29-04-04

planning voor het wandelweekend

In mei leggen alle vogels een ei ...
 
En zeg nu zelfs de meimaand is waarschijnlijk één der mooiste van het jaar om hier en daar een mooie wandeling mee te pikken. Op 1 mei , feest van de arbeid , gaan we onze wandelschoenen slijten bij de Zilverdistel Dendermonde.
Lieven de symphatieke en alomtegenwoordige secretaris van deze club is ondertussen een goeie vriend geworden en we willen hem dan ook een bezoekje brengen tijdens zijn grote wandelorganisatie. meer indo : www.vwjl.be/dezilverdistel  

De leden van de toebakstappers , hebben op 1 mei de keuze tussen de sleihaagse wandeling van onze burenclub Warden Oomstappers of de Grote Westpoldertocht van de Motestappers Koekelare.


 
Zondag 2 mei worden alle leden verwacht bij de Sterrebosstappers Roeselare voor een verkenning van het gelijknamige bos en omgeving. Een tocht die we tevens kunnen aanbevolen is er eentje aan de Opaalkust van Rando Opale in Frankrijk. meer info : www.randopale.com
 
Wij van onze kant twijfelen nog tussen de Steinbockmarsen in Sint-Niklaas of de Lewe tocht van de Wandelclub Sint Pieters Leeuw.
 
En uiteraard voor de liefhebbers van tweedaagsen mogen we die van Blankenbergen niet vergeten.
 
 

23:12 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-04-04

25 april 2004 - GHYVELDE

Ditmaal bracht onze zondagse wandelescapade ons naar Ghyvelde , een ogenschijnlijk klein polderdorpje gelegen net over de grens in Frans Vlaanderen, nabij Adinkerke – De Panne. Alwaar ‘ les Randonneurs des Polders ‘ er vanuit de ruime Salle des Fêtes hun tweede ‘ Rando-watergang ‘ organiseerden.

 

            Ghyvelde , in een ver en duister verleden nog een klein Vlaams vissersdorpje is sindsdien uitgegroeid tot een Franse badplaats met familiale karakters. Dat het Vlaemsch karakter er nog heerst ,  bleek al duidelijk bij aankomst in de vroege morgen toen we verwelkomt werden in het Vlaems gelik wieder door de plaatselijke organisatoren. 

 

            De opkomende dag liet duidelijk zien dat het een aangenaam weertje ging worden , toen we via enkele ontwakende dorpsstraatjes oprukten naar een indrukwekkend duinenmassief, dat zich in feite uitstrekt tussen De Panne en Bray-dunes. We kenden tot hiertoe het Belgische gedeelte met name de Noordduinen, doch duinengordel ‘ la Dune du Perroquet ‘ was ons tot hiertoe onbekend. De organisatoren loodsten ons dan ook voortdurend door dit prachtig beschermd natuurgebied , waarbij de vegetatie bestaat uit een mozaïek van mosduin , vochtige en droge duingraslanden en struwelen van duindoorn. 

 

In eerste instantie kregen wij ‘ le dune fossile de Ghyvelde ‘ onder onze voeten geschoven. Deze oerduinen zijn in feite de oudste duinen aan onze kust , want ruim 4500 jaar geleden vormden ze de duinengordel langs de toenmalige kust. Door het eeuwenlang  insijpelen van regenwater is de bodem van deze fossiele duinen ontkalkt, waarbij de kalkmijdende steppes bezaaid zijn met korstmossen en zandzegge.

 

De schitterende wandelpaden die ons krinkelend door dit natuurgebied meenam , bezorgden ons in ieder geval een heerlijke aanhef van onze wandeldag . Iets verder mondden we uit op een klein reservaat ‘ le lac Macquis ‘ , alwaar tussen de zandige schorren en de bosjes ,de oevers  vaak worden opgezocht door trekvogels en een reigerpopulatie.  Op het einde van de vijver stond ietwat verweesd de restanten van een ‘ Blockhaus ‘ uit de tweede wereldoorlog ons op te wachten , waarna we na een zestal kilometer  een eerste rust hadden in de open natuur.

