24-10-04

STAVELE - 24 OKTOBER 2004

Karel de Blauwertocht
24 oktober 2004
Diksmuidse wandelclub
 

Vandaag gidsen onze wandelwegen zich naar Stavele , een idyllisch dorpje gelegen tussen de hoppestad Poperinge en de boetestad Veurne. In de streek van ‘ Bachten de Kupe ‘ , de Westhoek … het meest westelijke deel van West-Vlaanderen , mochten we ons verwachten aan een uitgesproken agrarische wandelroute langs de Ijzervlakten en langs piepkleine dorpjes als Stavele , Roesbrugge of Haringe.

 

Hier in het vlakke land die het mijne is , alwaar de wind en de regen ijzerkoud kan striemen tegen onze gezichten en stoere binken van boeren met knoeten van handen nog wroeten en poten in de aarde gelijk wilde beesten , kan het best gezellig vertoeven zijn.

Reeds bij onze aankomst viel ons oog op het kleine neogotische Sint-Jan-onthoofdingkerkje  , waarbij het uitzicht van de oude kerk , in laatgotische stijl , nog bekend staat naar een tekening van A. Sanderus. De kerk werd echter op  25 april 1794 geplunderd en in brand gestoken door de Franse revolutionairen. Na voorlopige herstellingen in 1800 volgde dan de verdere opbouw in de periode van 1889-92 tot de huidige driebeukige neogotische hallenkerk met een merkwaardig orgel.

Na de nodige inschrijvingsformaliteiten vanuit de ruime overzichtelijke gemeentezaal , werden we in een mum van tijd de landelijkheid ingejaagd. Een oeroude kasseiwegel deed ons versmelten met de poldervlakte , alwaar we in de verte de stenen Brouckmolen van Alveringem konden waarnemen.  Schitterende zichten gunden ons een zicht op fraaie brokken natuur van weiden en akkers , hier en daar doorspekt met  heerlijk kronkelende beekjes die zich een weg banen richting Ijzer of  de Poperingevaart.  

Het zou ons tenslotte na een zevental kilometers vrij vlug afzetten in Roesbrugge , het eerste dorpje uit de reeks die ons voor de voeten zou geschoven worden. Ook hier alwaar de Ijzer , met bron in Lederzeele en Buysscheure , België binnenstroomt , doch we tot grote teleurstelling op geen enkele wijze zouden zien. Na een rust in het Karel de Blauwerzaaltje , nam een stevig karrenspoor tussen de herfstelijk ruisende wilgen ons nu verder mee tussen weiden en rijkelijk groen in de richting van Haringe.  Gelegen aan de Frans Belgische grens was dit gebied duidelijk het werkterrein van ‘blauwers ‘ in feite smokkelaars.  Het was dan ook het standbeeld van ‘ Karel de Blauwer ‘ die er ons verwelkomde en ons  bekoorde met zijn sfeervol Sint Martinuskerkje. Het kerkje is duidelijk van romaanse oorsprong , waarbij de rondbogen, vieringtoren van ijzersteen en de crypte, blootgelegd tijdens de restauratie vanaf 1976 getuigen.   Langs het kerkje belandden we zowaar in de weelde van het dode ijzerwandelpad , die ons op een speelse wijze door het landschap stuurde.  Gevolgd door een natuurexploratiepad van de Heidebeek , die hier de natuurlijke landgrens vormt met Frankrijk , loodsten fraaie kerkwegels , graspaden en rustige wegen met schone zichten op de Ijzervlakte ons voor een tweede maal in de richting van Roesbrugge.

Het schoonste stukje hadden we nu al gehad , waarna we langzaam terug opschoven in de richting van Stavele. Terug een erg rustige en landelijke lus weliswaar langs veld en weide, waarbij we jammer genoeg nog maar eens werden opgezadeld met een onuitgenodigde wandelgezel : een miezerige regenbui die wat parapluwerk noodzakelijk maakte.  Met een tussenstop ter hoogte van Westpatat konden we reeds terug het kerkje van Stavele waarnemen en behielden we zo een prettig wandelgevoel tot aan de aankomst.

22:34 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.