurlijk wandelpad voor onze voeten werden gestrooid richting de Hille.

Meteen de beproeving van een reeks hellingen die zouden volgen , al moeten we zeggen dat de Hille met zijn 70 meters weliswaar een leuke intro zou gaan betekenen. Een gezellig op- en neergaand asfaltwegje waarlangs menig bedehuisje was neergepoot wees er ons duidelijk op dat we dit jaar de richting van Frans-Vlaanderen en de platte bult van de Catsberg zouden opgaan.  Maar hiervoor was het weliswaar nog te vroeg , want via de imposante Vitsemolenhoeve en de Pudefort mochten we erlangs  nog wat flirten met de Frans-Belgische schreve, alvorens via een grenspaal uit 1821 definitief Frankrijk binnen te loodsen.

Het zou de inzet gaan worden van een ware pleiade van schitterende karrensporen en wegels die ons tussen de velden door telkens maar weer adembenemende zichten gunde op de karakteristieke contouren van het Heuvelland en de dorpjes van Boeschepe en Berthen.  In één trek gunde de parcoursmeester ons immers alle facetten die het prachtige glooiend landschap van Heuvelland te bieden had , fenomenaal kon het immers genoemd worden.

Ondertussen  hadden we de flanken van de 112 meters hoge Kokereelberg reeds verteerd , een heuvel van derde categorie maar toch goed genoeg om eventjes een tandje bij te zetten en vooral de prachtige beelden op het Oud-Vlaams stadje van Bailleul (Belle) en het achterland van Picardie tot ons te nemen.  Waarna een gedegen veldwegel ons tenslotte afzette in Berthen voor een eerste controle in het toepasselijke Rust’hof.

Het was duidelijk dat na de controle de Heuvellandstappers de kaart hadden uitgekozen van de Catsberg.  Breed en gedrongen met zijn trappistenabdij en rode tv-mast bovenop de berg zou hij nu enkele uren ons gezichtsbeeld gaan bepalen. Een resem van bolle en holle wegels behaagd met hagen , houtkanten , bomenrijen en straatnaambordjes als Cappelstraete , Yperstraete en Vlaeminckstraete vertelden ons dat in dit hoekje van Frans-Vlaanderen het Vlaams nog duidelijk aanwezig is.  We bleven weliswaar wat op onze honger zitten toen de beklimming van de Catsberg net aan de voet ervan uitbleef en we na tal van heerlijke omzwervingen op de flanken van deze en ‘ le sentier autour du Monastère ‘  een tweede maal belandden in de rustpost van Berthen.

We zijn ondertussen reeds ruim halfweg , waarna een geoogst stoppelveld ons geruime tijd op sleeptouw neemt over de diverse heuvelruggen en we achter ons nog een laatste zicht op de Catsberg nemen.  De ellenlange veldweg die we volgen zou de aanval gaan inzetten op de Zwarte Berg zo dachten we.  Doch bijna “ puffend “ boven met een feestelijk zicht op de contouren van het Heuvelland maken we rechtsomkeer en duiken naar beneden richting Berthen en le Purgatoire.   Juist , het vagevuur komt eraan !

Een imposant brokkenpad ‘ impasse de Bowland ‘ , gelukkig bewaakt door het kapelletje ter ere van Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen en ditmaal kurkdroog , zet ons klaar voor een tweede aanval op de Zwarte Berg en het park van Marguerite Yourcenar.  

Het laat ons uitdeinen op de flanken van de Zwarte berg en enkele imposante zichten op de hoppevallei van Poperinge , alvorens de  laatste en obligate buitenrust te treffen in het domein zelf. Pas echt spectaculair werd het , toen we ons door het bos een weg zochten op de kruin van de Zwarte Berg . De wandeling vond onmiddellijk zijn avontuurlijke aard terug om ons over en tussen de vele glooiingen door op te maken voor een raid op de Zwarte & Vidaigneberg. Via een nauwe doorgang aan de voet van de berg wrongen we ons de hoogte in om rakelings langs de ‘ Camping du Mont Noir ‘ te scheren en warempel onverwachts uit te mondden in de nabijheid van de Heuvellandse kabellift en het drukkere en befaamde uitgangsdecor  van de Mont Noir.

Het grootste klim- en klauterwerk hadden we nu wel duidelijk achter de rug. Er volgde nog een weergaloos wandelpad doorheen de visvijvers van de Ponderosa tot we in de diepte alras het schattige Sint-Eligiuskerkje van Westouter zagen schitteren.  Meteen het richtpunt om via enkele rustige boerenwegels uit te bollen en deze succulente Elfbergentocht feestelijk af te ronden met een verfrissende Keizer Karel.

Neem eveneens een kijkje naar de bijhorende fotoreportage

                                                                            
   7 juni 1917 zou een belangrijke mijlpaal gaan betekenen in de geschiedenis van de 1^ste Wereldoorlog. Op die dag zorgden de geallieerden voor een verrassingsoffensief dat naar verluid zelf tot in Parijs en Londen te horen was.  Ze lieten 19 dieptemijnen onder de Duitse stellingen tot ontploffen komen. Door die aanval veroverden
de Geallieerden het gebied tussen Wijtschate en Mesen.

De provinciale Kraters- & Mijnenwandelroute van 7 km lang , gekenmerkt door zijn zeshoekige bordjes herinnert en verbindt de meeste zichtbare relicten van die dag in en rond Wijtschate.

WANDELBESCHRIJVING :

Heuvelland het uiterst zuidelijke puntje van West-Vlaanderen wordt gekenmerkt door zijn typisch glooiend karakter , zijn beboste hellingen , prachtige vergezichten en weidse landbouwgronden. Doch het draagt ook de zichtbare sporen van de 1^ste WO met zich mee. De scheidingslijn tussen de Duitse troepen en de geallieerden liep immers dwars door Heuvelland. De bloedigste wapenfeiten waren de slag om de Kemmelberg in april 1918 en de mijnenslag van Wijtschate (juni 1917).

Heel toepasselijk start de Kraters- & Mijnenwandelroute dan ook in de schaduw van de Wijtschaatse Sint-Medarduskerk , cruciaal gelegen op de hoogte van de Kapelenie zal het gebouw gedurende gans de tocht als een baken domineren en ons een eerste maal een enig zicht gunnen op de gracieuze golvingen en het nabijgelegen Bayernwald.

Van hieruit kan de stapper een extra lus maken van 2 km richting de Kroonaard , wij verkiezen de drassige verende graswegel voor ons die de richting uitwijst van het 19ha groot Kampagnebos. Langs het best smeuïg bospad stootten we zowaar op een bunkertunnel die nu omgevormd is tot vleermuizenhol. Het bos geleid door de nabije Wijtschatebeek  en tijdens de Eerste wereldoorlog in handen van de Duitse troepen , was een belangrijk gebied voor de Geallieerden. Het was dan ook reeds vanaf 1916 dat ze in deze regio volop aan het graven waren onder de Duitse stellingen. De Duitsers waren hiervan weliswaar op de hoogte en starten de bouw van een 30-tal verticale schachten die uitliepen in horizontale tunnels om de Britse aanvalstunnels te contouren. Eéntje ervan “ de Dietrich schacht ‘’ werd recent gerenoveerd en opengesteld voor het publiek. De schacht ligt dan ook op het traject van deze provinciale wandelroute.

Waarna het verder gaat naar de site van ‘ le Petit Bois ‘ en we in de verte twee kraters ontdekken. Het is hier dat in maart 1917 voor het eerst een elektrische graafmachine uitgetest werd om ondergrondse tunnels uit te graven. Het werd een mislukking en de zware machine boekte nauwelijks vooruitgang. Ze werd alras na enkele maanden stilgelegd en onder de grond achtergelaten. Daar bevindt ze zich nu nog steeds.

Hierna dienen we een tijdlang de drukke Wijtschatestraat te volgen , maar de enige zichten op het glooiend landschap en de robuuste Kemmelberg op de achtergrond maken veel goed. Hier vochten de katholieke 16th Irisch Division en de protestantse 36th Ulster Division op 7 juni 1917 hand in hand een verbeten strijd om de inname van Wijtschate .  Links in de richting van Kemmel valt ons oog op een zoveelste mijnkrater. Het is die van Peckham , alwaar zo’n 39500 kilo munitie op de bewuste zero-day tot ontploffing werd gebracht.  

Waarna de Scheerstraat ons verder over de glooiingen hevelt en via een karrenspoor de richting van de ‘ Spanbroekmolenkrater ‘ uitkiest. Drie eeuwen lang heeft de wind op deze hoogte de Spanbroekmolen aangedreven. Tot in november 1914 , toen hij tijdens hevige gevechten in Duitse handen terechtkwam.  De Spanbroekmolen lag op een heel strategische plek want vanaf hier tot in Belle ( Bailleul) konden de geallieerden geen voet meer verzetten of de Duitsers hadden het gezien. Deze plaats was van enorm belang tijdens de Britse offensief , doch het liep fataal af. Op het afgesproken tijdstip (zero hour) haperde het ontstekingsmechanisme. Toen de soldaten van de Ulster divisie uit hun loopgraven klauterde om de aanval in te zetten , liepen ze recht in de armen van de Duitse machinegeweren. En dan luttele seconden te laat ontplofte alsnog de mijn en raakten vijand en vriend bedolven onder dezelfde aarde.

De krater gegraven door the 171 Tunneling Company in 1916 is de best bewaarde en waarschijnlijk wel ook meest gekende . Omgedoopt tot ‘  Pool of Peace ‘ is het nu een vredevol oord van bezinning waarbij in de zomer wel honderden waterlelies het wateroppervlak sieren. Hier net ver vandaan in de schaduw van enkele knotwilgen kregen een 88 tal Britten een eeuwige rustplaats in het Lone Tree Cemetery , ze sneuvelden allen tijdens de eerste dag van de beruchte ontploffing.

Momenten die ons doen wegmijmeren tot bezinning wanneer we ons terug op pad begeven in het landschap van ‘ Messines Ridge ‘ en de Kruisstraat. Tussen steevast elkaar opvolgende glooiingen ontwaren we aan de horizon de merkwaardige koepeltoren van de Mesense  Sint-Niklaaskerk met in zijn zog de Ierse Vredestoren. Het was hier dat op 7 juni 1917 , 19 mijnen de stilte verscheurden en een gigantische vuurzee veroorzaakten. Het was hier dat op die bewuste dag de heuvelrug tussen Wijtschate en Mesen heen en weer schudde als nooit voorheen.

Ze verschenen als negentien gigantische rozen met karmijnrode blaadjes of als enorme paddenstoelen die traag en majestueus oprezen uit de grond en daarna met een grandioze knal in stukjes uiteenspatten , waarbij veelkleurige zuilen van vuur , gemengd met aarde en scherven de hoogte injoegen.

Langzaam laten we ons leiden door dit heden ten dage vredig landschap , alwaar tenslotte een laatste stukje onverhard ons tussen de behuizing door feilloos afzet op de dries van Wijtschate.

Bekijk eveneens de bijhorende fotoreportage

Het Zeelandse Philippine is sinds mensenheugenis gekoppeld aan een culinaire lekkernij. Want wie Philippine zegt , zegt mosselen …  Het dorp amper 60ha groot en met 2200 inwoners is inderdaad zowat het mekka geworden van talrijke specialiteiten  die ook maar iets te maken heeft met mosselgerechten.  Verdeeld over acht restaurants , waarbij maar liefst vijf van de acht patrons familie zijn van elkaar (allen hebben als grootvader immers Arie Wiskerke) , weten ze als geen ander de befaamde mosselen op ‘ Philippiense wijze ‘ aan de man/vrouw te brengen.

Jaarlijks tijdens het laatste weekend van augustus kiezen de burgemeesters van Zeewsch-Vlaanderen de nieuwe mosselwijn.  In Philippine gaat dit gepaard met een heus mosselfeest , waarbij naast een rommelmarkt , straattheater , showbands , muziek en uiteraard ook gekookte mosselen … zowaar sinds een 11-tal jaar de naburige wandelclub uit Assenede op de proppen kwam met een Mosselfeestentocht.

