31-10-04

BAUDOUR - 30 OKTOBER 2004

Marche d'automne
Les sans soucis de Ghlin
30 oktober 2004

Met de lokroep van een bijzonder mooie en bosrijke streek in de omgeving van Baudour , lieten we ons ditmaal verleiden door de ' Marche d'automne ' van les sans soucis de Ghlin. En we hadden daarbij nog geluk ook , want een verrukkelijk milde najaarszon , zorgde voor een extra tijdens deze schitterende wandeling.
 
Opvallend was ook terug de aanwezigheid van heelwat Vlamingen in deze Henegouwse contreien, toen we via het gemeentelijke park van Baudour onze wandelescapade aanvatten. Verrukkelijke oude kerkwegeltjes brachten ons doorheen het leuk aandoend dorpje , waarna we al kort na de start het ' Bois de Baudour ' indoken. Gezellig slingerende bospaadjes dreven ons steeds dieper het bos in , alwaar we in de ochtendnevel genoten van de heerlijke bosgeur van vallende bladeren en verkleurde varens , de schitterende kleurschakeringen alwaar de zon zich priemde tussen enkele hoogstammige bomen en sporen van geurige paddestoelen onze ogen kietelden. 
De herfst kan men in feite niet verwoorden , je moet het zien in beelden en geuren : en van een schitterende apotheose gesproken, wel dit was er eentje van de puurste , nogwel kilometers lang.
 
Toen we de bosrand terug bereikten , dachten we eerst recht het zware industrieterrein van Tertre - Saint Ghislain af te stevenen. Niks was echter minder waar , toen alweer een heerlijk glooiende kerkwegel ons stuurde naar het onooglijk dorpje van Villerot. Langs de bosrand en enkele zandgroeven rukten we zo verder op  voor een eerste rust in ' Les Etangs des Ides '.  In de plaatselijke kantine van de vissers hadden we een schilderachtig zicht op de ondergelopen groeven , die nu dienst doen als vijvers.
 
Waarna golvende , rustige paden langs donkere akkers en weiden waarop de dauw beeldig parelde in de zon en imposante boerderijen ter hoogte van Hautrage , zorgden voor een volgend verbindingstukje naar het ' Fôret Domaniale de Stambruges '. Opnieuw was het genieten met volle teugen van deze heerlijke groene momenten , waar we via lange schitterende bosdreven en een bedevaartkapel midden het bos trokken in de richting van  Sirault. Enkele leuke glooiende dorpswegels begeleid door een kabbelend beekje leverden ons zo af nabij het oude kerkje en het plaatselijke duivenlokaal voor een tweede rust.  Sirault was blijkbaar reeds bekend ten tijde van de Romeinen , want naar verluid gebruikten ze de aarde voor het vervaardigden van Romeinse dakpannen.
 
Hierna stokte de tot hiertoe voortreffelijke wandeling even , en moesten we nu een lange rechte asfaltweg voor onze rekening nemen. Het liet ons niettemin de tijd te genieten van enkele partijtjes groen en een verloren kerkje in de verte. Maar algauw werd dit minder stukje gecompenseerd met een onverbeterlijke stukje bos van Baudour.  Een laatste stukje helemaal doorspekt met heerlijke statige dreven wist ons zo te brengen naar een laatste rust in een plaatselijk kleuterschooltje helemaal geprangt in de Halloweensfeer. We hadden het warempel bijna vergeten , maar reusachtige spinnen , heksen en andere griezels sierden het gebouwtje. 
Enkele leden van les sans soucis hadden zich omgetoverd tot de één of andere griezel , en men kon er zelfs een druppeltje bekomen , omgedoopt tot ' urine des sorcieres '.  We hielden het echter op het ons gekende abdijbiertje van Leffe .
 
Waarna gezellige op & neergaande kerkwegeltjes ons ten slotte weer in het Parc Communale van Baudour brachten met een zicht op de ruînes van het kasteel.
 
Bij onze aankomst heerste een gezellig sfeertje en allegaartje van diverse dialecten , mensen van Horizon Donk uit het verre Limburg , de symphatieke voorzitter van Hermethenea Spa , West-Vlamingen uit Assebroek - Zonnebeke - Wervik en vele anderen , de Singelwandelaars uit Vlaams-Brabant en de mensen van la Stib Brussels (Waals Brabant) en uiteraard vele wandelvrienden uit Henegouwen. Zo te zien had iedere provincie  wel enkele wandelambassadeurs naar Baudour gezonden en konden allen tevreden huiswaarts keren met een voortreffelijke wandelervaring.
 
IN DE MARGE
 
Naar verluid was de 42 km tevens een pareltje in de richting van Beloeil en zijn kasteel , en het gekende recreatiegebied van La Mer des Sables.  Misschien een hint aan ' les sans soucis ' , schakel een 30 km in zodat de 20km stappers ook eens van die SCHOONHEDEN kunnen genieten.  Want de marge tussen 20 en 42 km ligt toch voor sommigen heel ver. En ik verzeker u , jullie halen nog meer tevreden stappers binnen.  
  


11:36 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-10-04

VOORKEURKALENDER NOVEMBER 2004

In het mate van het mogelijke zullen wij deelnemen aan volgende organisaties gedurende de maand november :
 
1 november 2004 :  ALLERHEILIGENTOCHT - Buitenbeentjes Landegem
         Landelijke tocht doorheen het land van Nevele      Webmaster Kathleen - site ontworpen door Joem
 
6 november 2004 :  MARS LEGER EN NATIE - Prov. Staf Oost-Vlaanderen
        Landelijke gebieden in de omstreken van Gent , met een mix van militairen en burgers.    
 
11 november 2004    
                 2° MARATHON DU CONDROZ NAMURROIS - La Caracole
     Unieke tocht doorheen de prachtige Condrozstreek
 
13 november 2004  :   HERFSTWANDELING - Trekvogels Boekhoute
       Rustig wandelen door het leen in Eeklo , langs verloren gewaande veld- & kerkwegels
 
14 november 2004 :  24° GRANDE MARCHE DE LA POLICE - Police de Binche
       Bosrijke tocht in en rond de carnavalsstad bij uitstek.
 
 

     20 november 2004 :  2° WANDELING -  Wandelmee.be   
           Een aangename kennismaking met de mensen achter het project wandelmee.be, waarbij we wandelen langs de snepkesvijver , de witte bergen en het zwart water. 
 
21 november 2004 :  22° ZONIENWOUDTOCHT - Ysetrippers Overijse
              Het zonienwoud in herfstkleuren , wandelen in een prachtig kader.
 
                                                       Klik op de afbeelding voor een grotere versie
 
 
27 november 2004 :  11° MIJNMONUMENTOCHT - Wsv Winterslag
           Wandelen in en rond de oude koolmijn van Winterslag
                                       
 
 

21:58 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-10-04

STAVELE - 24 OKTOBER 2004

Karel de Blauwertocht
24 oktober 2004
Diksmuidse wandelclub
 

Vandaag gidsen onze wandelwegen zich naar Stavele , een idyllisch dorpje gelegen tussen de hoppestad Poperinge en de boetestad Veurne. In de streek van ‘ Bachten de Kupe ‘ , de Westhoek … het meest westelijke deel van West-Vlaanderen , mochten we ons verwachten aan een uitgesproken agrarische wandelroute langs de Ijzervlakten en langs piepkleine dorpjes als Stavele , Roesbrugge of Haringe.

 

Hier in het vlakke land die het mijne is , alwaar de wind en de regen ijzerkoud kan striemen tegen onze gezichten en stoere binken van boeren met knoeten van handen nog wroeten en poten in de aarde gelijk wilde beesten , kan het best gezellig vertoeven zijn.

Reeds bij onze aankomst viel ons oog op het kleine neogotische Sint-Jan-onthoofdingkerkje  , waarbij het uitzicht van de oude kerk , in laatgotische stijl , nog bekend staat naar een tekening van A. Sanderus. De kerk werd echter op  25 april 1794 geplunderd en in brand gestoken door de Franse revolutionairen. Na voorlopige herstellingen in 1800 volgde dan de verdere opbouw in de periode van 1889-92 tot de huidige driebeukige neogotische hallenkerk met een merkwaardig orgel.

Na de nodige inschrijvingsformaliteiten vanuit de ruime overzichtelijke gemeentezaal , werden we in een mum van tijd de landelijkheid ingejaagd. Een oeroude kasseiwegel deed ons versmelten met de poldervlakte , alwaar we in de verte de stenen Brouckmolen van Alveringem konden waarnemen.  Schitterende zichten gunden ons een zicht op fraaie brokken natuur van weiden en akkers , hier en daar doorspekt met  heerlijk kronkelende beekjes die zich een weg banen richting Ijzer of  de Poperingevaart.  

Het zou ons tenslotte na een zevental kilometers vrij vlug afzetten in Roesbrugge , het eerste dorpje uit de reeks die ons voor de voeten zou geschoven worden. Ook hier alwaar de Ijzer , met bron in Lederzeele en Buysscheure , België binnenstroomt , doch we tot grote teleurstelling op geen enkele wijze zouden zien. Na een rust in het Karel de Blauwerzaaltje , nam een stevig karrenspoor tussen de herfstelijk ruisende wilgen ons nu verder mee tussen weiden en rijkelijk groen in de richting van Haringe.  Gelegen aan de Frans Belgische grens was dit gebied duidelijk het werkterrein van ‘blauwers ‘ in feite smokkelaars.  Het was dan ook het standbeeld van ‘ Karel de Blauwer ‘ die er ons verwelkomde en ons  bekoorde met zijn sfeervol Sint Martinuskerkje. Het kerkje is duidelijk van romaanse oorsprong , waarbij de rondbogen, vieringtoren van ijzersteen en de crypte, blootgelegd tijdens de restauratie vanaf 1976 getuigen.   Langs het kerkje belandden we zowaar in de weelde van het dode ijzerwandelpad , die ons op een speelse wijze door het landschap stuurde.  Gevolgd door een natuurexploratiepad van de Heidebeek , die hier de natuurlijke landgrens vormt met Frankrijk , loodsten fraaie kerkwegels , graspaden en rustige wegen met schone zichten op de Ijzervlakte ons voor een tweede maal in de richting van Roesbrugge.