 

Van hieruit ging het in de richting van Bray dunes, alwaar we via een stukje ‘ Canal de Furnes ‘ en het omzichtig dwarsen van een oude spoorweglijn , belandden in ‘ les dunes  Marchand ‘.  Via een recent afgebakend pad langs zand- en schorren bereikten we zo Zuydcoote  voor een volgende rust in  ‘ le Centre d’ Hébergement des Dunes de Flandres ‘.  

 

Hoogtijd dus om eens te proeven van het overheerlijk Frans stokbrood met beslag en zo wat extra energie op te doen alvorens ‘ le moment suprême ‘ van deze tocht aan te vatten.

 

Want hierna wandelden we via een oude spoorwegzate op een zeer rustige wijze langsheen het vroegere sanatorium Van Cauwenberghe. Zuydcoote was destijds inderdaad bekend als herstel oord voor tuberculose , het sanatorium ligt er tegenwoordig jammer genoeg maar verkommerd bij.

 

Via een leuke chicaneslag werden we beloond voor onze inspanning : we dwarsten eerst een picknick zone om hierna het massief van de Dewulf duinen ( La Dûne Dewulf ) te betreden.  We volgden de botanische weg die ons krinkelend doorheen duinbosjes en doornstruiken bracht. Nu eens duin op , duin af konden we er diverse beschermde plantjes waarnemen , waaronder het duinviooltje . Tussen ons en de zee lag nu een lage duinengordel die slechts af en toe een blik toeliet op de watermassa van onze Noordzee en het duinengebied van Ghyvelde.  Een wandelparadijs die ons zo bracht naar  ‘ l ‘ hôpital maritime de Ghyvelde . Eveneens een sanatorium die omstreeks 1910 werd gebouwd voor de verzorging van tuberculose , doch tegenwoordig gebruikt wordt voor de éducatie van mindervalide.  Vlak voor we de kustlijn verlieten kwamen we voorbij een basis van zeilwagentjes en een heringericht ‘ blockhaus ‘ die er de evenementen van juni 1940 tentoonstelt.   Om zo voor een tweede maal de rust in Zuydcoote te bereiken.

 

Het prachtig wandelweertje had er ons ondertussen dorst van laten krijgen , waarbij we best een frisse Leffe konden nuttigen , weliswaar in een verrassend Franse verpakking . Doch het smaakte evengoed.

 

Hierna stevenden we duidelijk af op de polders , waarbij een streepje asfalt , een stukje kanaalwandeling en de restanten van menig ‘ blockhaus ‘ ons brachten naar een laatste stukje reservaat. Inderdaad , nog heel even werd onze aandacht getrokken door ‘ le lac des Hérons ‘. Een prachtig waterlandschap samengesteld uit ondiepe plassen , rietvelden en ligweiden.

 

Dit werd meteen de voorlaatste attractie van een knappe wandeling , waarbij ‘ les Randonneurs des Polders ‘ ons geen knollen voor citroenen hadden verkocht. Doch ons een boeiende wandeling hadden voorgeschoteld die mits de nodige onderhouding best kan uitgroeien tot een wandelklassieker.

 

En ja o juist , de allerlaatste … , had een zoetige smaak en mocht er ook best wezen … na 25 kilometers stappen.  Een PICON , een gekend streekaperitief op basis van witte wijn en extract die men zowel net over of voor de schreve ( de grens ) dient te proeven.  En zeg nu zelf de Wervikse Toebakstapper kan het weten, want ook aldaar smaakt die overheerlijk.
 
 
 
        Dank aan wandelmarc.skynetblogs.be voor het gebruik van de foto's

22:37 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-04-04

AUDERGHEM - 24 APRIL 2004

Begin september staat iedere Vlaming wel klaar om te gaan gordelen , te voet of met de fiets in de grote manifestatie ‘ de Gordel rond Brussel ‘ . Toevallig vielen onze ogen vrijdagavond op een organisatie van ‘ Section Marche Stib Brussels ‘ met ergens start nabij de Delta gebouwen in Auderghem. Ons onbekend weliswaar , maar met de veel belovende woorden , tocht aan de rand van de Brusselse voorstad , groenrijke omlopen en traject in het Zoniënenwoud , waagden we dan toch maar onze kans om ook eens rond Brussel te stappen.

 

De start was eigenlijk moeilijker te vinden dan ik had gehoopt , maar ja wie nu éénmaal de verkeerde afrit neemt nabij onze hoofdstad moet wat zoeken uiteraard , tot een vriendelijke man van het rode kruis me bijtijds kon melden dat de startplaats zich wel degelijk op 200 meter bevond in de gebouwen van onze Franstalige NMBS ‘ la STIB ‘ , dus en we eigenlijk niet zo veel verkeerd gereden waren.

 

Veel beweging was er blijkbaar niet en achteraf vonden we het wel jammer dat slechts zo weinig deelnemers aan deze organisatie hadden deelgenomen. Want een verrukkelijk weertje , bracht ons langs een mooie wandeling in de omgeving van Auderghem en Watermael-Bosvoorde , waarbij  natuurpaden en prettige bezoekjes aan heel wat stemmige Brusselse stadsparken , ons van de éné verwondering naar de andere brachten.  En er blijkbaar aan de rand van onze hoofdstad best nog heel wat groene strookjes zijn.

 

Al heel vlug zelfs werden we via hoge buildings door een eerste stukje groen van het ‘ Parc ter Coigne ‘ geloodst .  Het viel ons op dat de Brusselaars hier hun rust vinden bij een partijtje jeu de boules  of zelfs in de plaatselijke vijver hun vislijntje uitsteken.  Wij hadden vooral oog voor het ‘ hof ter Coigne ‘ , een 15de eeuwse grote boerderij  die midden het betongeweld hoogdringend aan restauratie toe is.  Vandaar ging het dan klimmenderwijze naar het Sint Clemenskerkje , die reeds van rond 914 zou dateren. 

 

Hierna volgde een plejade  van brede lanen omgeven door prachtig bloeiende Japanse kerselaars die ons na een viertal kilometers brachten naar een eerste rust in het lokaal van de plaatselijke rode  kruis afdeling (vandaar dat die man wist waar de tocht was misschien). Wat hierna zou volgen was gewoonweg schitterend , via ‘ l’étang de Watermael ‘ belanden we zo in het ‘ parc Tournay-Solvay ‘. Gecreëerd in opdracht van Ernest Solvay werd dit domein in Engelse stijl op het einde van de 19de eeuw , in opdracht van koning Leopold II geklasseerd . Tegenwoordig is het park vrij toegankelijk en werd op een beperkte oppervlakte de meest uiteenlopende landschapselementen bijééngebracht : alszijnde rozentuin , moestuin , boomgaard , vijvers , kasteelruïne , moderne beeldhouwkunst en loopbrugjes    

Na dit stukje voortreffelijk wandelen , duiken we nu onder een indrukwekkende spoorwegviaduct zomaar het Vuilbeekwoud in.  Er volgde dan ook kilometerslang een stuk ononderbroken natuur wandelen in de omgeving van de Verdronken Kinderen. De bijzondere sfeer die er heerste nabij de "Verdronken Kinderen" houdt wellicht verband met de naam, die een zeker respect afdwingt. In feite is de oorsprong van die benaming terug te voeren tot de kinderen Verdoncken, die de stroomafwaarts gelegen molen overnamen van hun vader. Een foutieve Franse vertaling maakte daar Enfants Noyés van, en via het Frans werd dat in het Nederlands dan Verdronken Kinderen. Maar ook voor wie dat weet blijven deze vijvers ietwat mysterieus, misschien door hun ontoegankelijke oevers (natuurreservaat) waar dode bomen boven de wilde planten en het riet uitsteken.

De rondwandeling die we hier voorgeschoteld kregen had echter nog meer te bieden dan enkel de site "Verdronken Kinderen". De eerste waterpartij die we tegenkwamen was de Hoefijzervijver. En na de Verdronken Kinderenvijver kwamen we nu pas  in de vallei van de Vuilbeek, in weerwil van haar naam een heldere waterloop. Het is er lichter, meer open, en ook deze vallei is voor het grootste deel reservaatgebied. De Droge Vijver aan het einde is sinds kort niet langer droog. De terugtocht ging langs de "tumuli", waarvan niemand kan zeggen of ze dat ook werkelijk zijn, en daarmee ronden we deze mooie wandeling in een van de meest typische hoekjes van het Zoniënwoud af.

En bereikten we zo voor een tweede maal de rust in het Rode Kruis lokaal. Via enkele historische gebouwen alszijnde de Sint Hubertuskerk en het Hooghuis bracht een laatste stadspark ons naar de Warenberg. Een nijdige beklimming zou ons tenslotte afzetten in een rustige sociale woonwijk aan de rand van het Delta station. De rangeerbasis van de Brusselse en Waalse autocar en metrostation.

               



21:04 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

AUDERGHEM - 24 APRIL 2004

Thomas had de eer om als laatste "zijn" boek te promoten voor het vierde.Het werd "Serafijn" een echte klassieker van Henri van Daele.Of die Serafijn nu een uitvinder of een kunstenaar is, daar zijn we nog niet uit, maar we weten ondertussen wel dat Panamarenko uit hetzefde hout is gesneden .Boeiend, leerrijk en leuk die kunst.

21:00 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-04-04

planning voor het weekend

Een nieuw weekend kondigt zich aan , dus hoogtijd om onze wandelplanning  op te maken.
Op zaterdag 24 april hebben we niet zo veel keuze weliswaar tenzij we het vrij ver gaan zoeken in de Limburg bij de Loonse Tsjaffeleers voor hun Bloesemtochten. Anders lijken de Blarentocht van Wandelclub Koekelare en de 5° Gavertocht van de Brigandtrotters ons leuke alternatieven.
 
Zondag wordt het een nieuwe ontdekking in de Polders van Frans-Vlaanderen , bij een pas aangesloten vereniging ' Randonneurs des Polders ' Ghyvelde . Naar verluid mogen we ons verwachten aan een unieke wandeltocht tussen zee en polders , rustige wegen en wandelpaden. En volgens ervaringen van diverse vrienden loont het zekers de moeite , dus zijn we benieuwd.
 
De Toebakstappertjes worden daarentegen verwacht bij onze burenclub de Winkelse stappers voor de 10de Lentetocht of  bij het groot jubileumfeest van Dwars door Brakel . 
 

22:04 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-04-04

20°  Internationale  60 km van Merchtem Een

20°  Internationale  60 km van Merchtem
 

Een zonnige zaterdagmorgen leek mij ruim voldoende om er eens een gezellige lange wandeldag van te maken. En blijkbaar was ik niet alleen , want met meer dan 500 kwamen ze aan de start van de 20ste Internationale 60km van Merchtem.

Het was dan ook aanschuiven voor een inschrijvingskaart , alvorens de Merchtemse wandelclub ons zonder veel franjes lijnrecht uit het dorpscentrum stuurde en na een kilometer wij de landelijkheid indoken in de richting van Peizegem.

 

Een beeldig wandelpad langs een kronkelende beek zou dan ook de aanzet zijn van deze schitterende wandelescapade. Er volgde hierna ook een fraai groen decor , waarbij enkele schitterende wegels en verademende natuur doorsteekjes ons tenslotte na een 13 tal kilometer zou afzetten in de plaatselijke pétanque club van Peizegem voor een eerste rust. 

 

En ook hierna dreven steeds maar schitterende karrensporen en mijmerende veldwegels ons steeds dieper in het landschap van het éne idyllische dorpje  naar het andere in de streek van Asse.  Alvorens Mollem te bereiken werden we zelfs dwars door een aangeplant veld gestuurd vooraleer een beeldige veldweg langs een erehaag van geknotte wilgen ons over en tussen het één of andere natuurreservaat zou sturen.  Op het marktpleintje van Mollem vond warempel nog een gezellige bruiloft plaats , waarbij twee prachtig versierde koetsen met van die echte Brabantse trekpaarden alle aandacht trokken. 

 

Nadat we wat gedronken hadden op het terrasje van ‘ de trapkes op ‘ zetten we onze wandelweg verder via een antiek kasseiwegje   , die ons naar een hoogte bracht , van waarop we een heerlijk zicht konden meepikken op de speelse glooiingen en een eerste maal de horizon van ons dierbaar Brussel konden waarnemen.  Onderweg hadden we tevens enkele schilderachtige hoeves uit de 17de eeuw mogen waarnemen, waarna we werden afgezet achter het fraaie Sint Gaugeriuskerkje van Kobbegem. We konden niet weerstaan aan het heerlijke vocht van de plaatselijke brouwerij en met deze fraaie temperaturen was een ‘ Mort  Subite ‘ biertje dan ook meer dan welkom na zo een 35-tal kilometer.

 

 

             Brouwerij van Mort Subite en de St Gaugeriuskerkje

 

 

Gedragen door de zon bleven we steeds maar prachtige natuurpaden volgen achteréénvolgens in de richting van Hamme en Ossel , waarbij we zelfs door twee schitterende privé-domeinen , waaronder dit van Wolvendael mochten stappen.

 

Ook na dit intermezzo zochten we opnieuw een stel veldwegels op doe ons krinkelend meenamen tussen de pas geploegde en aangeplante akkers die heerlijk naar de verse vruchtbaarheid roken. Ondertussen was het weer warempel aan het omslaan , toen we na een 54 tal  kilometer een laatste controle bereikten in het café ‘ in de Volle Pot ‘.  En nadat we nog wat kriskras door de weidse gezichten waren getrokken bereikten we voldaan deze leuke lange afstandsmars.

 

We willen ook hierbij een pluim sturen naar de mannen en vrouwen van de Merchtemse wandelclub , want zeg nu zelf 500 deelnemers opvangen op een lange afstand is niet zo maar van de poespas. Ze wisten toch alles (buiten de onverwachte  paniekfase bij de inschrijving) in goede handen te leiden , en dan hebben we nog niet gesproken over de ruime bevoorrading en verwenning van een koffie , rijsttaart , Mort Subite biertje , peperkoek , diverse snacks , Nazareth kaas en bij aankomst een welverdiende Duvel of Maredsous en een mooie t-shirt.

 

Zonder tegenslagen zijn we er alvast volgend jaar terug bij en naar mijn denken die 500 andere deelnemers OOK !!!!!

21:55 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-04-04

  De Witsoonestappers Krombeke hadden de ‘ hoppestad

  De Witsoonestappers Krombeke hadden de ‘ hoppestad ‘ Poperinge uitgekozen voor hun 14de Hoppelandtocht, waarbij de Catsberg en het Helleketelbos traditiegetrouw centraal staan voor de langere afstanden. Een ideale uitvalsbasis dus om op paaszondag na het eitjes rapen af te reizen naar het episch centrum van de Belgische hoppeteelt.

 

Startend aan de voet van de Grote Markt , in de bovenzaal van het Middeleeuws aandoend staminee ‘ Oud-Vlaenderen ‘ , werden we keurig de marktplaats omgeleid via de Sint-Bertinuskerk , het statige gotische stadhuis en ‘ de kei ‘ het symbool van de Poperingse keikoppen.  Dit met in de achtergrond het klokkenspel van de belfort.

 

Nadat we enkele historische stadsstraten verteerd hadden , belandden we zo in het ‘ Frimout Stadspark ‘ : een recent futuristisch aangelegd park , dicht aanleunend tegen de stadskom en binnenkort een groene long met waterpartijtjes , loopbrugjes en rustgevende hoekjes , doch vooral een schoon zicht op de drie Gotische kerktorens van Poperinge. Wat aantoont dat deze stad ooit in de Middeleeuwen behoorde tot de vier grootste lakensteden van Vlaanderen.

 

Op een rustige manier wuifden we dan Poperinge uit via de Vaux-sous-Chêvremontwijk ( genoemd naar een Luiks dorpje dat destijds met Poperinge verbroederde) en het Quintens wandelpad in de richting van Proven.  We begaven ons nu duidelijk in de richting van de uitlopers van het Heuvelland onbekommerd voorbij de vele ‘ hommelhoven ‘ , waarbij we in de verte een eerste maal de massieve torens van het trappistenklooster op de Catsberg in de nevelige verten konden ontwaren.

 

Na een eerste rust , brachten rustige wandelwegen tussen braakliggende akkers en weiden ons nu vrij vlug in de richting van de Wulfhulle en het Helleketelbos. Tevens waren we voorbij het ‘ Nine Elms Military Cemetery ‘ voorbij gestapt , één der vele oorlogsgetuigen in deze streek.

 

            Intussen waren we al een tijdje het 35ha groot Helleketelbos ingedoken , fraai gekleurd met een geel bodembedekkertje.  De charmes van het seizoen en de toepasselijke kleurschakering rond deze periode van Pasen deed in ons weliswaar terug het kind opkomen. Temeer we ook aanbeland waren in Abele , hier waar in vervlogen tijden ‘ commiezen ‘ en smokkelaars er een harde strijd van kat en muis speelden en zelfs af en toe pint en pot deelden in de plaatselijke grenscafés. Het ‘ commiezenkot ‘ , het vroegere douanekantoor is ondertussen ingericht als thémacafé , waarbij de sfeer van het vroegere Abele als belangrijke douanepost wordt geïllustreerd. We konden er de geschiedenis toch niet beter in ere houden dan eens halt te houden en er een overheerlijk Poperings streekbiertje te proeven : “ een hommel ‘’.

 

            

 

        Het Douanemuseum te Abele          

 

                   ’t Kommiezenkot                           de Boshoeve nabij het Helleketelbos

 

 

 Hierna moesten we de ooit legendarische grens dwarsen , waarbij een resem van typische Frans-Vlaamse holle wegelkes en een oude spoorwegbedding omzoomd met van die stekelige doornhagen ons zou brengen naar de top van de Catsberg. Met zijn 164 m niet de hoogste maar misschien wel de potigste. De beklimming vangt ook nu aan via zo’n typische holle wegel , tergend  traag klimmend door het bos. Het zou ons tenslotte afzetten langs de vermaarde  ‘ Monastère du Mont des Cats ‘ daterend uit 1826.  Het  de monnikenorde behoort tot dezelfde groep als de Sint Sixtusabdij in Vleteren , doch met het enige verschil dat hier geen overheerlijk heilig brouwsel wordt gebotteld maar een typisch geurende Franse paterskaas in de kelders rijpt.

 

   Op de top van de heuvel was een rust voorzien doch we hadden vooral maar oog op het effenaf schitterend panorama  van het Heuvelland en Frans-Vlaanderen met in de achtergrond de typische oergezellige Franse dorpjes van Godewaersvelde en Boeschepe , alwaar men nog ‘ Vlaemsch gelik wieder klapt ‘.

 

Via  ‘ le sentier du promeneur ‘ en ‘ Chemin de Peenacker ‘ vatten we dan de afdaling in ook nu weer doorspekt met van de overheerlijke groene doorsteekjes die ons voor een tweede maal zou afzetten in Abele. Waarna een statige bosdreef ons nu in de richting van brengt van het ’t Sparhof voor een tweede lus door het Helleketelbos.

 

Het ’t Sparhof bracht mij in de nostalgische tijden van mijn kindertijd toen we er geregeld met familie en ouders kwamen en me steevast werd verteld dat hier lange tijden terug in het bos in de boshoeve een boze heks leefde en al wie het bos betrad terecht kwam in de soepketel van de heks. Ondertussen weten we beter , en genoten we van dit idyllisch stukje natuur niet alvorens in ’t Sparhof geproefd te hebben van een ander streekbiertje  : een Helleketelbier ‘

Nog wel.     

 

     Van hieraf was het nog even genieten van het Poperingse hinterland , waarbij enkele  hoppevelden werden aangedaan en zo de hoppecultuur in ere wordt gehouden.  Via een plaatselijke rommelmarkt bereikten we zo terug de stadskern via de oude gebouwen van de Lahaye-brouwerij , het Talbot house en het geboortehuis van astronaut Frimout

 

 

We hoeven ongetwijfeld niet te vertellen dat we genoten hadden van een subliem Pasen.    

22:24 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

planning van het weekend

Door omstandigheden een laat VROLIJK PASEN aan elkeen toegewenst
 
nederland       Wij hebben er alvast van genoten met twee schitterende tochten. Op Pasen werden we immers vergast met een prachtige tocht doorheen de Hoppelandstreek van Poperinge. Terwijl op zondag we een sublieme busuitstap hadden naar 's Gravenvoeren.  Een juweeltje van een tocht moet ik toegeven , die zekers in onze agenda 2005 in rood zal aangeduid worden.

22:17 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-04-04

Nieuwrode - 04 april 2004 Een ontdekkingstocht door het

Nieuwrode - 04 april 2004

 

Een ontdekkingstocht door het Hageland , leek ons een bevallig alternatief van de wielerklassieker de Ronde van Vlaanderen. We kwamen dan ook geenszins bedrogen thuis , want de Globetrotters boden ons een parel van een zwerftocht aan.

 

Reeds kort na de start verlieten we het Hagelandse dorpje Nieuwrode , via de gerestaureerde pastorie . Dit 18de eeuws huis werd door de norbertijnenabdij van ’t Park van Heverlee opgetrokken . En het bleek al meteen dat de Globetrotters ons niet lang in het ongewisse lieten om er een knallend natuurfestijn van te maken.

 

Algauw volgden we dan ook een leuke combinatie van veldwegels , die ons op een pittoreske wijze naar de heuvelflank van een lapje bos zouden brengen. Prettige bospaden op de hoogte van de Kriesberg brachten ons dan ook door het groen ontluikende Mostingbos. Waarna een smalle kronkelende wegel ons tussen de bomen door een mooi zicht op Nieuwrode gunde.

 

Schitterende wandelpaden leidden ons hierna doorheen de weelde van dit landschap en stuurden aan op een volgende beboste heuveltop van het Tienbunderbos. Enkele klimpartijen die ons behoorlijk op onze adem deden trappen ,brachten ons op een onberispelijke manier  naar boven , waarbij we van op een hooggelegen veldwegel onze ogen konden leeg kijken op een schitterend vergezicht van groene glooiingen.

 

Hierna volgde een resem van holle wegen en zanderige veldwegels rond de Steenberg. Magnifiek wandelen was dit, vooral tussen de vele boomgaarden van het universitair fruitteeltcentrum  en weiden door , zagen we in de diepte de Sint-Niklaaskerk van Rillaar statig  liggen.

 

Hier wachtte ons een eerste ‘ pitstop ‘ , waarna opnieuw een fenomenale  natuurlijke tussenafstand ons bracht  langs de Mottebeek en de Molen van Leefdal, twee pareltjes van de Demervallei.

 

Ondertussen kregen we weliswaar een ware aprilse gril op ons hoofd , doch het knallend wandelfestijn  was verre van gedaan. Want na een tweede maal Rillaar te hebben bereikt , volgden alweer een kanonnade van natuurpaadjes die ons nu door avontuurlijke lapjes bos en dan weer over één van de vele schilderachtige heuvelkammen liet slingeren.

 

En toen we ons na zo’n 18 km terug aan de voet van Nieuwenrode aanmeldden , realiseerden we ons dat we haast geen kilometer beton of asfalt onder onze voeten gekregen hadden ! Meer zelfs want het was de eeuwenoude Sint Jobwandelweg , die door de pelgrims werd gebruikt op hun bedevaart naar Wezemaal , die ons keurig terug afzette in de drukke parochiezaal.  




21:09 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |