01-06-04

MICHELBEKE - 31 MEI 2004

Michelbeke is ongetwijfeld een klein puntje op de kaart , gelegen in de Vlaamse Ardennen aan de boorden van de kronkelende Zwalm. Wellicht allang geen ongekend puntje meer : omwille van de gedrevenheid van een bekend plaatselijk politicus , de wandelervaringen van die grote Dwars door Brakel organisatie , MAAR sinds gisteren ook op de wandelkaart geplaatst door de plaatselijke ‘ Gordelvrienden ‘ met een dot van een wandelavontuur.

 

Startend aan de voet van het Sint – Sebastiaansplein , waar enigszins verscholen in een hoek de Sint-Sebastiaanskerk staat,  werd al vlug duidelijk dat de inrichtende club volop gekozen had voor de natuur.

 

De Sint Sebastiaanskerk

 

Deze classicistische bakstenen kerk dateert van 1792-94, maar de originele gotische toren stamt uit het begin van de 16e eeuw. De kerk bezit een aantal mooie kunst- en kerkschatten, waaronder een schilderij van 1666 "De aanbidding door de Herders" met de wapens van Pieter Blondel, heer van Sint-Maria-Oudenhove en Michelbeke.Dit Sint-Sebastiaansplein is een mooi voorbeeld van een rustige landelijke dorpsplaats met vlak naast de kerk een vernieuwde, in vierkant opgetrokken hoeve waar op ambachtelijke wijze kaas wordt bereid, met de voormalige herberg "In Sint Sebastiaan" en met het typische café "Het Gemeentehuis". Sint Sebastiaan werd eertijds in Vlaanderen aanbeden tegen de veepest : vandaar de Sint-Sebastiaansruiterommegang die elk jaar op de derde zondag van juni te Michelbeke plaatsheeft.

 

 Na een appeltje tegen de dorst zette ons wandeltraject zich af langs de kronkelende meanders van de Zwalmbeek. Alwaar een plakkerige en glibberige populierendreef ons op weg zette voor een eerste zware beproeving rond de vallei van de Berendries. De dreef had zich naderhand reeds omgezet in een al even kladdergladde kasseistrook , waarbij we iets verder via de Klappaardlos onze blikken lieten uitzwerven op het prachtige landschap van de Vlaamse Ardennen. Een poëtisch schilderij waarbij de dorpjes van Roborst , Sint Blasius Boekel en Sint Kornelis Horebeke zich tegen de horizon afbakenden. We lieten ons meedrijven met de heerlijke wandelwegen van de Korten- & Langendries , alwaar hier en daar een discreet opgesteld kapelletje opdook. Via een spectaculair brokkenpad werden we terug in dalende lijn naar Michelbeke gestuurd , we volgden het oude koolmijnenpad , die de mijnwerkers eertijds naar de Borinage moest brengen. Maar hielden ook de donkere contouren van een opkomend onweer in het oog , die in schril contrast stond met de wondermooie azuurblauwe lucht waar we nu nog konden in stappen.

 

Voorbij een historische indrukwekkende gesloten hoeve moesten we zowaar even dwars door een akker , om zo de privé-boomgaard van een zekere Dhr De Croo aan te doen. Na onze omzwervingen tussen de laagstammige peren- & appelboomtjes bracht de weg ons terug richting Michelbeke centrum voor een eerste rust in de Vierklaver.

 

         Tot hiertoe hadden we ons geenszins verveeld en lieten we ons dan ook gezwind meevoeren voor een tweede lus met terug een rijke verscheidenheid aan wandelwegen. Eens voorbij de woning van alweer die BVP (bekende Vlaamse Politicus) , voerde een kanjer van een karrenspoor ons dartelend in de richting van het Geutelingendorp Elst.

 

GEUTELINGEN

 

Tot einde jaren ’30 werden geutelingen in heel wat dorpen van de Vlaamse Ardennen gegoten, steeds in de periode rond Lichtmis (Louise-Marie, Maarke). Elk gezin maakte zijn ketel deeg klaar en droeg die naar de dichtstbijzijnde oven, veelal vergezeld van een fles ‘Balegemsen’ (jenever).

De gieters goten ketel na ketel en… fles na fles.


Het vuur in de oven, het gevoel van ‘het onder mekaar zijn’, had iets magisch, iets spiritueels, zeker met die Balegemsen.
Kort vóór WO II had ongeveer 50 % van de huisgezinnen in Elst één of meer koeien en werkte het merendeel van de inwoners thuis. Zeker de vrouwen. Door het verdwijnen van de huisarbeid en de keuterboertjes, raakten de geutelingen in de vergeethoek. In 1972 goot de jeugd van Elst in de weinige ovens die toen nog niet ingevallen of afgebroken waren, een paar honderd geutelingen.


In februari 1981 ontstond het GEUTELINGENCOMITEE.De op sterven na dode geuteling is thans springlevend.
In 1995 werd hij door de C.N.A.C. (Conseil National des Arts Culinaires) uit Parijs opgenomen in de lijst van unieke streekspecialiteiten in Europa.

 

Fijne tarwebloem met laag asgehalte, kakelverse eieren, uierverse koemelk, bakkersgist, zout en een snuifje kaneel.

Geen bewaarmiddel. Geen kleurstoffen.  Geen vetstoffen.  Geen suiker. Geen trucage.

 

Simpel maar puur, uniek in zijn bereidingswijze en smaak, recht van de boerenbuiten.

En van Elst.

Dat is de geuteling.

 

Hierna zouden we het tastend bewijs van een onvervalste natuurwandeling meemaken. Indrukwekkend mooi en betoverend bracht de trip ons  langsheen een opéénvolging van kerkwegels en deze prachtig ogende streek. Onafgebroken kregen we steeds maar nieuwe vergezichten op ons afgevuurd en toen we nabij het Kraaiennest , het éénmans Wederspad en bospad indoken koesterden we even de illusie om wat rust te nemen. Maar hiervoor hadden we uiteraard niet gerekend op de bijzondere steile kuitenbijter die ons via een bosdoorsteekje direct weer de hoogte injoeg en zo een tweede rust in de Vierklaver te treffen.

 

Hoogtijd voor de innige mens wat te versterken en eindelijk onze adempauze te vinden met een bruintje van Adriaan Brouwers. Want hierna werden we via een vlijtig ommetje doorheen de dorpskom van dit bloemendorpje voor een derde keer Michelbeke uitgeleid. Dit alweer via zo’n dot van een kerkwegel omgeven door een sublieme wilgendreef. Het pad zou ons uiteindelijk weer naar lagere oorden brengen. Doch hoe meer we daalden , hoe meer we straks zouden moeten klimmen , was onze redenering …

 

         Ondertussen was het onweer en het gedonder met rasse schreden aan het naderen. We richten ons nu op een beboste heuvelrug , doch kregen alvorens die aan te vatten nog een laatste bevoorrading, kraantjeswater van de plaatselijke watermaatschappij aangeboden.  Waarna we op een heel avontuurlijke wijze en tevens als absolute uitschieter aan de formidabele beklimming van de Berendries mochten beginnen via een recent gerenoveerd Gr-pad.  Met veel gezucht , gezwoeg en gehijg bereikten we tenslotte de top.  Maar hierdoor hadden we waarschijnlijk de kranen van de hemel opengezet , want het begon warempel pijpenstelen en  hagelstenen te gieten.

 

         Gelukkig voor ons was het niet meer veraf , anderen zal het anders zijn vergaan , zo te zien wanneer ze drijfnat de zaal binnendruipten.

 

         Maar één zaak was zekers , niemand liet het aan zijn hart komen : want daarvoor was de 6de Gordel rond Michelbeke te mooi. De prachtige landschappen , de voorbeeldige wandelpaden, de inventiviteit van de parcoursmeester en bovenal de jovialiteit van de voorzitter en zijn meute medewerkers zullen nog lang in ons netvlies geprint blijven.

 

         Gewoonweg :  PRACHTIG WAS DAT !!!!


 
 
  
 
   
 
MET DANK AAN CAROLINE VOOR DE FOTO's (zie www.wandelverslag.be)




21:32 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.