19-09-04

WESTOUTER - 18 SEPTEMBER 2004

Elf  Bergentocht
Pwc  Heuvellandstappers
18 september  2004

Nog maar eens konden wij in levende lijve ervaren , dat de Elfbergentocht van de Heuvellandstappers behoort tot één der meest gerenommeerde wandeltochten in Vlaanderen. Een mix van schitterende wandelwegen en onuitputtelijke vergezichten zorgden er terug voor dat we voldaan , doch moe huiswaarts keerden van deze Westvlaamse heuvelescapade. En alvast de editie 2005 in vetjes in onze wandelkalender aanduidden.

 Reeds van bij de start , wisten we meteen waar het in deze Elfbergentocht allemaal om te doen is , toen een eerste stevige veldweg ons het heuvellend landschap instuurde en we zo Westouter met haar pittoresk Sint Eligiuskerkje contourneerden. Het werd alvast de aanzet van een heerlijk stukje wandelen , waarbij naast ons de silhouetten van de Rode & Zwarteberg zich tegen de horizon aftekenden. Via enkele heerlijke veldwegels en holle paden temidden unieke landschapsbeelden van het natuurreservaat ' de Broekelzen' kozen we deze keer de richting uit van de Hille . Waarna een vrij gezellig pad  ons reeds de richting uitwees van de Catsberg die breed de horizon opvulde. Hiervoor was het echter nog te vroeg , want via de imposante Vitsemolenhoeve en de Pudefort stuurde de parcoursmeester ons richting Zwarte berg en mochten we voor een eerste maal onze kuiten testen voor de beklimming van de ' Mont Noir ' ( de Franse benaming van de Zwarte Berg en de vele bewegwijzeringen).

Helemaal boven doken we het ' Parc Margeurite Yourcenar ' binnen, die traditioneel voor de Elfbergentocht het jaarlijks decor maakt van een feestelijke buitencontrole. Anderzijds ook door het mooie panorama op het Oud Vlaams stadje Belle (Bailleul) dat we er krijgen.   Een lus door het park smokkelde ons tenslotte langs de vijvers van ' les 3 Fontaines ' definitief Frankrijk binnen. Alwaar iets later een avontuurlijk brokkenpad ons op en neergaand tussen de velden stuurde in de richting van Berthen. Veel tijd om van de heerlijke zichten te genieten hadden we niet , temeer na de beklimming van de Kokerelleberg en en heerlijke doorsteek langs een stoppel- en hooiveld ons reeds naar een volgende klimuitdaging bracht.  Allez , zo dachten we : de Catsberg met zijn trappistenabdij lag reeds voor het grijpen , maar de parcoursmeester dacht er eventjes anders over. Hij stuurde ons via een resem van holle en bolle wegels , waarbij idyllische kapelletjes het beeld sierden in de richting van Berthen voor een tweede rust.  Wij hadden er ondertussen reeds zo'n 18 kilometer opzitten , toen  achter het kerkje van Berthen , alweer de indrukwekkende gestalte van de Catsberg opdoemde.   Onze ultieme klimuitdaging liet echter nog wat op zich wachten , want de heuvel beslopen we via een wijde omtrekkende beweging , waarbij  eerst de Boeschepeberg voor onze voeten werd geschoven en een select natuurparkoers langs enkele stofferige veldwegels. Uiteindelijk konden we dan toch beginnen aan het wat pottiger klimwerk van de Catsberg langs smalle boswegjes , die ons tenslotte naast de muur van de abdij neerpoot in een iets verder gelegen controlezaaltje. Hoogtijd voor wat stevige kost en extra energie, want hierna werden we met enkele afdalingen en beklimmingen door het bos voor een tweede maal de Catsberg opgestuurd. Waarbij we nu pal op de hoge televisiemast afstevenden.

Hierna konden we ons definitief naar beneden laten vallen, alweer gekleurd door schitterende karrensporen en onovertroffen panorama's van het West-Vlaamse en Franse Heuvelland. We zochten voor een tweede maal de rust in Berthen op , waarbij we dan rustig en mooi de terugweg aanvatten. Over een geoogst hoppeveld , schoven we over diverse heuvelruggen , waarbij we achter ons een laatste zicht op de Catsberg lieten. Een imposant brokkenpad , gelukkig bewaakt door het kapelletje ' Olv. van Vlaanderen ' zette ons klaar voor een tweede aanval op de Zwarteberg en het park Yourcenar.

Enkele potige holle bospaden stuurde ons al vlug weer naar omlaag in de richting van Loker , een onooglijk dorpje waarbij zich in de verte het fraai torenspel van de Sint Petruskerk ontvouwde. Eventjes maar hadden we het klim- & klauterwerk achter de rug , toen we de wijde lus rond het recent openbaar gemaakt natuurreservaat van de Eeuwenhoutheuvel aanvatten. Vandaar ging het dan richting Loker voor een laatste rust , alwaar we tevens het gezelschap kregen van de kleinere afstanden, alweer doorspekt met heerlijke zichten op Dranouter en de memorabele Kemmelberg. Er bleven ons nog een kleine acht kilometers van de bovenste plank.  Alwaar het stevige klimwerk terug aan de pas kwam , vooreerst met de beklimming van de Baneberg en het gevreesde Hellegat. Uiteindelijk zette het ons af aan de Lijstermolen, die de aanzet vormde voor een heerlijk stukje wandelen op de flanken van de Rode Berg en vermoedelijk het  Kotjes Piepersbos.

Het bospad langs de Goeberg bracht ons weer naar beneden , waarna een veldweg langs een mäisveld nog maar eens enkele schitterende zichten sprokkelde. We volgden hierna het weergaloos Tweebergenpad doorheen het reservaat van de Sulferberg , tot we opeens terug het Sint Eligiuskerkje in de diepte voor ons weernamen. 

Moe , van deze wandelvoltreffer genoten we in een roes van voldoening , na bij een welverdiende Keizer Karel of  Tongerlo.

zie ook de reportage bij onze collega wandelblogger : gwy.skynetblogs.be


18:35 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

En hij zag dat het goed was Nu het doet me plezier om de wandeling in je verslag herschapen te zien.
By the way, ook onze collega blogger Moorecrosser was er. Zijn impressie zal hij ons allicht niet onthouden.

Gepost door: Gwy | 19-09-04

Een bloggeronderonsje! Het lijkt wel of de hele bloggerfamilie naar West-Vlaanderen heeft geweest! Wij spreken er al 2 jaar van om bij de Heuvellandstappers eens te gaan stappen... zal weeral eens een jaartje uitgetsteld worden! Zo te lezen mooie wandeling geweest! Wandelmarc

Gepost door: wandelmarc | 20-09-04

De commentaren zijn gesloten.