Het schoonste stukje hadden we nu al gehad , waarna we langzaam terug opschoven in de richting van Stavele. Terug een erg rustige en landelijke lus weliswaar langs veld en weide, waarbij we jammer genoeg nog maar eens werden opgezadeld met een onuitgenodigde wandelgezel : een miezerige regenbui die wat parapluwerk noodzakelijk maakte.  Met een tussenstop ter hoogte van Westpatat konden we reeds terug het kerkje van Stavele waarnemen en behielden we zo een prettig wandelgevoel tot aan de aankomst.

22:34 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-10-04

GODEWAERSVELDE - 17 OKTOBER 2004

Sint Hubertustocht
Vlaemsch   Huizeke  Godewaersvelde
17  oktober  2004

Ergens verscholen net over de Frans-Belgische grens , in de streek van de ' Mont des Flandres' ligt een klein dorpje :  Godewaersvelde.  Op onze weg erheen zien we dan ook reeds de Rode & Zwarte Berg , de Ravensberg en de twee bekendste de Kasselberg en Katsberg voor ons uitnodigend liggen.

De organisatie berust in de handen van het Vlaemsch Huizeke, in vervlogen tijd de samenkomstplaats van folkmuzikanten die er kwamen repeteren met doedel- & trekzak , harmonica in le Foyer. Bij het ter ziele gaan , namen enkele stappers het huisje over en gezien de meeste muzikanten Vlaemsch praeten , werd het clubhuisje en de club dan maar gedoopt als  '
 Randonneurs du Vlaemsch Huizeke Godewaersvelde '.

Gelegen aan de voet van de Katsberg ( Mont des Cats ) beloofde deze tocht alvast een prachtbeest van een wandeling te worden , een zwerftocht op en rond de Mont des Cats en de buurheuveltjes. En gezien vandaag alles in het teken stond van Sint Hubert , hebben de organisatoren er nog een extra aantrekkingspool bij , want allen die ook maar iets te maken hebben met de natuur , paarden en jacht komen immers op de top van de Mont des Cats bijéén voor een paardenwijding en de opening van het jachtseizoen door de bekende jachthorens van ' les Débuche des Flandres '.

Bij onze aankomst ietsjes voor tien , waren reeds ruim een kleine duizend stappers onderweg en dit zegt ruimschoots voldoende over de sfeer en de wandeling. Temeer ook de heerlijke geuren van prachtige stukken beenhesp aan spit  op de gril werden gestoken en we ons reeds bij aankomst verheugden aan die grote baguette (Frans stokbrood) met heerlijke hesp en hierbij een stevige Belgische trappist of veraderlijke Picon. Men zou inderdaad voor minder naar Godewaersvelde rijden.

Over de tocht kunnen we eenvoudig zijn , want lang hoefden we niet te wachten voor we een eerste maal natuur onder onze zolen geschoven kregen . Want nadat we ons tussen de meute door uit het dorpscentrum gewurgd hadden , leidde een gracieuze oude veldweg ons binnen in het landelijke grijze natuurkader. Sierlijk omgeven door typische doornhagen , zagen we voor en achter ons verspreide wandelaars meedeinen met de golvende wegen , waarbij we vol enthousiasme een overweldigend zicht kregen op de brede , groene heuvelruggen die voor ons uit naar de einder deinden. Eventjes dachten we in de richting af te stevenen van Flêtre , ook zo een typisch piepklein Frans-Vlaams straatdorp . Maar niks werd minderwaar , de plaatselijke 'fraudeur en estaminets ' wandelroute loodste ons langs verloren gewane smokkelpaadjes. Waarna we voor een eerste maal aan  een lange klim naar de top van die heuvel begonnen.  Eerst nog wat flanerend langs de flanken , werd de weg maar smaller en smaller , waarna we via een kronkelend paadje uiteindelijk de top bereikten via de achterkant van de radartoren en een eerste rust na een zevental sublieme kilometers.  Niemand stoorde zich aan de te krappe rust en hadden zich dan maar tevreden gesteld met de in der haast opgestelde buitencontrole, waarbij men kon genieten van een uiterst uniek zicht op de vallei en de gouden torens van Bailleul.

De afdaling aangevat via een kanjer van een moeilijke holle wegel , werden we ditmaal de richting uitgestuurd van Berthen. Ook nu weer doorspekt met veldpaden in , bergje op , veldweg uit en langs enkele kapelletjes werden we het prachtig landschap ingestuurd. Dat Vlamingen hier gaarne geziene gasten zijn bleek duidelijk aan de straatnamen alszijnde de Vlaeminck Straete . Op de smalle wandelpaden kwamen hier en daar ons reeds enkele ruiters tegemoet , zodat we meer dan eens wat opzij moesten voor deze vlugge viervoeters. Een prachtig smal kerkwegeltje bracht ons zo voor een tweede maal naar de gevreesde Mont des Cats , smalle groene strookjes en vooral die glibberige zandstrookjes deden ons bijna op de grond schuiven. Doch eens boven staarden wij terug over dit uniek schouwspel : Frans Vlaanderen.

In de rust heerste een overrompeling , toch lukte het ons in de drukte die befaamde godendrank PICON te bemachtigen  en toevallig enkele oude kennissen van Franse wandelclubs tegen het lijf te lopen.  Laten we eerlijk zijn , we konden ze er zo tussenuit halen : gemakkelijk te herkennen aan hun grote cowboyhoed , hun stevige wandelstok en hun grote professionele rugzakken met proviand voor acht dagen en die naar grote en zwaarte omgekeerd evenredig zijn met de afstand die ze bewandelen. Juist met andere woorden een kilometerke of zeven.  We haalden in ieder geval onze oude wandelverhalen van destijds weer boven en hoopten ook nog eens bij hun te kunnen stappen , maar hoe krijg je het gezegd aan een Fransman dat ze moeten inrichten zoals ons en een voorbeeld nemen aan het Vlaemsch Huizeke? Juist een Fransman weet toch alles beter , dus laat je hem maar zeggen.

Toen we onze weg verder wilden zetten begon het warempel miezerig te regen , de Sint Hubertusprocessie en wijding hadden we natuurlijk in de roes van een Picon aan onze neus laten voorbijgaan en werden we dan maar via de imposante muur van de ' Abbaye du Mont des Cats' geloodst. Inderdaad boven op de top bevindt zich een trappistabdij daterend uit 1826. De monniken leiden er een sereen leven van gebed en studie ,  wie hoopte op een heerlijk trappistenbier kwam bedrogen uit . Want in tegenstelling met onze Belgische trappistenabdijen , wordt hier geen brouwsel vervaardigd , maar wel een overheerlijke kaas met de toepasselijke benaming ' Mont de Cats '. 

Hierna vatten we via een sublieme holle wegel de afdaling aan door een prachtig bosstrookje , die ons hierna nog maar eens beloonde met een effenaf schitterend zicht maar nu op het Heuvelland en de kerktorens van Poperinge. Een sublieme kilometerslange veldweg bracht ons heel eventjes in de richting van Boeschepe , waarna we langs een oude spoorweg omgetoverd tot een wondermooi groen wandelpad we in de verte terug de kerktoren van Godewaersvelde bespeurden.

Eindelijk , moe maar voldaan van zo een prachtige tocht , gingen we zitten om eindelijk van dat heerlijk Frans stokbrood met beenham te degusteren. Waar we ons verwendden met een wederom heuse lekkere Picon en bij aankomst toch nog eventjes de klanken van het jachthoorngeschal konden meepikken.

Zo een dot van een wandeling mogen ze ons elk weekend geven. En hebben dan ook reeds de editie 2005 vetjes aangeduid.

  FOTO's ONLINE :

20:39 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

WORTEGEM PETEGEM - 16 OKTOBER 2004

1° Wisselbekertocht
't  Klavertje  Vier  Oudenaarde
16  oktober   2004

18:21 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-10-04

LEVE DE VAKANTIE - ZOMER 2005

   Na onze succesrijke zomervakantie 2004 in de Haute Savoie en meerbepaald in het dorpje Samoëns , is de kogel door de kerk.  Na diepgaand beraad en zoeken is ons oog gevallen op de prachtige Oostenrijkse Tirol. Meerbepaald op het Zillertal Arena ( vijf typische dorpjes rijk).
 
We vertrekken op zaterdag 23 juli 2005 tem zaterdag 30 juli 2005 met eindbestemming het schattige dorpje Koenigsleiten op een hoogte van 1600m. Alwaar wij prachtige wandelingen in het vooruitzicht hebben naar de Koenigspitze , de Gernkogel en de Gerlosstausee. Verder voorzien we tevens een uitstap naar de Grossglockner Hochalpebstrasse , de Krimmlerwasserfalle of the Hintertuxgletsjer.
 
Wij zullen verblijven in het viersterrenhotel ' Hotel Koenigsleiten ' op basis van halfpension :  's morgens uitgebreid ontbijt en 's avonds meergangen menu. Tevens is er een mogelijkheid om een picknick samen te stellen met meerprijs.
In het programma is tevens een welkomstdrankje , een boerenbuffet in een 300 jarige Alpenchalet , een muziekavond en grillavond voorzien. Wij mogen tevens gebruik maken van het vernieuwde fitness- & saunacomplex.  (meer info over het hotel : www.hotelkoenigsleiten.at ).
 
