15-03-04

Ronse is nu éénmaal één van onze favoriete wandeluitstap

Ronse is nu éénmaal één van onze favoriete wandeluitstappen en telkens een ideale uitvalsbasis voor een boeiende wandeling doorheen de wondermooie Vlaamse Ardennen.

     

 

Uit ervaring weten we dat wandelclub ‘ Les Chatons ‘ daar gretig gebruik van maakt , vandaar dat we ook nu weer niet wilden ontbreken op de Klijpetocht.

 

Startend vanuit het KTA , konden we al onmiddellijk wat profiteren van enkele groene strookjes rond de gebouwen. Doch werden we aanvankelijk gestuurd langs rauwe en sombere fabrieksgebouwen die de eertijds zo bloeiende textielnijverheid in ere hielden. Niet veel zaaks eigenlijks,  tot we opeens midden die grijsheid , botsten op een totaal onverwachte parel : het privé-domein Sint-Hubert met een kasteel in art deco stijl.

 

Het kasteel doet nu dienst als feestzaal , maar was destijds hoogst waarschijnlijk een buitenverblijf van de één of andere textielbaron. De wandeling liep dan ook op een weergaloze manier tussen het groen en de boorden van een waterplas en sloot met dit hoogstandje de betrekkelijke rustige aanhef van deze wandeling af.

 

Want nu volgde een waar Vlaamse Ardennenoffensief van een drietal uur , waarbij stekelige en venijnige hellingen , potige natuurpaden en uitmuntende vergezichten onze voorjaarsfitheid op de proef zouden stellen.

 

We hadden al meteen prijs met een schitterende kasseiwegje dat ons meteen naar de top van een heuvel zou brengen en een eindeloze klim die ons tussen weiden heen , ons in alle richtingen van de klok naar beneden liet duiken en al even vlug terug omhoog liet klimmen.

 

Het zette ons tenslotte af nabij de Wittentakkapel . Verdoken onder de lindebomen en gelegen langs de zoom van een beukenbos werd dit kapelletje opgetrokken in 1891 tijdens een pestepidemie. Wij trokken alvast het privé-domein kriskras in, waarbij de aangeboden bospaden nog duidelijk de sporen van de voorbije regendagen droegen. Hier en daar vergde het zelf enige behendigheid en concentratie om ongeschonden weer de openbare weg te bereiken. 

 

Lied van O.L.V. van Wittentak

Waar men eens die blanke blaren
Op den eiktak kon ontwaren,
Stond uw beeld, o wondre Maagd,
Naar
Zuid-Vlaandrens Volk te wenken,
Om het uw genâ te schenken
Bij den eed' len Wittentak.

Lachend troont G' op ons landouwen,
Die een pracht van kleur ontvouwen
Rond uw bidplaats, lieve Maagd,
Naast het bosch, waar vooglen, bloemen,
Meed' uw zoeten naam vernoemen:
"Lieve Vrouw van Wittentak".

Van af d' eerste morgenglanzen,
Ruischt door 't veld het rozenkransen
Als 't uw feest is, trouwe Maagd;
't wordt reeds avond in de dalen,
Wijl de koren nog herhalen:
"Lieve Vrouw van Wittentak".

Mocht die hulde U behagen
En, hetgeen we vurig vragen
Ons geworden, macht'ge Maagd;
Blijf bij ons, in vreugd' en rouwe,
Als de moeder onzer gouwe,
"Lieve Vrouw van Wittentak".

woorden: V.M.
muziek:H.S.

 

Niet voor lang echter want al vlug volgde opnieuw een prachtig wandelhoogstandje : een resem avontuurlijke wandelwegen bezorgde ons enkele rillingen , doch vooral unieke zichten op de weidse Vlaamse Ardennen en de koninginnestad Ronse. Heel eventjes maar moesten we een drukke baan dwarsen ,  om het riante privé-domein van het Provinciaal Domein Heinsdaele in te stappen.  We trokken op een rustige manier doorheen het domein om wat verder een eerste rust aan te doen in het bekende wandelaarstaminee ‘ ’t Oud Konijntje ‘.

 

We konden hier wel uren blijven genieten van deze leuke oeroude Vlaamse kroeg , waarbij uw biertje à point wordt geserveerd en zachtjes wegdromen van dit eerste stukje wandelen.  Want we gingen er vooral vanuit dat het straks opnieuw werken geblazen zou worden.

 

En inderdaad het was een privé-veldwegel die ons vanop een hoogte liet neerkijken op het omliggende landschap en een smoezelige kasseiweg die zich kronkelend een weg baande naar het Slibbergat. Om ons daarna af te leveren op de top van de Kwaremont.  De bekende kasseien brachten ons doorheen het kunstenaarsdorpje en na het dwarsen van de drukke weg Kluisbergen-Ronse , doken we alweer op een spectaculaire wijze het Kluisbos in op zoek naar een tweede passage in ’t Oud Konijntje.

 

We dachten dat het zwaarste labeur nu wel achter de rug zou zijn , maar niks was minder waar. Ook nu weer werden we vergast op een uitmuntende lus die ons zou brengen naar het gehucht de Klijpe en zijn spitse kerktoren. Niet alvorens echter eerst via een ruig krinkelend paadje een laatste stukje privé-bos in te duiken , alweer met de gekende sompige lastige doorsteekjes.

  

Voorbij de laatste rust in de Klijpe , bleven er nog een zevental kilometer over, waarbij we via een wijde en landelijke kronkel  tot over de taalgrens werden gestuurd op het grondgebied van Arc-Wattripont en Dergneau. Ook hier terug doorspekt met enkele geïmproviseerde wandelwegeltjes.

 

Uiteindelijk richten we ons op de kerktoren van de Sint Hermeskerk , waar we het eindpunt van deze sublieme voorjaarsklassieker wisten te vinden.

 

                                    

 

P.S.  :  foto’s eigendom van LES CHATONS RONSE , waarvoor dank bij voorbaat.




21:29 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Het 11de gebod: Ge zult genieten Hartelijk dank voor je verslag. Ik heb ervan genoten.
Je enthousiasme werkt aanstekelijk.

Gepost door: G.U.Y. | 20-03-04

De commentaren zijn gesloten.