23-06-04

WANDELREIS HAUTE SAVOIE - SAMOËNS 26/06/2004 TEM 03/07/2004

Wandelreis naar ' Le Grand Massif ' - Haute Savoie , bestemming Samoens van 26 juni 2004 tem 03 juli 2004

Nog enkele nachten slapen en dan is het zover , onze langverwachtte wandelvakantie vangt aan. Een 40-tal Toebakstappertjes worden er verwacht in de groenrijke vallei van de Giffre , gelegen in de Franse Haute Savoie en meerbepaald in ' Le Grand Massif '. Samoëns is niet enkel een winterparadijs om te skiëen , maar tevens een aangenaam toeristisch dorpje in de zomer , alwaar meer dan 250 km uitgestippelde wandelpistes op de geöefende stapper en de gelegenheidswandelaar staan te wachten.  

Onze uitvalsbasis is hotel '  , een driesterren hotel , alwaar de symphatieke uitbaters Françoise en  Ollivier ons met open armen zullen verwelkomen ( beide zijn tevens enorme wandelliefhebbers ).  Het complex bied een uitstekende kwaliteit , alwaar men na een fikse wandeling kan verpozen in de ruime  salons of gebruik maken van de fitness  & saunaruimte , eveneens een plons kan wagen in het binnen- als buitenzwembad met een constante temperatuur van 28° Celsius.  Om dan maar te zwijgen van de gastronomische kunstjes , alsook van de traditionele recepten .

Samoëns , een rustig bergdorpje van de Haute Savoie , gelegen tussen Geneve en de Mont-Blanc , aan de boorden van de Giffre-vallei.

Het dorpje Samoëns, wist zijn authentieke oudheid te bewaren. Bastion van ' les maçons ' (steenkappers) kregen de inwoners de naam mee van ' Septimontains '. Dit in herinnering aan de zeven alpages (bergen) die door Amedée VIII in 1438 een naam kregen en nog steeds in het wapenschild fungeren. Samoëns is niet enkel een vertrekpunt voor aangename wandelexcursies ,  met zijn 16de eeuwse kerk , de mooie ' Place du Gros Tilleul '  alwaar een oude lindeboom en ' la Grenette ' (een 16° eeuwse overdekte handelsruimte ) een capitale rol speelt , zijn zeldzame fontein ,  zijn Tour Pelisier, de prachtige botanische Jaÿsinia tuin en diverse aangename typische Franse bistro's en terrasjes : heeft het menig troeven in handen als aangename verblijfplaats.

Uiteraard brengen wij na ons verblijf een uitgebreid verslag van onze wedervaren.

Samoëns un coeur accessible , wat kan een mens nog meer verlangen.








17:21 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-06-04

DRONGEN - 20 JUNI 2004

Kastelentocht - Florastappers Gent
20 juni 2004

 

Een twijfelend zonnetje en de één of andere hersenkronkel deed er ons aan denken , nog eens een bezoekje te brengen aan de Florastappers Gent , alwaar hun Kastelentocht , doorheen het land van Nevelen , ons heel aantrekkelijk leek te zijn.

 

De tocht startend vanuit het neoclassicistische kasteel Haemelinck of  de Campagne , een kasteel dat thans dienst doet als cultureel centrum , doch lange tijd door de Jezuïeten gebruikt werd als buitenverblijf, bleek alvast een extra stimulans.  Vlak ernaast bevind zich tevens de Hoeveschool en nadat we ons wat vergaapten aan de diverse hoefdieren , konden we dan eindelijk onze wandelescapade aanvatten.

 

Er wachtte ons nu een lange , rustige lus tussen de akkers en de weiden die ons in de richting van Vinderhoute en voorbij het kokette wijkkerkje van Sint Paulus zou brengen.  Nadat we gestaag een drukke weg volgden konden we ons vergapen aan een eerste imposant kasteel ‘ het Gavergrachtkasteel ‘, gebouwd in empirestijl rond 1807.  Het domein heeft tevens een merkwaardige Engelse  landschapstuin , dat overlangs wordt gesneden door de verbrede Meirebeek.  Merkwaardig is tevens dat de vroegere ijskelder nu is ingericht als verblijfplaats voor vleermuizen.

 

 

                              Aan de overkant van de straat konden we het ‘ Schouwbroekkasteel ‘ ontdekken , dat reeds een vermelding zou hebben in 1500. Schaubroeck , betekent in feite overzetplaats in drasland , maar het kasteel was in 1464 eigendom van baljuw Van Scoubrouc , vandaar de naam. In ieder geval ruilden we nu eindelijk de drukke weg , waarbij we voor een lomere pittoreske en statige kastanjedreef kozen,  die ons deed vermoeden richting Vinderhoute centrum af te stevenen.

 

De reusachtige kastanjebomen staan er reeds vermoedelijk uit de 16de eeuw en zijn naar schatting dus ook een stuk ouder dan 400 jaar , echt indrukwekkend.