De reis staat ook open voor niet-leden van de Wervikse wandelsport , zolang men in de regio woont of zich tot de regio kan verplaatsen.
 
Meer inlichtingen omtrent deze zomer & wandelvakantie kan men steeds bekomen bij Stefaan Bailleur tel 0478/32.86.75.
 
 
                                                   



19:36 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-10-04

BLICQUY - 10 OKTOBER 2004

21° Randonnée  des  Ballotils
 Marcheurs  du  Souvenir  Leuze
10  oktober  2004

Door allerlei omstandigheden werd ons vooropgesteld wandelprogramma in laatste instantie nog gewijzigd en op aanraden van een goede wandelvriend begaven we ons die vroege zondagmorgend maar zonder al te veel verwachtingen naar Blicquy. Een ons onbekend Henegouws dorpje met amper een kleine 700 inwoners, aanleunend tegen Leuze , alwaar de plaatselijke Marcheurs du Souvenir hun 21ste Randonnée des Ballotils hielden.  Het was reeds vrij druk toen we bij aankomst ons parkeerden naast het Sint Lambertkerkje uit de 17de eeuw.  

We werden er hartelijk onthaald door de organiserende vereniging in een weliswaar luguber zaaltje , maar dit kon onze pret niet deren. Na de nodige inschrijvingsformaliteiten en de verplichte startstempel in het plaatselijke Gallo Romeins museum , kon niets nog een heerlijke wandeldag in de weg staan. Ook temeer een alsnog zuinig herfstzonnetje in zich de belofte droeg van een voortreffelijk wandelweertje en ons via een leuk natuurpad uitgeleide deden. De omliggende streek pronkte dan ook rijkelijk met akkers en weiden in een licht golvende beweging . Waarbij hier en daar een kruisje of kapelletje onze aandacht trok en een paar boerenslagen ons tenslotte na een viertal kilometer afzette in de artisanale brouwerij van Brasserie Dupont in het ogenschijnlijk klein dorpje van Tourpes. De vernieuwde brouwerij met annex dito verbruikerszaaltje zat dan ook bomvol . Verrassend ook nogal wat Vlamingen komende uit de burenclubs van Oudenaarde , Geraardsbergen en zelfs een volle lading stappers van 't Hoeksken Hamme : die zich dan ook tegoed deden aan het plaatselijke ' La Moinette '.

 
Wat hierop volgde was een troosteloze rechte lange asfaltlijn in de richting van Wadelincourt en zijn néo-gotische Sint Vendrégesile kerkje. Nadat we het betonnen gedrocht van de TGV brug gedwarst hadden, was de omloop ook nu weer duidelijk doorspekt met open vlakten , glooiende weiden en hier en daar een wilg of eik met een merkwaardig bedehuisje langs de kant.  Eentje die onze aandacht wel trok was het merkwaardige Sint Theresiakapeltje en de torenruïne van een oude molen. De weinige heerlijke doorsteken langs de vele akkerlanden die we kregen , waren tenslotte de grote blokvormige boerderijen en hun typisch witgekalkte schuren. Gelukkig verbeterde het na een veertiental kimoters ter hoogte van het dorpje Ellignies-Sainte-Anne.  Waarbij het kleine gotische kerkje ter ere van de Heilige Maagd ons best wist te bekoren.  Een lekker stukje boerenwegel bracht ons hierna naar het hoogtepunt van deze tocht.Vooreerst het schitterende Romaanse kerkje van Saint Gery , gevolgd door een passage door één der mooiste dorpjes van Wallonië Aubegies en zijn archeosite. De archeosite  bestaat uit huizen, werkplaatsen, tempels die de bouwstijlen weergeven uit verschillende tijdperken, vanaf de Prehistorie tot de Gallo-Romeinse periode. T'is een openlucht, levend museum waar men  verschillende akitiviteiten op de manier van onze voorvaders ( manden vlechten, weven, gieten van brons, sierraden en houtwerken ) beoefent.  (meer info : www.archeosite.be )
 
We konden er wel uren verblijven , gelukkig was de aankomst niet meer veraf en ronden wij deze al bij al geslaagde en bij momenten interessante wandeling af.
 

22:09 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-10-04

VWJL IS NIET MEER

Tijdens de laatste algemene vergadering op 2 oktober laatstleden werd beslist op te houden met de benaming Vlaamse Wandel & Jogging Liga en de wandelfederatie voortaan te laten doorgaan onder de benaming AKTIVIA.
 
Of dit enige negatieve of positieve veranderingen zal brengen voor wij stappers en wandelaars valt uiteraard nog af te wachten. Maar onder de benaming AKTIVIA , hoopt de bestuurskern van het voormalige VWJL alvast een grotere doelgroep van kandidaat wandelaars te bereiken.
 
Uiteraard houden we jullie op de hoogte en kunnen we binnenkort alles op de voet volgen op de website www.aktivia.be
 
 

20:23 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

MOORSLEDE - 9 OKTOBER 2004

Ten  Bunderentocht
9 oktober 2004
Velodroomvrienden  Moorslede


Moorslede , een Zuid West-Vlaams landbouwersdorp dicht aanleunend tegen de Roeselaarse en Ieperse stadskernen vormde een leuk alternatief van ons totaal in de war geslagen vooropgesteld wandelweekend. In het geboortedorp van Pater Lievens (1856-1893 ) , een gedreven missionaris in Indië, die op 37-jarige leeftijd door een fatale ziekte het leven liet en er een standbeeld en vast wandelpad aan overhield , wisten de Velodroomvrienden (de plaatselijke wandelvereniging ) ons best aardig te verrassen.

 

De naam Velodroomvrienden , heeft in feite duidelijk niks met wandelen te maken en verwijst eigenlijk dan weer naar een openluchtvelodroom , het rijke wielercriterium die Moorslede eertijds organiseerde en waarbij in 1950 Gouden Briek Schotte in Moorslede wereldkampioen werd. Maar niettemin wisten ze , de deelnemers al vlug  te loodsen over een vrij heuvelachtig landschap , waarbij een pril opkomend zonnetje al eventjes de deurtjes van een panoramakamer opende. We bevonden ons hier in de boerenbuiten , en geurtjes en geluiden verklapten duidelijk dat we hier in een erg landelijke streek wandelden , waarnaast veeteelt ook duidelijk bleek dat deze streek de groentezolder van Vlaanderen vormt.  Een rustig eerste stukje  in een erg groen landschap met enkele stevige dampende veldwegels stuurde ons zo op een gezellige manier naar het afgelegen gehucht van de ‘ Koekuit ‘ en de flanken van het Thienpondtbos . Alwaar we in een verloren gewaand wijkschooltje even konden verpozen aan de hand van een stevige kom lekkere soep.

 

Hierna werden we terug het mooie , licht heuvelend karakter  van de streek ingestuurd , langs  landelijke en rustige wegen , familiale hoeven en  tal van kapelletjes die getuigen van de aloude Mariadevotie. Waarbij duidelijk bleek dat heel wat gehuchten en dorpen in de streek verzamelplaatsen waren van de pelgrims.    Ondertussen deed het zonnetje haar werk en tekende in de verte de kerktoren van het Sint Martinuskerkje  zich in de horizon af. Wij van onze kant stapten gezwind verder via een smalle kerkwegel in de richting van de Tuimelaer en Beitem.

 

Via de hoofdstraat en het dorpscentrum werden we algauw terug de buiten opgestuurd , en lieten de Velodroomvrienden geen enkele veldweg onbenut om een weg te weven door dit erg landelijke wandelgebeuren en enkele stukjes van het Pater Lievenspad. Vrij verassend belandden we zo langs een statige bomenrij die ons voerde langs het privé-kasteeltje van de Koekuit , gevolgd door een schitterende combinatie van een veldwegel langs een klein stukje bosgebied. Het zou ons tenslotte voor een tweede maal brengen naar het wijkschooltje van de Koekuit , alwaar we op dit rijkelijk uur wel een pittig biertje achterover konden slaan.

 

Hierna doken we terug het heuvelend landschap in voor een laatste mooie kronkel die ons helemaal aan het andere einde van Moorslede moest brengen en opnieuw gelardeerd werd met enkele smakelijke veldwegels. Het dorpscentrum links latend werden we nu een straatje ingestuurd dat steil naar beneden dook en ons een schitterend zicht op het kaasdorp Passendale schonk.  Eens terug in het centrum stapten we langs het bekende voormalige meisjespensionaat en beroepsschool, het standbeeld van Pater Lievens kregen we weliswaar niet te zien. Maar het gebouwtje achter de school , waarin het levenswerk van Pater Lievens is ondergebracht vormde dan ook een mooie afsluiter van deze leuke , verassende en landelijke zaterdagwandeling.  

 

20:12 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-10-04

TEMSE - 03 OKTOBER 2004

18° Omloop van Temse
Wandelclub  Temse
03  oktober  2004

Temse is een typische scheldegemeente , vroeger voornamelijk en hoofdzakelijk gekend door de Boelwerf en haar Temsebrug over de Schelde.  Van klein landbouwers- en vissersdorp langs de Schelde groeide Temse ondertussen uit tot een centrum van industrie , doch vormt het tevens een pareltje binnen het Waaslandse toerisme.

Startend vanuit het sobere ouderwets aandoend Koninklijk Atheneum voerde de tocht aanvankelijk langs de rand van Temse , alwaar we een prachtig zicht kregen op de decanale Onze Lieve Vrouwkerk en de eclectische stijl van het stadhuis met beiaard. En ons zo buitengeleide deed in de richting van de Wilfordkaai. Genaamd naar de familie Wilford (19de en 20ste eeuw) en haar Wilfordboten , vormt deze kaai ondertussen het toeristische centrum van Temse. We kregen er dan ook een uniek zicht op de Scheldeboorden en de imposante ijzeren constructie van de Temsebrug. Doch ook de verscheidene horecabedrijven , het geboortehuis van Priester Poppe , de prachtige beeldengroep van de Kaailopers en het watermolenhuisje wist ons best te bekoren. Het beeld de Kaailopers is verbonden aan de veelbesproken kaai- en scheeplossers van voor de Tweede Wereldoorlog , maar ook wel spottend bedoeld voor de mannen die veel tijd op de kaai doorbrachten.

Hierna werden we langs de Scheldedijk in de richting gestuurd van het Kooiwiel en de Schouselbroekpolders. Het Kooiwiel , in feite niks meer dan een vijver is volledig ingepalmd door vissershokjes , waarbij vooral het prachtig verwilderde populierenbos in de nabijheid voor menig vogeltjes een unieke broedplaats vormt. Het 145 ha groot Schouselbroekpoldergebied en vogelbiotoop, waarbij tevens aan schapenbegrazing wordt gedaan en omgeven door rietkragen en prachtige wilgenstroken voerde ons zo naar een eerste rust in de visserskantine van het Lange dreefwiel.
 
Via een stukje Lange dreef , die in feite de scheiding vormde tussen de Schouselbroekpolders en de Oost-Sivepolders , bleef de wandeling zweren bij een onvoorwaardelijk stukje natuur. Waarbij we tussen de schorren en Scheldedijken van het Kijkverdriet door,  gewoonweg begonnen te mijmeren over het liedje " langs de oevers van de Schelde ".  Ons volgend stapdoel werd Steendorp.  Vroeger niet meer dan een moeras, met een geul en daaromheen veel beken, wielen, meersen en schorren, vol wier, riet, lis, varens en struikgewas vormde het de natuurlijke oever van de Schelde. Nu heerst er een plaatselijke steenbakkerij en de merkwaardige bakstenen St Johanneskerk, die ons voor een tweede rust op een gezappige wijze naar het dorpscentrum brachten. Toepasselijk proefden we dan maar van een " Cuvée de Briqueville " , wat niks meer en niks minder dan Steendorp betekent.
 
Ons volgende wandelmoment was ongetwijfeld het mooiste , waarbij we kennis maakten met de groene oase van het fort van Steendorp. Het Fort Steendorp was het laatste fort dat in België in baksteenmetselwerk werd opgetrokken en het vormt aldus de afsluiting van acht eeuwen baksteenbouw in dienst van versterkingen Het was meteen ook het duurste fort tot dan toe in België gebouwd.  Een schitterende wegel leidde ons dan ook langs een muur van groen , soms volledig overwoekerd en naar verluid in de winter het paradijs van vleermuizen. 
Achter ons lieten we dan ook een surrealistisch beeld achter : enerzijds het vredige rustige beeld van de natuur , met daarnaast het mysterieuze fort. (meer info http://home.tiscali.be/rita.vanhul )
 
Wat hierop volgde was ook best te prammen , schitterende wegels brachten ons nu kilometers lang in de richting van Rupelmonde : doorheen een weelde van groene weiden , soms geprangd tussen prikkeldraad en heggen , en hier en daar een idyllische opgesteld kapelletje ter ere van St Amelberga. Trouwens bestaat er tot op de dag van vandaag in Temse nog steeds een wegom (bedevaart) ter ere van St Amelberga , volgens de legende stak de heilige ter hoogte van Temse , de Schelde over op de rug van een steur om zo te ontkomen aan Karel Martel die haar wilde huwen.
 
Zo bereikten we tenslotte op een feilloze manier Temse , en waren we aangenaam verrast over deze prachtige dag en dito wandeling.


 

20:50 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-10-04

KRUIKENBURG - 03 OKTOBER 2004

Kruikenburgse wandeltochten

Wandelclub  Kruikenburg
03  oktober  2004



Om zondag ll. nog een parkeerplaatsje te vinden in Kruikenburg-Ternat moest je ongetwijfeld heel vindingrijk zijn of veel geluk hebben ... Wij waren gelukkig met de bus en willen maar aanduiden dat bij aankomst rond de klok van negen reeds wat volk op de been was. Blijkbaar sloeg de combinatie van het Pajottenland en de uitstekende reputatie van de plaatselijke Kruikenburgse wandelclub goed aan bij de wandelaars.
Want bij het aansnijden van de tocht , beperkte de behuizing van het dorpscentrum niet lang ons gezichtsveld. Want na een paar straten langs de spoorwegbedding , kregen onze ogen al vlug vrij spel om rond te dwalen in het weidse landschap dat zich voor ons uitstrekte. Nadat we een uitgestrekt maïsveld gerond hadden , stuurden rustige wegjes en oude kerkwegels ons steeds dieper in de complete rust van dit glooiend landschap. 
Waarna een lange  veldweg ons daarna over enkele glooiingen meesleepten en we voor ons de gotische Sint-Gertrudiskerk, half verscholen achter wat bomen , steeds maar dichter zagen voorbijschuiven.  Het was dan ook een schitterende smalle weg tussen deinende weiden en waarin ook de koeien zalig met ons meegenoten van de milde zon , die met ons  naar beneden duikelde in de richting van Ternat. Een kleine omzwerving langs de kerk en een prachtige Beukendreef , bracht ons tenslotte naar het kasteel van Kruikenburg voor een rust.
Na een rondgang van het domein , werden we eventjes in de richting van Borchtlombeek gestuurd , waarbij we ook nu weer uitgenodigd werden neer te kijken op het grandioze Pajottenland.  Waarna we op een selecte natuurlijke manier via een kanjer van een boerenwegel , terug het witstenen kerkje van Ternat zagen pronken .

Het luidde dan ook meteen het einde aan , van een effenaf schitterende kleine afstand. De mensen van de Kruikenburgse wandelclub , met de symphatieke secretaresse Régina hadden ons andermaal weten te verrassen met een dot van een wandeling en het beste van hun kunnen werd dan ook ruimschoots beloond met meer dan 2000 deelnemers.

                                                   FOTO's ONLINE :

20:24 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

PERUWELZ - 02 OKTOBER 2004

21° Marche du Val de Verne
Marcheurs du Val de Verne Peruwelz
02 oktober 2004

Destijds vormde deze Marche du Val de Verne , een laatste afspraak van alle lange afstandswandelaars, voor de winterrust . Ik herinner mij dan ook nog de heroïsche natuuromlopen die mijn wandelvriend Jean Thirifay destijds uitstippelde langs het feeërieke Vieux Condé , het meer van Chaboud Latour, het zwarte landschap van de steenkoolmijnen en haar typische mijnwerkershuisjes en uiteraard de steeds geappreciëerde doorsteek van het ' Forêt de Bonsecours en zijn prachtige basiliek '.

Die lange afstand wordt ondertussen sinds enkele jaren niet meer ingericht , doch ook vandaag waren de bekende lange afstandsstappers op de afspraak en verheugden ze zich wellicht aan een onovertroffen wandelescapade. Jean heeft ondertussen de fakkel doorgegeven aan de toekomst en dit was dan ook duidelijk te merken aan de diverse omlopen en hebben de huidige parcoursmeesters nog heelwat bij te leren. Het begon nochtans allemaal veelbelovend toen we onze tocht aansneden. Een wandelpad op de oude spoorlijn Péruwelz - Anzin voerde ons al onmiddelijk op een voorbeeldige manier door het groene scherm van het Raval wandelpad. Ondertussen had de opkomende zon een breed streep orange tegen de horizon afgeschilderd , en konden we hier en daar reeds genieten van de schitterende kleurschakeringen die de herfst telkenjare te voorschijn tovert.  Tamelijk rechtlijnig trokken we nu op een weinig avontuurlijke wijze het landschap in, waar we na een viertal kilometers een eerste rust troffen in een schamele garage van een boerderij. Gelukkig konden we onze tijd verdoen aan de sierlijke eendencollectie , alvorens onze weg verder te zetten in de richting van Vieux Condé en dus Frankrijk. Eventjes maar waanden we ons in Paris-Roubaix , waarbij onze schoenen onderworpen werden aan enkele stevige hobbelige kasseistrookjes langs uitgestrekte monotone weiden en akkers. Halverwege werden we terug gedropt in een povere garage voor onze tweede rust , gelukkig konden we buiten nog wat genieten van het heerlijke herfstzonnetje. 

Waarna we via Hergnies , een woonwijk met erg bescheiden maar fraai in de bloemen gezette werkmanshuisjes tenslotte la Solitude bereikten . Na de rust in de inkomhal van een bejaardentehuis , viel ons een hypermoderne kerk op , die in schril contrast staat met de felgekleurde , lelijke woonblokken die er als paddestoelen opgerezen zijn. De laatste lus mochten we uiteindelijk prachtig inzetten met een bijzonder mooie doch veel te korte verkenning van het ' Fôret de Bon Secours '.  Slingerende , maar tevens hier en daar smeuiïge boswegels loodsten ons doorheen dit prachtig woud , waarbij we reeds druk op zoek gingen naar enkele kastanjes. Het bos bracht ons helemaal terug in de richting van Péruwelz , waar de laatste kilometers via le Mont de Péruwelz rijkelijk gestoffeerd waren met enkele avontuurlijke wegen en we tussen de huizen door het indrukwekkend silhouet van de basiliek de Bon Secours konden waarnemen. 
 Even verder maakten we nog eens een haakse bocht , om zo na een laatste rust in een plaatselijke vissersclub , de Ecole Communale van Roë terug binnen te vallen.

De nostalgische omlopen van destijds waren veraf ,  enerzijds lieten we het niet aan ons hart komen. en spoelden dan maar onze teleurstelling weg met een plaatselijke streekbiertje.

20:20 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |