19-01-04

KOEKELARE - 17 januari 2004

De ochtendlijke schemering bracht ons deze zaterdagmorgen naar Koekelare. Een stad verscholen in het Houtland , die in 1990 de Agora-award kreeg voor stads- en dorpskernvernieuwing.

En dit bleek reeds duidelijk bij aankomst , want de platse of het centrum vormt inderdaad een mooi architecturaal geheel , waarbij een oude brouwerij werd gerestaureerd tot cultureel historisch centrum en er tevens het Fransmanmuseum herbergt. Een museum die het verhaal brengt van de Vlaamse seizoenarbeiders in Frankrijk.

Na de nodige inschrijvingsformaliteiten, konden we zowaar onmiddellijk genieten van een brok pure natuur in het recreatiedomein ‘ de Mote ‘ en de aanpalende ‘ Tuin van de Hoop ‘. Een eerbetoon aan wijlen koning Boudewijn die paalt aan de oude brouwerij.

Iets verder had de ‘ Wandelclub Koekelare ‘  ter gelegenheid van de nieuwjaarsmaand een gratis jeneverke en bijhorende boterlukke klaar staan. Een smakelijk begin op dit nog vroege uur , die best origineel beloofde te worden.

De wandeling kende alvast een sereen begin die ons de landelijke rust van een ontwakend weidelandschap leerde kennen.  En de voorbode zou zijn van een gezellig winterzonnetje.

In de verte ontwaarden we reeds de Koekelaarse staatsbossen , die we iets later via erg avontuurlijke boswegels volledig verkenden. Dit domein maakte ooit deel uit van de ‘ heerlijkheid Koekelare ‘ die reeds in de 9de eeuw werden vermeld. Nu is het 75 ha groot bos eigendom van de Vlaamse Gemeenschap.

Via onberispelijke wegels belandden we dan uiteindelijk in ‘ De Mokker ‘ , alwaar een rust was voorzien. De Mokker staat vooral bekend omwille van zijn dorpsfiguur ‘ Hinten Mokker ‘ , een rover en schavuit die de streek aldaar onveilig maakte.

De doortocht door het dorp was maar een kort intermezzo van wat komen moest , want al vlug belanden we op een riante kerkwegel die ons kilometers  lang kriskras doorheen het landschap bracht. Lang geleden dat we zo van een wandeling in Koekelare aan het genieten waren , een stukje van de bovenste plank.

 Het was ons tevens opgevallen dat Koekelare , iets heeft met geboorte aanplantingen. Want meermaals troffen we langs onze wandelweg , jonge boomtjes aan met merkwaardige kindernaamtjes als Bauke , Djenzal , Amini en andere.

Onze wandelwegen bleven rustig voortkabbelen , waarbij we verrast werden door de prachtig geklasseerde Hovaeremolen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Na een tweede rust , restte ons nog een tweetal kilometer die ons terug op weg brachten naar het centrum van Koekelare, alwaar de dorpskern zelfs een oosters tintje kreeg met de ‘ Sala Thai ‘ een Thais paviljoen en een mooie afsluiter vormde van deze toch wel verrassende Nieuwjaarstocht.

 



21:48 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

molen mooi verslagje over de streek van mijn jeugdjaren - toen stond de Hovaeremolen er echter heel wat triestiger bij

Gepost door: ijsetripper | 19-01-04

De commentaren zijn gesloten.