20-08-04

DIKSMUIDE - 20 AUGUSTUS 2004

Vierdaagse van de Yzer - 20 augustus 2004
DAG 3 :  DIKSMUIDE

Vandaag 20  augustus , zijn we reeds toe aan de derde etappe van de 32ste Vierdaagse der Ijzer. Met start vanuit Diksmuide staat alles in het teken van ' HOOP ' , enerzijds hoop om ook vandaag goed aan te komen en hoop dat de regen zal ophouden , maar anderzijds ook hoop op NOOIT MEER OORLOG - NEVER AGAIN WAR.

We kunnen ons dan ook maar moeilijk voorstellen dat hier op 10 november 1914 , Diksmuide volledig met de grond gelijk werd gemaakt en ondanks de felle tegenstand van Bretoense mariniers , een drietal Belgische en een viertal Senegaleese compagnies : de stad toch in handen viel van onze toenmalige vijand Duitsland.

Ondertussen is Diksmuide in 1922 heropgebouwd , en met zijn typische Vlaamse trapgevelstijl  speelt de gezellige grote markt met het plezierige standbeeldje ' Manneke uit de Mane ' gastheer voor deze derde etappe. Nadat in aanwezigheid van voetballer Paul Okon en onder een druilerig regenzonnetje het startschot werd gelost loodsten enkele schattige winkelstraatjes ons in de richting van de Hogebrug en het bekende Ijzermonument. Een tijdlang volgen we de nu de vredevolle Ijzerdijk , waarbij we voor het eerst de weidse en lager gelegen poldervlakte waarnemen.  Gedurende de ganse tocht zal de poldervlakte dan ook als een rode draad fungeren.

Tijdens de ' Grooten Oorlog ' werd dit gebied volledig blank gezet en vandaag de dag gebeurt het nog vaak dat bij wateroverlast , de streek als overstromingsgebied wordt beschouwd. We bevinden ons ondertussen al gehele tijd in ' het midden van de wereld ' , een gebied dat trouwens nooit door de bezetters zou worden veroverd. Iets verder begeleid ons een prachtige kreek met de merkwaardige naam ' Oude Zeedijk '  naar het pittoreske dorpje Oudekapelle. 

Het dorpje , met amper tien huizen , beleefde met de passage van de Vierdaagse als het ware een hoogdag. Feesttent , bierstubbe en barbecueworsten werden bovengehaald en het feest kon beginnen. Voor ons twëendertigers ( zo worden wij blijkbaar in het wandeljargon genoemd tijdens de Vierdaagse ) was het jammer genoeg nog ietske te vroeg om onze voetekens te strekken onder tafel.

We werden immers verwacht in Nieuwkappelle , alwaar we via de drukke Alveringemstraat de richting uitkozen van het gehucht ' Groignie '. Zo'n negentig jaar terug was hier een chirurgische voorpost geinstalleerd alwaar de zwaargewonden enige verzorging kregen alvorens naar het militair hospitaal van Hoogstade te worden overgebracht.

Gelukkig maar , moesten we ons voorlopig nog niet laten afvoeren , integendeel genoten we steevast van het platte vlakke land die dit stukje westhoek ten schone gaf. Het herinnerde ons aan de tijd dat onze toenmalige soldaten van hieruit met een bang hart en de dood in de ogen tegemoet gingen richting het oorlogsfront.

En zo schoon beschreven werd door chansonier Willem Vermandere , een man die deze streek als geen ander kent :

als ge van ze leven in de westhoek passeert
deur regen en noorderwinden
keert omme den tijd als g' alhier passeert
den oorlog ga j' hier were vinden

ja 't is den oorlog da 'j hier were vindt
en 't graf van duizend soldaten
altijd iemands vader altijd iemands kind
nu doodstil en godverlaten

laat de bomen nu maar zwijgen
en dat 't gras niets verteld
en de wind moet 't ook maar nie zingen
dat julder'n dood tot niets hè geteld
dat waren al te schrik'lijke dingen

zeg 't gaat al goed der is welvaart in 't land
en de vrede ligt vast in de wetten
we maken wel wapens maar met veel meer verstand
maar just om den oorlog te beletten

en grote raketten atoom in den top
we meugen toch experimenteren
we mikken wel ne keer naar mekaar zijne kop
maar just om ons 't amuseren

als ge van ze leven in de westhoek passeert
deur regen en noorderwinden
keert omme den tijd als g' alhier passeert
den oorlog ga j' hier were vinden

ja 't is den oorlog da 'j hier were vindt
en 't graf van duizend soldaten
altijd iemands vader altijd iemands kind
duizend en duizend soldaten
duizend en duizend soldaten
duizend en duizend soldaten

 

Vanuit Nieuwkapelle , gaat  het al vlug naar Lampernisse , alwaar we via de Zannekinstraat rond de tijd van de noen het dorpje bereiken. De meest bekende inwoner : Nikolaas Zanniken , leider van de ' Kerels van Vlaanderen ' heeft er een gedenksteen in het plaatselijke kerkje . Nabij Cassel moest hij echter het onderspit delven tegen Flukpe van Valois. Het dorp Lampernisse , betekent in feite lammerenweide en ontstond door de schapenteelt , waartoe de gronden uitermate geschikt zijn.

We hebben er ondertussen reeds een kleine twintig kilometers opzitten en na een versterkend melkproduct gaat het nu richting Oostkerke. De kilometers beginnen me blijkbaar parten te spelen , waarbij opeens  een acute peesontstekking aan de voorvoet optreed.  Gelukkig hoor ik in de verte reeds het muziek van de klieke der 14° Artillerie en weten de mensen van de medische staf mij vakkundig te helpen.

We kunnen zodoende onze weg verder zetten langs de ' Oude Zeedijk '. Deze werd opgetrokken in de 11de eeuw om de Noordzee tegen te houden en zo krijgen we wel het schoonste stukje van vandaag voorgeschoteld. Poezelige wegeltjes omgeven door dijken , sloten en rietkragen brengen ons in de richting van Stuivekenskerke met zijn alom bekend Onze Lieve Vrouw Hoekje met kapel. 

 

Op het gehucht Oud-Stuivekens, nu O.L.V. Hoekje, stond tot in 1870 de parochiale kerk van Stuivekenskerke. Tijdens de eerste wereldoorlog was Oud-Stuivekenskerke een vooruitgeschoven stelling van het Belgisch leger. De oude toren van de vroegere parochiale kerk werd als uitkijkpost gebruikt  door pater Martial Lekeux , die alhier een uitstekend zicht had op de vijandelijke troepen die zich te Stuivekenskerke bevonden.
Via het nieuw aangelegde Oud Struivekenspad ging het nu kriskras terug naar de Ijzerdijk, alwaar we iets later de ' Dodengang ' bereiken.

Op de linkeroever van de IJzer, bij kilometerpaal 15, staat de naamsteen 'Petroleumtanks'.
Daar had een Duitse eenheid een observatiepost die een bedreiging vormde voor de Belgische stellingen op dezelfde oever. Na verschillende veroverings pogingen werd in de Ijzerdijk een naderingsgang gegraven en versterkt, die uiteindelijk uitgroeide tot een gevechtsloopgraaf: de beruchte 'Boyau de la Mort', de Dodengang, met daarop de dwarse ruiterschans. De huidige site is een reconstructie uit 1927-1928 van dit verdedigingscomplex. Buiten de omheining staat een afgetakelde maar authentieke Duitse bunker.

(Bron : Roger Verbeke "Monumenten getuigen : militaire begraafplaatsen en gedenktekens" in "De IJzer")

Hier kon men eventueel een bezoekje brengen aan de vernieuwde Dodengang , alwaar we iets verder een alternatieve stop deden aan het uitnodigend terras en in het gelijknamig staminee de ' Dodengang ' vergezeld door opzwepende & nostalgische marsliederen van alweer die klieke.  Het café in typische stijl van destijds herbergt een kleine collectie oorlogscuriosa.

We moesten weliswaar nog de Ijzer oversteken. En hiervoor hadden de manschappen van de Genie voor gezorgd. Een ponton bracht ons aan de overzijde en zo konden we triomfantelijk de grote markt van Diksmuide terug betreden. 

http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Visualisation.asp?alb=s...





















18:38 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.