12-01-04

GIJZEGEM - 11 januari 2004

 De weergoden waren de Sint Antoniustocht , die de Kadees uit Aalst vanuit het landelijke Gijzegem lieten vertrekken , duidelijk niet gunstig gezind.

De ganse voormiddag kreunde Vlaanderen immers onder zware regenbuien en dat zullen ook vele wandelaars weerhouden hebben toch deze ontketende natuurelementen te trotseren.

Gelukkig klaarde het rond de middag ietwat op , waarbij we in een ijltempo ons wandelgerief bij elkaar raapten en vliegensvlug naar Gijzegem afstevenden om er alsnog de kleine afstand te wandelen. Het zou ons achteraf zeker niet spijten , want de regen bleef uit en af en toe kwam zelfs sporadisch een waterzonnetje piepen.

 

De Kadees hadden er nochtans ook nu weer een waar wandelfestival van gemaakt , want meteen werden we via het centrum van Gijzegem, de Sint Martinuskerk en een pittoreske hoekkapel , in het recreatiedomein ‘ Dendergalm ‘  gedropt. Het zorgde meteen wel voor een paar vuile schoenen , maar dat namen we er tenslotte maar al te graag bij.

Want voor ons lag immers een aantrekkelijk streepje groen van de Dries , waarbij het landschap hoofdzakelijk werd gedomineerd door knotwilgen en populieren. Het zou ons uiteindelijk op een mooie manier langs de boorden van de Dender brengen. Het verharde jaagpad zette zich nog een poosje door, waarbij schitterende zichten en dreigende wolken het landschap overheersten. Tussen de knotwilgen door toverde zich , in de typische witte steen van de streek , het Sint-Aldegondekerkje van Mespelare met prachtige beiaard , tevoorschijn. Via een bedje van nostalgische kasseien en een hallucinerende combinatie van winterzon – dreigende wolken die op het dorpje weerkaatsten bereikte we halfweg de rust in het lokale ontmoetingscentrum.

 

We hadden er gehoopt te kunnen proeven van een plaatselijk streekbiertje , temeer deze tocht ook in het teken stond van de Affligem Abdijbieren Classictochten , doch moesten ons tevreden stellen met een trappistenbier , dat evenwel even lekker smaakte.

Ook na de rust , was de tocht rijkelijk gekruid met enkele groenrijke doorsteekjes ,waarbij steeds die statige populieren en oeroude knotwilgen onze aandacht bleven trekken. Eventjes maar moesten we de kaarsrechte en drukke weg die Aalst met Dendermonde verbind volgen , want via een snoer van dorps- en wandelwegels bereikten we terug de aankomst .

 

Het einde van een bijzondere gesmaakte wandeling , was jammer genoeg te vlug voorbij … , maar dat lieten we niet aan ons hart komen. We hadden alsnog toch eventjes onze beentjes kunnen strekken en in de aankomstzaal hadden ze nu wel een stevig Affligembiertje voor handen.

   



22:09 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.