03-02-04

SCLAYN - 31 januari 2004

W


e waren naar het Waalse “ onuitspreekbare “ Sclayn “ afgereisd om er deel te neem aan de ’50 km de la Pierre’ en vooral met de bedoeling onze conditie eens stevig te testen en ons te wagen aan een langere afstand. Het weer sloeg echter om en we besloten dan maar wijselijk ons wandeltraject in te korten. Het werd alsnog een schitterende escapade van een 30 tal kilometers

Vertrekkend vanuit de ruime plaatselijke voetbalkantine , kregen onze ogen al vlug vrij spel op de oevers van de Maas dat zich voor ons uitstrekte.  Niet voor lang echter, want een gezellig vrij stijgende wegel gaf ons onmiddellijk een voorsmaakje van wat ons nog allemaal te wachten stond. Hierbij  kregen we een zicht op de half verscholen Romaanse collegiale kerk en zijn presbyterium. Nadat we het dorpje wat gerond hadden , zond een schitterende holle boswegel ons gestaag omhoog tussen deinende weiden en discreet opgestelde kapelletjes. 

Onze klim stuurde ons naar het één of ander plateau , waarbij we op een steengroeve uitmondden. Nadat we enkele heerlijke panorama’s en een rondgang van de groeve meepikten , duiken we via een wel erg karaktervolle boerenwegel naar het vredige dorpje Bonneville.

                                                                                 

We hadden er vooral oog voor de typische gezellige huisjes in leisteen , alwaar vooral het kasteel van Bonneville met  XV° eeuwse donjon ons wist te bekoren.

 

Iets verder bereikten we een schamelijk ongezellige rust in de één of andere oude schuur , die tevens dienst moest doen als schietstand of zo. Bijna geen zitplaatsen , dus vlug terug de buiten in.

 

Het stuk dat nu volgde in de richting van Stru ,  volgde een tijdlang ‘ le Circuit de la Pierre ‘ : een golvend gebied van groeven , Romaanse bezienswaardigheden , open vlakten , typische vierkante boerderijen . Waarbij we onderweg  ons zelf meermaals konden vergapen aan de mysterieus  bloeiende maretak her en der verspreid over het landschap.

 

                                            

Het weer was ondertussen jammer genoeg van karakter veranderd. En toen we via een prachtige wegel dwars door het veld aan de beklimming van ‘ le Col du Stru ‘ (187m) begonnen , moesten we optornen tegen de helse wind op kop en alweer een nieuwe felle winterse regenbui.  Uiteindelijk bereikten we voor een tweede maal de povere rust in Bonneville.

 

Bangelijk wandelen was het eigenlijk wel geweest, waarbij we daarbij op sommige plaatsen ons zelfs moesten bekommeren om in de eerste plaats rechtop te blijven en onze schoenen niet kwijt te spelen in de zuigende modder.

 

Er restte ons nog een 5-tal kilometer, waarbij alweer een modderige doch sublieme wegel ons krinkelend langs een smal reepje bos stuurde, en wij via een sliert van smeuïge wegels , langs houtwalletjes en sierlijke struikgewassen : ons niet lieten voorbijgaan aan de prachtige zichten van dit heuvelend landschap.  Dit hoogstandje bracht ons helemaal terug tot in Sclayn. Een laatste zicht op de oevers van de Maas , waarbij we ons nog eens uit de wind moesten zetten zorgde voor een geslaagde afsluit.  Waarbij de slijkduivels onder ons hun duivels maar al te duidelijk konden ontbinden.




20:33 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.