17-10-04

GODEWAERSVELDE - 17 OKTOBER 2004

Sint Hubertustocht
Vlaemsch   Huizeke  Godewaersvelde
17  oktober  2004

Ergens verscholen net over de Frans-Belgische grens , in de streek van de ' Mont des Flandres' ligt een klein dorpje :  Godewaersvelde.  Op onze weg erheen zien we dan ook reeds de Rode & Zwarte Berg , de Ravensberg en de twee bekendste de Kasselberg en Katsberg voor ons uitnodigend liggen.

De organisatie berust in de handen van het Vlaemsch Huizeke, in vervlogen tijd de samenkomstplaats van folkmuzikanten die er kwamen repeteren met doedel- & trekzak , harmonica in le Foyer. Bij het ter ziele gaan , namen enkele stappers het huisje over en gezien de meeste muzikanten Vlaemsch praeten , werd het clubhuisje en de club dan maar gedoopt als  '
 Randonneurs du Vlaemsch Huizeke Godewaersvelde '.

Gelegen aan de voet van de Katsberg ( Mont des Cats ) beloofde deze tocht alvast een prachtbeest van een wandeling te worden , een zwerftocht op en rond de Mont des Cats en de buurheuveltjes. En gezien vandaag alles in het teken stond van Sint Hubert , hebben de organisatoren er nog een extra aantrekkingspool bij , want allen die ook maar iets te maken hebben met de natuur , paarden en jacht komen immers op de top van de Mont des Cats bijéén voor een paardenwijding en de opening van het jachtseizoen door de bekende jachthorens van ' les Débuche des Flandres '.

Bij onze aankomst ietsjes voor tien , waren reeds ruim een kleine duizend stappers onderweg en dit zegt ruimschoots voldoende over de sfeer en de wandeling. Temeer ook de heerlijke geuren van prachtige stukken beenhesp aan spit  op de gril werden gestoken en we ons reeds bij aankomst verheugden aan die grote baguette (Frans stokbrood) met heerlijke hesp en hierbij een stevige Belgische trappist of veraderlijke Picon. Men zou inderdaad voor minder naar Godewaersvelde rijden.

Over de tocht kunnen we eenvoudig zijn , want lang hoefden we niet te wachten voor we een eerste maal natuur onder onze zolen geschoven kregen . Want nadat we ons tussen de meute door uit het dorpscentrum gewurgd hadden , leidde een gracieuze oude veldweg ons binnen in het landelijke grijze natuurkader. Sierlijk omgeven door typische doornhagen , zagen we voor en achter ons verspreide wandelaars meedeinen met de golvende wegen , waarbij we vol enthousiasme een overweldigend zicht kregen op de brede , groene heuvelruggen die voor ons uit naar de einder deinden. Eventjes dachten we in de richting af te stevenen van Flêtre , ook zo een typisch piepklein Frans-Vlaams straatdorp . Maar niks werd minderwaar , de plaatselijke 'fraudeur en estaminets ' wandelroute loodste ons langs verloren gewane smokkelpaadjes. Waarna we voor een eerste maal aan  een lange klim naar de top van die heuvel begonnen.  Eerst nog wat flanerend langs de flanken , werd de weg maar smaller en smaller , waarna we via een kronkelend paadje uiteindelijk de top bereikten via de achterkant van de radartoren en een eerste rust na een zevental sublieme kilometers.  Niemand stoorde zich aan de te krappe rust en hadden zich dan maar tevreden gesteld met de in der haast opgestelde buitencontrole, waarbij men kon genieten van een uiterst uniek zicht op de vallei en de gouden torens van Bailleul.

