30-08-04

28° TABAKSTOCHT KOMT ERAAN

De 28ste TABAKSTOCHT komt eraan ...
 
Voor de 28ste maal zal Wervik op 26 september 2004 het decor vormen van een unieke zwerftocht doorheen de tabaksvelden; langsheen de Leie: het recreatiedomein “De Balokken”; het kasteel van “Alfonse Dalle Dumont” en zoveel meer mooie en rustige paden. Dit jaar worden vele andere wegen bewandeld dan de vorige edities, en heeft men gekozen voor landelijke en rustige wandelwegen  waar voor de meeste afstanden Henegouwen centraal staat.

Men start traditiegetrouw in het St. Jozefscollege, om langs het koortskapelleke de wandelweg te volgen en langsheen de Plankebeekvallei, om daarna de Leie te bereiken, daar verlaat de 6 km de andere afstanden, om zich te begeven naar het recreatiedomein “De Balokken”, die ontstaan is na het rechttrekken van de Leie, tevens is het een broedplaats geworden voor meerdere vogelsoorten zoals de reiger, waterhoen, kievit en eenden. Deze wandelpaden bieden een schitterend uitzicht op de St.Medarduskerk, de Brikkemolen en het aan de flanken liggende Frankrijk.

Langs de nieuwe brug gaan ze richting Brikkemolen om daarna het Tabaksmuseum te bereiken die mits voorlegging van de inschrijvingskaart gratis te bezoeken is. Waarna ze terug richting aankomst stappen.

De 12 km gaat verder langs de Leie naar het bebloemde Komen, om langs de wandelwegen, zwembad, en de oude vaart Komen-Ieper de rustpost te bereiken.Deze keren terug over de Franse grens naar het gemeentepark van Komen-Zuid om zo samen te komen met de kleine afstand, in het domein “De Balokken”.

De 15 km maakt nog een lus in Wervicq-Sud, met zijn prachtig kasteel in het recreatiegebied “Alfonse Dalle Dumont”waarna we geleid worden naar een welverdiende rustpost in Salle Jaures.

De 20-30 en 40 km volgen nog tot in Houthem een tijdje de oude vaart Komen-Ieper en langs landelijke wegen en de oude spoorwegbedding naar Waasten. Daar doet de 40 km nog de nodige lussen om daarna terug te keren langs de prachtige aangelegde wandelweg langs de Franse kant van de Leie, om alzo de kleinere afstand te vervoegen.

Met deze organisatie, verzorgde rustposten en heel veel rustige en landelijke wegen, weg van het grote verkeer, hopen wij dat iedereen zal kunnen terugblikken op een geslaagde en schitterende 28ste Tabakstocht

BIJKOMENDE INLICHTINGEN :  Frans Malengier , Klijtstraat 14 te 8940 WERVIK, tel 056/31.27.90

INSCHRIJVING : Sint Jozefscollege - Magdalenastraat 29 te 8940 WERVIK , tussen 7 & 15.00 uur.

 



21:11 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-08-04

ZWEVEGEM KNOKKE - 29 AUGUSTUS 2004

8° Dwars door Groot Zwevegem
29 augustus 2004    
 Wk 12 uren van Lauwe

De 12 uren uit Lauwe hadden ons een overvloed van veldwegels , kerkwegels en ongerepte natuurstrookjes beloofd , met uitvalsbasis vanuit Knokke ( een deelgemeente van Zwevegem ) en keuze uit 6-10-14-22-36 en zelfs 50 km hielden ze dan ook méér dan hun belofte.

De wandeling bloeide al onmiddellijk na de start open met een schuchter zonnetje in het verschiet , waarbij we trokken langs het kanaal Bossuit-Kortrijk, dat sedert halfweg de 19de eeuw door het hart van de West-Vlaamse Scheldestreek loopt. 

Het kanaal Bossuit - Kortrijk

Het kanaal Bossuit-Kortrijk die de Schelde met de Leie verbindt en de gemeente Moen kruist, werd ontworpen en aangelegd in 1857 - 1861, met een lengte van 15.387 m. Het kanaal werd aangelegd voor schepen tot 300 ton.
Om het hoogteverschil tot een minimum te herleiden moest er ook een tunnel (Le Sousterrain) worden gegraven. De 'Souterrain' zoals de Moenenaars zeggen had een lengte van 611 m, een breedte van 6 m en een hoogte van 2,5 tot 3,5 m. De Souterrain is gemetseld in tonvorm met ter plaatse gebakken stenen. Er dienden evenwel nog 11sluizen gebouwd om het overige hoogteverschil weg te werken, alsook 18 bruggen.
In 1974 kwam er een einde aan dit unieke kunstwerk en werd er een nieuw kanaal gegraven om het bevaarbaar te maken voor schepen van 1350 ton. Waar vroeger de sousterrain was is er thans een nieuw sluis gebouwd met een lengte van 115 m en een breedte van 12,5 m en een verval van 4,5 m.
Het kanaal is ook een visrijk water en dus geliefd door zowel de recreatieve als de wedstrijdhengelaars. Algemeen voorkomende vissoorten zijn de zeelt, snoek, voorn, baars, brasem, snoekbaars, paling, karper en kroeskarper.
Sedert 1998 wordt het kanaal ook gebruikt voor de drinkwatervoorziening, waardoor er meer Scheldewater terecht komt in het kanaal dan vroeger.

bron : home.tiscali.be/infomoen

 

 We schoven dan ook rustig mee met het roerloze water van het kanaal , tot we ter hoogte van het staminée Souterrain , een uniek stukje natuurreservaat indoken langs een verlaten spoorwegberm. Kriskras en avontuurlijk volgden we het pad door dit grillig lintbos , dat blijkbaar onderdak zou verlenen aan tal van vogels en dieren, zo te zien aan de hier en daar opgestelde vogelkastjes.

Eens weer buiten dit klein paradijs , zorgde een leuke combinatie van een krinkelende kerkwegel en veldwegel ervoor dat we voor een tweede maal flaneerden langs het kanaal van Bossuit. En het bleef prettig wandelen , toen we langs de boorden van het kanaal vakkundig op de vaarttaluds werden gestuurd.  Met volle teugen genoten we van dit schitterend stukje natuur , feestelijk in het wit , geel , blauw en paars gezet door talrijke bloeiende bermkruiden, die zorgden voor een waar bloementapijt.  Het zou ons tenslotte afzetten in Moen , waarbij we eens voorbij de dorpskom , omheen een kasteelboerderij met  feeërieke vijver , de eerste rust bereikten in het plaatselijke gemeenteschooltje.

Hoogtijd om wat extra calorieën op te doen dus. Nog maar net terug gestart lag voor ons een adembenemend panorama van de bijna grijpensklare en indrukwekkende bult van de Kluisberg. Ietwat te ver voor ons vandaag weliswaar , maar we mochten zekers niet klagen. Onze wandelweg bracht ons via een prachtig mozaiëk van glooiende weiden doorspekt met knotwilgen en ander groen , doorheen de Scheldevallei. 
Onderweg hadden we nog een tweede rust , waarna we ter hoogte van de oude ophaalbare Sint Pietersbrug van Moen op zoek gingen naar het Orveytbos. Dit bos ontstaan bij de aanleg van het kanaal Bossuit , is een opstapeling van de uitgegraven klei. Een deel werd bebost , terwijl een andere deel als graasland wordt beheert. Het graasbeheer gebeurt er door Shetlandpony's. Op de ondoordringbare klei zijn poelen ontstaan die rijk zijn aan amfibiëen en watervogels.
 
De prachtige doorsteek zorgde dan ook voor een heerlijke groene verademing en een mooi belevenis. Nadat het bos ons weer uitgespuwd had , belandden we zo uiteindelijk weer op de ' Trimaarzate '. Waarbij deze oude spoorwegbedding ons terug netjes afzette langs de boorden van het kanaal Bossuit - Kortrijk (die voortdurend als rode draad langs de diverse omlopen liep ) en het parochiaal centrum van Zwevegem-Knokke.
 
Deze Dwars door Groot Zwevegem , konden we dan ook beschouwen als een revelatie.
 

22:16 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

LOPPEM - 28 AUGUSTUS 2004

6° Spermalietocht

28 augustus 2004

Wandelclub Vier op één rij Zedelgem

 

Loppem, van waaruit de wandelclub Vier op één rij , hun 6de Spermalietocht liet starten is een schilderachtig woondorp waarbij het kasteel van Loppem dan ook volledig domineert.

De organisatie startte vanuit 't Wit Huis Spermalie , een tehuis voor visueel gehandicapten , waarbij de opbrengst van deze tocht ook integraal werd geschonken.

