02-09-04

PASSENDALE - 2 SEPTEMBER 2004

Om en rond Passendale
Drevetrotters Zonnebeke
02 september 2004

Dat de weekdagtochten ook binnen de Vlaamse Wandel & Jogging Liga duidelijk als paddestoelen uit de grond schieten is in feit. Het vormt een ideale gelegenheid voor mensen van de derde leeftijd en stappers die tijdens het weekend andere prioriteiten hebben , ook tijdens de week aan wandelen te doen. 

Zo’n gelegenheid bood zich vandaag aan bij de Drevetrotters uit Zonnebeke , alwaar ze vanuit het kaasdorp Passendale , hun Op en Rond Passendale hielden.

 

Het uitnodigend gretig zonnetje en een extra dagje verlof zorgden ervoor dat ikzelf algauw mijn wandelschoenen aanbond en afstevende naar bovengenoemd dorp. Met zo’n weer in het verschiet had ik weliswaar wat meer deelnemers verwacht , want bij aankomst zo rond de klok van 9u30 waren nog maar amper 150 stappers vertrokken en ook bij mijn aankomst na de wandeling ietske na 14 uur was amper de richtlijn van 400 deelnemers in het zicht. Het deed dan ook vragen bij mij opkomen,  pakken de beheerders van het VWJL  het verkeerd aan of waar zit de reden  in ieder geval  van die lage opkomst . Vooral als we het dan gaan vergelijken met organisaties in de Limburg waar tochten met meer dan 1000 inschrijvingen normaal zijn, doch daar het midweekwandelen al vele jaren meegaat ?

 

In ieder geval heel JAMMER vond ik het , want de Drevetrotters  hadden mij  ( niet tegenstaande ik de streek redelijk ken ) duidelijk op een aangename en voortreffelijke manier weten te verrassen. Het geheel van de tocht werd opgevat in drie lussen van circa 6 km , waarbij het eerste gedeelte volledig in het teken stond van ‘ de slag van Passendale ‘.

 

Het dorpje werd tijdens de Eerste Wereldoorlog dan ook volledig verwoest tijdens één der hevigste en bloedigste veldslagen aller tijden. Men schrijft zelfs als een hel van modder , bloed en vuur , waarbij de strijd duurde van 04 oktober 1917 tot 06 november 1917.  In 1917 werden hier in honderd dagen meer dan 400.000 militairen buiten gevecht gesteld voor een terreinwinst van slechts enkele kilometers. Slechts op 28 september 1918 werd het dorp definitief  op de vijand heroverd door het 4e Regiment Karabiniers en Grenadiers.

 

Vandaag de dag is Passendale herrezen uit zijn verdriet en miserie , als een vredig dorpje , alwaar hier en daar nog duidelijk de wonden van de Eerste Wereldoorlog opduiken. De tocht ving dan ook aan langs de centrale Canadalaan , alwaar op het einde het Paesschendale Momument of ook wel de New Zealand Memorial  ons in de licht heuvelende landelijkheid dropten. Waarbij smalle , slingerende wandelwegjes in de omgeving van ’s Graventafel voor wat puike wandelwerk zorgden. Dit vooral toen een prachtig karrenspoor langs een stukje groen ons uiteindelijk bracht tot bij het indrukwekkende Tyne Cot Cemetery.

 

Deze Britse begraafplaats is de grootste op het Europese vasteland , waarbij soldaten uit Northumberland , de naam van hun Engels streekriviertje Tyne  aan de cottage of  ‘ cot ‘ die daar stond verbonden. Een deel van de begraafplaats ‘ Battle Cemetery ‘ is de spontane begraafplaats van de 11856 soldaten die sneuvelden in de veldslag van juni-november 1917.

 

 

Veel tijd om hierbij na te denken hadden we niet , toen we via rustige wegen die sierlijk langs de licht glooiende streek  meedeinden al veel te gauw terug de turnzaal van het oud gemeenteschooltje bereikten.

 

 

De tweede lus daarentegen had een volledig ander karakter en stond dan ook volledig in het teken van de groenteteelt.  We wandelden eerst voorbij het opvallend beeldje van ‘ Als de vos de passie preekt , boer pas op je ganzen ‘ , die er tevens op duid dat Passendale wel degelijk tegenwoordig als het Belgische Kaasdorp bij uitstek mag bestempeld worden. Waarna eens voorbij de Mosselmarkt en het Romaanse Sint Audomaruskerkje , we weer afstand namen van Passendale via een ouderwetse kerkwegel.  Voortdurend gewikkeld in een groen scherm van geurende prei , kolen , knolselder en spruitjes , kreeg ik reeds het water in de mond van een stevige winterse hutsepot.  Maar eerst liet ik ook nu weer mijn blik  gul  ronddartelen over de fraaie lichte glooiingen  , waarbij de vergezichten op Westrozebeke en Langemark – Poelkapelle op sommige momenten overweldigend waren.  In een brede zwaai keerden we dan terug , waarbij alweer het kerktorentje van Passendale in het vizier kwam voor een tweede rust.

 

Het derde deel , stond dan uiteraard in het teken van de kaas. Waarbij we terug via het stemmig marktpleintje ditmaal de richting uitkozen van Moorslede via een alweer rustig asfaltwegje dat ons via een hoogte de landelijkheid instuurde. Een bocht verder sierde ons zicht met een mooi blik op Passendale , waarbij het Sint Audomaruskerkje als rode draad door het verhaal liep. Toen we ter hoogte van een oude spoorwegbedding ons te goed deden aan enkele succulente braambessen ( nvdr. Ik ken er hier twee die zullen watertanden , nietwaar Eric en Anita ) , stuurde iets een stevig neergepoot karrenspoor ons weer verder door de beeldige plaatsjes van het landschap.  Die ons tenslotte totaal onverwacht afzette nabij de Kaasmakerij van Passendale , om al even snel een nieuwe veldwegel in te duiken die ons zou brengen naar die andere Kaasfabriek van Belgomilk.

 

Waarna een stofferige veldweg tussen de maïs- & groentevelden ons terug in de richting van Passendale bracht, waarbij het even leek dat een lange kaarsrechte weg ons terug naar de kerk en het markpleintje zou brengen. Gelukkig wist de parcoursmeester ons via een nieuwe woonwijk en een aanpalend zalig graspad in een wijde boog rond het kerkje te brengen , alwaar het silhouet van het oud gemeenteschooltje voor een derde maal opdook.

 

We konden ons geen betere verlofdag inbeelden , die op een bijzondere aangename wandelmanier werd afgesloten :  met name een heerlijk Hommelbiertje.     

 

FOTO'S ONLINE :

http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Visualisation.asp?alb=s...

 








20:34 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.