Meteen een schot in de roos zo bleek bij onze aankomst zaterdag 30 augustus laatstleden in sportcomplex ’t bermpje.  De Chatons uit Ronse en Les Marcheurs de la sylle hadden immers net een lading leden uitgeladen die maar al te graag een dagje stappen en culinair kuieren  zagen zitten.

Vanuit de te krappe voetbalkantine werden we vooralsnog bezijden de sportterreinen een groenrijke woonwijk ingestuurd. En ook hier bleek duidelijk dat Philippine leeft van mosselen … je kon het maar niet bedenken of in iedere straatnaam zat  wel het woord ‘mossel’  verwerkt …  Kriskras leidde de omloop ons dus via de Mosselbank , de Mosselpolderstraat of andere Mosselverkorting om uiteindelijk de weidse polders in te trekken.

Geheveld op een talud omgeven door een statige bomenrij werden we zowaar ondergedompeld op oneindige vlakke landerijen van hoe raad je het ook ‘ de mosselpolder ‘.  Tijdens de 17^de eeuw vormde dit gebied en het haventje van Philippine een belangrijke aanvoerroute vanaf de Westerschelde.  De zee trok zich terug en er ontpopte zich een desolaat gebied van polders , weiden , sloten en kreken waarbij   fladderende vlinders , grazende schaapjes en een hemelsblauwe lucht een tijdlang onze metgezel vormden.  

Met een aanstekelijk zonnetje boven onze kruin schoven we langzaam over de hoge dijk en het rustige landschap naar een eerste rustpost in een typische hoge Hollandse schuur .  Weliswaar nog ietwat te vroeg om ons te goed te doen aan die goddelijk uitziende “ reuze eclairs “

Meteen dus terug de weg op , waarbij voor ons een intens stukje groen prijkt. In kaarsrechte lijn voert een kanjer van een graswegel omgewoeld door talrijke konijnenpijpen ons langs het talud van het Isabellakanaal.  Uiteindelijk mogen we dan toch via de gelijknamige isabellabrug gezapig flaneren langs de oevers van het afwateringskanaal dat het natuurdomein van de braakman verbind met het Belgische leopoldkanaal in het naburige Boekhoute. Waarna enkele sompige dreven van een nabijgelegen bospartijtje het overnemen en ons feilloos na een elftal kilometers voor een tweede maal deponeren in de Hollandse loods.

Enkele smoezelende dames zitten te genieten van een koffietje met één van die reuze éclairs , watertandend gaan we er ons algauw ook maar eentje halen … smaken dat het deed !

Voldaan stappen we verder waarbij we terug een stukje isabellakanaal voor onze rekening mogen nemen en duidelijk de richting uitkiezen van de ‘ Braakman ‘.  Tot 1952 kwam de zee tot hier en was de Braakman , een oude zee-arm  rijk aan garnalen , mosselen en andere schelpdieren zodat de naburige dorpjes uitgroeiden tot bloeiende vissershaventjes.  In 1952 gingen de Nederlanders het gebied gaan afdammen zodat een waardig natuurdomein is gaan ontstaan. Kilometers lang mochten we kriskras gaan kuieren onder de lommerrijke loofbomen van dit domein , waarna een graspad ter hoogte van een spaarbekken ons over een bochtige hoge dijk bracht langs immer kaarsrechte grachten omzoomd door rietkragen.  In de verte ontwaren we zowaar de dampende industrietorens van Terneuzen en de nabijgelegen Westerschelde , zo ver ging het echter niet en wendde de omloop zich af binnen het typische vlakke landschap richting een laatste rust .

Het uitbundig weertje deed menig niet enkel grijpen naar een stoel op het in der haast samengesteld buitenterras, maar eveneens naar ne goeien ‘ Augustijn ‘ … , we hadden er zowaar uren kunnen blijven kletsen maar er wachtte ons nog een laatste lus.

En ook hier werden we nog een laatste maal de hoogte ingestuwd over een hoge dijk … aan de horizon reikten de molenwieken van enkele windturbines doch vooral het pittoreske dorpje van Hoek.  Weliswaar te veraf , zodat we de andere kant op wenden richting binnenstad Philippine om ons onder te dompelen in de sfeer van die beruchte en befaamde Mosselfeesten.  Tal van kraampjes , optredens van showbands en fanfares , liters bier en uiteraard mosselen … vormden hier de grote troef.  Wijselijk sloten we af … met ‘ Moules frîtes ‘.

Ruiselede zal het geweten hebben …  , afgelopen zondag 17 augustus werd de molengemeente immers ondergedompeld in de sfeer van een ware Vlaamse wandelkermis. Reeds van ’s morgens vroeg bleven de wandelaars voornamelijk uit alle hoeken van West- & Oost-Vlaanderen  toestromen in het Instituut Sancta Maria .

Alles lag in het kader van de Chimay wandeling , een organisatie van de plaatselijke Molenstappers , die tevens binnen de wandelfederatie Aktivia opgenomen is als wisselbeker- & drie sterrentocht.   De wandelclub had er parcoursen uitgetekend gaande van 5 tot en met 35 kilometer in het spoor van de molens die een stukje historisch rijkdom van Ruiselede symboliseren en veelal langs rustige landelijke wegen , kerkwegels , dreven en landbouwwegen liepen.

Opmerkelijk was eveneens de doorgang van heelwat privaatwegen & -domeinen , waaraan de gemeente Ruiselede nog rijk is.  De talrijke bospartijen van het gemeentebos , de Vorte Bossen en het domein De Formanoir met zijn mooie drevenpatronen vormden het wandelterrein van de langere afstanden.  Dit jaar stonden de deelgemeenten van Kruiskerke en Doomkerke in de kijker , waarbij onderweg in goed gestructureerde rustposten de talrijke deelnemers konden genieten van enkele gratis toegiften.  Tergelegenheid van deze dertiende kermistocht werden de deuren van de statige Knokmolen wagenweid opengezet , waarbij de molenaar in geuren en kleuren een stukje molengeschiedenis aan de man bracht.

Eens de kleinere afstanden bij de stevige stappers werden gevoegd , diende nog een lus in en rond de dorpskern te worden gestapt , waarbij het statige gerestaureerde neogostisch gemeentehuis en aanpalend gemeentepark centraal stonden.

Hoeft het nog gezegd dat wij zowel bij de stappers als de organisatoren niks anders dan tevreden gezichten konden waarnemen . Voorzitter Frans Dehouck en zijn team mochten beslist terugblikken op een geslaagde organisatie waaraan maar liefst 2800 stappers deelnamen.

Het hadden er wellicht wat meer kunnen zijn , indien het brokkelweer in de namiddag wat langer op zich had laten wachten. De wandelaars lieten het alvast niet aan hun hart komen, want  op het binnenplein van de start- & aankomstplaats heerste een gezellig onderonsje met hoe kan het ook anders een voortreffelijk Chimay biertje en stukje abdijkaas als afsluitend geheel. 

 Van wandelen een feest maken !  De Molenstappers waren er in ieder geval wonderwel in geslaagd en nodigen elkeen uit op zondag 21 december . Dan vind immers vanuit Doomkerke een heuse Putje de Wintertocht plaats.

Bekijk eveneens de bijhorende fotoreportage

Vanuit Slijpskapelle , een piepklein dorpje geprangd tussen wielergemeente Moorslede en bedevaartsoord Dadizele , richtte wandelclub de Velodroomvrienden reeds voor de twaalfde maal haar gelijknamige wandeltochten in.

Ruim 1300 deelnemers mochten er niet enkel de karakteristieke kenmerken van een prachtige landelijke wandeling gaan opsnuiven maar eveneens een fantastische dorpssfeer en oude nostalgische levenswijze alwaar iedereen , iedereen kent.

Uiteraard niks dan tevreden gezichten binnen de wandelbrigade onder leiding van voorzitter Wydooghe , na de succesrijke Pompeschitterstocht vanuit Dadizele enkele maanden terug konden ze ook nu weer rekenen op de aanwezigheid van de stappers. Ui alle hoeken van Vlaanderen wisten ze af te zakken naar Slijpskappelle , onder de voornaamste aanwezige verenigingen treffen we vooral de burenclubs aan . Op de tabellen prijken de Drevetrotters Zonnebeke met 98 leden als primus , gevolgd door Sterrebosstappers  Roeselare , de Wervikse wandelsportvereniging en Brigandtrotters Ingelmunster.

De Velodroomvrienden geven alvast afspraak op zaterdag 11 oktober , want dan vind vanuit thuisbasis Moorslede hun Ten Bunderentocht plaats die de deelnemers moet brengen in en rond het Lievensdorp.

Lees eveneens het bijhorend wandelverslag omtrent deze 12° Velodroomtocht in onze rubriek " verslaggeving "

In de Westhoek verwacht men ongetwijfeld open landschappen en weidse einders op een wandeling. Maar er zijn wel degelijk ook bossen in de regio. Meer zelfs, in deze bossen kun je naar hartelust wandelen.

Ten zuiden van Ieper ligt een heuvelrug die deel uitmaakt van de Ieperboog ' Ypres Salient ' tijdens de Provinciale wandelroute " Gasthuisbossen " wordt juist dit stukje glooiend landschap centraal geplaatst.

De Gasthuisbossen bestaan uit acht verschillende domeinen verspreid over Zillebeke , Zandvoorde en Wijtschate. Tijdens de middeleeuwen waren ze eigendom van de Ieperse Godshuizen en Gasthuizen , in feite de voorloper van het huidige OCMW. Eind 1996 werd 200 ha bos voor 99 jaar in erfpacht genomen door de provincie West-Vlaanderen , zodat de bossen werden opengesteld voor het publiek.

De provinciale wandelroute van 10 km lang, gekenmerkt met haar zeshoekige bordjes leidt door drie van de acht domeinen , met name : De Zwarte Leen , Groenenburg en Zandvoordebos.

WANDELBESCHRIJVING

Meteen loopt het parcours mits enkele draaipoortjes letterlijk door de weilanden van de Zwarte Leen. Gelukkig voor ons houden de runderen eerbiedig afstand van ons de tweevoeter , een bordje wijst erop de dieren niet te doen schrikken en daar houden we ons ook aan.  We bevinden ons in het drassige brongebied van de Vijverbeek & Bassevillebeek, en moeten zo al opletten onze voeten droog te houden of deze niet in de één of andere koeienvlaai te deponeren.

Gelukkig verloopt alles voorbeeldig , waarna een schier van triomfantelijke beukendreven deel uitmakend van de Groenenburg nu hoofdzakelijk de toon vormen van deze wandelroute. Hierbij speelt het zonlicht schijnend met haar kleurpalet over een veelheid van begroeiing.

Ter hoogte van de Oude Zonnebekestraat mogen we zowaar nog eens het bos verlaten voor een doorgronde vettig karrenspoor bezijden de bosrand dat ons de richting uitstuurt van de Everzwijnhoek en het Passendaleveld. Glooiende vergezichten ontvouwen zich over het golvend boslandschap. Ze behoorden ooit toe tot de Canadese sector van de ' Salient of Ypres ' , waarbij de heuvels een naam kregen volgens hun hoogte boven de zeespiegel. Zo liggen de memorials van Hill 60 & Hill 62 hier helemaal niet ver vandaan. Het is duidelijk dat we hier in een gebied wandelen waar in 1914-1918 fel strijd werd gevoerd , als we een overblijfsel van een scrapnel op onze wandelweg treffen.

Een miniscuul stappad geprand tussen de prikkeldraad loodst ons hierna de Godschalkbossen in, een stukje privé domein dat recent door de provincie werd aangekocht en gedeeltelijk opengesteld. Op een open plek treffen we er zowaar een mooi stukje heidegebied. Het wordt beheerd door de Ieperse milieudienst , dat zo een tweetal jaar terug een verstikkende strooisellaag liet weggraven. Bleek dat op deze plaats een eeuwenoude zadenbank van struikheide , brem , tormentil , veldblies en schapezuring nog voldoende levenskrachtig waren. En zie daar de nieuwe heide ontwikkelt zich blijkbaar wonderwel.