 

Vanuit de feestelijk opgezette tent begon onze wandeldag alvast via enkele fraaie dorpswegels. Waarbij de imposante Sint Laurentiuskerk met toren uit de 14de eeuw en Romaanse doopvont , ons geleidelijk aan uit het dorpscentrum dreven. Buiten de dorpskern zette het Sint Maartenspad ons op weg naar een eerste stukje groen, waarna rustige wegjes langs enkele riante villa's ons op een onderhoudende manier naar het privédomein van de Priorij van OLV van Bethanie brachten.   De serene rust die over het domein heerste werd slechts gestoord , door een rust in een annexzaaltje van de Priorij.

Meer info :

www.catho.be/reli/rixensart/9priorijOLVbet.htm

 

Hierna mochten we ons verkneukelen in een nagenoeg volledig bosrijke lus van 8 km die ons krinkelend en winkelend door de rijkelijke omgeving van het Tudor- en Biesbrouckdomein bracht. Ter hoogte van Sint Andries kregen we voor eventjes maar een stukje bewoonde wereld van weleer te zien , waarbij een prachtig karrenspoor langs een historische hoeve daterend van 1798 ons uitspuwde nabij het Tillegembos.

Jammer genoeg moesten we nu ook opmerken dat ter hoogte van het Tillegempark ,  dit schitterend stukje natuur ferm wordt opgevreten door de opmars van riante villaverkaveling ...

 

Het zou ons tenslotte brengen in de nabijheid van het Meer van Loppem , alwaar een fraaie wandelweg met ons de rondgang maakte van de uitgestrekte waterspiegel en ons een tweede maal onderbracht in de Priorij van Bethanie.

 

Rustig en kronkelend , doorspekt met enkele mooie veldwegels en talrijke knotwilgen die met hun oude , knoestige vormen een beeldig cachet gaven in de omgeving van de Pierlapont trokken we hierna in de richting van Zedelgem, alwaar het Vloetemveld op zich wachtte.

 

HET VLOETEMVELD

 

Ooit was Vloetem een zompig, moerassig stuk heide, eigendom van de graaf van Vlaanderen; door het volk "woestijne" genoemd.  In 1296 schonk Gwijde van Dampierre het goed aan het Brugse Sint-Janshospitaal.  Vele eeuwen later ploegden de hospitaalbroeders het gebied om tot vruchtbaar akkerland.  Hiertoe bouwden ze in 1550 een 1600 m lange aarden barm: de Vossebarm.  Die dijk moest het water, dat via de Diksmuidse Heerweg binnenstroomde tegenhouden, zodat het gebied achter de barm in cultuur kon worden gebracht.  Vóór de dijk ontstonden talrijke vijvers (o.m. 't maentje vijver).  Deze plassen werden tussen 1770 en 1882 gedempt en bebost, hoofdzakelijk met Grove den.  In 1796 werd het Vloetemveld overgedragen aan het OCMW van Brugge.
Na WO I werd het grootste deel - ong. 170 ha - onteigend door het ministerie van Landsverdediging voor de aanleg van een munitiedepot.  In 1980 werd het overige deel aangekocht door Waters en Bossen.  Het Vloetemveld strekt zich uit over Snellegem (170 ha) en Zedelgem (110 ha) waarvan 113 ha domeinbos en de rest militair domein.

 

Een kort doch stevig snoer van betoverende bospaden die ons kriskras door het domein voerden zou ons tenslotte iets verder brengen naar een laatste rust in de ' Oude Molenhoeve'. De typische kleine hoeve en de koer van het erf  , die vandaag uitzonderlijk werden ingericht als rustpost, straalden gezelligheid uit. De heer des huizes (de boer) had binnen een opgeknapte schuur zijn gereedschap en gebruiksvoorwerpen uit vervlogen tijden tentoongesteld, waarbij de nostalgie dan ook uitstraalde. Gewapend met het babbelwater (trappist) die hij in zijn stevige werkershand hield , kon hij wel uren blijven vertellen over de passie van de vroegere boerenstiel.

 

We konden er echter niet blijven plakken , temeer de parcoursmeester wist te vertellen dat het domein en kasteel van Loppem enkel weggelegd werden voor de kleinere afstanden. Dit hoogtepunt wilden we dan ook geenszins missen en rijfden dan maar een extra lus aan onze 22 km toe.   De lus bracht ons  via een leuke wegel tussen imposante bomenrijen haaks op het kasteel van Loppem , waarna een rondgang van het domein ons op een heerlijk avontuurlijke manier naar het einde van deze geslaagde wandeling bracht.

 

HET KASTEEL VAN LOPPEM

 

 

 

 

Het Kasteel van Loppem dagtekent uit 1859 en vormt een enig geheel: gebouwen, bemeubeling en versiering werden ontworpen door dezelfde kunstenaar, Jean Béthune (1821-1894), schepper van de Vlaamse neogotische stijl. In het kasteel zijn schilderijen, vooral uit de 16e en 17e eeuw te zien, gabeeldhouwwerken uit de 15e en 16e eeuw, aardewerk, porselein, enz...
Koning Albert verbleef er met zijn familie van 24 oktober tot 21 november 1918. Hier werd de "Regering van Loppem" gevormd en werden twee beslissingen met historische betekenis genomen: het algemeen kiesrecht en de vernederlandsing van het hoger onderwijs van Vlaanderen. Het kasteel is eigendom van de Stichting Jean van Caloen.


 

We kletsen hierna nog eventjes met bekenden aan de hand van een stevige trappist , want alles had natuurlijk te maken met 't Wit Huis Spermalie , en daar gingen onze wandelcenten uiteindelijk naartoe ...

 

 

FOTO's ONLINE

 

http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Visualisation.asp?alb=s...


21:10 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-08-04

VOORKEURKALENDER SEPTEMBER 2004

Hierbij treft u onze voorkalender voor de maans september 2004, in de mate van het mogelijke zullen wij deelnemen aan volgende organisaties :
 
04/09/2004 : Terug naar schooltocht - vzw Vredeseilanden
                                                                                  
05/09/2004 :  Marche des Hurlus en Balade - Hurlus en Balade Mouscron
 
11/09/2004 : 19° Marche Int. des Longs Pieds - Les Longs Pieds Anthietois
 
12/09/2004 :  10° Prutskestochten - Textieltrekkers Vichte
 
 
18/09/2004 :  Marche de l' empereur - Les Marcheurs du Hain
19/09/2004 :  35° Int. Duin & Poldertochten - Duintrappers Westende
 
                                               
 
25/09/2004 : Deliriumtocht - Wsv Land van Rhode
26/09/2004 :  28° Tabakstocht - Wervikse wandelsport   
 

21:55 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

PURNODE - 22 AUGUSTUS 2004

20° Marche d'été - Les Fougnans Ciney - 22/08/2004

 

Purnode , een klein typisch Condrozdorpje tussen Namen en Dinant , was vandaag onze bestemming. Gelegen in de schitterende toeristische Bocqvallei met start vanuit de ' Brasserie du Bocq ' konden we als wandelaar - levensgenieter geen betere startplaats uitkiezen, waarbij we naast een bezoekje van de brouwerij tevens  de heerlijke streekbiertjes konden degusteren.  Ons zorgen maken over de terugreis was ook al geen probleem , gezien het ging om een busreis van de Wervikse Wandelsport.

Bij onze aankomst ietske voor de klok van 10 , onder een stralend zonnetje , heerste al een grote drukte in en rond de gebouwen van de plaatselijke brouwerij. Blijkbaar waren we niet de enigsten hier aanwezig met een autocar , want stappers uit Belsele , Paal , Genk en Ruisbroek wilden eveneens  van dit prachtig wandelgebied  genieten.

 

We werden dan ook joviaal ontvangen door de inrichters , waarna Purnode alvast direct zijn heuvelachtig karakter beklemtoonde en we via het kerkje en enkele leuke dorpsstraatjes met typische huisjes in granietsteen van de Bocqvallei een kleine blik kregen op dit liefelijke dorpje. Iets verder via het eerste slingerend bospad  werden we reeds direct met onze neus op de feiten gesteld dat dit een avontuurlijke trip zou worden. Op een schitterende , puur natuurlijke wijze volgden wij nu kilometers lang de flanken van de Bocq rivier. Op sommige plaatsen moesten we bijna recht naar beneden via een steile en gladde afdaling, niet te verwonderen dat menig hier zich niet zeker voelden om te zakken. Maar met de hulp van iedereen en elk takje die krampachtig kon vastgehouden worden , wisten we toch het naar benedengaan op ons edel achterwerk te voorkomen. Alhoewel dit blijkbaar niet door iedereen is gelukt , vernamen we achteraf !