 

 Niks was echter minder waar , want net voor het dorpje stuurde de feestelijke …wegel ons door een ruig natuurgebied van de overgebleven Vinderhoutse bossen en belandden we zo heel eventjes maar langs de Ringvaart. Iets verder konden we uitblazen in de plaatselijke voetbalkantine na een wel zeer kleine 8 km. 

 

             

            Eens voorbij de Speybrug aan de kruising van de Brugse vaart en de Ringvaart , boorde het wandeltraject zich avontuurlijk verder door het weelderig groen. Het pad bracht ons opnieuw langs de Ringvaart om hierna geleidelijk aan in de richting van Mariakerke te stappen. Enkele onderhoudende dorpswegels verder kwamen we voorbij het imposante omwalde en recent gerestaureerde ‘ kasteel ter Beken ‘ genoemd naar de eerste eigenaar Van Der Beken. Tot voor kort zou hier zelfs het bisschoppelijk seminarie van Gent gevestigd zijn.  En nog was het niet voorbij , want iets verderop werden we alvast flink verwend, want we mochten  zowaar een lus maken door het kasteelpark van Claeys-Bouüaert. In het statige kasteel was er tevens een tentoonstelling van jonge kunstenaars aan de gang.

 

Voorbij deze weelde van groen en geschiedenis  stuurde de omloop ons verder tussen de opkomende maïsvelden , weiden en overal aanwezige lapjes kostbare landgoeden ,  alszijnde het Groot Pachthof en het Rijnckhof beiden daterend uit de 18de eeuw. De Brugse Vaart bracht ons tenslotte weer terug over de Speybrug , waar we iets later voor een tweede maal binnengeroepen werden in de voetbalkantine van Vinderhoute , waar we nog de laatste vijf kilometers mochten aansnijden. We konden echter niet weerstaan aan de overheerlijke appeltaartjes met een geurige kop koffie.

 

Ondertussen was wat meer volk op onze wandelweg gekomen en samen trokken we nu wel degelijk naar het rustige dorpscentrum van Vinderhoute. Alwaar de geklasseerde Sint Bavokerk samen met het oude kerkhof en een aantal historische oude grafzerken ons wist te imponeren. Voorbij enkele imposante herenhuizen in de Kasteellaan , bereikten we tenslotte ‘ het kasteel van Vinderhoute ‘. Opgetrokken op het puin van een middeleeuwse burcht in 1544 , verviel het kasteel na 1830 totaal , waarbij nog een achthoekig slottorentje voorzien van een uurwerk , de kerkers en de slotkapel met keurige bakstenen gewelven zijn overgebleven. 

 

We merkten op dat het domein volledig omringd is door het fameuze Reigersbos , alwaar vroeger talrijke reigerparen verbleven. Wij van onze kant kozen terug voor de weidse natuur , langs talrijke boerenhuizen en langgerekte witgekalkte boerderijtjes met soms wel erg historische namen.  Het bracht ons even in de richting van Lovendegem , alwaar we een zicht kregen op de Van Vlaenderensmolen.

 

 

 

Via het verademend Langekantwegeltje zochten we dan geleidelijk aan terug de aankomstzaal op. Waarbij we voor een democratisch prijsje aanschoven voor een overheerlijke barbecue met een aangepast trappistenbiertje.

 

   
       Het Gavergrachtkasteel                         Schouwbroekkasteel


 
Van Vlaenderensmolen



Kasteelpark Claeys - Bouüart














22:46 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-06-04

we trekken er binnenkort eens op uit

Nog enkele dagen tijd en dan trekken we er voor een weekje op uit naar de Haute-Savoie.     le Grand Massif
 
Met een 40-tal Toebakstappertjes zullen we genieten van van Le Grand Massif, alwaar we naast diverse wandeluitstapjes , ook een bezoek brengen aan La Mer des Glaces in Morzine en ' Le Lac Leman ' met steden als Evian , Thonon en het historische Yvoire.
 
Niks anders dan plezier , eten en drinken , ambiance verzekerd dus.
 
Maar eerst is er nog het komend wandelweekend die we wensen mee te pikken , kwestie van onze conditie nog wat op punt te stellen
 
En daar lijkt ons zaterdag as. de 7de Sint Andriaanstochten van Padstappers Geraardsbergen een ideale gelegenheid voor. Een afwisselende tocht met de Bosberg en Oudenberg , best wel te doen. (meer info : home.tiscale.be/andrepletinckx/padstappersframe.htm )
 
Zondag keuze te over , waarbij  de Kastelentocht van de Florastappers Gent (meer info : www.florastappersgent.be) en de 9de Heuveltocht van Les Chatons Ronse (meer info : www.dechatons.be ) ons het meest aanspreken.
 
Voor de Toebakstappertjes kunnen wij zeker en vast de Van sas tot sastocht bij onze burenclub Nooit Moe Boezinge aanbevelen.  Of anders keuze genoeg in West-Vlaanderen met de Sint Antoniustocht van de Sterrebosstappers of de Noordduinentocht van Duintrappers Westende.
 
Keuze te over voor de moeilijke wandelaar zouden we zeggen.

22:22 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

WETTEREN - 13 JUNI 2004

Alfons de Maesschalktochten - WSV WETTEREN  - 13 JUNI 2004
 

Ergens halfweg 1993, viel bij ons thuis het overlijden van Alfons de Maesschalks vol ongeloof , onrechtvaardigheid binnen. We kenden Alfons als één der pioniers binnen zijn eigen Wsv Wetteren en het georganiseerd wandelen in Vlaanderen. Nu zo’n 11 jaar verder houden de mensen van Wsv Wetteren zijn overlijden nog steeds in herinnering , en hoe konden ze dit ook beter dan in zijn eigen stad , de toenmalige Rozentochten om te dopen in de Alfons de Maesschalkstocht.

 

Wetteren het episch centrum van de rozenkweek, ergens langs de slingerende Schelde halfweg Gent en Dendermonde gelegen leek ons dus een leuk intermezzo na de vervulling van onze kiesplicht. Bij onze aankomst in het  Sint Gertrudiscollege zou algauw blijken dat de verkiezing een duit in het aantal deelnemers zou teweegbrengen , want om 11 uur waren slechts een 500 deelnemers op stap. 

 

                     

           Sint Gertrudiskerk                            het stadhuis

 

Waar bij de start,  algauw duidelijk werd dat het Wetterse centrum totaal overheerst wordt door de indrukwekkende Sint Gertrudiskerk en het monumentale stadhuis. Eventjes maar flaneerden we langs diverse winkelstraten en een zondagse rommelmarkt alvorens de landelijkheid in te trekken. Gauw zou blijken dat Wetteren centraal staat als bloemen- & plantenstad. Want het eerste tussenstuk van de wandeling kreeg een duidelijk groen accent met rustige doortochten langs diverse planten- en boomkwekerijen , waarbij sierheester , coniferen , sier- en fruitbomen , azalea’s en uiteraard bloeiende rozenvelden primeerden.

 

Alles ontstond zo’n 150 jaar terug toen een zekere Adolf Papeleu er een eerste professionele boomkwekerij vestigde . Met 65 ha bezat hij de grootste kwekerij van het land. De eerste rozenkwekerijen kwam echter pas volop na de Tweede Wereldoorlog op gang.

 

De zanderige wegels, afkomstig van stuifduinen langs de Schelde en Oost-Vlaanderen, brachten ons zo achtereenvolgens langs idyllische plaatsjes als de Boskant en Smetlede , waarbij de passage langs een rozenkwekerij best scoorde bij ons vrouwelijk gezelschap. Het dient gezegd , de heerlijke geurige bloemen waren een streling voor het oog.  En toen we op een schitterende wijze werden gestuurd in de richting van Schellebelle , belandden we helemaal in de wandelhemel met een onwaarschijnlijk mooie , smalle veldwegel die zich meer dan één kilometer lang tussen het landschap kronkelende. In de verte zagen we reeds boven wat bomen Wetteren terug uitsteken , maar het bleef toch nog een flink stuk te gaan. Zo belandden we via een spoorwegbedding en wat  dorpswegels aan de rust in Schellebelle.

 

         Het beste van de wandeling was er nu wel af vonden we persoonlijk. We werden te lang door een villawijk gestuurd en even nog hielden we halt om het provinciaal domein ‘ den Blakken ‘ wat van naderbij te bekijken.

 

                Het domein of eerder promotietuin  werd aangelegd rond de statige villa ‘ les Mélèzes ‘ ( de lorken) , waarbij binnen het domein verschillende thematuinen zijn aangelegd. Hierbij komen zowat alle planten en bloemen die door Wetterse telers geproduceerd worden aan bod.

 

  

                En ook nu weer wist de prachtige rozentuin en de vijverbiotoop ons best te bekoren. Waarna reeds opnieuw de strakke toren van de Sint-Gertrudiskerk ons deed vermoeden dat het einde nabij was en we nog eventjes napraten met een artisanaal biertje .


 


19:59 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-06-04

planning voor het weekend

Nadat we ons plichtsbewust aan ons stemlokaal hebben begeven en al dan niet onze vaderkesdag in ontvangst hebben genomen (is dit een hint !!!) , dienen we uiteraard de vraag te stellen : waar moet een wandelaar in godsnaam gaan wandelen.
 
Enerzijds vroeg opstaan , vroeg gaan stemmen en alsnog een leuke trip meepikken of zich tevreden stellen met de dichtsbijzijnde wandeling.
 
In ieder geval ook dit weekend stellen zich enkele mooie wandelingen in het verschiet.
Op zaterdag 12 juni , kunnen wij uiteraard niet voorbij de legendarische Sloebertochten van de Scheldestappers Zingem kijken. Meer info users.skynet.be/scheldestappers                                 
 
Dichter bij huis hebben wij de 6de Liefdestocht van de Winkelse stappers.
 
En zondag na de diverse al dan niet verplichte protocols , hebben wij dicht bij huis de Kratertocht van de Pwc heuvellandstappers (meer info : www.heuvellandstappers.be) of de Pompeschitterstocht van de Velodroomvrienden Moorslede.
 
Wijzelf pikken er misschien de 11de Herdenkingstocht Alfons de Maersschalck uit van Wsv Wetteren. Alwaar landelijke wegen ons langsheen de vele rozenvelden en landbouwplantages moeten brengen.   
 
 

21:26 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-06-04

GOOIK KESTER - 06 JUNI 2004

13° Heidetochten -  Gooik Kester
06 juni 2004
 
Het Pajottenland is ongetwijfeld een streek waar men nog kan genieten van de ongeschonden natuur , van het gave en groene heuvelland die Breughel zo schoon en puur kon weergeven. Het is tevens een land van statige burchthoeven , watermolens en gezellige dorpjes. De Vrienden van de Heidetochten uit Kester-Gooik zullen het geweten hebben want zondag laatstleden mochten zij maar liefst een kleine 3000 deelnemers ontvangen , die allen genoten ' van de Parel van het Pajottenland ' en een subliem wandelweertje.
 
En de inrichters verborgen niet lang hun bedoelingen , want al vrij vlug werden we na een ommetje door de dorpskom van Strijland-Gooik via een grandioze veldweg tussen de glooiingen van het landschap gestuurd. Op een schitterende manier zagen we voor ons talrijke wandelaars , die laverend tussen wat weiden  al evenvlug uit het zicht verdwenen toen ze een pittoreske holle wegel moesten induiken. Hier en daar dook een kapelletje op , ooit eens het trotse boegbeeld van een devotie maar tegenwoordig meestal zoals vele andere veldkapelletjes oud en eenzaam verkommerend in het landschap. Jammer...
 
Een slijkerige weg ( hoe was het mogelijk met zo'n weertje ?) voerde ons dan weer naar beneden waarna we even konden uitblazen op een wat rustiger strookje. Maar niet voor lang echter want via een klein slingerend padje gingen we nu in de richting van de Kesterheide-heuvel en het eertijds legendarisch motocircuit. Reeds van ver hadden we een blik op de radartoren  en de grote witte bol (Satcom) van de Nato.
 
De Kesterheide is een getuigenheuvel en één der oudste woonsites in het Pajottenland. Met zijn 111,86 meter is deze heuvel het hoogste punt van Zuid-West-Brabant. Vanaf de afgevlakte top van deze heuvel kan je bij helder weer de koepel zien van de basiliek van Koekelberg en de bollen van het Atomium. Als monumenten vind je er o.a. het geodetisch punt, de "IJzeren Man", het Calvariekruis, het waterreservoir, de radarmast voor satelietcommunicatie van de NAVO die in verbinding staat met de wat lager zichtbare witte bol van SATCOM en er is het graf van Staf De Clercq, het boegbeeld van de Frontbeweging tijdens de Tweede Wereldoorlog en de stichter van het VNV.
 
Het hoeft niet gezegd dat wij alhier een schitterend panorama hadden , alwaar we al vlug opnieuw met onze neus op de feiten werden gedrukt dat de Heidevrienden uit Kester er een ware natuurwandeling wilden van maken. Gelukkig maar ! Een heus klimfestival , gevolgd door een geplaveid brokkenpad waarop we we met onze ogen moesten wandelen , leidden ons zo nog maar eens op een schitterende manier tussen de vele hellingen van weiden en akkers. Het zou ons brengen naar een eerste rust in het volkscafé ' De cam '.  Met weinig plaats (wat wil je met zoveel deelnemers , maar des te meer zon ...).
 
We vinden niettemin toch nog een plaatsje in het café zelf , destijds een oude geuze en lambikstekerij , tegenwoordig ingericht als volksinstrumentenmuseum en volkscafé. We konden dan ook niet weerstaan aan het product des huizes een authentieke geuze met een boterham van 't huis (dus plattekaas met kruiden , radijsjes , pijpajuintjes ).  meer info over DE CAM  www.decam.be
 
Na de innige mens versterkt te hebben brachten we nog een bezoekje aan de stekerij , die voor de gelegenheid gratis te bezoeken was. Waarna we uiteindelijk terug onze moed samenraapten om onze weg verder te zetten  onder een lodende zon  in de richting van Roosdaal. Was het de lambiek in onze benen of het prachtig weertje , god zal het geweten hebben  maar we gingen toch moeilijker dan gewoonte verder in dit impossant decor. Uiteindelijk belandden we in het befaamde Neigembos , waar we nu recht hadden op een heerlijke boswandeling en wat afkoeling . We waren op een gemakkelijke manier het bos ingestapt maar eruit geraken bleek iets moeilijker toen we op een ietwat avontuurlijke wijze het Knuppelpad moesten gebruiken. 
 

    

foto's met dank aan Andre Pletinckx (zie wandelen.start.be )
 
Hierna krijgen we een resem van kerk- en veldwegels voorgeschoteld die ons onder andere voorbij de prachtige kapel van Bevingen bracht. De bocht rond het kapelletje en de kruistocht was ons reeds bekend van een vroegere passage waarna we afstevenden naar een laatste rust in het schooltje van Neigem.
 
Hierna mochten we ons opmaken voor het sluitstuk van deze wandeling : alwaar we weer op een heerlijke zonnige wijze tussen de velden door onze ogen de kost gaven op enkel schitterende panorama's. In de nevelige verte ontwaarden wij terug de radertorens van Kesterheuvel de finisch was nabij.
 
Het aanstekelijke weertje , de verlokkelijke ijsventer en de gauw samengeraapte verlokkelijke buitenterras van onze Heidevrienden hadden hun effect duidelijk niet gemist.
 
We waren tevreden van deze schitterende natuurwandeling die ons door de Parel van het Pajottenland geloodst had. De mannen en vrouwen van de Heidetochten Kester en de talrijk aanwezige deelnemers konden geen  schonere ode brengen aan de onlangs overleden secretaris Frans Ameys.

21:14 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-06-04

HOUTHULST - 05 JUNI 2004

BAEKELANDTTOCHT - Warden Oomstappers Hooglede  - 5 juni 2004
 

Het Vrijbos in Houthulst

Houthulst een gemeente om en rond het Vrijbos. Een bos met geschiedenis. Waar rovers zich verscholen, soldaten slag leverden tegen de onzichtbare gas-vijand en vrome zielen hun toevlucht zoeken bij de Lourdesgrot. In weerwil van zijn naam dankt de streek zijn faam aan duistere legendes en huiveringwekkende verhalen. Dit is het gebied van rovers en rabauwen, klein volk dat weigert te plooien en enkel gehoorzaamt aan de wetten van honger en dorst. Hart tegen hard maar eerlijk als goud. 

Een uniek decor dus om eens onze wandelgrenzen te verleggen in de West Vlaenders en aan de Baekelandttocht van de Warden Oomstappers Hooglede deel te nemen.  De wandeling gunde ons alvast meteen een leuk natuurlijk begin tussen het groen van het Vrijbos.   Hier alwaar Bakelandt met zijn roversbende schuilden ,leefden en een volgende daad voor bereiden.

GESCHIEDENIS VAN BAKELANDT

Bakelandt werd geboren op 17 januari 1774 op de wijk DE STINKPUTTEN te Lendelede. Hij werd geboren uit een verhouding, die zijn vader had, met een dochter uit zijn eerste huwelijk. 

In zijn jeugd werd de jonge Bakelandt als koewachter uitbesteed op verscheidene hoeven. In deze omstandigheden leerde Bakelandt het doen en laten op de boerderij kennen. Bakelandt was in iedere groep met het gele hemd herkenbaar. 

In die tijd was het de bloedwet die voorschreef, dat iedere jongeling verplicht was naar de loting te gaan. Daar werd door middel van trekking over het lot beslist wie het Franse leger ging vervoegen. In 1799 ging Bakelandt als "remplaçant" naar het leger. Geregeld had hij last met orde en tucht. Vandaar dat hij een tijd later "deserteerde".  Geregeld kwamen enkele leden van de bende van Bakelandt in 't Meiboomke binnen, om informatie in te winnen. Onder invloed van drank, praatten sommige herbergbezoekers hun mond immers voorbij. Met deze inlichtingen kon de bende ten gepaste tijd zijn overvallen plannen en zijn slag slaan. Diep in het Vrijbos te Houthulst, hadden Bakelandt en zijn trawanten een rovershol. Daar bereidde de bende zijn schanddaden voor en werd ook de buit verborgen en verdeeld. Soms ging het er tussen de bendeleden zelfs heel ruw en kwaad aan toe. 


Niet alleen hoeven waren het doelwit van de bende, maar ook rijkere lieden die hun koopwaar gingen aanprijzen, waren niet veilig. Over Bakelandt viel heel wat te vertellen. Veel van die verhalen werden door de marktzanger voor de mensen voorgedragen en -gezongen. Ook te Staden had Bakelandt een pleisterplaats, nl. bij manusje- van- alles Jan Augustijn Busschaert, bijgenaamd Knorre. Hij was in feite één van de kopstukken van de bende, ook al hield hij zich op de achtergrond. Hij was het die tips gaf over mogelijke overvallen en hen telkens aanmoedigde om met hun plundertochten door te gaan.  Eindelijk waren de gendarmen erin geslaagd Bakelandt en zijn gezellen in de woning van vader Busschaert te Ichtegem gevangen te nemen. Ze werden aanvankelijk weggevoerd en moesten in de cel op hun veroordeling wachten.  De magistraten hadden een vonnis geveld. Bakelandt en zijn vriendin, Ciska Ameye, werden veroordeeld tot de dood met de guillotine. De terechtstelling gebeurde op Allerzielen om 13.30 uur. In totaal werden er op 2 november 1803, 24 mensen onthoofd. In een kooi werd de rover naar het schavot op de Grote markt te Brugge gebracht. De ter dood veroordeelde was in het rood getooid, zoals de wet het toen voorschreef. Hij werd begeleid door enkele gendarmen, een priester en magistraten, die door de terechtstelling een voorbeeld wilden stellen voor de andere misdadigers. Een grote, joelende menigte duwde en trok om de bandiet te kunnen volgen. Hun geroep en geschreeuw gaf uiting aan hun verlangen de kop van Bakelandt te zien rollen. Na de uitvoering van het vonnis, herademde de streek. Onder het gezag van Napoleon, hield de kerkvervolging en de wanorde van de Franse bezetter, toch op.  Bakelandt had in het totaal 22 misdaden gepleegd: o.a. 4 struikroverijen, 13 diefstallen, enkele diefstallen met inbraak en gewonden en 1 roofmoord. 

Aan de kleine doorsteek van het Vrijbos breide de parcoursmeester nog even een verlengstukje aan onze groene start , toen we langsheen het afgedankte militaire domein de landelijkheid indoken.  Achterom het domein kregen we nog een zicht op het Belgische militaire kerkhof , waarbij 1723 Belgen en 81 Italianen allen slachtoffers van de slag om Houthulst op 28 september 1918 begraven liggen.

Een schitterende veldweg stuurde ons nu langs enkele speelse weiden , ingekapseld in en stevig decor van groen en statige eikendreven allen uitlopers van het eertijds grote Vrijbos. Waarna  een smalle wegel die zich moeizaam door een dicht struikgewas boorde   ons ten slotte zou afzetten aan het Fazantenhof voor een eerste rust. Het Fazantenhof is een gastvrije kinderboerderij , waarbij naast een buitenterras en speelweide , kinderen een workshop kunnen volgen over het leven op de boerderij en o.a. leren koken met hoeveprodukten. Na dit educatief intermezzo bleef de tocht vrij landelijk toeren in de omgeving van Jonkershove , waarna we een tweede rust opzochten in het gehucht Sint Kristoffel.





16:47 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-06-04

Melden  -  29 mei 2004  -  't Klavertje

Melden  -  29 mei 2004  -  't Klavertje Vier

 

Niet alleen een streling voor het oog , maar ook met de gedachte er eens stevig tegen aan te gaan begaven wij ons deze zonnige zaterdag naar een oeroud dorpje gelegen aan de zuidelijke rand van de Scheldevallei en  aan de voet van de wereldbekende Koppenberg : Melden , alwaar ’t Klavertje Vier Oudenaarde ons al vlug leidde in de schaduw van het Sint Martinuskerkje, een Romaans bedehuis dat reeds in de  12° eeuw zou vermeld staan.

 

Even leek het zelfs dat de parcoursmeester ons de beklimming van de Koppenberg zou besparen , want een snoer van beeldige wegels bracht  ons aanvankelijk langsheen de vlakke en groene  Scheldemeersen  , een oude vleugel van de Schelde.  Gelukkig was het maar schijn , want algauw moesten we de drukke baan Berchem-Oudenaarde dwarsen en slingerde het parcours zich doorheen het golvende landschap. We keken uit op talloze hellingen met van rechts naar links de Kluisberg , Kwaremont , Patersberg en uiteraard de Koppenberg met ernaast die kleinere niet te onderschatten Rotelenberg.

 

We hadden kunnen wegdromen in een roes van weleer , ware het niet dat het silhouet van de elektriciteitscentrale van Ruien het geheel kwam storen. Gelukkig ging het de andere kant op waarbij we ons mee lieten hezen met de op- en neergaande weggetjes die ons moesten brengen in de richting van Zulzeke. Het was dan ook een enige echte ouderwetse kerkwegel die ons op een schitterende manier langs de Sint Janskerk deponeerde voor een rust in het plaatselijke dorpszaaltje.

 

Hierna leidde een veldwegel ons uit het dorpje , waarbij we ons bijna lieten verrassen door een smalle boswegel die ons nu op een grillige natuurlijke wijze door het bos bracht. Als het pad  ons terug naar de bosrand dreef ter hoogte van het Cabernhol , konden we opnieuw genieten van de schitterende vergezichten over   de Vlaamse Ardennen.  We gingen zo op in het bekoorlijke lijnenspel van dit prachtig landschap die ons nu in de richting van Nukerke moest brengen en de Koppenberg voor een tweede maal links werd gelaten. Aan de grens van Nukerke moesten wij maar eventjes de drukke N60 volgen , die ons verrassend  naar een ongekend stukje bos op de flank van de Koppenberg zou brengen.  Het kon gelukkig voor ons niet blijven stijgen , en voor de verandering had ’t Klavertje Vier erop gedacht de Koppenberg te laten afdalen via het plateau van de Rotelenberg. Plots rezen  de kinderkopjes van de beruchte berg  voor ons op en konden we starten we aan de werkelijke afdaling  van deze reus uit de ‘ Ronde van Vlaanderen ‘. We zagen menig wielertoerist met wisselend succes aan de beklimming beginnen en het dient tevens gezegd dat de afdaling te voet reeds een uitdaging op zich omvat , waar het meermaals opletten geblazen is. We kregen nog een laatste fraai zicht op de vallei van deze prachtige tocht, alvorens terug de drukke N8 te dwarsen en een gezellig terrasje mee te pikken ‘ in de Koppenberg ‘ .   Hoe bestaat het ?

Meerse   Kerk Melden

    

 



22:59 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

planning voor het weekend

Het regent hier pijpenstelen terwijl ik dit bericht schrijf en nochtans beloven de weersvoorspellingen ons een schitterend weekendje. Dus hoogtijd om onze wandelplanning na te kijken.
 
                                      
 
Op zaterdag is er niet zoveel keuze en wordt het hoogstwaarschijnlijk de Bakelandttocht van Warden Oomstappers Hooglede.
Zondag gaat het richting Gooik , alwaar de 13de Heidetochten ons een mix moeten brengen van veld- , voet- en natuurschoon . (meer info www.heidetochten-kester.be )
 
De toebakstappertjes hebben hierbij nog een keuze tussen de Soete Beesetochten van Buitenbeentjes Landegem of de Heirwegtochten bij Vier op één rij Zedelgem.
 
Ook het voorbije weekend wisten de Toebakstappertjes de weg te vinden naar diverse organisaties :
29/05/04  De Rode Loper - Rekkem       385 deelnemers - 65 leden

21:10 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-06-04

MICHELBEKE - 31 MEI 2004

Michelbeke is ongetwijfeld een klein puntje op de kaart , gelegen in de Vlaamse Ardennen aan de boorden van de kronkelende Zwalm. Wellicht allang geen ongekend puntje meer : omwille van de gedrevenheid van een bekend plaatselijk politicus , de wandelervaringen van die grote Dwars door Brakel organisatie , MAAR sinds gisteren ook op de wandelkaart geplaatst door de plaatselijke ‘ Gordelvrienden ‘ met een dot van een wandelavontuur.

 

Startend aan de voet van het Sint – Sebastiaansplein , waar enigszins verscholen in een hoek de Sint-Sebastiaanskerk staat,  werd al vlug duidelijk dat de inrichtende club volop gekozen had voor de natuur.

 

De Sint Sebastiaanskerk

 

Deze classicistische bakstenen kerk dateert van 1792-94, maar de originele gotische toren stamt uit het begin van de 16e eeuw. De kerk bezit een aantal mooie kunst- en kerkschatten, waaronder een schilderij van 1666 "De aanbidding door de Herders" met de wapens van Pieter Blondel, heer van Sint-Maria-Oudenhove en Michelbeke.Dit Sint-Sebastiaansplein is een mooi voorbeeld van een rustige landelijke dorpsplaats met vlak naast de kerk een vernieuwde, in vierkant opgetrokken hoeve waar op ambachtelijke wijze kaas wordt bereid, met de voormalige herberg "In Sint Sebastiaan" en met het typische café "Het Gemeentehuis". Sint Sebastiaan werd eertijds in Vlaanderen aanbeden tegen de veepest : vandaar de Sint-Sebastiaansruiterommegang die elk jaar op de derde zondag van juni te Michelbeke plaatsheeft.

 

 Na een appeltje tegen de dorst zette ons wandeltraject zich af langs de kronkelende meanders van de Zwalmbeek. Alwaar een plakkerige en glibberige populierendreef ons op weg zette voor een eerste zware beproeving rond de vallei van de Berendries. De dreef had zich naderhand reeds omgezet in een al even kladdergladde kasseistrook , waarbij we iets verder via de Klappaardlos onze blikken lieten uitzwerven op het prachtige landschap van de Vlaamse Ardennen. Een poëtisch schilderij waarbij de dorpjes van Roborst , Sint Blasius Boekel en Sint Kornelis Horebeke zich tegen de horizon afbakenden. We lieten ons meedrijven met de heerlijke wandelwegen van de Korten- & Langendries , alwaar hier en daar een discreet opgesteld kapelletje opdook. Via een spectaculair brokkenpad werden we terug in dalende lijn naar Michelbeke gestuurd , we volgden het oude koolmijnenpad , die de mijnwerkers eertijds naar de Borinage moest brengen. Maar hielden ook de donkere contouren van een opkomend onweer in het oog , die in schril contrast stond met de wondermooie azuurblauwe lucht waar we nu nog konden in stappen.

 

Voorbij een historische indrukwekkende gesloten hoeve moesten we zowaar even dwars door een akker , om zo de privé-boomgaard van een zekere Dhr De Croo aan te doen. Na onze omzwervingen tussen de laagstammige peren- & appelboomtjes bracht de weg ons terug richting Michelbeke centrum voor een eerste rust in de Vierklaver.

 

         Tot hiertoe hadden we ons geenszins verveeld en lieten we ons dan ook gezwind meevoeren voor een tweede lus met terug een rijke verscheidenheid aan wandelwegen. Eens voorbij de woning van alweer die BVP (bekende Vlaamse Politicus) , voerde een kanjer van een karrenspoor ons dartelend in de richting van het Geutelingendorp Elst.

 

GEUTELINGEN

 

Tot einde jaren ’30 werden geutelingen in heel wat dorpen van de Vlaamse Ardennen gegoten, steeds in de periode rond Lichtmis (Louise-Marie, Maarke). Elk gezin maakte zijn ketel deeg klaar en droeg die naar de dichtstbijzijnde oven, veelal vergezeld van een fles ‘Balegemsen’ (jenever).

De gieters goten ketel na ketel en… fles na fles.


Het vuur in de oven, het gevoel van ‘het onder mekaar zijn’, had iets magisch, iets spiritueels, zeker met die Balegemsen.
Kort vóór WO II had ongeveer 50 % van de huisgezinnen in Elst één of meer koeien en werkte het merendeel van de inwoners thuis. Zeker de vrouwen. Door het verdwijnen van de huisarbeid en de keuterboertjes, raakten de geutelingen in de vergeethoek. In 1972 goot de jeugd van Elst in de weinige ovens die toen nog niet ingevallen of afgebroken waren, een paar honderd geutelingen.


In februari 1981 ontstond het GEUTELINGENCOMITEE.De op sterven na dode geuteling is thans springlevend.
In 1995 werd hij door de C.N.A.C. (Conseil National des Arts Culinaires) uit Parijs opgenomen in de lijst van unieke streekspecialiteiten in Europa.

 

Fijne tarwebloem met laag asgehalte, kakelverse eieren, uierverse koemelk, bakkersgist, zout en een snuifje kaneel.

Geen bewaarmiddel. Geen kleurstoffen.  Geen vetstoffen.  Geen suiker. Geen trucage.

 

Simpel maar puur, uniek in zijn bereidingswijze en smaak, recht van de boerenbuiten.

En van Elst.

Dat is de geuteling.

 

Hierna zouden we het tastend bewijs van een onvervalste natuurwandeling meemaken. Indrukwekkend mooi en betoverend bracht de trip ons  langsheen een opéénvolging van kerkwegels en deze prachtig ogende streek. Onafgebroken kregen we steeds maar nieuwe vergezichten op ons afgevuurd en toen we nabij het Kraaiennest , het éénmans Wederspad en bospad indoken koesterden we even de illusie om wat rust te nemen. Maar hiervoor hadden we uiteraard niet gerekend op de bijzondere steile kuitenbijter die ons via een bosdoorsteekje direct weer de hoogte injoeg en zo een tweede rust in de Vierklaver te treffen.

 

Hoogtijd voor de innige mens wat te versterken en eindelijk onze adempauze te vinden met een bruintje van Adriaan Brouwers. Want hierna werden we via een vlijtig ommetje doorheen de dorpskom van dit bloemendorpje voor een derde keer Michelbeke uitgeleid. Dit alweer via zo’n dot van een kerkwegel omgeven door een sublieme wilgendreef. Het pad zou ons uiteindelijk weer naar lagere oorden brengen. Doch hoe meer we daalden , hoe meer we straks zouden moeten klimmen , was onze redenering …

 

         Ondertussen was het onweer en het gedonder met rasse schreden aan het naderen. We richten ons nu op een beboste heuvelrug , doch kregen alvorens die aan te vatten nog een laatste bevoorrading, kraantjeswater van de plaatselijke watermaatschappij aangeboden.  Waarna we op een heel avontuurlijke wijze en tevens als absolute uitschieter aan de formidabele beklimming van de Berendries mochten beginnen via een recent gerenoveerd Gr-pad.  Met veel gezucht , gezwoeg en gehijg bereikten we tenslotte de top.  Maar hierdoor hadden we waarschijnlijk de kranen van de hemel opengezet , want het begon warempel pijpenstelen en  hagelstenen te gieten.

 

         Gelukkig voor ons was het niet meer veraf , anderen zal het anders zijn vergaan , zo te zien wanneer ze drijfnat de zaal binnendruipten.

 

         Maar één zaak was zekers , niemand liet het aan zijn hart komen : want daarvoor was de 6de Gordel rond Michelbeke te mooi. De prachtige landschappen , de voorbeeldige wandelpaden, de inventiviteit van de parcoursmeester en bovenal de jovialiteit van de voorzitter en zijn meute medewerkers zullen nog lang in ons netvlies geprint blijven.

 

         Gewoonweg :  PRACHTIG WAS DAT !!!!


 
 
  
 
   
 
MET DANK AAN CAROLINE VOOR DE FOTO's (zie www.wandelverslag.be)




21:32 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

STEKENE - 30 MEI 2004


21:23 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

MELDEN - 29 MEI 2004

... exaams en dan zit het er weeral op (hopelijk) voor dit jaar. Het was best wel veel en het duurde lang, we zijn om 8.45u begonnen en ik had (als eerste van mijn klas) af om 11.40 uur. Zo lang doe ik normaalgezien nooit over examens, maar dit keer was het wel vermoeiend en veel. Tot nu toe heb ik nog veel energie om door te zetten, hoewel mijn rug daarstraks al pijn deed toen ik thuis kwam na het examen. Maar met een pijnstiller en een goede houding (en af en toe ook wel even rusten) heb ik toch nog zes uur gestudeerd, na een loodzwaar examen gemaakt te hebben *trots* :D Het gaat dus vrij goed met me :)

21:23 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |