25-05-04

Merkwaardig genoeg bevindt zich ergens in de zuidwestelijke

Merkwaardig genoeg bevindt zich ergens in de zuidwestelijke hoek van Antwerpen een gebied waar men nog kan genieten van de eindeloze rust en stilte, met de naam Klein Brabant. Doch dit  aantrekkelijk Scheldelandschap nodigt uit tot een fikse wandeling langs bossen , kastelen , schorren , dijken en polders. Tuk op een stukje avontuur , trokken we dan ook richting Bornem , bakermat van die grote wandelorganisatie De Dodentocht , dit maal lag de organisatie in handen van een minder gekende , doch evenveel gewaardeerde Bornemse wandelvereniging met de kwieke naam KWIK BORNEM.

 

Reeds bij de start droomden we weg langs de Dam die ons zou brengen naar een schattig kunstenaarssteegje in het hartje centrum van St-Amands.  Hier waar dit oude visserdorpje , terug tot leven werd gebracht in het televisiefeuilleton ‘ Stille Waters ‘ , bleek de wereld inderdaad stil te staan.

 

  We genoten effenaf van deze schilderachtige site waarbij op de Scheldeoever dan ook de graftombe van de Franstalige Vlaamse schrijver Emile Verhaeren , die er samen met zijn echtgenote Marthe Massin voor eeuwig uitkijkt op de prachtige Scheldedijken.  We merkten op dat de dorpskom bijzonder goed werd opgeknapt , met enkele mooie huisjes en enkele taverne-restaurants.  Tussen de kerk en de Scheldekaai is in het oude veerhuis ‘ het Verhaeren Museum ‘ ondergebracht.

 

We flaneerden dan ook kilometers langs de oevers van dit brede water , waarbij we konden uitkijken en dromen over de mooie Schelde en de groene oevers aan de overzijde. Iets verder passeerden wij een standbeeld van Emile Verhaeren , alwaar we aan de kade eventueel de veerboot konden nemen voor een overzet naar Moerzeke. We bleven echter het jaagpad volgen in de richting van Mariekerke , het vissersdorp en palingdorp bij uitstek zo te zien aan de vele restaurantjes en palingbedrijfjes. Alwaar we net voorbij de kerk kennis maakten met een type roeiboot waar ze hier vroeger mee visten. Het bleek een Mariekerkse jol te zijn waarmee de  vissers voornamelijk op visvangst trokken stroomafwaarts Antwerpen tot aan de Nederlandse grens.

    

In ieder geval bleef het mooi wandelen hier aan de boorden van de Schelde met zijn aanpalende schorren , dijken en polders. Via de kerkberm hadden wij een pracht zicht op de stroom en Sint Amands. Naast het kleine Onze Lieve Vrouwekerkje staat een beeld van priester-dichter Jan Hammenecker, die zich alhier  hechte aan de Schelde en het vissersdorpje. Om de vijf jaar komt zijn leven nog tot uiting in het passiespel ‘ Christus aan de Schelde ‘.

 

We volgden nu een beetje een rechtlijnige vaargeul , in de volksmond alhier het ‘ Koningsrek ‘ genoemd die ons tenslotte voor een eerste rust in het gemeenschapshuis van Branst zou afzetten.

 

Eens de innige mens versterkt te hebben , bracht de wandeling ons nu naar een gebied van waterplassen en mooie landschappen van wilgen en canada’s. De waterplassen bleken uitgegraven visvijvers of wielen te zijn, uitgespoeld door vroegere dijkbreuken alhier. Al deze waterplassen zijn tegenwoordig omgevormd tot weekendverblijven en van een groene chalet voorzien.  We volgden nu een prettige zandweg die ons zou leiden door het natuurdomein ‘ Graafschap ‘ en het project ‘ Den Heuvel ‘.

 

 Volgens de bordjes konden we er uit afleiden dat de Scheldevallei hier werd afgezoomd met een zandrug van Mariekerke tot Eikevliet. Rond Branst vindt men hier nog plaatselijke rivierduinen die gevormd werden na de laatste IJstijd door het opwaaiende zand uit de droog liggende Scheldevallei en zich Oostwaarts afzette. Deze duinen waren voornamelijk begroeid met heide en bos. Veel ervan is door de eeuwen heen verdwenen door landbouwgrond en woningbouw, maar het gemeentelijk natuurontwikkeling plan wil de oorspronkelijke begroeiing herstellen.

 

De wandeling bleef bij de natuur zweren, want we volgden een prachtig natuurpad doorheen dit domein die ons voor een tweede pitstop zou afzetten in de overdruk beklante controlepost van Branst.

 

Waarna we net buiten de dorpskom en een idyllisch kapelletje ter ere van onze lieve vrouw der gebeden (daterend rond 1600) opnieuw een voortreffelijke natuurwandeling van stoffige zandwegels werden aangeboden. Het viel ons trouwens op dat hier  tevens de overheerlijke ‘ witte asperges de Calfort ‘ in menig moestuintje geteeld  worden.  We kregen er zowaar ‘ water van in de mond ‘.

 

Op een rustige manier bereikten we zo terug Sint Amands , alwaar we via een oude spoorwegzate de laatste kilometers afwerkten doe ons nog scheidden van de plaatselijke sporthal
 
                                                                   
 
 

 
Standbeeld Emile VerhaerenScheldezicht St-Amands 

08:17 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

- Wat een mooi verslagje alweer. Bornem, dat moet ik ook eens in mijn kalender zetten denk ik.

Gepost door: Caroline | 25-05-04

De commentaren zijn gesloten.