De afdaling aangevat via een kanjer van een moeilijke holle wegel , werden we ditmaal de richting uitgestuurd van Berthen. Ook nu weer doorspekt met veldpaden in , bergje op , veldweg uit en langs enkele kapelletjes werden we het prachtig landschap ingestuurd. Dat Vlamingen hier gaarne geziene gasten zijn bleek duidelijk aan de straatnamen alszijnde de Vlaeminck Straete . Op de smalle wandelpaden kwamen hier en daar ons reeds enkele ruiters tegemoet , zodat we meer dan eens wat opzij moesten voor deze vlugge viervoeters. Een prachtig smal kerkwegeltje bracht ons zo voor een tweede maal naar de gevreesde Mont des Cats , smalle groene strookjes en vooral die glibberige zandstrookjes deden ons bijna op de grond schuiven. Doch eens boven staarden wij terug over dit uniek schouwspel : Frans Vlaanderen.

In de rust heerste een overrompeling , toch lukte het ons in de drukte die befaamde godendrank PICON te bemachtigen  en toevallig enkele oude kennissen van Franse wandelclubs tegen het lijf te lopen.  Laten we eerlijk zijn , we konden ze er zo tussenuit halen : gemakkelijk te herkennen aan hun grote cowboyhoed , hun stevige wandelstok en hun grote professionele rugzakken met proviand voor acht dagen en die naar grote en zwaarte omgekeerd evenredig zijn met de afstand die ze bewandelen. Juist met andere woorden een kilometerke of zeven.  We haalden in ieder geval onze oude wandelverhalen van destijds weer boven en hoopten ook nog eens bij hun te kunnen stappen , maar hoe krijg je het gezegd aan een Fransman dat ze moeten inrichten zoals ons en een voorbeeld nemen aan het Vlaemsch Huizeke? Juist een Fransman weet toch alles beter , dus laat je hem maar zeggen.

Toen we onze weg verder wilden zetten begon het warempel miezerig te regen , de Sint Hubertusprocessie en wijding hadden we natuurlijk in de roes van een Picon aan onze neus laten voorbijgaan en werden we dan maar via de imposante muur van de ' Abbaye du Mont des Cats' geloodst. Inderdaad boven op de top bevindt zich een trappistabdij daterend uit 1826. De monniken leiden er een sereen leven van gebed en studie ,  wie hoopte op een heerlijk trappistenbier kwam bedrogen uit . Want in tegenstelling met onze Belgische trappistenabdijen , wordt hier geen brouwsel vervaardigd , maar wel een overheerlijke kaas met de toepasselijke benaming ' Mont de Cats '. 

Hierna vatten we via een sublieme holle wegel de afdaling aan door een prachtig bosstrookje , die ons hierna nog maar eens beloonde met een effenaf schitterend zicht maar nu op het Heuvelland en de kerktorens van Poperinge. Een sublieme kilometerslange veldweg bracht ons heel eventjes in de richting van Boeschepe , waarna we langs een oude spoorweg omgetoverd tot een wondermooi groen wandelpad we in de verte terug de kerktoren van Godewaersvelde bespeurden.

Eindelijk , moe maar voldaan van zo een prachtige tocht , gingen we zitten om eindelijk van dat heerlijk Frans stokbrood met beenham te degusteren. Waar we ons verwendden met een wederom heuse lekkere Picon en bij aankomst toch nog eventjes de klanken van het jachthoorngeschal konden meepikken.

Zo een dot van een wandeling mogen ze ons elk weekend geven. En hebben dan ook reeds de editie 2005 vetjes aangeduid.

  FOTO's ONLINE :

20:39 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Zo te lezen hebben we veel gemist... Trappisten, paarden, leuke wandelaars, betweters van Fransmans, etc.. 't was er allemaal in Godewaersvelde, zelfs bekende wandelaars als den Guy was er! Leuk verhaal en helaas geen foto's, krijg ze niet open!
Groetjes.... Marc

Gepost door: wandelmarc | 19-10-04

Genieten Ja, en den Guy beleefde bij het lezen van je verslag, de wandeling opnieuw. Ik heb genoten van de wandeling, en nu ook van je verslag.

Gepost door: G.U.Y. aka Gwy | 22-10-04

De commentaren zijn gesloten.