Op een rustige manier trokken we door naar de contouren van een stukje Zandvoordebos dat wonderwel werd begroeid met grove en Corsicaanse den. Doch voor het zover was dienden we vooreerst nog een tweede stukje van het glooiend Passendaleveld voor onze rekening te nemen. Een slingerend op een neer verende graswegel gekleurd met een mix van plantjes en frivool fladderende zandoogjes schonk ons een betoverend uitzicht op de donkere ruggen van de Leievallei en het nabijgelegen dorpje van Zandvoorde.

Waarna het in stijgende lijn verder gaat naar het Vijfwegenpunt , het leest het reeds duidelijk in de naam , inderdaad alhier kruisen vijf wegen elkaar midden het 85 ha groot Groenenburg bos.  Blijkbaar voelt de adelaarsvaren er zich opperbest tussen de schaduwrijke en zurige naaldbossen. Uit de vochtige bosgrond stijgen geuren die wij al een hele tijd niet meer geroken hadden en vervaagt het lawaai van een voorbijrazende auto in het gekwetter van menig bosbewoner. Medio augustus onthullen zich heerlijke taferelen van ontluikende paddestoelschimmen de revue.  Zou de wereld dan werkelijk op zijn kop zijn gaan staan ? 

Uiteindelijk voert een laatste karrenspoor ons terug de bewoonde wereld in van Klein-Zillebeke , het start- & eindpunt van een best genietbare en rijkelijke boswandeling. "

DRIE THEMA's

Teneinde van deze Gasthuisbossenwandelroute optimaal te kunnen genieten stelt de provincie West-Vlaanderen een routebrochure voor , waarbij aan de hand van drie thema's diverse aspecten worden aangebracht.

Wandelbloggend Vlaanderen had blijkbaar zijn zonen en dochters vandaag de richting uitgestuurd van het landelijke Pajotse woondorp Bellingen. Tijdens onze wandelescapade zouden we immers, heelwat ons bekende schrijvende en fotograferende wandelaars mogen begroeten. Vanuit de sportterreinen van Sk Bellingen hield de plaatselijke wandelclub er reeds voor de 13^{de maal haar Taalgrenswandeling.}

Een unieke zwerftocht die de deelnemers over afstanden van 7 tem 50 km moest brengen langs één der mooiste stukjes natuur van het glooiende Pajottenland en de Roman Païs stond immers te wachten. We kiezen voor de middelmaat en gaan resoluut voor de 28km. Heel veel werk hield het niet in zich om ons alvlug bezijden de immens opgestelde feesttent de boerenbuiten op te geven. Meteen zweven we zowaar op een gezapige manier tussen hemel en aarde door een op en neer deinend landschap , een golvende compositie van bos en gras , een landschap ook met machtige bomen en statige vierkantsboerderijen naarstig neergepoot in de nabijheid van enkele bescheiden doch best pittoreske en opmerkelijke dorpjes.

Een eerste brokkenpad die ons de hoogte injaagt laat de wandeling helemaal openbloeien , temeer we ons oogvlies vleiend laten nederkijken op het intieme beeld van het nabijgelegen dorpje van Beert. Steevast laat een klimmend veldweggeltje ons nu eens uit en dan weer evenvlug terug het glooiend dal instappen. Aan de horizon ontwaren we in de nabijheid van het Kattenhol een indrukwekkend aantal kerktorentjes van even lieflijk ogende Pajotse dorpjes , terwijl we ons aan de andere kant mogen vernoegen aan de impossante tv-mast van Sint Pieters Leeuw en de silhouetten van onze Brusselse grootstad.

Iets verder ter hoogte van een typische Brabantse vierkantshoeve worden we zowaar de immense boomgaard van D’Haemer ingedrumt. De verende graspaden nemen ons een tijdlang mee op sleeptouw langs het aardse paradijs van smakelijk ogende peertjes en appels tot een eerste rust in de voetbalkantine van SK Pepingen.

Een resem kerkwegeltjes vertellen ons hierna de geschiedenis van de boeren en boerinnen , die lang geleden te voet van hun pachthoeve naar de vroegmis trokken. Geparfumeerd met de geur van de stal , waarin ze in de vroege uurtjes hun dieren hadden verzorgd , gingen ze door weer en wind hun geloof gaan belijden bij meneer pastoor. Wijzelf mogen ons optrekken aan het pittoreske beeld van een vrome geurige weidedoorsteek die ons innig dient te voeren naar de restanten van de eeuwenoude abdijhoeve van Cantimpré en de Onze Lieve Vrouwkerk van Bellingen. Op de bonkige binnenkoer van het erf liggen arduinstenen met Virtus omnia donat 1609 als opschrift, eertijds de getuigen van een glorieus monnikkenverleden.

Langs de overluifende inrijpoort met houten lakei en de omheiningsmuur van natuursteen en arkoze verlaten we het romantisch straatbeeld van Bellingen , waarna we terug worden ondergedompeld in een enig stukje Pajottenland met zijn golvende akkers en weilanden, zijn schitterende vergezichten. Het brengt ons ter hoogte van een avontuurlijk stukje privédoorsteek van het klooster Ter Loo , alvorens een tweede rust te treffen in het overbedrukte CC De Kring.

Nadat we terug de controle achter ons hadden gelaten , vatte de 28 km een aparte lus aan. We doorkruisten een immers prachtig landschap , die warempel blijkbaar alleen maar gespeend was met ogenschijnlijke veldwegels die elkaar midden de golvende akkers doorkruisten.

En toen een zoveelste karrenspoor ons de indruk gaf eventjes zich naar een dorpskern af te wenden was het alleen maar schijn om ons te gaan onderdompelen in het privé-domein van kasteel '' Ten Daele '' of het moerassige en drassige Moulie Bos . Het was pas na ettelijke heerlijke kilometers dat we tenslotte terug tussen de mensen belandden , kwestie van nog eventjes te rusten in de loodsen van een plaatselijke fruithandel.

Ook hierna konden we meer dan een uur lang ons gedijen op beeldige boerenslagen en kerkwegels die soms schitterend opklommen naar de één of andere heuveltop , waarachter zich telkens weer een subliem zicht onthulde. Via een lange , schitterende veldwegel , belandden we eventjes op het grondgebied van Tubize en zo ook ' Le Roman Païs " . We bleven zowaar steevast balanceren tussen het Waals en Vlaams gewest waarna een reeks van onuitputtelijke veldwegels ons kriskras de richting uitstuurde van het  Bellingenbos en een tweede pitstop bij fruithandel Freya.

Gestevigd met een geurig stukje gegrild spek , een ouderwetse boerestute en een pittig Beersels blondje konden we het laatste stukje gaan aanvatten.  Prozaïsch werden we een tweede maal het Moulie Bos ingedropt , alwaar drassige wegen zich een spoor trokken langs de dichte begroeiing en een weidedoorsteek.

We doken nog een allerlaatste maal de vallei in , alwaar zich in de verte reeds de immense feesttent manifesteerde.  Doch we dienden eerst in een wijde bocht rond het dorpje te stappen , alvorens ons te gaan begeven in het gedruis van een ware Vlaamse Wandelkermis net op de taalgrens.

LILLE LUMIERE 2007 ... 

BASSEE EN BALADE

15 DECEMBER 2007

De laatste jaren zijn de eindejaars- & kerstverlichtingtochten als paddenstoelen  uit de grond gestampt.  Ieper , Gent , Kortrijk , Brugge , Antwerpen en zovele anderen hebben ongetwijfeld elk hun karakter en charmes.  Lille Lumière  een organisatie die berust op de Franse wandelfederatie FFRP en wandelclub Bassée en Balade is de laatste telg in de grote familie.

Het was vanuit  de keurig ingerichte “  Salle de Gymnase ‘  in de Rijselse voorstad Wazemmes dat deze “ Lille Lumière 2007 ‘’ zijn aanvang zou treffen.  Na een hartelijke begroeting en terugzien met de mensen van  Bassée en Balade konden we eindelijk de nocturne aanvangen via enkele imposant verlichte Boulevards . Ze zouden ons brengen aan de oevers van de Deule die zorgden voor de eigenlijke intro van deze historische stadswandeling. Meteen een geslaagde opening in een groenrijk decor , waarna de passage langs “ Le Bois de Boulogne “ en zijn citadel een keurig en rustig vervolg breidden aan onze ontdekking van de Rijselse metropool.

La Rue Nationale volledig gehuld in het allooi  van de beurs- en bankwereld liet ons een eerste glimp opvangen van majestueuze Vlaamse gevelgebouwen op het drukke Place du General de Gaulle , daar alwaar het grote reuzenrad als een baken boven de gebouwen uitstak.  We vergaapten ons aan de kleurrijke vitrines fleurig gestoffeerd in de romantische kerstsfeer. Smalle winkelsteegjes gedrapeerd in een waaier van gezelligheid lieten ons wegsmelten in een roes. Mondaine zaken als Cartier , Dolce Cabana , Louis Vuitton , lacoste , Chanel en andere waren hier alom aanwezig. Als kapoenen met grote ogen en wijde mond waren we niet weg te krijgen van de vitrine van de gekende Patisserie Meert. Onder gebracht in een prachtig art-deco gebouw , deden heerlijke taartjes , chocolades en ander snoepgoed ons lekkerbekken , doch alleen het prijskaartje konden we niet echt aan …
Zodat we het hazenpad maar kozen. Het bleef een best onderhouden tochtje … waarna enkele historische gebouwen hierna de revue passeerden . Het gedrocht van de ‘ Kathedraal Notre Dame de la Treille ‘ kon ons van buitenaf niet echt bekoren.  Doch van binnen was het een pareltje van diverse kunststijlen die simultaan naast elkaar waren opgenomen, niet verwonderlijk als men weet dat de bouw begonnen in 1856 pas werd afgewerkt in 1999. Het ‘ Hospice Comtesse ‘ daarentegen is wel een pareltje. Het godshuis opgericht in de 13de eeuw door gravin Jeanne de Flandres herbergt dan ook een collectie van unieke kunstwerken.
Hierna mochten we ons terug gaan begeven tussen de drukte van koopgrage dagjesmensen. Uitzonderlijk ook veel Vlamingen zowaar , die met de komende feestdagen in het verschiet een dagje shopping best wel zagen zitten. Ondertussen flaneerden we tussen sierlijke historische gebouwen. De ‘ rue du Peuple Belge ‘ wist te bekoren met het justitiepaleis , terwijl de Gentpoort uit 1620 in de Rue de Gand duidelijk liet merken dat de Rijselnaars zich nog best ‘ Vlaming ‘ voelen al spreken ze geen jota Vlaams meer.
De Rue des Chats Bossus mag dan uitpeulen van heerlijke eethuisjes en winkels. Maar the place to be blijft ongetwijfeld ‘ A l’Huitrière ‘ een gerenommeerd vis- & schelpdierenhuis in art-deco stijl uit 1928. Wie een bord lekkere cruditées  wenst dient er ook een gepeperd prijsje voor te betalen.
Dit alles was nog maar een voorsmaakje daar nu ‘ het hartje van le Vieux Lille of le coeur des Flandres ‘  tot ons werd opgenomen. De kamer van Koophandel , het belfort uit 1910 , les maisons de Beauregard met typische architectuur uit het einde van de 16de eeuw , het gebouw van “ La Voix du Nord ‘ , de oude beurs en de opera wisten ons onder te dompelen in een smeltkroes van diverse stijlen .
De pleiade van monumenten hadden we nu zowat achter de rug  , doch alvorens een einde te gaan breien aan de eerste lus  wachtte ons nog een doortrekje langs  het paleis van Schone Kunsten en de Opéra Sébastopol.   In de annexen van  “ la salle deGymnase ‘’ was het ondertussen reeds een drukte van jewelste.  Wie halfweg was werd er immers vergast met een overvloed aan heerlijke cakes en een gratis drankje.  Het was dan ook aanschuiven voor een warm wijntje , een tasje soep of koffie …
Ons buikje vol wachtte nu immers een tweede onderonsje die de deelnemers meer langs het zogenaamde ‘ nieuwe ‘ Rijsel diende te brengen.  De tocht liet ons dan ook verder borrelen meteen omhuld door de Hospice de l’Hermitage , la Porte de Paris (een eerbetoon aan de Zonnekoning ) en de contouren van het Rijselse stadhuis en nieuwe belfort.  Kortstondig mochten we nog eventjes aanleunen tegen het historische centrum van Rijsel , waarna zich reeds aan de skyline het Europese Lille onthulde. Lille Porte de l’Europe met zijn immens winkelcentrum Euralille en het meest moderne metro & TGV station ‘ Lille Europe ‘ werden nu voor onze voeten geschoven. Midden de square verfraaide een sobere buste van wijlen président François Mitterand het geheel , terwijl ‘ Le Bouquet de Tulipe ‘ van de Japanse kunstenares Yogoi Kusama , Rijsel herinnerde als cultuurstad 2004.

Als afsluit wist een rustigere strook van le Parc St Hubert en la Porte de Roubaix (1620) ons terug te dompelen in de nocturne van de kerstdagen en het einde van een openbarende en geslaagde verkenning van ‘ le Capitale des Flamands ‘.
De zaal was ondertussen vol gelopen met een allegaartje van tevreden wandelaars , veelal afkomstig uit het naburige Picardië , de Somme of de streek van Dunkerque , Boulogne.  Doch tussen de meute van om en bij de 2000 deelnemers mochten we ook de Heuvellandstappers en Buitenbeentjes Landegem waarnemen  die hier aanwezig waren met de bus.  
Hopelijk hebben ook zij genoten van Lille Lumière 2007 en zien we reeds uit naar een volgende editie.

Bekijk het volledige fotoboek . 

gENT BY nIGHT

fLORASTAPPERS gENT

04 DECEMBER 2007

Met start en aankomst in de Gentse Campus Rabot organiseerden de Florastappers Gent zaterdag laatstleden hun Ghent by Night in.  De weersomstandigheden vielen evenwel flink tegen , regen en wind verstoorden immers de wandelpret die de deelnemers moest brengen langs de feeëriekste  hoekjes van Gent.

Toch namen zo’n 1800 stappers uit alle hoeken van ons land en ook uit Nederland deel , ze hadden dan ook de keuze uit drie afstanden gaande van 6 tot 12 km.

Het was de zogenaamde Rabot of drie torrekens die ons meteen op sleeptouw nam , waarbij voorlopig de schitterende getuigen van het historische Gent nog veraf bleven , toen enkele nauwe donkere steegjes  ter hoogte van het Prinsenhof ons lieten opvangen in de vertedering van de medische wereld met de ziekenhuiscampus van Sint Lucas , Sint Vincentius en de Volkskliniek.  Toevallig het decor tijdens de generiek van de populaire Gentse tv-reeks ‘ Flikken ‘.

Reeds van ver weerspiegelde zich het robuuste Gravenkasteel aan de horizon . Van grafelijke residentie tot katoenspinnerij , van kleine versterking tot imposant kasteel , van machtssymbool tot toeristische trekpleister kende het Gravensteen een bewogen geschiedenis.  Het zou ons brengen ter hoogte van het Sint-Veerleplein en zijn oude vismijn, waarna we werden ondergedompeld in een doolhof van steegjes en één van Gents oudste wijken het Patershol. In de  17de en 18de eeuw was het de verblijfplaats van magistraten , maar toen de fabrieken zich hingen vestigen buiten de Gentse stadsrand  werd het Patershol het straatbeeld van de minstbedeelden.  De wijk van kroegen , vechtersbazen , bordelen en lanterfanters is er gelukkig reeds lang verdwenen . Zodat de gezelligheid van de sierlijke oude huisjes tegenwoordig wordt opgenomen door heel wat restaurateurs en de heerlijke geuren van allerhande culinaire hoogstandjes ons lieten weg deinen in de richting van de Vrijdagsmarkt met zijn Toreken (het gildehuis van de huidevetters) en haar robuust Jacob van Artevelde standbeeld.

Hierna kreeg de wandeling een andere wending , toen we  vanop de Nieuwbrugkaai , de Veerkaai en tussen de donkere contouren van een dreigende hemel,  een enig beeld verkregen op de verende verlichte bootjes en de kleurig verlichte Sint Baafs. Daar alwaar Gent ontstond , toen éné Sint-Amandus in de eerste helft van de zevende eeuw op de samenvloeiing van Schelde en Leie een kerk en abdij bouwde die bekend stond als de ‘ Ganda ‘. Waarna we mochten afdwalen langs de boorden van de Reep en ter hoogte van het Geeraard de Duivelsteen gebouw (een burcht uit de 13de eeuw) halverwege een ruime rust treffen in de Sint-Bavo.

Via het Sint-Annaplein en de gelijknamige Sint Annakerk bleven we echter alsnog de buitenrand van Gent volgen , het stukje van de 12 km die ons richting de Zuid en vermoedelijk de Sint-Pietersabdij moest brengen  hadden we allang opgeheven . Zodat we geschoren onder moeders paraplu de kant opschoven van de Vooruit en de Koninklijke Opera die met een immense verlichte kerstkrans  menig wist te imponeren.

Nu pas zette de historische stad Gent al zijn registers open , vooreerst met de St-Jacobs en wat later met de Sint Baafskathedraal , de Sint Niklaaskerk , prachtige patriciërswoningen en de verlichte belforttoren en Lakenhalle. Allen schitterende getuigen van een roemrijk verleden , prachtig badend in het licht van de kerstversiering en een jammerlijk volledig verwaterde kerstmarkt.

Via de overdekte ijspiste bogen we verder af van het centrum , waarbij een laatste glimp op een resem verlichte blikvangers die de donkere  hemel afbakende niet kon ontbreken. De Graslei voerde ons hierna naar de Groentenmarkt. Meteen viel ons oog op de ingetogenheid van het schattige Galgenhuisje (het oudste en kleinste caféetje van Gent) doch ook de middeleeuwse overdekte vleeshalle , met gildenhuis en slagerskapel ( het Groot Vleeshuis). Tegen de zuidgevel leunen er de penshuizekes (1542), daar alwaar de arme mensen de beulingen van de geslachte dieren konden kopen .

Waarna de Leie , Gent middendoor snijdend , ons nu verder op sleeptouw nam in de richting van de Sint Michielskerk en het vroegere dominicanenklooster van het Pand. Hierna zorgden wat donkere en grimmige steegjes vol graffiti ervoor dat we verder afweken van het “ bruisende “ Gentse stadsleven en we met de sereniteit van het voormalig Sint Elisabeth begijnhof een einde mochten gaan breien aan deze jammerlijk verwaterde stadswandeling.

Gelukkig heerste in de zaal een drukte van jewelste , een allegaartje van Vlaamse en Hollandse tevreden dialecten spreidde zich tentoon.  Een indringende geurende wafelbak had menig aantrek bij de hongerige deelnemers , terwijl anderen zich tegoed deden aan iets sterker aan de hand van een Gulden Draak of Augustijntje.

Het slechte weer kon bij menig duidelijk de pret niet deren , zodat deze natte Gent by Night alsnog uitgroeide tot een waar wandelfeest  getekend Florastappers Gent.

Bekijk het volledige fotoboek. 

 Zoniënwoudtocht

Ijsetrippers Overijse

25 november 2007

De Zuidrand van Brussel is rijk voorzien van groen en daar profiteert de wandelclub Ijsetrippers uit Overijse maar al te graag van , door eens op het jaar een kanjer van een tocht op het wandelmenu te plaatsen , met name de Zoniënwoudwandeltocht.

Temperaturen tegen het vriespunt aan maakten in feite van deze herfstklassieker een vroege winterwandeling , maar dit kon ons en blijkbaar ook vele andere wandelaars niet afschrikken om af te zakken naar Hoeilaart. Bij onze aankomst rond de klok van negen was het reeds gezellig druk in en rond de inschrijfzaal. Niet verwonderlijk wanneer men samen toekomt met een  meute autocars komende uit gans België. Uit de training- en wandelpakken konden we er zowaar ook enkele West- & Oost-Vlaamse wandelclubs uitpikken met name de Moedige Wandelaars uit Beernem , de Toebakstappers uit Wervik en de Zilverdistels uit Dendermonde. Meteen redenen genoeg om her en der een praatje te slaan , alvorens ons feitelijk op de omlopen te gaan begeven.

Na wat inleidende best te pruimen schermutselingen langs het stevig klimmend druivendorp, zorgde het Jan van Ruisbroeckpark met haar statig neogotische gemeentehuis voor de eigenlijke intro van deze tocht , waarbij de natuur vanaf nu nooit meer veraf zou zijn …Want nu werden we via het Hazendalwandelpad resoluut losgelaten op de majestueuze bospaden van het Zonïenwoud. De afgevallen bladeren ritselden vrolijk onder onze wandelsloffen , terwijl het prachtig herfstpalet nog des te meer schitterde onder de nevelslierten , die kleurrijk contrasteerden met de zwarte , kaarsrechte beukenstammen en dreven die als statige zuilen aan het hemelgewelf schenen te schragen.

Menig kabouterhuisje piepte tussen het groen van enkele varens of mos door , waarbij de regendauw net als parels glinsterden. En toen een voetgangersbruggetje ons onder de Brusselse ring bracht veranderde het Zoniënwoud in een grillig reliëf , waarbij de op- en neergaande smalle wandelpaadjes langs een kronkelende lege beek ons maar bleven bekoren. We raakten maar niet uitgekeken op de rijke verscheidenheid van dit prachtig woud , waarbij om de hoek of andere dreef , telkens een nieuw subliem natuurbeeld opdook. Dat dit een heerlijk stukje wandelen was dat ons uiteindelijk na 9 km afleverde in een school aan de bosrand van Auderghem , zal menig met mij ééns zijn

Ondertussen bevonden we ons reeds na de rust in de Drijborrenvallei , alwaar ook nu weer een resem van schitterende bospaden en enkele oude karakteristieke kasseiwegels de bovenhand haalden. Het viel ons tevens op dat niettegenstaande de frisse temperaturen ook menig gelegenheidswandelaar , mountainbiker en jogger deze heerlijke groene long van Brussel weet te vinden. En nadat we nog eventjes onder de brug van de autoweg gedoken waren , werd het boslandschap nu grotendeels beheerst door rechtlijnige bosdreven in de beurt van de welgekende Welriekende. Uiteindelijk belandden we aan de bosrand waar enkele dorpswegels ons Jezus-Eik binnenloodsten. De hoofdstraat wordt er gedomineerd door het fraaie barokke bedevaartkerkje. Na de controle mochten we nu heel eventjes huisjes kijken , maar het eerste kerkwegeltje geprangd tussen twee schitterende villa’s liet ons alweer het Zoniënwoud induiken. Als ik het goed heb mochten we nu samen al keuvelend genieten van het beschermde Kapucijnenbos , waarbij het in 1902 aangelegd Arboretum van Tervuren werd aangelegd. Onze bospaden werden iets opener en tussen de bomen door konden we ons nu ook af en toe eens vergapen op enkele graspaden of de glimmende spiegel van een fraaie vijver. De fraaie Blankedelle vallei zorgde dat we het hoofdstuk Zoniënwoud ook definitief mochten afsluiten. We mochten nu kennismaken met een opener zicht op het heuvelachtige landschap van de Ijse-vallei. Vanop een hoogte kregen we nog een mooi zicht op het karakteristieke Sint-Clemenskerk , waarna we met een steile duik terug de richting uitkozen van Hoeilaart. Enkele laatste dorpswegels , lieten ons nog even zien dat dit dorpje ooit de naam ‘ Glazen Dorp ‘ mocht dragen. Vele van de druivenserres liggen er nu jammer genoeg bekommerd bij wegens economische moeilijkheden. Maar de betovering die uitgaat van de Brabantse druif zal blijven bekoren , net als de Zoniënwoudwandeltocht trouwens , die ons vandaag in alle opzichten wist te boeien met een schitterende natuurwandeling van de hand van Wilfried Rogier en zijn ganse meute Ijsetrippers.

Bekijk het volledige fotoboek.

8° Hoeventocht

7 mijlstappers Moorsele

24 november 2007 

Het Zuid –Westvlaamse Wevelgem , het mekka van de wielerklassieker Gent-Wevelgem , stond zaterdag 24 november ll. voor één keer in het teken van de wandelsport.  De 7 mijl-stappers Moorsele hielden er immers reeds voor de achtste maal hun Hoeventocht.

Een rustige herfstwandeling die de stappers voornamelijk moest brengen langs de landelijkheid van de Leievallei en haar vlasverleden.  

Een  nukkige koude windregen voorspelde aanvankelijk niet veel goeds toen de deelnemers in het zog van het pittoreske kerkje en ter hoogte van een oorlogsmonument opgedragen aan de  gesneuvelde bemanning van drie eskadronlieden  meteen de landelijkheid van de Posthoornhoek werden ingedropt via een wel zeer smeuïg brokkenpad.  Een vlak landschap van Leiemeersen verhemelde zich met de horizon , waarna het jaagpad langs de meanders van de ‘ Golden River ‘ nu enige tijd onze metgezel zou vormen in de richting van die andere vlassersgemeente Lauwe.

Ondertussen bracht warempel een piepend herfstzonnetje nog meer kleur aan de wandeling , waarbij de contouren van statige populieren zich duidelijk weerspiegelden in het roerloze water, dat enkel op zijn beurt werd doorbroken door de passage van een binnenwaterschip.  Overtuigd kozen we nu de richting uit van de heilige restanten der Guldenbergabdij.  In de nabijheid van de Leie werd alhier tussen 1242 en 1261 een cisterciënzerinnenklooster opgetrokken, waarbij enkel nog de voormalige kloosterhoeve en monumentale westelijke poort te bezichtigen zijn.

Het was dan ook het toepasselijke Guldenbergwandelpad dat de stappers op sleeptouw nam langs enkele verrassende paden van de Wevelgemse Groene gordel , de sportterreinen en de vernieuwde parkbegraafplaats op zoek naar een eerste rust in basisschool ‘ de Regenboog ‘ .

Lang duurde het niet voordat we terug het landelijke herfstlandschap werden opgestuurd van Moorsele. Niettegenstaande de aanwezigheid van de drukke verkeerswisselaar en intervalwegen der E17 , wisten de 7 mijlstappers ons  blijven te bekoren met een mix aan onverharde paden alwaar wel hier en daar een typische vlashoeve het landschap meer cachet gaf.  Het zou ons tenslotte loodsen naar de Witte Molen van Moorsele , in de volksmond  ‘ in den groten macht molen ‘ genaamd , alwaar in de romp van deze mooie stenen stellingmolen een tweede rustpauze was voorzien.

Meteen een leuk intermezzo , alvorens de terugweg aan te vatten en we enige tijd mochten gaan flirten met de grens tussen Menen en Wevelgem alwaar ons oog viel op het 'Deutscher Soldatenfriedhof 1914-18'. Op dit kerkhof liggen 47.864 Duitse militairen begraven. Temidden van het plantsoen staat een achthoekig mausoleum als herdenkingskapel. Omgeven door eiken, kastanjebomen, rododendrons en ligusters is deze sobere begraafplaats een indrukwekkende oase van rust en bezinning.

En van een rust gesproken , ietwat verder werden we door de 7mijlstappers vergast op een verkwikkend warm kruidenwijntje. Met blozende kaakjes werd dan ook via enkele stapsteentjes een einde gemaakt  aan deze verrassende hoeventocht .

In de start- & aankomstzaal heerste een drukte van jewelste van komende en gaande wandelaars. Smoezelende stappers deden zich te goed aan geurende pannenkoeken of nipten van een glaasje Picon . Niet anders dan blije gezichten dus onder de bestuursleden van de 7 mijlstappers die voor hun tomeloze inzet werden beloond met om en bij de 1000 deelnemers.

MEER FOTO's >>

SINT ELOOISTOCHT

WK VIER OP EEN RIJ GROOT-ZEDELGEM

17 NOVEMBER 2007

Een ontluikend berijmd landschap  zou de voorbode gaan betekenen van een schitterende late herfstdag. Meteen mooie vooruitzichten en  een reden te meer om onze horizon nog eens te richten naar Zedelgem , een industriële gemeente binnen het Brugse Ommeland.

De wandelclub Vier op één Rij heeft er immers zijn roots en hield er vanuit de ruime sporthal Groene Meersen haar Sint-Elooitocht.  Binnen het wandeljargon al jarenlang  een ware wandelklassieker , vooral gekend onder de noemer van Claysontocht of Sperry New Holland tocht. Destijds ingericht door  wandelclub Sint Elooi Zedelgem, gaat de naam van de tocht terug naar de patroonheilige van onder meer de smeden en metaalbewerkers . Toen de vereniging het vorig jaar voor bekeken hield , nam de Zedelgemse wandelclub Vier op één rij , de uitdaging en de organisatie op zich. Met succes trouwens , want ze schotelden ons een groenrijke wandeltocht voor doorspekt met heel wat private doorsteekjes.
Het was dan ook in de schaduw van de sportterreinen dat de wandeling al vlug de bedding van een oude militaire spoorweg opzocht.  Onlangs omgetoverd tot  de  Vloethemzate  belandden we in de rust van een erg landelijke omgeving , waarbij de zon warempel een schitterende goudgele nevel over het herfstlandschap verspreidde.   Eventjes moest de drukke weg Brugge –Torhout gevolgd worden , maar ter hoogte van de domein Ter Loo (een centrum voor bezinning en vorming) werden we begeleid door talloze sfeervolle najaarsbeelden dat grotendeels overheerst werd door uitgestrekte meersen , knoestige knotwilgen , statige hoge populierendreven en idyllische boerderijtjes.
Via enkele goed onderhoudende wegels kregen we al vlug in het oog dat we aan het flirten waren met de dorpskernen van het gehucht Pierlapont en het landelijke Loppem.  We volgden nu reeds geruime tijd het Sint-Maartensveldpad , dat ons via een groene kronkel door een riante villawijk en de dorpskern van Loppem bracht naar een centrale  rustpost.
Kort hierna stuurde een stevig aangestampt natuurpad in het zog van ‘ het meer van Loppem ‘ ons terug naar wat landelijkere oorden , waar een stel rustige en gezellige wegjes ons een mooi zicht gunden op de winterse akkers en het rijkelijk aanwezige groen dat overal opdook.  Een verend brokkenpad geprangd tussen de prikkeldraad zou de aanzet betekenen van een verbluffend mooi tussenstuk.  Reeds van ver weerspiegelden de contouren van de Priorij van Bethanie zich aan de horizon.  Het klooster gesticht in 1901 en verwant aan de Benedictijnse Congregatie van Maria liet ons genieten van een enig stukje privé , die we langs een bevallig poortje mochten betreden.  En nog was de kous niet af toen een groen pad dat de herfstbladeren feestelijk onder onze voeten lieten ritselen , ons in de richting van de Abdijdreef en het bosrijke domein van de abdij van Zevenkerken stuurde.  
Een weelderig dreef die ons tussen rijen indrukwekkende bomen liet oprukken bracht ons alras voorbij de in 1910 ingezegende abdijkerk. De abdij herbergt dan ook een prestigieuze school , waar onder meer onze koning en prinses hun studies tot een goed einde zouden hebben gebracht.
We vervolgden onze weg verder door het privé gedeelte van dit domein , en nadat we via een ijzeren poort de laatste bomen achter ons hadden gelaten , stuurde een landelijke weg ons weer terug in de richting van Zedelgem.  De langere afstanden hadden ondertussen reeds afgezwenkt naar Snellegem , terwijl wij in zog van het pittoreske Romaanse Sint-Laurentiuskerkje andermaal mochten rusten.

 

Nog een tweetal kilometers scheidden ons van de aankomst. Een aanloopstuk dat werd opgevuld met een attractieve smeuïge kronkel rond de oude Molenweg en de romp van de Lievensmolen . Het wandelpad bracht ons uiteindelijk weer in de aanpalende woonwijk van de Groene Meersen.  Waarbij het einde van een schitterende herfstwandeling er zat aan te komen …

MEER FOTO's >>

TO THE PASSCHENDAELE ROAD ...

11 november 2007 - Drevetrotters Zonnebeke

Het dorpje van Passendale vormde tijdens de eerste wereldoorlog ongetwijfeld het tafereel één der bloedigste en gruwelijkste oorlogsveldslagen aller tijden.  Men schrijft zelfs als een hel van modder , bloed en vuur , waarbij de strijd duurde van 04 oktober tot 06 november 1917.  In een tijdspanne van een maand werden hier meer dan 400.000 militairen buiten gevecht gesteld voor een terreinwinst van amper enkele kilometers.
 Het is dan ook precies 90 jaar geleden dat “ The Battle of Passchendaele “  zijn wonden likte.  Meteen voor de Drevetrotters uit Zonnebeke een reden te meer om in het kader van  de wapenstilstand en vooral ‘ Vlaanderen wandelt ‘een hommage te richten aan de Canadese bevrijders.  En hoe konden ze  beter dan  hun organisatie te noemen  naar ‘ To the Passchendaele road  ‘  : de legendarische route die de geallieerden gebruikten richting de hel van Passendale.

Waarbij smalle , slingerende wandelwegjes doordrongen met een geur van prei , bloemkool en selder werden aangedaan , alsook heel wat aandacht werd geschonken aan het  oorlogsverleden. In de schaduw van de Sint-Audemaruskerk , konden de deelnemers een fototentoonstelling van hedendaagse landschapstaferelen in het kader van ‘ the Battle ‘ meepikken.  Waarna het kaasdorpje van Passendale sierlijk versierd met Canadese vlaggen, de deelnemers dropte in de licht heuvellende landelijkheid op weg naar Tyne Cot Cemetery , de grootste Britse begraafplaats op het vasteland.  In de foyer van het bezoekerscentrum alwaar de geschiedenis en de betekenis van de begraafplaats centraal staan konden de stappers er terecht voor een deugddoende aangebodene koffie.  Terwijl in de nabijheid van het begraafplaatsdomein alles in gereedheid werd gebracht voor een herdenking en huldiging.

De deelnemers belandden er zowaar in een intens levensverhaal van de Britse & geallieerde soldaten op weg naar ‘ the Bloody Fields of Flandres ‘, waarbij de oude spoorweglijn Ieper-Roeselare nu geruime tijd de leidraad zou gaan vormen van het wandelverhaal.  Omgetoverd tot een idyllisch fleurig wandel- & fietspad met didactisch materiaal omtrent de slag van Passendale , vormde deze spoorweg een cruciaal hoogtepunt in de oorlogsgeschiedenis.
Vandaag is het landschap herschapen in een groenrijk en vredig toneel , waarbij de wandelwegen zich glooiend voortbewegen in de richting van het kaasdorpje Passendale en wel hier en daar een kruisje of gedenkplaat aan ‘ the Great War ‘ gedenkt.  De hoogte van ’s Graventafel & de Canadian Memorial , een gedenkzuil op de heuvel van “Crest Farm”  die herinnert aan de gesneuvelde Canadezen van de Eerste & Tweede divisie tijdens de inname van Passendale, zouden de laatste  wapenfeiten van de dag gaan betekenen.

Waarna de deelnemers zich verenigden in het cultureel centrum van Passendale , aan de hand van een fijne babbel , een hapje of een drankje .  Na een tocht die duidelijk in het teken stond van de ‘ Grooten Oorlog en de slag om Passendale “

Landschappentocht

Kbg Op Stap Nukerke

2 november 2007

Wanneer je rijkelijk kan tappen uit een onuitputtelijk vat heerlijke natuurlandschappen , dan moet je dit dan ook zonder omwegen doen ….

En dit zullen de mannen achter KBG op stap door Nukerke geweten hebben : we werden er immers getrakteerd op een ferme brok natuur , plezier en avontuur … midden de sublieme Vlaamse Ardennen.

Startend vanuit het parochiezaaltje van het Maarkedaalse gehucht Nukerke , trok de wandeling zich onmiddellijk op gang , toen we het Sint-Antonius abt kerkje van dit piepkleine dorpje links hadden gelaten en meteen een heerlijk deinende wegel werden ingestuurd. Op een zalige manier mochten we kennis maken met de weelde van schitterende landschapsbeelden en onthulde zich een breed uitgespannen, doch mistig beeld  over de glooiende herfstlandschappen der Vlaamse Ardennen.

Een bekoorlijk wegje tilde ons over de bescheiden bult van de Steenbeekdries , waarna de natuur zich weer over ons heen ontfermde met een eerste stukje onverhard langs een spoorweglijn en het verweesd stationnetje van Etikhove.  Heel eventjes mochten we flirten met de behuizing , waarna enkele rustige lintjes asfalt van de Adriaan Brouwersfietsroute ons een enig zicht gaven op de Taaienberg en Bossenaremolen.  Algauw kuierden we verder tussen de braakliggende velden alover schitterende wandelpaden die ons uiteindelijk in het gehucht Holand brachten voor een eerste rust in het plaatselijk basisschooltje.

En ook hierna trok ons wandeltraject zich een golvend spoor door dit enig landschap. Ons oog viel dan ook op de kraakwitte molenromp van Ter hengst , die de omgeving volledig domineerde. Meteen ons volgend stapdoel trouwens , waarbij de oude molen en de bijhorende molenaarswoning zijn omgetoverd tot een prachtig stukje privé woonst.

  

Een gezellig karrenspoor dat we iets verder treffen , zou de aanvang vormen van een weergaloos stukje stappen, waarbij menig stekelige klim ons niet werd weerhouden.

Sappige veldwegen, akker doorsteken en hobbelige brokkenpaden langs de verdorde maïsvelden door schonken ons steeds wisselende gezichten. Een verrassende groene bosdoorsteek zette ons tenslotte af nabij een nieuw brokkenpad

geprangd tussen twee prikkeldraden. Waarna we ons opnieuw mochten klaarmaken voor een weergaloos stukje wandelen waarbij we ogen tekort hadden om van dit speels landschap te genieten : alwaar weiden , akkers , bosjes en stukjes groen alles aan elkaar breidden tot een mooi kunstwerkje.

Het zou ons andermaal afzetten  in het basisschooltje van Holand , waarna een scherpe duik naar beneden en een zoveelste natuurpad ons weer tenvolle liet genieten van deze wandelescapade en de elkaar opvolgende betoveringen van dit rijke Vlaamse Ardennenlandschap. Het kerkje van Nukerke stond alras voor het grijpen, maar de parcoursmeester van dienst , dacht er nog eventjes anders over. En stuurde ons via een laatste stukje onverhard in een ombuigende beweging rond het dorpje alvorens we met volle teugen konden slurpen van een welverdiend ‘ Sloeberke ‘ . 

MEER FOTO's

 Pazovo-tocht

3 november 2007 

PAZOVO-tocht , een nogal bizarre benaming voor een wandeltocht mij dunkt. Ware het niet dat PAZOVO , een letterwoord is dat staat voor Palliatieve Zorg Voettocht , waarbij de deelnemers hun waardering betonen voor het goede doel en voornamelijk voor de deskundige thuiszorgequipes die patiënten helpen om hen in een vertrouwde omgeving menswaardig te laten sterven.

Het was dan ook vanuit het zorg- en wooncentrum Zonnelied in Ieper , dat wij in het zog van West-Vlaams gouverneur  Paul Breyne deelnamen aan deze organisatie , die ons rond het groene hart van de Ieperse kattestad zou brengen.
Ieper weerspiegelt zich dan ook al bijna 90 jaar lang aan de gruwelen die zich hier tijdens de Eerste Wereldoorlog hebben afgespeeld.  Maar wat velen niet weten is dat Ieper en omgeving , zich ook onderdompelt in een rijke natuurlijke verscheidenheid.  Het Esplanadeplein , alwaar we door de mensen van de Christelijke Mutualiteit werden verwelkomt met een appeltje tegen de honger of een flesje water tegen de dorst zou de aanzet betekenen van een heerlijk streepje vestiging wandelen.
We zochten dan ook de brede Majoorgracht op , alwaar we ons poëtisch lieten meedrijven met de schilderachtige hoekjes die deze oude Vaubanvesting te bieden had. Ingetogen treurwilgen in hun uitzonderlijke herfsttooi spiegelden zich koket in het nagenoeg rimpelloze water , terwijl de torens van de Sint-Maartenskathedraal en de Lakenhalle zich gracieus tentoonspreidden aan de horizon. In een uitspringende hoek stond een reiger statig te staren naar een niks vermoedende speelse kolonie kleine visjes, terwijl onder onze wandelsloffen een knapperig  bladerentapijt  gaande van geel , bruin of rood voorbijschoof.
Onder de Ieperse kazematten door en via de nieuwe Vestingsbrug, kregen we hierna een kort stukje van de vestigingsroute voorgeschoteld , kwestie van een eerste controle te gaan opzoeken in het rust- & verzorgingscentrum Sint Jozef.
Ook hierna bleef de organisatie zweren aan de groene long die Ieper rijk is, waarna een stukje van het Hoornwerk ons zou afzetten op de kaarsrechte fietsweg tussen Ieper en Zillebeke, waarbij een betoverend zicht op het fraaie torenwerk van Ieper onze volle aandacht kreeg. Het zou ons brengen aan de boorden van de Zillebekevijver. Doch tot een rondgang van deze kwam het niet , want de pijlen wezen de richting uit van de pracht der ‘ Verdronken Weiden ‘.
Verende en drassige graspaden slingerden zich door dit heerlijk ontwikkelingsgebied en drinkwaterspaarbekken. Het domein werd dan ook ingericht om overstromingen van de stad Ieper te vermijden , waarbij het geheel door de Groendienst van Ieper en de afdeling Natuur werd uitgebouwd tot een enig fauna- en floraparadijs. Vanop de hoge dijkberm konden we vanuit een kijkhut naar hartenlust verstaren aan een overvloed van watervogels en kregen we nog maar eens een fraai zicht op deze groene biotoop en de historische kern van Ypres Salient.
We vervolgden onze lang trek langs de hooilanden en het ogenschijnlijk ‘rommelig ‘ landschap alwaar schapen en runderen in de zomerperiode komen grazen , tot we terug  ter hoogte van de zwevende waterkraan , de Ieperse binnenstad werden ingejaagd via de Leopold III-laan en de imposante Memoriaal van de Menenpoort.  Op de muren van deze historische gedenkplaats  staan dan ook de namen van duizenden en duizenden  vermiste soldaten  gebeiteld , dit voor nooit meer oorlog , never  war again.  
Een stille getuige der gruwelijke Eerste Wereldoorlog , die ons nu gezapig langs de herfstelijk ingekleurde Majoorgracht brengt naar het rust- & verzorgingscentrum Wieltjesgracht voor een tweede rust.
Hierna restte ons nog een tweetal kilometer , waarbij ook nu nog duidelijk de groene kaart werd doorgetrokken met de gelijknamige Wieltjesgracht , waarna enkele nauwe steegjes in en rond het Minneplein meteen het slotstuk vormen van een bovenal genietbare en vrij groenrijke wandeling voor het goede doel !

MEER FOTO's >>

   LILLE LUMIERE 2007

Op 15 december as. organiseert Rijsel en wandelclub " La Bassée en Balade " voor de tweede maal hun " LILLE LUMIRE ".  Een sfeervolle kerst- & eindejaarswandeling die de deelnemers moet brengen langsheen de historische en prachtig verlichte kern van de hoofdstad van Frans-Vlaanderen, met name Rijsel.

Wanneer de nacht over Rijsel valt , weerspiegelen de vele Rijselse monumenten onder de pracht van de verlichting. Het oude beursgebouw , de opera , het belfort ... zijn dan immers gewijzigd in prachtige glinsterende parels , nog meer poëtisch , nog meer mysterieus .

Tijdens de organisatie van ' Lille Lumière 2007 ' zijn twee musea uitzonderlijk gratis toegankelijk voor de deelnemers.  Het paleis van Schone Kunsten en het Godshuis de la Comtesse lonen dan ook de moeite om eens een kijkje binnenin te nemen.

De organisatie staat open voor elkeen en bied een keuze tussen afstanden gaande van 4 tot 15 km. Start is mogelijk vanaf 16 tot 20 uur , vanuit Salle du Gymnase , 7 place Sébastopol - 59000 Lille

Meer info omtrent deze organisatie kan bekomen worden nabij Bassée en Balade , Dhr Daniel Verstaevel  0033/3.20.29.33.47 of 0033/3.20.29.00.70 of via de website http://benb.eu.org

Wie enkele foto's wil bekijken omtrent de editie Lille Lumière 2006 , klikt gewoon op de bijhorende foto.

Met dank aan Patrick & Linda Vanderstukken, Jean Pierre Declerck & Stefaan Bailleur

Voor oudere verslagen nodigen we U graag uit op onze rubriek " wandelverslagen "

15° JACHTHAVENTOCHT

    21 oktober 2007 

WTC NIEUWPOORT

Misschien zal wandelclub Wtc Nieuwpoort , de organisator van de Jachthaventocht , het vooraf stilletjes gehoopt hebben om een recordaantal deelnemers aan te trekken voor hun jubileumeditie.  Een glunderende voorzitter Gilbert Steemans  kondigde  tijdens een receptie ter gelegenheid van het 15 jarig bestaan van de vereniging  het officieuze cijfer van 2867 deelnemers aan. Meteen een absoluut record en onverhoopt succes in de geschiedenis van deze nog vrij jonge wandelvereniging.

Het was dan ook reeds van in de vroege kille ochtend dat de echte  wandelfreaks present gaven voor een wandeltraject gaande van 7 – 12 – 18 – 24 en 32 km.  Ze zouden worden gevolgd door vele anderen , waarbij om de haverklap wel de één of andere autocar op en af reed om zijn meute wandelaars te lossen. We zagen deelnemers uit het verre Genk , Namur of Kumtich … maar ook de burenclubs gaven massaal present. Ja van overal te lande kwamen ze aanrijden voor hun dagje wandelplezier aan zee.  In alle kleuren schitterden ze , sommige in hun trainingspakken , anderen in hun clubuitrusting of nog andere dik ingeduffeld .

Ook de weergoden stonden dit keer aan de kant van de organisatoren. Zodat onder een heerlijk nazomerweertje  en de nodige inschrijfformaliteiten in de stemmige feestzaal van de Nieuwpoortse vismijn een record aantal deelnemers op stap gingen.

De organisatoren hadden dan ook voor deze vijftiende uitgave van hun Jachthaventocht eraan gehouden de mooiste stukjes van Nieuwpoort aan te doen.  Met zijn historische binnenstad van Jeanne Panne onderscheid Nieuwpoort zich wellicht van alle andere kuststeden , maar ook het historische sluizencomplex ‘ de Ganzenpoot ‘ en de memorial Albert I konden niet aan de deelnemers voorbijgaan.  Van hieruit kregen de langere afstanden er nog een rondje natuurreservaat bij richting de dorpjes van Lombardsijde en Westende.  Waarna gezamenlijk werd opgetrokken naar Nieuwpoort-Bad  , alwaar de deelnemers er na een rust  een enig zicht kregen op de zeedijk , de Nieuwpoortse havengeul en uiteraard de Ijzermonding.    Het was dan ook via de oude en nieuwe jachthaven  en de nostalgische vissershaven dat deze wandeling rustig verder kabbelde.

Eens terug in de ruime startplaats zagen we niks anders dan goedlachse mensen die duidelijk genoten hadden van hun tochtje rond Nieuwpoort en het zeetje. De medewerkers van Wtc Nieuwpoort hadden hier ongetwijfeld hun duit in het zakje gedaan . Er  heerste dan ook de sfeer van een echte Vlaamse kermis waar men de deelnemers kon terugvinden verenigd rond een glaasje , een goeie trappist of een vers gebakken pannenkoek. 

Voorzitter Gilbert kan gerust zijn , de club die ooit zo’n vijftien jaar terug ontstond uit enkele fervente wielertoeristen die in de winter niet stil konden zitten en hun toevlucht vonden in de wandelsport  , hebben ondertussen zodanig de smaak te pakken … dat de toekomst van WTC Nieuwpoort er echt rooskleurig uitziet . En dat heeft de talrijke opkomst van vandaag nogmaals bewezen !

MEER FOTO's >>

Marcel Verstraete Herdenkingstocht

14 oktober 2007

Wandelsportkring Marke

Met een zonovergoten herfstweertje begeven we ons vandaag richting Harelbeke. Wandelsportklub Marke hield er immers reeds voor de zeventiende maal haar Herdenkingstocht Marcel Verstraete. Als getogen Harelbekenaar,  was Marcel destijds dan ook jarenlang het uitgangsbord van deze Kortrijkse wandelvereniging , alwaar men hem vooral binnen het lange afstandsmilieu steevast gezwind zag voorbij marcheren. Wandelen was nu eenmaal zijn leven, zelf toen hij zwaar ziek werd, wilde hij niet afgeven tot hij in 1990 tijdens een wandeling jammerlijk schielijk overleed.   Wsk Marke kon deze pionier binnen de wandelsport dan ook geen schonere hulde brengen met deze organisatie naar zijn naam te noemen.

Startend vanuit het Sint-Amandscollege kreeg deze tocht tevens het label van Chimay-wandeling mee.  Het kon dus niet meer stuk : een voortreffelijk wandelweertje , een klassebier voor achteraf maar bovenal werden we meteen via de infrastructuren van oude voetbalglorie KSK Harelbeke het recreatiedomein ‘ De Gavers ‘ ingedropt.

Ontstaan bij het aanleggen van de autosnelweg E17 , vormen de vroegere Gavermeersen tegenwoordig een enig Provinciaal Domein , alwaar menig wandelaar , jogger , zeiler  & visser er naar hartenlust kunnen vertoeven.  Onze trek door het domein werd dan ook een echt wandelfeest via schilderachtige bospaden , verende graswegels en gele bruine tapijten van herfstbladeren. Bepaald prachtig was het steeds maar wisselende zicht op het Gavermeer , dat zedig was toegedekt met een nevelsliert van de priemende zon. Iets verder schilderen een paar bootjes met hun zeil een felle witte vlek in de ochtendsluier die boven het water hing , terwijl het wateroppervlak zich maar sporadisch  liet beroeren door enkele groepjes watervogels en een neerstrijkende troep Canadeze ganzen.

Nadat we het Gavermeer definitief achter ons hadden gelaten en net buiten het domein een oogje hadden geworpen op de fraaie Koutermolen, wisten we al dat we ’s morgens  verkeerd bezig waren geweest in onze kleerkast. De zon zorgde immers voor temperaturen die net iets te hoog waren voor onze warme ingeduffelde lijven. Maar geen enkele wandelaar , die mopperde om deze prachtige najaarsdag … 

Heel eventjes werden we nu tussen de behuizing van Stasegem bevangen , kwestie om ons eerste stempeltje te halen in het plaatselijke gemeenschapsschooltje. En het bleef best pittig toen we onder een oorverdovend klokkengelui ons even verder door een groene strook van het Stasegembos mochten gaan boren en daarna geruime tijd het jaagpad langs het zwarte water van het kanaal Bossuit-Kortrijk mochten volgen. Stasegem  kende doorheen de eeuwen  een vooral agrarische structuur , tot in de periode van 1860 het kanaal Kortrijk-Bosuit en de aanleg van de spoorlijn Denderleeuw-Kortrijk de poort openden om van Stasegem een industriegebied te maken.

Dit profileert zich nog steeds heel duidelijk in de streek , de textielnijverheid en vooral het uitgestrekte industriecomplex van Bekaert in het nabijgelegen Zwevegem regeren er weelderig. Gelukkig bleef ons wandeltraject grotendeels veraf van de geïndustrialiseerde wereld en bleef het beperkt tot een doorsteek van de  complexen van een verweesde pannenfabriek. Waarna een oude spoorwegzate ons via een ruig boerenlandschap , met knoestige  knotwilgen en even oude statige vierkantshoven de richting injoeg van Zwevegem voor een tweede rust.

Nu ging het via enkele woonwijken en een trits dorpswegels achterdoor de huizen terug de landelijkheid in.   Het pad slingerde zich kriskras tot we een tijdlang terug langs  het kanaal Bossuit-Kortrijk stapten en tenslotte de dorpsgrens met Stasegem bereikten , alwaar we andermaal in het gemeenschapsschooltje een tweede maal mochten rusten. Een weinig benijdigenswaardige lus  in feite , die werd afgesloten met een laatste groendoorsteek van het recreatiedomein “ De Gavers “ tot de aankomst.

Hier was de stemming reeds ten top gedreven , het uitmuntende terrasjes weer en heerlijk trappistenbier van Chimay volstonden immers bij menig om te blijven kuieren en luieren over deze Marcel Verstraete herdenkingstocht.

MEER FOTO's >>

27° Kruikenburgse wandeltochten

7 oktober 2007   

Kruikenburgse wandelclub

Op amper 10 kilometer van onze hoofdstad Brussel komt men in een landschap dat nog vrij rustig is van massatoerisme en industrie. Het is dan ook een paradijs voor wandel- , natuur- en geuzeliefhebbers, waarbij de afwisseling in het landschap langs de slingerende wegels steevast zorgt voor verrassende panorama en waarbij de stad Brussel op sommige plaatsen letterlijk aan de voeten ligt.

We bevinden ons in het Pajottenland , een streek die zonder overdrijven ook wel eens het Toscanië der Lage Landen wordt genoemd en zondag ll. het decor vormde van de 29ste Kruikenburgse wandeltochten.  De plaatselijke wandelclub weet dan ook telkens vanuit Ternat de omlopen te richten in een natuurlijke omgeving van mooie panorama’s langs enige veld- en bospaadjes , door kouters op en over het glooiend Pajottenland in een Breugheliaans kader.

Het verwonderde ons dan ook geenszins dat bij onze aankomst , het zoeken was naar een  vrij parkeerplaatsje. Het stralend herfstweertje, de combinatie van het Pajottenland en de uitstekende reputatie van “ Wandelclub Kruikenburg “ hadden immers reeds velen voor ons op de been gebracht. Waarbij vanuit de plaatselijke basisschool vooralsnog gezweerd werd met een verkenning van de voornaamste bezienswaardigheden van Ternat. Als een baken triomfeerde de gotische Sint Gertrudiskerk immers hoog boven de dorpskern uit . Waarna we vanop ‘ de Dries ‘ werden opgenomen in een erehaag van een groenrijke beukendreef  , deeluitmakend van het  kasteel van Kruikenburg.

Heel eventjes meenden we op de dries hoefgetrappel te horen en verwachtten we een schim van ridder Everaerd ’t Serclaes te zien verschijnen. Maar neen , het was maar onze verbeelding die op hol sloeg.  Of toch zagen we daar niet Frank en Simonneke van ‘ Thuis ‘  opdagen ?  Het decor blijkt immers de uitvalsbasis te zijn van deze populaire televisiereeks.

Het zou allemaal maar in onze gedachten blijven , want het  imposante waterslot van de heerlijkheid Kruikenburg was immers alleen weggelegd voor de kleinere afstanden , terwijl de overigen de richting uitkozen van Sint Katherina Lombeek en we het geruime tijd moesten stellen met huisjes en tuintjes kijken.  Tot het plaatselijke Knotwilgenwandelpad ons eindelijk verraste met een open golvend landschap , alwaar een veldleeuwerik hoog in de lucht gretig zijn lied kwinkelierte.  Juist perfect , want is dit immers niet het geboorteland van Pol de Mont , ook wel de Brabantse leeuwerik genaamd, die ons nu in gezapige tred richting het parochiezaaltje stuurde voor een rust.

Na een verkwikkende dorstlesser , beperkte de behuizing van het dorpscentrum niet lang ons gezichtsveld. Via een brokkenpad langs de spoorwegbedding , kregen onze ogen al vlug vrij spel om rond te dwalen in het weidse landschap dat zich voor ons uitspreidde. En  nadat we een uitgestrekt maïsveld gerond hadden , stuurden rustige wegjes en enkele oude wegels langs de Steenvoortbeek ons steeds dieper in de complete rust van dit landschap.

Meteen ook de apotheose van deze wandelescapade , want algauw werd terug de woonkern van Ternat aangereikt , waarbij na een kleine omzwerving over enkele glooiingen we voor ons reeds terug de Sint Gertrudiskerk , half verscholen achter wat bomen , steeds maar dichter zagen voorbijschuiven.
De deelnemers aan de 12km  bleven tegenoverstaande van de andere afstanden weliswaar wat op hun honger zitten , maar de heerlijke nazomer en bovenal het warm onthaal van de Kruikenburgse wandelclub hadden veel goed gemaakt !

WATERHOEKTOCHT

   30 SEPTEMBER 2007

WATERHOEKSTAPPERS HEESTERT

Verscholen in de uitlopers der Vlaamse Ardennen en de vallei tussen Schelde en Leie,  ligt een streek waarbij oude en nieuwe architecturale pareltjes steevast ons blik vangen en leiden langs boeiende paden van de waterhoek.

 

Vanuit de  streek alwaar Stijn Streuvels (alias Frank Lateur) zijn levenswerk liet vereeuwigen , hielden de Waterhoekstappers uit Heestert vandaag immers hun gelijknamige wandeltocht.   Het anders rustige en rurale Otegem kende dan ook een hoogdag , waarbij zo’n 1700 deelnemers van heinde en verre genoten van een aantrekkelijk herfstzonnetje doch bovenal van de licht glooiende trajecten in de streek van Mira. 

Reeds van ver torende het  spitse Sint Amandus & Sint Annakerkje boven de dorpskern uit , meteen een raakpunt toen we vanuit het Cultureel Centrum “ De Spoele “ via de Kleine Ronse wijk en enkele aftandse ‘stapstientjes ‘ (kerkwegels) het wijdse decor werden ingedropt. Een enig zicht op de bekende Vlaamse heuvelruggen met de Kluisberg & Kwaremont en tout grandeur en daarnaast de smet van de elektriciteitscentrale van Ruien ontrolden zich voor onze oogluiken. 

Overtuigd kozen we nu de richting uit van Ingooigem , alwaar we op onze weg het weeghuisje van een oude mechanische weegbrug treffen. Hier werden tot in 1957 de wortels tot verpakte cichorei verwerkt met als merk Morgendauw. Het was hier dat Streuvels vanuit zijn Lijsternest , rechts achter de heuvel , de pittige geur van gebrande cichoreibonen snoof en hoorde hoe Hutsebolle de ruifel hanteerde en vloekte ‘ gelijk ne ketter ‘. Het was hier dat Stijn Streuvels in 1926 dan ook de inspiratie vond voor zijn meesterwerk “ Het leven en de dood in den ast “.

Het ‘ Lijsternest ‘ dat voor de gelegenheid haar deuren wagenwijd had opengezet,  vormde dan ook meteen ons volgend stapdoel.  Waarna het Streuvelspad ons meenam  langs een glooiend en frisgroen landschap omgeven door enkele bedehuisjes, een rij knotwilgen , een beekje in de diepte en die vrij kleverige leemgrond.   Het decor alwaar dat ander meesterwerk van Streuvels werd verfilmd : ‘ de Vlaschaard ‘ en alwaar zich een breed blik op de hoogte van Tiegem en zijn witgekalkte staakmolen uit 1880 tentoonspreidde.

Ingooigem haalde ons dan ook op een grandioze manier binnen via enkele nostalgische kerkwegels met de typische benaming ‘ kerhofblomme ‘ . Waarbij het stemmige Sint Antoniuskerkje best als joker mocht fungeren om kort hierna in het plaatselijke cultureel centrum een eerste rust te treffen na 5 best te pruimen kilometers. 

Ook hierna stuurde een resem van gezellige wegels , die zich smal en bochtig tussen de deinende akkers en weiden een weg zochten in de richting van de Scheihoek en het Hulstbos. Eens uit het dal , overviel ons ook nu weer de pracht van een indrukwekkend panorama , dat nog eens extra in de verf werd gezet toen een dot van een karrenspoor ons andermaal in de richting van het zonovergoten Ingooigem stuurde voor een tweede rust. 

De doortocht van het nietig dorpje liep tamelijk ongemerkt voorbij , waarna we ons mochten opmaken om kronkelend het laatste stukje aan te vatten naar het karakteristieke kerkje van Otegem dat reeds aan de horizon stond te wenken. 

Terug aangekomen in het cultureel centrum , bleef de herinnering aan een zoveelste prachtige wandeling nog geruime tijd naslepen. In het vooruitzicht van de organisatie der Nationale Wandeldag binnen enkele maanden hadden de Waterhoekstappers dan ook duidelijk aangetoond  er klaar voor te staan !

MEER FOTO's >> 

104 km wandelpret langs de Ijzer ...

Wandelen van de bron tot de monding van de Ijzer , sedert vorig weekend is dit geen probleem meer . Onder ruime belangstelling werd immers het nieuwe GR-pad ‘ Ijzer ‘ opengesteld.  Het pad neemt dan ook de wandelaar mee langs de oevers van de Ijzer , vanuit het Noordfranse Buysscheure tot Nieuwpoort.

Het nieuwe Gr Pad  is alvast een stuk langer dan de loop van de Ijzer , wat er meteen op duid dat de makers van het wandelpad er doelbewust voor kozen om niet enkel langs de oevers van de rivier te stappen , maar ook andere mooie plekjes en landschappen van de ijzervlakte aan te doen.

Het pad start in het Noord-Franse Buysscheure (tussen Cassel & Saint Omer), alwaar de GR Ijzer aftakt van de bestaande GR128.  Het verkent van hieruit de hoogte van Merckeghem om dan in Bollezele voor een eerste keer de Ijzer te ontmoeten.   Esquelbecq dat bekend staat om zijn kasteel en Wormhout dat zijn naam alle eer aandoet als Vlaams provinciestadje zijn de volgende etappes op deze route.  Waarna het dan richting Belgische grens gaat en de Ijzer aldaar versterking krijgt van de Peenebeek  en de vallei van de Heidebeek.

Meteen een gebied alwaar haast geen grensovergangen  zijn en destijds het uitgelezen gebied was van de fraudeurs  en smokkelaars, de zogenaamde ‘ Blauwers ‘.  Niet verwonderlijk dus dat wij in Haringe bij het eerste Belgische dorpje op onze route het standbeeld van ‘ Karel de Blauwer ‘ treffen.

Vanhieruit gaat het richting Roesbrugge alwaar  een tijdlang het traject van het bestaande GR 5A west wordt gevolgd , voor een mooi stukje oevertraject langs het vernieuwde jaagpad tot in Stavele.

 Maar de Ijzer  wekt ook heel wat herinneringen aan de Grote Oorlog . Diksmuide die ons laat kennismaken met de wijdse Ijzerbroeken , vormde immers het decor van het gruwele Ijzerfront in 1914-1918.  De Ijzertoren , de Dodengang , Oud-Stuivenskerke  zijn dan ook maar enkele stille getuigen .

Voorbij het natuurgebied van de Viconiakleiputten wordt de Ijzer terug onze metgezel , waarna  het nieuwe Gr-Pad verder koers zet via het sluizencomplex de Ganzepoot , de havengeul en de zeedijk van  Nieuwpoort-Bad .

De Gr ijzer die tot stand kwam via diverse instanties aan beide zijden van ‘ de schreve ‘ , is een lange afstandswandeling , die elementair bewegwijzerd is met de alombekende rood-witte streepjes . Via een mooi beschreven topogids  helpt GR je graag een handje mee om de route in diverse etappes te stappen.  Zo zijn tevens in het boekje 7 zogenaamde dagstappers beschreven , voor geoefende stappers weliswaar want de afstanden variëren toch van 21 tot 27 km.

Meer info omtrent dit GR-pad kan bekomen worden nabij 
, alwaar tevens de Topogids met een omstandige beschrijving en kaarten kan besteld worden.

31° TABAKSTOCHT

23 SEPTEMBER 2007

Wervikse wandelsportvereniging

Fransen, Vlamingen en Walen als buren ! Wervik is een echt grensgeval. Een gewone sterveling zou er het noorden bij verliezen.  Niet zo een "Wervikenaar", die voelt zich als een vis in het water: je smokkelt een Franse 'R 'je conversatie binnen, je geeft een aantal klinkers een kwartdraai rechts, slikt de eind-T in, en zorgt er boven alles voor dat wat je zegt ook nog podiumgehalte heeft. En Wervik heeft iets met Romeinen, maar vooral met tabak.

Wervik is dan ook niks voor niks het episch centrum van de Belgische tabaksteelt. Dit zullen de mannen en vrouwen van de Wervikse wandelsportvereniging geweten hebben. Toen de vereniging zo’n 31 jaar geleden boven de doopsvont werd gehouden kwamen ze immers op de proppen met hun Internationale Tabakstocht. Telkenmale tijdens het vierde weekend van september kleurt de tabaksstede dan ook volop met wandelplunjes van allerlei allure uit gans Vlaanderen en Wallonië en gisteren was het niks anders.  Ruim 2600 deelnemers gaven present voor een zwerftocht langs de typische tabaks- & leievallei.

Traditioneel vertrekkend vanuit de complexen van de oude school der Broeders Maristen leidden aanvankelijk enkele dorpsstraten ons naar de  contreien van de Molenmeersen.  Een best wel aardige en groene sociale woonwijk die zijn naam allicht dankt aan de nabijgelegen Ma Campagne staakmolen of in de volksmond ook Kruisekemolen genaamd. Waarna in de schaduw van de molenwieken, een eerste stukje onverhard ons verder troont in een open bekoorlijk landschap van verweesde tabakseesten en imposante herenboerenhoven .  Het dient gezegd dat ook alhier de tabaksteelt een flinke deuk heeft gekregen met het afschaffen van subsidies , zodat de ‘ echte Werviksche toebak ‘ nog sporadisch het landschap kleurt.  We moesten het dan maar stellen met een vrij landelijke trek langs de krinkelende Sint-Jansbeek en talrijke maïsvelden.

Het was hier langs de boorden van de Leie dat de Romeinen onder de naam Viroviacum hun pleisterplaats hadden en in een later stadium de heren van Wervik hoogtij vierden tijdens de Middeleeuwse lakennijverheid.  De oevers van ‘ the Golden River ‘ vormden dan ook  aanvankelijk  onze metgezel , nu eens voor en dan eens achter “ de schreve “ zoals ze het hier zo schoon noemen.  We bevonden ons immers reeds een tijdlang op het grondgebied van de Franse zusterstad ‘ Wervicq-Sud ‘ voor een kort doch krachtig intermezzo . Waarna het silhouet van de  Sint-Medarduskerk die zich aan het wateroppervlak weerspiegelde ons de weg aanwees van het recreatiedomein ‘ De Balokken ‘.  Onstaan uit het rechttrekken en kanaliseren van oude glorie ‘ de Leie ‘ voerden een resem van sappige wandelpaden ons langs  de rijke fauna en flora , waarbij meerdere enige zichten op de Brikkemolen en de Sint-Medarduskerk zich gracieus ontrolden.

Toen we nog maar eens de andere oeverkant van de Leie bereikten voerde het eeuwenoude Komenwegelke ons als een rode leidraad tussen de behuizing van de Hansbekewijk op weg naar die ander Wervikse trots : de kraakwitte Brikkemolen en het aanpalend Nationaal Tabaksmuseum. Terwijl menigéén zich op vertoon van de controlekaart tegoed deed aan een gratise en exhaustieve kennismaking van het snuifen , kauwen en roken van tabak . Verkozen anderen het zonnige terras op te zoeken van de sfeervolle retroherberg ‘ In den Grooten Moriaen ‘ .

Gelukkig lonkte de aankomstzaal niet meer veraf ... alwaar reeds vanaf de vroege ochtend tot in de late namiddag de sfeer van een Vlaamse wandelkermis heerste.

Het is een tijdje rustig geweest op ... Alles had te maken met het feit dat binnenkort wandelnews & beneluxwandelen de handen in elkaar zullen slaan met een gloednieuw iniatief en vooral wandelportaal voor en door de wandelaar.

Tijdens een bijeenkomst enkele weken terug werden hiervoor de eerste stappen gezet ...

WANDELNEWS kreeg ondertussen een nieuwe face lift , waarbij in mum van tijd u via de homepagina geleid wordt naar gesmaakte wandelverslagen en fotoreportages. En ook bij zal u heel gauw een nieuwe aanpak mogen verwachten.

We hopen dan ook dat u allen af en toe eens een kijkje komen nemen en vooral dat jullie aan allen die het horen willen doorvertellen.

Tot wellicht ergens te velde !

10° STEENBAKKERSTOCHT

Schorrestappers Boom

8 september 2007

De Schorrestappers hadden duidelijk iets te vieren vandaag . Vanuit hun uitvalsbasis het recreatiedomein “ De Schorre “ vond immers reeds voor de 10^de maal de Steenbakkerstocht plaats. Ze zouden de deelnemers laten kennismaken met de steenbaknijverheid , die ooit de rijkdom van de Rupelstreek uitmaakte.

Hierna mochten we het enige tijd gaan stellen met huisjes wandelen aan de buitenrand van Boom en het gehucht Noeveren. Tot we voorbij een hoge , dikke schoorsteen in de bakermat van de steenbakkerijen belandden.  De nostalgische en vergane glorie van de noeste steenbakkers arbeid is ondertussen via de EMABB terug tot leven gebracht. Het project heeft dan ook de kans om van naaldje tot draadje kennis te maken met de baksteen, het productieproces, het werken en leven in en rond een steenbakkerij, het dagelijkse leven in de Rupelstreek.

 De annexen van een oude droogeest vormen dan ook een voortreffelijke gelegenheid voor een tweede rust, alvorens we ons terug op gang trekken via een dalend wegje dat ons duidelijk liet verstaan af te zakken naar het gehucht Hellegat en zijn oude kleiputten van de Walenhoek. Een leuk verend natuurpad zou nu geruime tijd metgezel zijn in een bres van groen omsliert door talrijke vijvers.

Ooidonkwandelroute ~ Schotse dagen

19 augustus 2007

Klik op de foto voor een uitgebreide reportage

En wat de Schotten nu dragen onder hun kilt …   gaan we fijntjes niet vertellen !

                  MINI DODENTOCHT

11 AUGUSTUS 2007

vzw KADEE BORNEM

Net geen 9000 dapperen zouden vrijdag 10 augustus ll. de start nemen van de 38ste editie van de Dodentocht.  Hiermee is de organisatie van vzw Kadee Bornem meteen ook de grootste ter wereld , waarbij de deelnemers 100 km dienen te stappen in een tijdspanne van 24 uur.

Erg schaars waren ze nog , die 100 km stappers , die zich in de vroege ochtend van zaterdag , aan de aankomstbalie presenteerden . Het waren dan ook de echte klasbakken , de pure sang prijsduiven die deze 38ste editie op dit vroege uur reeds tot een goed einde hadden gebracht. In hun zog zouden er nog een 5400 volgen , meteen een nieuw record van deelnemers die de eindstreep haalden.  De weersomstandigheden waren dan ook in de nacht uitstekend geweest en ook de warme wandeltemperaturen op zaterdag waren gunstig.

Wij stonden er dan ook vroeg bij om onze 25 km af te haspelen ,waarbij we geregeld zouden samensmelten met de  “ echte ‘’ Dodentochters . En ons konden inleven in het verhaal der moedigsten en hun al of niet calvarietocht tot de eindstreep in Bornem en met enige heimwee konden terugdenken aan lang vervlogen tijden toen we deelnamen aan die andere 100 in Torhout.

Via een ontwakend Bornem van rustige dorpsstraatjes , vervaagde de feestelijke muziek van het tentencomplex op het Kardinaal Cardijnplein alras , toen we de natuurpracht van het recreatiedomein ‘ De Breeven ‘ werden ingestuurd.  De wandelpaden stuurden ons langs de 7ha grote waterplas , waarna verkwikkende parelende graswegels ons doorheen een verkwikkende brok natuur  brachten van een rustig en landelijk gebied.

Ooit moeten we hem toch ook eens doen …. Die DODENTOCHT !!!