 

Een veel belovend en schoon stukje natuur in ieder geval die mij zonder twijfel wist te bekoren tot aan de eerste rust , op de binnentuin van het één of ander kasteeldomein. 

 

Nadat we over een smal brugje het snelstromend watertje gedwarst hadden , stuurde men ons weer steil omhoog het bos in. Er volgde dan ook een heerlijke privé-doorsteek door het domein van  een Brusselse watermaatschappij van maar liefst een tiental kilometers. Halverwege gelukkig gestopt door een ruime rust in de bergruimte van een plaatselijke rotsklimmersvereniging.   Hier en daar had men de begroeiing in de natuur vrij spel gegeven met een schitterende wilde flora als resultaat, waarbij de passages langs de smal , slingerende en soms slijkerige bospaadjes dan ook soms stapsgewijs gebeurden.  Temeer op diverse plaatsen reeds een volgende beklimming lonkte , waarbij we dachten soms nooit boven te geraken. De klim bleef maar duren , maar eens boven wel de moeite waard , vooral toen we ter hoogte van Yvoir  tussen het groen de schittering van een weids open vlakte konden waarnemen.

 

Voor het eerst kregen we een vorstelijk zicht op de verrukkelijke Bockvallei , die ons vlijtig afzette voor een laatste rust in de kantine van de kaatsvereniging. Hoogtijd om te proeven van ' La Gauloise ' met de gekende Waalse cervelas.

 

Hierna illustreerden de volgende natuurpaden, waarbij we trouwens meermaals gestoord werden door een ' enduro van moto's ' , volop de pracht die de schilderachtige heuvelruggen van de Bocqvallei te bieden hebben. De weiden flitsten in alle richtingen naar boven en evenvlug naar beneden en her en der tekenden koeien met wit-zwarte stippen in de groene golven ...  Een laatste stukje bos en een weidedoorsteek  zette ons tenslotte terug af nabij ' la Brasserie du Bocq '.

 

We wisten de charmes van deze onvervalste natuurwandeling best te appreciëren en brachten hierna nog een bezoekje aan de in 1858 door Martin Belot opgerichte brouwerij. Thans staat de 6de generatie van de familie Belot aan de leiding en ze gaan er prat op nog steeds een 100% familiebedrijf te zijn en één van de laatste traditionale Belgische brouwerijen.  (meer info : www.bocq.be )

 

Om hierna een plaatske in te nemen op de zonovergoten binnenkoer van de brouwerij en ons te goed te doen aan de heerlijke barbecue , uiteraard gespoelt met één van die heerlijke Gauloise biertjes.

 

  FOTO's NU ONLINE

http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Visualisation.asp?DI=stlicBZFZ100820&nombre=80&alb=stlicBZFZ100820AOZSE


16:53 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-08-04

IEPER - 21 AUGUSTUS 2004

32° Vierdaagse van de Yzer - 21 augustus 2004
IEPER - SLOTDAG met parade


Met start in het Provinciaal domein ' De Palingbeek ' stond tijdens de laatste dag van deze 32ste Vierdaagse , alles in het teken van ' Ypres Salient
 
Ook vandaag waren de goden ons aanvankelijk gunstig gezind en toen sir baron Stijn Coninckx het startschot gaf werden de hemelssluizen nog wat meer open gezet.
 
Via de statige inrijdreef van het Provinciaal domein zette de lange sliert van militairen en wandelaars koers in de richting van Hollebeke. Enkele militaire detachementen hielden er gelukkig de sfeer nog in en al zingend gaf het ons de moed om zo hand in hand verder te stappen door dit prachtig golvend landschap voorbode van Heuvelland. Wandelpaden badend in het frisse zomergroen van maïsvelden en tabaksvelden kronkelden zich doorheen het landschap in de richting van vredige oorden. Waarna een schitterende veldweg met keurige bomenrij voor velen onder ons enig soelaas bracht aan de voetjes , na de vele kilometers asfalt en beton die we voorgeschoteld kregen.
 
Zo bereikten we na een tiental kilometers stappen het kleinste STADJE van Vlaanderen : Mesen. Stad met Ierse allures , pal op de grens tussen Henegouwen en Heuvelland , wist het zijn eigenheid te behouden en durft het zelf wedijveren met grote broer Ieper voor de prestitieuze titel van Vredesstad.
 
Terecht vonden we , het anders zo rustige stadje was vandaag omgetoverd tot bastion van deze Vierdaagse. En alle 950 inwoners mogen terecht fier zijn op hun stad. Het vrolijk opgesmukte gemeentehuis ( vroeger gerechtsgebouw) , de Sint Niklaaskerk met beiaard en Romaanse crypte , het klein geschiedkundig museum en de diverse dranketablissementen werden dan ook door menig bezocht.
 
Op de tonen van de Vredesbeiaard die hymnen en volksmuziek speelde uit de naties die betrokken waren tijdens de eerste Wereldoorlog : lieten we achter ons een surrealistisch plaatje. Een vredig , rustig beeld van de merkwaardige ' keikop ' die Mesen figuurlijk en letterlijk wel staat.  Een haakse bocht en een drassige veldweg verder kwamen we voor de betoverende ' round tower ' ( Ierse Vredestoren ) te staan. Ingewijd op 11 november 1998 in het bijzijn van Queen Elizabeth of England , de presidente van de Republiek Ierland en ons Vorstenpaar werd dit Iers Vredespark opgericht onder het motto ' Een tocht van verzoening '. Waarbij getracht wordt de Ierse Katholieken en Protestanten , die hier destijds op onze fronten zij aan zij streden voor de vrede , terug tot verzoening te brengen.
 
Ondertussen stapten we '' nog '' gezwind verder in de richting van de Douvevallei. Hier aan ' La Douve ' werd tijdens Kerstmis 1914 het vredesbestand werkelijk in ACHT genomen en zongen Britse en Duitse soldaten gezamelijk enkele kerstliederen.
 
Voor ons ontwaarden zich in tussentijds de Ploegsteertse Gheer- & Huttebossen alweer wredige taferelen zich tijdens de Eerste Wereldoorlog afspeelden . We werden echter in de richting van ' Le Rossignol ' uitgestuurd , alwaar talrijke militaire begraafplaatsen het landschap sieren. Eventjes dachten we in de richting van het dorpje Wulvergem te stappen , maar niks was minder waar toen we via de statige dreef van de ' Ferme Plus Douve ' en twee kleine kerkhoven , de Enclave van Mesen betraden. Een lap grond , met enkele hoven toebehorend aan Mesen , maar gescheiden van hun stad langs alle kanten door een strook Heuvelland en Henegouwen.
 
Onze regenjas hadden we reeds voorgoed mogen opbergen , toen we midden een esthetisch waardevol landschap krinkel de kronkel daalden en terug even vlug klommen in de richting van Wijtschate.  Via de Mittelweghoeve en de Spanbroekmolenkrater ( twee cruciale punten en stille getuigen uit de vreselijke mijnenslag van juni 1917 ) bereikten we zo ' de platze ' van Wijtschate alwaar in het midden het ' London Scottisch Monument ' prijkt. In het enige vooroorlogs café die het dorpje telt heerste een sfeer van weleer. Aan vooroorlogse tarieven van 1 euro de consumptie kende  de kranige uitbaatster  dan ook een topdag ! Op de hoek van de straat , lagen enkele stappers languit , hun pijn en krampen te verduren en blaren te tellen. Aangemoedigd door anderen wisten ze te volharden , trokken ze terug kousen en schoenen aan en stapten moeizaam verder. Ook dit is de sfeer van de Vierdaagse die kan tellen.
 
Via een golfterrein restte er ons nog een groene lus doorheen het Provinciaal Domein de Palingbeek , gevolgd door Zillebekevijver. We zagen reeds voor ons de torens van ' Ypres Salient ' in de horizon optornen. Waarna de Zillebekevoetweg ons bracht naar de laatste ' check point ' van deze Vierdaagse wandelmars.
 
Nog eens ons blazoen en teneu  wat opsmukken. Enkele felicitaties hier en daar uitstrooien , een goed glas drinken met oude en nieuwe wandelkameraden. En koers te zetten naar de historische Menenpoort voor de finale wandelparade tot op de Ieperse Grote Markt.
Een moment om koude rillingen van te krijgen , waarbij fierheid , emoties en kameraadschap de bovenhand haalden.
 
We nemen alvast hier afscheid van iedereen ( wandelaars en lezers van deze reportages ) en hopen u allen terug te zien op 24 augustus 2005 voor een nieuwe editie van de Vierdaagse der Yzer.


Foto's online

22:35 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-08-04

DIKSMUIDE - 20 AUGUSTUS 2004

Vierdaagse van de Yzer - 20 augustus 2004
DAG 3 :  DIKSMUIDE

Vandaag 20  augustus , zijn we reeds toe aan de derde etappe van de 32ste Vierdaagse der Ijzer. Met start vanuit Diksmuide staat alles in het teken van ' HOOP ' , enerzijds hoop om ook vandaag goed aan te komen en hoop dat de regen zal ophouden , maar anderzijds ook hoop op NOOIT MEER OORLOG - NEVER AGAIN WAR.

We kunnen ons dan ook maar moeilijk voorstellen dat hier op 10 november 1914 , Diksmuide volledig met de grond gelijk werd gemaakt en ondanks de felle tegenstand van Bretoense mariniers , een drietal Belgische en een viertal Senegaleese compagnies : de stad toch in handen viel van onze toenmalige vijand Duitsland.

Ondertussen is Diksmuide in 1922 heropgebouwd , en met zijn typische Vlaamse trapgevelstijl  speelt de gezellige grote markt met het plezierige standbeeldje ' Manneke uit de Mane ' gastheer voor deze derde etappe. Nadat in aanwezigheid van voetballer Paul Okon en onder een druilerig regenzonnetje het startschot werd gelost loodsten enkele schattige winkelstraatjes ons in de richting van de Hogebrug en het bekende Ijzermonument. Een tijdlang volgen we de nu de vredevolle Ijzerdijk , waarbij we voor het eerst de weidse en lager gelegen poldervlakte waarnemen.  Gedurende de ganse tocht zal de poldervlakte dan ook als een rode draad fungeren.

Tijdens de ' Grooten Oorlog ' werd dit gebied volledig blank gezet en vandaag de dag gebeurt het nog vaak dat bij wateroverlast , de streek als overstromingsgebied wordt beschouwd. We bevinden ons ondertussen al gehele tijd in ' het midden van de wereld ' , een gebied dat trouwens nooit door de bezetters zou worden veroverd. Iets verder begeleid ons een prachtige kreek met de merkwaardige naam ' Oude Zeedijk '  naar het pittoreske dorpje Oudekapelle. 

Het dorpje , met amper tien huizen , beleefde met de passage van de Vierdaagse als het ware een hoogdag. Feesttent , bierstubbe en barbecueworsten werden bovengehaald en het feest kon beginnen. Voor ons twëendertigers ( zo worden wij blijkbaar in het wandeljargon genoemd tijdens de Vierdaagse ) was het jammer genoeg nog ietske te vroeg om onze voetekens te strekken onder tafel.

We werden immers verwacht in Nieuwkappelle , alwaar we via de drukke Alveringemstraat de richting uitkozen van het gehucht ' Groignie '. Zo'n negentig jaar terug was hier een chirurgische voorpost geinstalleerd alwaar de zwaargewonden enige verzorging kregen alvorens naar het militair hospitaal van Hoogstade te worden overgebracht.

Gelukkig maar , moesten we ons voorlopig nog niet laten afvoeren , integendeel genoten we steevast van het platte vlakke land die dit stukje westhoek ten schone gaf. Het herinnerde ons aan de tijd dat onze toenmalige soldaten van hieruit met een bang hart en de dood in de ogen tegemoet gingen richting het oorlogsfront.

En zo schoon beschreven werd door chansonier Willem Vermandere , een man die deze streek als geen ander kent :

als ge van ze leven in de westhoek passeert
deur regen en noorderwinden
keert omme den tijd als g' alhier passeert
den oorlog ga j' hier were vinden

ja 't is den oorlog da 'j hier were vindt
en 't graf van duizend soldaten
altijd iemands vader altijd iemands kind
nu doodstil en godverlaten

laat de bomen nu maar zwijgen
en dat 't gras niets verteld
en de wind moet 't ook maar nie zingen
dat julder'n dood tot niets hè geteld
dat waren al te schrik'lijke dingen

zeg 't gaat al goed der is welvaart in 't land
en de vrede ligt vast in de wetten
we maken wel wapens maar met veel meer verstand
maar just om den oorlog te beletten

en grote raketten atoom in den top
we meugen toch experimenteren
we mikken wel ne keer naar mekaar zijne kop
maar just om ons 't amuseren

als ge van ze leven in de westhoek passeert
deur regen en noorderwinden
keert omme den tijd als g' alhier passeert
den oorlog ga j' hier were vinden

ja 't is den oorlog da 'j hier were vindt
en 't graf van duizend soldaten
altijd iemands vader altijd iemands kind
duizend en duizend soldaten
duizend en duizend soldaten
duizend en duizend soldaten

 

Vanuit Nieuwkapelle , gaat  het al vlug naar Lampernisse , alwaar we via de Zannekinstraat rond de tijd van de noen het dorpje bereiken. De meest bekende inwoner : Nikolaas Zanniken , leider van de ' Kerels van Vlaanderen ' heeft er een gedenksteen in het plaatselijke kerkje . Nabij Cassel moest hij echter het onderspit delven tegen Flukpe van Valois. Het dorp Lampernisse , betekent in feite lammerenweide en ontstond door de schapenteelt , waartoe de gronden uitermate geschikt zijn.

We hebben er ondertussen reeds een kleine twintig kilometers opzitten en na een versterkend melkproduct gaat het nu richting Oostkerke. De kilometers beginnen me blijkbaar parten te spelen , waarbij opeens  een acute peesontstekking aan de voorvoet optreed.  Gelukkig hoor ik in de verte reeds het muziek van de klieke der 14° Artillerie en weten de mensen van de medische staf mij vakkundig te helpen.

We kunnen zodoende onze weg verder zetten langs de ' Oude Zeedijk '. Deze werd opgetrokken in de 11de eeuw om de Noordzee tegen te houden en zo krijgen we wel het schoonste stukje van vandaag voorgeschoteld. Poezelige wegeltjes omgeven door dijken , sloten en rietkragen brengen ons in de richting van Stuivekenskerke met zijn alom bekend Onze Lieve Vrouw Hoekje met kapel. 

 

Op het gehucht Oud-Stuivekens, nu O.L.V. Hoekje, stond tot in 1870 de parochiale kerk van Stuivekenskerke. Tijdens de eerste wereldoorlog was Oud-Stuivekenskerke een vooruitgeschoven stelling van het Belgisch leger. De oude toren van de vroegere parochiale kerk werd als uitkijkpost gebruikt  door pater Martial Lekeux , die alhier een uitstekend zicht had op de vijandelijke troepen die zich te Stuivekenskerke bevonden.
Via het nieuw aangelegde Oud Struivekenspad ging het nu kriskras terug naar de Ijzerdijk, alwaar we iets later de ' Dodengang ' bereiken.

Op de linkeroever van de IJzer, bij kilometerpaal 15, staat de naamsteen 'Petroleumtanks'.
Daar had een Duitse eenheid een observatiepost die een bedreiging vormde voor de Belgische stellingen op dezelfde oever. Na verschillende veroverings pogingen werd in de Ijzerdijk een naderingsgang gegraven en versterkt, die uiteindelijk uitgroeide tot een gevechtsloopgraaf: de beruchte 'Boyau de la Mort', de Dodengang, met daarop de dwarse ruiterschans. De huidige site is een reconstructie uit 1927-1928 van dit verdedigingscomplex. Buiten de omheining staat een afgetakelde maar authentieke Duitse bunker.

(Bron : Roger Verbeke "Monumenten getuigen : militaire begraafplaatsen en gedenktekens" in "De IJzer")

Hier kon men eventueel een bezoekje brengen aan de vernieuwde Dodengang , alwaar we iets verder een alternatieve stop deden aan het uitnodigend terras en in het gelijknamig staminee de ' Dodengang ' vergezeld door opzwepende & nostalgische marsliederen van alweer die klieke.  Het café in typische stijl van destijds herbergt een kleine collectie oorlogscuriosa.

We moesten weliswaar nog de Ijzer oversteken. En hiervoor hadden de manschappen van de Genie voor gezorgd. Een ponton bracht ons aan de overzijde en zo konden we triomfantelijk de grote markt van Diksmuide terug betreden. 

http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Visualisation.asp?alb=s...





















18:38 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-08-04

POPERINGE - 19 AUGUSTUS 2004

Vierdaagse van de Yzer - 19 augustus 2004
POPERINGE

Gejaagd door de wind , stonden om 8u30 tegen de 6000 deelnemers te trippelen op het startschot van de tweede dag van deze 32ste editie der Vierdaagse van de Yzer.  In aanwezigheid van burgemeester Henri D'udecem d'acoz en zangeres Jo Lemaire trok de ganse meute , vanaf het marktplein van de hoppestad Poperinge zich op gang. 

Menig wandelaar trok maar een triestig gezicht deze morgen : hadden weinigen de vaak kunnen vinden na een nachtelijk uitstapje in de kamplogementen of hield wind , regen en een bekoorlijke koude ... hun tegen . Onze blote zomerbillen , hadden duidelijk heel wat beter verdient.
De indrukwekkende wandelcaravaan zette in ieder geval zijn opmars  , alwaar duidelijk werd gemaakt dat Poperinge en ommeland : wel degelijk de hoofdstad van het Hoppeland zijn. Ondertussen hadden we de Mini-stappers ergens in het centrum van Poperinge kwijtgespeeld , en werden we in een tamelijk rechte lijn langs diverse hoppevelden in de richting van Proven en het 't Couthof gestuurd. Net voorbij het domein van de burgemeester stuurde een landelijke weg ons tussen het deinende landschap. Jammer genoeg hadden we teveel werk met het ijverig aan- & uitdoen van onze regenjas of opendoen van paraplu om dit mooie landschapsbeeld echt naar waarde te schatten. Gelukkig bleef het maar bij een paar kleine plaagstootjes van motregen ... 
Nadat enkele gezellige kronkelende wegjes ons in de richting van Watou stuurden , mochten we  voorgoed ons regenplunje opbergen en kon de tocht eindelijk beginnen. In het kunstenaarsdorpje Watou werden we feestelijk onthaald door de kliek van de 14° Artillerie en de Sint Bernardusbrouwerij die elkeen vergastte met een Hommelbiertje.  
Een gezellige wegel langs twee maïsvelden door en een ruig karrenspoor dreven ons daarna in de richting van Abele. Een dorpje van niemendal eigenlijk , alwaar destijds smokkel en douaniers een spelletje van kat en muis speelden.  Hier begonnen de akkers en de weiden al speels te glooien. Heel ver , tegen de horizon aan , zagen we het rijtje van West- en Frans-Vlaamse heuvels, met helemaal recht voor ons de Catsberg ons ultieme stapdoel voor vandaag.  We wandelden nu door een stukje Frankrijk dat op geen enkele manier zijn Oud-Vlaamse roots kon wegsteken. Alleen dank zij een eeuwenoude grenspaal en een knalgeel autootje van ' La Poste ' , wisten we uiteindelijk dat we voorbij de Schreve waren gestapt. We bewogen ons nu over stille steegjes in de richting van Godewaersvelde en merkten dat de straatnamen , eenvoudig ' straete ' gebleven waren . De Catsberg lag nu al breed en bultig voor ons en we konden onze klimspieren alvast even oefenen op een steile holle wegel dat ons naar ' les 5 chemins Verts ' bracht.  We genoten een eerste maal van de mooie panorama's op de Frans Vlaamse vlakte en de kerktorens van het vlakke Vlaamse land.  Waarna we ons mochten opmaken voor de apotheose , met de beklimming van de Catsberg en haar nabijgelegen ' Monastère du Mont des Cats '. 
Behoorlijk zwoegend hesen we ons naar boven , waarbij we enigszins nahijgend, ons na een twintigtal kilometer lieten neerploffen  in het eerste beste estaminet.
Nadat de nodige energie terug werd opgedaan , begonnen we dan maar aan de afdaling van ' le Col de Berthen ' waar we even door het groen konden gluren op de schitterende vlakte die zich voor ons uitrolde.  Het zou ons brengen naar Boeschepe , zo te zien aan een verroeste arm van een wegwijzer uit de jaren stilletjes. En inderdaad een fraaie wegel langs de flanken van ' le Mont de Boeschepe ' zette ons in de juiste richting van Poperinge.
Op de wijk  ' Grote Onze Heer ' zetten we terug voet op Belgisch grondgebied , niet alvorens menig zich eerst liet bekoren door een verleidelijk Piconske.
Er resterenden ons nog een kleine 6 km , waarbij de contouren en de toren van Poperinge boven de horizon uitblonken.  Nog eventjes werden we nabij het ' Lijssenthoek Cemetery ' herinnerd aan de gruwel van de Eerste Wereldoorlog, alvorens een feestvierend Poperinge onder muzikale begeleiding in te treden.
We hebben er ondertussen 62 km opzitten.


NU REEDS DE FOTO's ONLINE

17:44 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-08-04

OOSTDUINKERKE - 18 AUGUSTUS 2004

32° Vierdaagse van de Yzer - 18 augustus 2004
OOSTDUINKERKE

De Vierdaagse van de Ijzer is in de loop der jaren uitgegroeid tot een waardige internationale militaire mars , die zowel openstaat voor burgers en militairen uit binnen & buitenland.

Het opsnuiven van de sfeer , wilde ik tijdens deze 32ste editie voor geen geld missen.
Het begon allemaal op woensdag 18 augustus ll.
Het wandel rendez-vous waarbij wandelaars en militairen hand in hand naast elkaar stappen , in het teken van de vrede nu 90 jaar na den Grooten Oorlog. Waarbij de band tussen leger en natie tijdens een gemeenschappelijke sportieve inspanning alleen maar versterkt. En waar onbekenden nieuwe wandelvrienden worden voor het leven.  We hoorden er verhalen van overal en dichtbij , waaronder de verbroedering met een detachement Kroaten en Slovenen , het aanleren van het één of ander marslied door enkele zandstuivers en de goedlachse fietsende EHBO man van een Nederlandse compagnie maar enige voorbeeldjes zijn.


Na de nodige spanning en enige moeite om een inschrijvingskaart te bemachtigen ( trouwens het eerste en enige minpunt van de ganse organisatie ) werd de 32ste editie van de Vierdaagse op gang geschoten vanuit de parking aan de Sint Niklaaskerk. We hadden reeds  gemerkt dat deze Vierdaagse duidelijk in het teken stond van de Eerste Wereldoorlog temeer we ditmaal niet richting de kustlijn stapten , maar precies de kant uitkozen van het binnenland en de frontlijn.  Net als onze voorvaders van destijds , trokken we als een kleurrijk lang lint doorheen de polders. Aan de vaandels van de militaire detachementen konden we uitmaken dat er vertegenwoordigers waren uit Groot-Britannie , Polen , Kroatië , Slovenië , Frankrijk , Zwitserland , Nederland en uiteraard België die gezamelijk opstapten.


De polderwegen brachten ons dan ook langs de Conterdijk in de richting van Wulpen , alwaar we nabij de herberg ' de Landman ' onze eerste rust troffen onder de muzikale begeleiding van de klieke van de 14de Artillerie.  Waarna we in de beschermde gebieden van de Proostvaartdijk en Schoorbakke werden gestuurd met uitzicht op het weids open landschap van de Ijzervlakte.  Ter hoogte van de Schoorbakkebrug bereikten we voor het eerst de oevers van de Ijzer, die ons in de richting van Mannekensvere moest brengen.

De Schoorbakkebrug was tijdens de Eerste wereldoorlog een belangrijk bruggehoofd langs de Ijzer. Toen begin oktober 1914 de Duitse troepen kwamen opdagen en een aanval inzetten op de Belgische stellingen moest de commandant van de 22ste Linieregiment zijn mannen onder zwaar artillerievuur terugtrekken. De brug zelf werd nog voor de Duitsers ze konden bereiken door de genie opgeblazen.

Nu vormen de Ijzeroevers een groene rustige wandeloase , waarbij we diverse watervogels , waaronder een  alscholver konden waarnemen.  In Mannekensvere heerste er een ambiance als geen ander , hiervoor zorgde het trio-ensemble ' de oude blikken doze international '.  Gewapend met accordeon , een oude blikken doze en een leeg vat wisten ze menig te overtuigen een extra pitstop in te lassen.  Mannekensvere kreeg het nochtans tijdens de Grooten Oorlog zwaar te verduren , toen ook het 7de Linieregiment na een ganse dag van zware aanvallen moesten catipuleren.   

Na een nieuwe pitstop in d'Uniebrugghe , trokken we verder langs de Nieuwdammeweg alwaar iets verder de Genie een ponton legde over de Yzer.  Om zo via een veldweg uit te mondden op het spaarbekken van de Ijzer en iets later het dorpje Sint Joris aan te doen. 
Hier stonden de mannen en vrouwen van de Orde van de Paardenvisser ( de oorspronkelijke organisatoren van de Vierdaagse ) alweer paraat  voor de bedeling van hun ondertussen beroemd geraakte garnalensoep. En zo konden we gesterkt met al dat goeds verder stappen richting Nieuwpoort. Aan het sluizencomplex , dat de sierlijke benaming ' Ganzepoot ' meekreeg , konden we voor een eerste maal het ruiterstandbeeld van Koning Albert I en het imposante zuilen monument waarnemen. Alwaar tevens een kleine ingetogen plechtigheid plaats vond.

 
Het sluizencomplex speelde tijdens de Eerste Wereldoorlog een belangrijke rol , toen in oktober 1914 door de jonge Hendrik Geeraert bij hoog tij de sluizen werden opengezet en de laagvlakte achter Nieuwpoort onder water kwam te staan. Maar vooral de opmars van de Duitsers tot staan werd gebracht.
 
Via enkele visserssteegjes en een passage door het logementkamp ' de Vierboete ' bereikten we zo de Nieuwpoortse markt . Meteen ook het eindpunt van de Mini stappers , alwaar elkeen werd beloond met een lekker gebakken visje uit de Noordzee aangeboden door de Nieuwpoortse visbakkers en enkele animaties. Wat de visjes betreft :  jammer genoeg zolang de voorraad zich strekte , liet ik me achteraf vertellen.
 
Wij die de vierdaagse stapten, moesten echter nog ons laatste gedeelte van het parkoers aanvatten. Via het Geeraertplein werden we terug het vlakke polderlandschap ingestuurd in de richting van Oostduinkerke. Die we via een kanjer van een boerewegel bereikten. Iets verder , nabij de Zoete inval , werden we erop gewezen dat hier nog een echte paardevisser woont en men er nog volop kan genieten van een pootje verse garnaal met een lekker natje uit de streek. 
 
Via een laatste groen stukje van de Oostvoorduinen stapten we zo het oergezellige en overvolle binnenplein van het visserijmuseum in.  Meteen het eindpunt van onze eerste dag. We konden er wel uren blijven plakken , genieten van de sfeer , een dansje wagen op de tonen van een leuk ensemble ... MAAR  morgen en de volgende dagen stond terug 32 km voor de boeg.  Dus trokken we het in alle wijsheid niet te lang !  

18:31 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-08-04

MINI DODENTOCHT & VIER DAAGSE VAN DE IJZER

Door onverwachte omstandigheden konden wij er jammer genoeg niet bij zijn tijdens de 35ste editie van de Dodentocht , alsook onze geplande reportage over de Mini Dodentocht viel letterlijk en figuurlijk in het water.
Met meer dan 9000 deelnemers werden alle records op een 100 km tocht in binnen en buitenland dan ook verpulverd. Door de slechte weersomstandigheden van vrijdag op zaterdagnacht hebben er slechts 4416 de eindmeet behaald. Aan allen een dikke proficiat !  Doch ook aan die andere 4623 zogenaamde opgevers , voor de moed en de inspanning die ze leverden om enerzijds die 100 km dodentocht aan te gaan !
 
Op woensdag 18 augustus tem zaterdag 21 augustus 2004 , vind voor de 32ste keer de Vierdaagse van de Ijzer plaats.  ' 90 jaar geleden begon den Grooten Oorlog ' is de rode draad doorheen deze editie.  Wij willen dan ook de sfeer van de vierdaagse niet missen , het hand in hand wandelen van burgers en militairen doorheen de Westhoek , waarbij Oostduinkerke - Poperinge - Diksmuide en tenslotte Ieper fungeren als gaststeden. Het team van wandelmee.be : waaronder ondergetekende zal dan ook ruim aanwezig zijn voor een alweer spontane leuke wandel- & fotoreportage.  

21:58 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-08-04

LAAT MIE MOAR LOPEN LANGS DE STRAETE

Ook het voorbije weekend werden alweer twee leden van de Wervikse wandelsport opgemerkt op de driedaagse Ibis tochten.
 
Mireille en Ghislain bevinden zich dan nog weliswaar in aangenaam gezelschap , geflankeerd door wandelmarc en onze enigste Eric van wandelmee.be.
 
Zeg nu nog dat de Toebakstappers nergens present zijn op de verschillende wandelorganisaties.
 

foto eigendom van wandelmee.be , met dank aan Anita en Eric.


23:06 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

ERPE MERE - 08 AUGUSTUS 2004

Negen Molenroute
8 augustus 2004 - Wsv Kadees Aalst

Zondagmorgend effenaf schitterend wandelweer !
Dus maar gauw onze wandelschoenen aangebonden richting Erpe Mere , teneinde absolut de hitte rond de middag en erna te vermijden.

De Kadees uit Aalst stonden er immers in voor de Negen Molenroute en bij aankomst in de ruime sporthal Steenberg , kozen we dan ook maar plichtsbewust om 12 kilometers te stappen.

Erpe Mere gelegen tussenin Aalst en Herzele mag bogen op fraaie golvingen die het landschap flink wat karakter meegeven. Dit werd vooral duidelijk toen we na de rondgang van het domein Steenberg en zijn vijvers , de wijde wereld werden ingestuurd. Smalle lintjes beton  langs ontelbare maïsvelden en het talud van een spoorwegbedding brachtten ons in de richting van Mere.  Pittoresk ingeplant langs ons wandelparcours , passeerden we tevens een kwekerij van struisvogels (meer info : www.struisvogelfarm.be ) die uiteraard voor de nodige hilariteit zorgden.

Net alvorens de dorpskom te betreden werden we via een hoge gras- en voetweg opeens langs de kabbelende Molenbeek geslingerd. Kriskras trokken we via enkele broekbosjes en rietkragen verder , waarbij de overblijfselen van een oude watermolen elkeen best wist te bekoren.  Ondertussen bevonden we ons reeds op het grondgebied van Aaigem, waarbij een schitterend karrenspoor ons in een wijde boog ver verwijderd hield van het dorpscentrum.  De romantische doorsteek langs de Langemunte en Eetsvelde zal zekers bijblijven , waarbij we in de verte nog net boven wat groen het schilderachtige Sint Nicolaaskerkje van Aaigem meepikten.  Via het plaatselijk voetbalveld van Bambrugge belandden we uiteindelijk in de behuizing voor een eerste pitstop. 
 
Nog maar net wat bekomen van die drukkende hitte , stuurde een beeldige graswegel , geprangd tussen prikkeldraad ons op een bijzondere manier Bambrugge uit. Kilometers lang mochten  we ons dan ook  vergapen op bijzondere mooie landschapsbeelden van wiegende akkers en weiden omgeven door enkele bosstrookjes tot we op het grondgebied van Ottergem halt hielden aan de plaatselijke watermolen.

De Watermolen van Ottergem werd vermoedelijk in 1660 opgericht. In 1774 werd hij herbouwd. Tot in 1920 was het zowel graan- en oliemolen. In die tijd werd de olieslagerij verwijderd, zodat enkel de graanmolen overbleef. Een merkwaardigheid is dat de molen steeds (vrijwel) ononderbroken in bedrijf is geweest. Van de oorspronkelijke vier steenkoppels zijn er nog drie aanwezig: twee koppels (kunststenen) zijn nog maalvaardig. De huidige eigenaar Walter van den Branden is vrijwillige molenaar en conservator van het Provinciaal Molenmuseum te Wachtebeke. Alhoewel de molen nog kan malen, dringen herstellingswerken zich op.

Na een kriskras doortrek van Erpe mochten we op een schitterende wijze deze tocht afrondden, waarbij het nuttigen van een frisse Affligem aan de startplaats  ons laatste wapenfeit voor vandaag was.  Tevreden en voldaan mijmerden we weg over deze aan te bevelen organisatie , waarbij   de parkoersmeester  de omloop wist rijk te doorspekken met leuke partijtjes groen , stukjes subliem onverhard en avontuurlijke éénmansstreepjes.












22:03 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-08-04

Voorstelling VIA ROMANA - dagmars 55 km

VIA ROMANA - de mars der Legionairs
 
Ongeveer 2050 jaar geleden ...
Op een verhevenheid langs de Leie , niet ver van een doorwaadbare plaats , zien de inwoners van een Keltisch dorp vreemde krijgers verschijnen.
Het zijn kleine donkerharige mannetjes met een klederdracht in overwegend  rode kleur. Door hun krijgskunst - ondersteund door een beroepsleger - zullen ze weldra over het grootste deel van de toenmalige wereld heersen. Die mannetjes komen uit Rome en zullen het dorp van de Keltische hoofdman Verovos de naam Viroviacum ( Wervik) geven. Het zal een gekende rustplaats worden  langs de Romeinse heirbaan vertrekkende van Boulogne over Cassel naar Wervik en verder Doornik om te eindigen in Bavais.
 
Nu , meer  dan 2000 jaar later en na een bewogen geschiedenis van plunderingen en vernielingen  , is de  stad  Wervik  zich  meer dan  ooit bewust  van  zijn  Gallo-Romeins  verleden.
 
Hierom wordt op zondag 26 september as. voor de tweede maal  een dagmars van ongeveer 55 km langs het traject van de vroegere Romeinse Heriweg , die Castellum (Cassel) met Viroviacum (Wervik) verbind , gelopen. Het initiatief ' Via Romana ' ligt in handen van Viroviacum Romanum ( een geschiedkundige vereniging) , waarbij de Wervikse wandelsport instaat voor de omloop en de bepijling. De bevoorrading en toezicht  zijn in handen van Viroviacum Romanum.
 
Wie wenst deel te nemen aan deze dagmars kan contact opnemen met Dhr Biesbrouck Patrick , Molenstraat 4 te 8940 WERVIK  of telefonisch 056/31.11.18.
Er is gratis vervoer voorzien vanuit het Sint-Jozefscollege , waarbij de bus start om 6 uur. De officiële start in Cassel vind plaats om 7 uur.
 
Het parcours verloopt meestal door een rustig landschap waar men de vlaamse vlakte kan overzien van adembenemende panorama's , zowel op Frans Vlaanderen en het Heuvelland. Om te eindigen in het iets drukkere maar daarom niet minder interessante Leiedal.

22:24 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

PUURS - 07 AUGUSTUS 2004

IBIS wandeldriedaagse
06-07 & 08 augustus 2004
 
Met het prachtige zomerweertje in het verschiet , reisden we ditmaal richting Puurs, alwaar de plaatselijke wandelclub IBIS , er hun driedaagse IBIS TOCHTEN organiseerden.
De ganse staf van wandelmee.be en een paar medewerkers hadden er immers afgesproken om update een wandel- & fotoreportage te leveren over deze driedaagse wandelhappening. Wandelmarc en zijn vrouwke waren aanwezig op vrijdag , Anita - Eric waren zelfs de drie dagen aanwezig , en wij van onze kant verkozen zaterdag , alwaar de Hoevetocht op het programma stond.

Ter gelegenheid van hun 25ste jubileumuitgave was er tevens een tentoonstelling over het reilen en zeilen van de driedaagse IBIS tochten in de annexen van de startzaal te bewonderen.

 Bij onze aankomst merken we onmiddellijk dat het dorpje volledig wordt gedomineerd door de prachtige Sint Pieterskerk , met typisch baroktorentje. Waarna we na de inschrijving  reeds onmiddellijk het natuurreservaat ' Tekbroeken ' worden ingestuurd. . Een verkwikkende wandeling door dit 12 ha broekbos is dan ook de aanzet van deze Hoevetocht.  Alwaar we zo oprukten in de richting van Oppuurs, dit via enkele onverharde paden die ons meteen een mooi zicht gunden op de fraaie brok natuur van weiden en akkers aan de achterdeur van 't Klein Brabant.  Tussen ruisende wilgen , die voor de enige afkoeling zouden zorgen vandaag,  nam alweer een stevig karrenspoor ons nu verder mee tussen de rijkelijk groeiende bloemkoolvelden. Alwaar hier en daar de passage langs een typische Klein Brabantse hoeve , alszijnde de Casterhoeve en de Merlegathoeve ons best wist te bekoren.   

In het parochiaal centrum van Oppuurs hadden we na een viertal kimometer ons eerste stempelkontrole , waarna voorbij het kerkje een typische dorpswegel ons deze keer bracht in de richting van Lippelo. Alwaar een resem van veldwegels ons steeds dieper in dit bekoorlijk landschap bracht , royaal omgeven in het groen door overal opduikende groepjes populieren of ander houtgewas. In een wijde boog begeleidden deze prachtige landschapsbeelden ons voor een tweede maal naar de rust in Oppuurs.
 
Even werd onze rijkelijke trektocht onderbroken en moest die plaats maken voor een bijzonder smaakvolle smos en de nodige verfrissing. Hierna konden we ons opmaken voor een laatste stukje , waarbij enkele paadjes ons een verrukkelijke kijk gunden op de grillige meanders van de Molenbeek en we zo via een statige dreef en het ' hof ten Broeck '  het grondgebied van Liezele bereikten. Even verder ligt onder een smaragdgroene sluier verscholen een betonnen mastodont : het ' fort van Liezele'.   De vesting met bouwjaar 1908, is nu het best bewaarde en meest complete fort van de voormalige Vesting Antwerpen. Heden wordt het door de gemeente Puurs en de vzw Fort Liezele gerestaureerd. Sinds 1995 monument, wordt het Fort van Liezele stelselmatig opnieuw (her)ingericht naar zijn oorspronkelijke functies in 1914 en 1940. Musea met authentiek materiaal, commandoposten, troepenkamers, infirmerie, geschutsopstellingen en een gepantserde waarnemingspost zijn enkele van de vele bezienswaardigheden
 
Dit indrukwekkende gebouw , werd voor drie dagen door de mensen van IBIS ingepalmd voor een laatste controle.
 
En zeg nu zelf , een schoon uitnodigend terrasje , de verfijnde geuren van een  barbecue, de gezellige ambiance van muziek  en een ver'duvel'd lekker blondje ...  Wie zou daar kunnen aan weerstaan ?
 
De goddelijke ' DUVEL ' zorgde dan ook voor een welgekomene verfrissing , bij deze hoge temperaturen.  En zeg nu zelf : HADDEN WE HET NIET VERDIENT ?
 
  


fotoreportage zie :

22:02 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-08-04

MOERE GISTEL - 01 AUGUSTUS 2004

Gistelse Kastelen - & Momumententocht
Motestappers Koekelare   01 augustus 2004
 
Als kleine pagadder nog samen met pa en ma , herinner ik me jaren geleden de Houtlandse Kastelentochten, waarbij animatie en de doorgang van diverse privé kasteeldomeinen troef waren. De organisatie kende destijds een enorm succes en was toen met meer dan 5000 deelnemers een toonaangevende organisatie binnen het nog kleine wandelwereldje. De tocht ging echter terziele , maar enkele jaren terug wisten de Motestappers uit Koekelare er nieuw leven in te blazen.
 
Hoogtijd dus om af te zakken naar deze Gistelse deelgemeente , die ons een leuke tocht langsheen diverse kastelen en monumenten aanbood , met hier en daar een tikkeltje randanimatie.
 
Startend vanuit het Torenhof ( een historisch gebouw dat in de loop der jaren fungeerde als brouwerij , olieslagerij , kalkbranderij en zelfs koffiebranderij) begon de tocht erg pittig met een leuke doorsteek door een half verwilderd park , waarbij een samengeknutseld ponton ons over de Moerdijkbeek heen bracht. We volgden geruime tijd een gezellig karrenspoor langs de beek , die ons in een leuke groene lus naar de drukke baan Oostende - Torhout bracht.
 
Onderweg hadden we medelijden met een pas gehuwd koppeltje : hun opgeknapt boerderijtje lag er zielig bij met al die lege flesjes en bakken bier. Tot een wieg toe op de nok van de woning.
 
Enfin , nadat we de drukke weg gedwarst waren , zochten we de ' Groene 62 ' op. Een oude spoorwegzate in 1963 afgeschaft en tegenwoordig knap ingericht als wandel- & fietspad. Het zonovergoten en druk bezochte pad , zou ons brengen tot bij het oude stationnetje van Moere. Nu opgekalefaterd als riant verblijf , kregen we de honneur dwars door de tuin van de eigenaars de stappen.  Waarschijnlijk een primeur op wandelgebied om zo maar door het privé van iemand te mogen stappen.
 
Hierna zouden enkele rustige wegen ons begeleidden tussen de polders van het Houtland en de zanderige kuststreek. Het landschap oogde dan ook vrij ongeschonden , waarbij het koren op de oogst stond te wachten. Waarbij een netwerk van sloten en kreken omgeven door stevige rietkragen als een web over de akkers slingerden. Alwaar kleine hoevetjes laag tegen de grond aanleunden en zo versmelten met de zware polderaarde. En overal wapperende klaprozen een wake vormden over Flanders Fields en de nabij gelegen Ijzervlakte van Diksmuide.
 
Bestemming was het kasteel van Montjoye , dat eind 18de eeuw , begin 19de eeuw gebouwd werd in Engelse stijl. Een lus door het parkdomein , alwaar enkele kunstenaars en schilders hun ezel etaleerden , bracht ons tussen een rimboe van hoge bamboestruiken en een half toegegroeide vijver alweer een knobbelzwaan sierlijk danste.
 
Zo bereikten we een eerste rust , en in dit hete weer konden we best een verfrissing gebruiken. We zochten dan ook nabij de lokale chiroheem een schaduwluwte op , om de innige mens te versterken.
 
Hierna vatten we terug deze lange landelijke wandeling aan , waarbij een prettige wegel aan de rand van een stukje bos zich tussen het groen wriemelde. Iets later ontwaarden we de Merelaar ' een houten windmolen die hoog boven de beschermde omgeving uitsteekt. Om zo terug voor een tweede maal de rust aan te doen in het  Chiroheem.
 
De terugweg werd dan ook aangevat via een tweede stukje ' Groene 62 ' en de vlakke akkers van ' le plat Pays '.  Onderweg hadden we een oplettend oog voor de vindingrijke namen die er de hoevetjes meekregen : de ark van Arnold , 't Bloote om er maar enkele te noemen. De wandeling mochten we tenslotte besluiten met een bezoek aan het centrum van Moere , met zijn typisch kerkje en marktpleintje en een laatste rust.
 
Via het laatste stukje werden we gebracht naar een dicht groenscherm, alwaar we getrakteerd werden op een kasteelbiertje. Een adrenalinescheut ,die zorgde voor een prachtig slotoffensief door het kasteeldomein van Moere en ons zo op een rustige manier terug naar het Torenhof bracht. Alwaar ambiance troef was.
 
Wandelen : een Vlaamse kermis , 't zal wel zijn !!!
 
fotoreportage binnenkort op hhtp//stefba1.mijnmomenten.nl
 

20:49 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

ECAUSSINNES - 31 JULI 2004

28° Marche des Clochers  - 31 juli 2004
 Le coq d'or Ecaussinnois

Le Coq d'or Ecaussinnois is ongetwijfeld één der meest gerenomeerde Waalse clubs , alwaar telkenjare de 50 km Ultra Marathon heelwat beval geniet.

Gelegen in de prachtige vallei van de Sennette (Zenne), tussen Zinnik en het alombekende Ronquières , bezit Ecaussinnes een rijke historische geschiedenis ,waarbij het kasteel van Ecaussinnes - Lalaing dan ook pronkt.

Reden genoeg dus om op de laatste zaterdag van juli , een ' Grand Cru ' wandeling mee te pikken. En dat werd het ook !

We kozen tenslotte voor de 30 km, waarbij enkele inleidende en leuke dorpswegels midden een feestvierende stad meteen  de juiste stemming aangaven.  Een ouderwetse kerkwegel bracht ons dan ook op een oud viaduct dat op een eenzame hoogte boven de hoofdstraat van Ecaussinnes spant. Meteen kregen we een eerste mooi zicht op het ' kasteel van Ecaussinnes - Lalaing '.

KASTEEL VAN ECAUSSINNES

Het kasteel , opgericht op een rotsachtige uitloper , die de vallei van de Sennette beheerst , was al in de vroege middeleeuwen een vesting van groot strategisch belang, gelegen aan de grens van het graafschap Henegouwen. Het kasteel was aanvankelijk in handen van de families Wiscart , Guiscart en Oste d'Ecaussinnes. Hierna kwamen pas de Lalaings (1375-1450) om vervolgens overtegaan naar de Croy's.  Sinds de 16de eeuw is het dan terug in handen gekomen van de Lalaings.

Tegenwoordig is het kasteel en het domein in handen van een Stichting van der Burcht , die het eigendom dan ook in stand houdt. Het kasteel kan men tegenwoordig bezoeken , waarbij de historie van het kasteel wordt geschetst aan de hand van schilderijen en gravures. Hiernaast is er tevens een zaal ingericht met aardewerk uit Doornik en Brussels en Chinees porselein. Ook de indrukwekkende wapenzaal geniet veel bijval, met talrijke wapenuitrustingen , kisten en een serie portretten van de Van der Burchs. De kapel is ook een bezoekje waard vooral oude beelden en waardevolle schilderijen worden er tentoongesteld.

BRON : Ippa's kastelengids.

 

Langs een stokoude muur van het slotdomein belandden we nu via enkele heerlijke paden in de vallei van de Sennette. Hiervoor had een duister pad ons een tijdje in het ongewisse gelaten. We stapten immers door een schoon strookje van groen , waarbij opeens een stenen tunnel over ons hoofd werd geplaatst. En we zo een poosje op de tast dienden te stappen.

In ieder geval het schitterend golvend landschap die zich slingerende langs de Zenne (La Sennette ) wist ons zekers te bekoren. Een fladderende zeldzame Koninginnepage begeleidde ons tussen de weiden met een grillig niveauverschil. Waarna een wegel langs de bosrand ons ook hier de grillige bodembewegingen van de Zennevallei liet zien. Steeds hoorden we de klatterende Sennette , die diep beneden ons meanderde tussen steile rotsoevers.

Gevolgd door een stukje oude spoorweg , belandden we tenslotte in de traditionele controle in het stationnetje van Ronquières , alwaar de geuren van het barbecuevuur menig deed watertanden. Links van ons zagen we schimmig de toren van het hellend vlak van Ronquières.

HELLEND VLAK VAN RONQUIERES

Deze indrukwekkende constructie , kan schepen over een niveauverschil van 68 m helpen. Op het hellend vlak van 1432m lengte rusten twee metalen bakken van 91m lang en 12m breed, die elk een schip van 1350 ton kunnen vervoeren. Iedere bak rust op een systeem van 236 wielen met een doorsnede van 70 cm. De kosten bedroegen destijds ruim twee en half miljard Belgische frankjes. Velen plaatsten dan ook grote vraagtekens bij de noodzakelijkheid van zo'n geldverslingerd project. Vooral dat het scheepsverkeer op het Canal du Centre op een laag pitje lag.

Hierna volgden we nog eventjes de spoorwegbedding , waarna overheerlijke  wegels tussen het rijpende koren en de groeiende maïsvelden ons in de richting van Henripont stuurden. Ondertussen zochten we steevast de schaarse schaduwpuntjes op , daar de zon gul haar stralen op ons hoofd en nek begon uit te strooien.

In het plaatselijke schooltje van Henripont , konden we nog eens rusten. Waarna er eindelijk voor wat afkoeling werd gezocht met een sublieme bosdoorsteek in het ' Bois de la Houssiere ' op het grondgebied van Braine le Comte. De voorraad natuurpaden bleek onuitputtelijk : de vooral lekkere koele bospaden , werden af en toe eens afgewisseld met een verrukkelijk zicht op de vallei van Senette en het hellend vlak van Ronquieres.

Waarna we in een schamele buitencontrole onze voorlaatste stempel opzochten en langs lang uitgestrekte korenakkers tenslotte via een schitterende bosdreef van het kasteel ' de la Follie ' opnieuw Ecaussines binnenstapten.

KASTEEL ' de la Follie '

Het kasteel ' de la Follie ' (letterlijk : de buitensporigheid) , dateert voor het grootste deel uit de 16de eeuw. Het kasteel dient men te betreden via een overdekte zuilengang , die toegang heeft tot de binnentuin. Voor het kasteel bevinden zich enkele oude versterkingen. Het interieur prijkt van zijn kant met oude , fraaie meubels en een enorm wandtapijt uit de 17de eeuw. Tijdens loont de bibliotheek zekers de moeite , maar het kostbaarste kunstbezit van het kasteel is ongetwijfeld de vier gebrandschilderde ramen in de gotische kapel.

Het kasteel kan bezocht worden mits  schriftelijke aanvraag.

Hierna slingerden we ons terug kriskras door de kleine steegjes van Ecaussinnes , waarna we via een oude watermolen en een idyllisch klaterend beekje voor een tweede maal het kasteel van Ecaussinnes - Lalaing bereikten. Aan de voet van het kasteel op het marktplein plooiden we nog eens onze controlekaart open voor een laatste pitstop. Gewoon kwestie van eens bij te tanken , en eens te proeven van de Ultra d'Ecaussinnes , een lekker amber streekbiertje.

Dat het smaakte bij zo'n weer , en bij zo een fascinerende en historische tocht : hoeft geen betoog.

fotoreportage online :  zie http://stefba1.mijnmomenten.nl

 




19:47 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |