18-08-04

OOSTDUINKERKE - 18 AUGUSTUS 2004

32° Vierdaagse van de Yzer - 18 augustus 2004
OOSTDUINKERKE

De Vierdaagse van de Ijzer is in de loop der jaren uitgegroeid tot een waardige internationale militaire mars , die zowel openstaat voor burgers en militairen uit binnen & buitenland.

Het opsnuiven van de sfeer , wilde ik tijdens deze 32ste editie voor geen geld missen.
Het begon allemaal op woensdag 18 augustus ll.
Het wandel rendez-vous waarbij wandelaars en militairen hand in hand naast elkaar stappen , in het teken van de vrede nu 90 jaar na den Grooten Oorlog. Waarbij de band tussen leger en natie tijdens een gemeenschappelijke sportieve inspanning alleen maar versterkt. En waar onbekenden nieuwe wandelvrienden worden voor het leven.  We hoorden er verhalen van overal en dichtbij , waaronder de verbroedering met een detachement Kroaten en Slovenen , het aanleren van het één of ander marslied door enkele zandstuivers en de goedlachse fietsende EHBO man van een Nederlandse compagnie maar enige voorbeeldjes zijn.


Na de nodige spanning en enige moeite om een inschrijvingskaart te bemachtigen ( trouwens het eerste en enige minpunt van de ganse organisatie ) werd de 32ste editie van de Vierdaagse op gang geschoten vanuit de parking aan de Sint Niklaaskerk. We hadden reeds  gemerkt dat deze Vierdaagse duidelijk in het teken stond van de Eerste Wereldoorlog temeer we ditmaal niet richting de kustlijn stapten , maar precies de kant uitkozen van het binnenland en de frontlijn.  Net als onze voorvaders van destijds , trokken we als een kleurrijk lang lint doorheen de polders. Aan de vaandels van de militaire detachementen konden we uitmaken dat er vertegenwoordigers waren uit Groot-Britannie , Polen , Kroatië , Slovenië , Frankrijk , Zwitserland , Nederland en uiteraard België die gezamelijk opstapten.


De polderwegen brachten ons dan ook langs de Conterdijk in de richting van Wulpen , alwaar we nabij de herberg ' de Landman ' onze eerste rust troffen onder de muzikale begeleiding van de klieke van de 14de Artillerie.  Waarna we in de beschermde gebieden van de Proostvaartdijk en Schoorbakke werden gestuurd met uitzicht op het weids open landschap van de Ijzervlakte.  Ter hoogte van de Schoorbakkebrug bereikten we voor het eerst de oevers van de Ijzer, die ons in de richting van Mannekensvere moest brengen.

De Schoorbakkebrug was tijdens de Eerste wereldoorlog een belangrijk bruggehoofd langs de Ijzer. Toen begin oktober 1914 de Duitse troepen kwamen opdagen en een aanval inzetten op de Belgische stellingen moest de commandant van de 22ste Linieregiment zijn mannen onder zwaar artillerievuur terugtrekken. De brug zelf werd nog voor de Duitsers ze konden bereiken door de genie opgeblazen.

Nu vormen de Ijzeroevers een groene rustige wandeloase , waarbij we diverse watervogels , waaronder een  alscholver konden waarnemen.  In Mannekensvere heerste er een ambiance als geen ander , hiervoor zorgde het trio-ensemble ' de oude blikken doze international '.  Gewapend met accordeon , een oude blikken doze en een leeg vat wisten ze menig te overtuigen een extra pitstop in te lassen.  Mannekensvere kreeg het nochtans tijdens de Grooten Oorlog zwaar te verduren , toen ook het 7de Linieregiment na een ganse dag van zware aanvallen moesten catipuleren.   

Na een nieuwe pitstop in d'Uniebrugghe , trokken we verder langs de Nieuwdammeweg alwaar iets verder de Genie een ponton legde over de Yzer.  Om zo via een veldweg uit te mondden op het spaarbekken van de Ijzer en iets later het dorpje Sint Joris aan te doen. 
Hier stonden de mannen en vrouwen van de Orde van de Paardenvisser ( de oorspronkelijke organisatoren van de Vierdaagse ) alweer paraat  voor de bedeling van hun ondertussen beroemd geraakte garnalensoep. En zo konden we gesterkt met al dat goeds verder stappen richting Nieuwpoort. Aan het sluizencomplex , dat de sierlijke benaming ' Ganzepoot ' meekreeg , konden we voor een eerste maal het ruiterstandbeeld van Koning Albert I en het imposante zuilen monument waarnemen. Alwaar tevens een kleine ingetogen plechtigheid plaats vond.

 
Het sluizencomplex speelde tijdens de Eerste Wereldoorlog een belangrijke rol , toen in oktober 1914 door de jonge Hendrik Geeraert bij hoog tij de sluizen werden opengezet en de laagvlakte achter Nieuwpoort onder water kwam te staan. Maar vooral de opmars van de Duitsers tot staan werd gebracht.
 
Via enkele visserssteegjes en een passage door het logementkamp ' de Vierboete ' bereikten we zo de Nieuwpoortse markt . Meteen ook het eindpunt van de Mini stappers , alwaar elkeen werd beloond met een lekker gebakken visje uit de Noordzee aangeboden door de Nieuwpoortse visbakkers en enkele animaties. Wat de visjes betreft :  jammer genoeg zolang de voorraad zich strekte , liet ik me achteraf vertellen.
 
Wij die de vierdaagse stapten, moesten echter nog ons laatste gedeelte van het parkoers aanvatten. Via het Geeraertplein werden we terug het vlakke polderlandschap ingestuurd in de richting van Oostduinkerke. Die we via een kanjer van een boerewegel bereikten. Iets verder , nabij de Zoete inval , werden we erop gewezen dat hier nog een echte paardevisser woont en men er nog volop kan genieten van een pootje verse garnaal met een lekker natje uit de streek. 
 
Via een laatste groen stukje van de Oostvoorduinen stapten we zo het oergezellige en overvolle binnenplein van het visserijmuseum in.  Meteen het eindpunt van onze eerste dag. We konden er wel uren blijven plakken , genieten van de sfeer , een dansje wagen op de tonen van een leuk ensemble ... MAAR  morgen en de volgende dagen stond terug 32 km voor de boeg.  Dus trokken we het in alle wijsheid niet te lang !  

18:31 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.