23-02-04

NISMES - 21 februari 2004

                                                           

Bij onze sterke wandelverhalen , die tijdens een tocht of achter pot en pint geregeld opgedist worden , zal voortaan ook deze ‘ Marche des Crayas  van de gelijknamige Waalse wandelclub uit Nismes , niet meer ontbreken.

 

Meer nog in mijn toch bijna 30 jarige wandelcarrière was deze tocht één der schoonste . Eentje die ons nog lang zal nazinderen en vooral enkele uitgesponnen wandelhoogstandjes in de vallei van de Viroinval aanbood.

 

Nadat we onszelf wat warmer hadden ingeduffeld en onze wandelschoenen wat steviger hadden aangespannen, werden we via ‘ l Eau Noir ‘ die het dorpje in twee snijd , doorheen het toeristische Nismes geloodst. We  kregen dan ook een zicht op de  ruïnes van een eertijds feodaal kasteel , la maison baillis en  de Sint-Lambertkerk om dan definitief het feestelijk boeket van dit landschap in te duiken. 

 

We doorkruisten een prachtig landschap , gespaard van elke bebouwing en waardoor alleen maar wegeltjes lopen die elkaar midden in dit golvend landschap kruisen. Nabij de samenvloeiing van l’Eau Noir en l’Eau Blanche net aan de grens met het sierlijke dorpje Dourbes, worden we als het ware getuige van de geboorte van de ‘ Viroin ‘. We werden echter onderheven aan een eerste zware beproeving.

 

Net voor het dorpje loodste een stijgende bos- en rotswegel ons naar ‘ la Roche à Lomme ‘. Alwaar we vanuit dit rotsplateau een prachtig zicht hadden op de vallei van Viroinval en zijn dorpjes.

 

Het was dan ook niet te verwonderen dat de Romeinen en  de Galliërs  juist hier een belangrijke woonplaats en uitkijktoren maakten.  Nu staat er enkel nog een kruis en enkele overblijfselen van de uitkijktoren. 

 

Hierna brengt de tocht ons in een schitterend homp groen waarbij eik en hazelaar domineren , maar  ook opmerkelijk vele buksbomen ( de zogenaamde palm die op Palmzondag worden gewijd). De weg blijft vooralsnog matig klimmen , waarbij we een opener gedeelte en enkele sublieme zichten op de vallei alweer weten te appreciëren.

 

Deze prachtige lus bracht ons rond het dorpje Dourbes , waarna we in dalende lijn een eerste rust treffen in het oude gemeentehuis. Doch we hadden vooral oog voor één der schoonste dorpjes van België. Een schilderachtig dorpje, karakteristiek voor de streek , waarbij de mesthopen voor de deur allang plaats hebben gemaakt voor bloementuiltjes en alwaar de parochiekerk – met erbij enkele monumentale lindebomen onze volle  aandacht trekken.

 

Een oude kerkwegel leid ons langs een fraaie , begroeide kerkmuur langs de kerk om , waarna we links van ons een merkwaardige kasteelhoeve passeren.  Ietsje verder vervoegd de kronkelende Viroin ons als wandelgezel. We krijgen dan ook de  kalkheuvels , die het Viroindal domineren , goed te zien. Het schijnt dat deze kalkheuvels ware paradijzen zijn voor de liefhebbers van zeldzame planten alszijnde orchideeën.  We zijn jammer genoeg niet gekomen in het juiste seizoen .

 

We zien wel enkele fervente kajakkers het ijskoude water van de Viroin trotseren , waarna we via een oversteek brugje in het dorpje Olloy-sur-Viroin  belanden.

 

In het plaatselijke jeu de boules  clubhuis is een tweede rust voorzien. Hoogtijd dus om ons te goed te doen aan onze boterhammetjes en ook wel een lekker streekbiertje ‘ Super des Fagnes ‘. 

 

Na de nodige energie opgedaan te hebben , werden we maar eventjes een drukke weg opgestuurd. Niet voor lang echter , want de eerste veldweg bracht ons naar één der fraaiste natuurreservaten van ons land.

 

We trokken dan ook kriskras doorheen ‘ La Réserve Naturelle du Viroin ‘ , alwaar we eerst langs fraaie , gladde rotsplaten en daarna door een aantrekkelijk stukje bos sjokten.  Na wat steil klimwerk liepen we even door een open akkerland , maar bij de volgende bosrand werden we alweer la réserve ingestuurd.  En dan kwam ‘ le moment suprème ‘ het beschermd gebied van ‘ Les Fondry des Chiens ‘. Het grootste en bekendste complex van openluchtgrotten of  ‘ crayas ‘ in ons land kregen wij hier te zien.

 

Het ontstaan van dergelijke ‘openluchtgrotten ‘ zou inhouden dat hier honderden eeuwen geleden , op deze plek enorme rivieren uitmondden  in een nu uiteraard verdwenen zee. Het water schuurde door de kloven uit in dit kalkrots massief en de kloven werden met der tijd gevuld met zand , grind en ijzerhoudende aarde. Deze laatste werd later door ijzersmelters gewonnen en zo  kan men tegenwoordig deze massa rotsen of mini canyons bewonderen. Sommigen zijn zelfs meer dan 30 m diep.

 

        

 

 

Nog maar net bekomen van dit natuurwonder , werden we alweer paf geslagen van verwondering. Aan de rond van het reservaat vond een laatste rust plaats in een afgelegen jagershut. Het brandend haardvuur gekoppeld aan het overheerlijke ‘ Super des Fagnes ‘ liet ons wegdromen in een roes van geluk.

 

We konden hier wel uren blijven genieten , doch er restte ons nog een tweetal kilometer , die ons in dalende lijn bracht naar het gemeentepark van Nismes en

het kasteelachtige gemeentehuis.   

             

Waarna l’ eau Noir ons terug keurig afzette aan de start- en aankomstplaats.






21:11 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Kwartelmarc is nu wandelmarc Sorry Stefaan, maar ik vond Uw e-mailadres niet meer!! Kunt ge eventjes de link van Kwartelmarc op Uw log wijzigen naar wandelmarc aub!! Dank bij voorbaat en nog veel wandel- en schrijfplezier! Met de groetjes van eerst Kwartelmarc, nu wandelmarc.
Nota: mijn club denkt dat er verwarring zou kunnen ontstaan tussen Kwartelmarc en de Kwartels!! Alhoewel??? Vandaar deze wijziging!

Gepost door: wandelmarc | 27-02-04

De commentaren zijn gesloten.