06-11-04

OP VERKENNING VAN DE ' KRUISEKE WANDELROUTE '

De Provinciale ' KRUISEKE ' wandelroute

 
 

Enkele weken terug werd  de provinciale  ‘ KRUISEKE ‘ wandelroute  officieel opengesteld.  Hoogtijd dus om als inwoner van Wervik , eens op ontdekking te trekken langs de glooiingen van Kruiseke , Geluveld en Zandvoorde.

 

Kruiseke  is dan ook een levenslustig klein gehucht van Wervik , alwaar alles draait rond de Heilig Hartkerk en de heilige Rita er wordt vereerd als patrones van de hopeloze zaken.  Niet veels bezittend aan monumenten heeft Kruiseke echter zijn allures.  Hier zijn immers de voorbodes van het kabbelend landschap geprononceerd aanwezig in het landschap en krijgen we dan ook een ideale uitkijkpost op de Leievallei  en het groene landschap van Heuvelland.

De naam Kruiseke zou teruggaan op het feit dat de eerste geloofsboden , de ingewortelde aanbidding van bomen niet volledig konden uitroeien . Aan verschillende bomen werd dan ook een kruis aangebracht , zo ook aan de vermaarde eik , gelegen tussen Wervik en Geluwe.  Vandaar de naam KRUIS – EIK , nu Kruiseke.

 

Alles begint  aan de voet van het dorpscentrum , met name de Heilig Hartkerk en het oorlogsgedenkteken ter ere van Britse ruiter John Eden. Het kerkje kwam  dan ook na de oorlog tot stand , dank zei de financiële hulp van deze vooraanstaande Engelse familie , waarbij de broer van John Eden ,  Sir Anthony Eden in  1955 Churchill opvolgde als Britse eerste minister.

 

Een aloude kerkwegel langs de kerkhofmuur stuurde ons zo reeds na enkele meters het dorpscentrum uit in de richting van de woonwijk Hoogland.  Hoogland , alwaar vanop deze bult van Kruiseke , Den Grooten Oorlog , van bij het begin van het militaire conflict in oktober 1914 , wel degelijk zijn sporen heeft gekrast of nagelaten.   Zou ons zo brengen naar de Vossaarde , alwaar een kanjer van een boerenwegel ons meesleepte met een adembenemend zicht op de Frans-Belgische Leievallei.  We konden best begrijpen waarom de Duitsers in 1914 hier dagen aan een stuk hebben moeten vechten om de lastige hellingen van Kruiseke in te nemen. En deze gevechten een belangrijke fase waren in de Eerste slag om Ieper.

 

De wegel wurmde zich zo verder in het prachtig landschap , alwaar we bij ongetwijfeld mooier weer hier wel zeventien kerktorens konden waarnemen. Nu bemerkten we toch in de verte de slank gotische kerkspits van de geklasseerde Sint Medarduskerk en het Wervikse hinterland.  Wervik was ooit een Romeinse nederzetting maar wellicht was er ook reeds voordien een Keltische nederzetting.  In de 14de eeuw kende Wervik zijn hoogtepunt met de bloeiende draperienijverheid.  Vanaf de 17de eeuw werd Wervik het episch centrum van de Belgische tabakscultuur.   Nog meer naar rechts kregen we een zicht op de kerktorens van Comines (Frankrijk) en Komen  met zijn imposante skipiste .

 

Slingerend zochten de onverharde wegjes zich een baan omhoog , en vertoefden we eigenlijk op een lapje oud Komens grondgebied. Het stukje werd immers bij de talenkwestie in 1963 naar Vlaanderen overgeheveld .  Tegenwoordig zijn alle gemoederen reeds lang bedaard en vergezelde een rij esdoorns in herfsttooi ons in de richting van de ‘ Ten Hooghen Bussche ‘.   In 1918 was deze oude hoeve met fraaie duiventoren herschapen tot een ruïne . Totaal heropgebouwd en ingebed in een groene gordel vormt  de hoeve een architecturaal pareltje , vooral ook omwille van het prachtig zicht die we er krijgen op Zandvoorde.  Het dorpje alwaar de Brels eeuwenlang prominent aanwezig waren , en er in 1912 Romain Brel wegtrok. Hij kreeg een zoon Jacques , die uitgroeide tot wereldbefaamd chansonnier.  Zijn liefde voor onze contreien , weerspiegelde hij onder meer in het bekende liedje ‘ le pays plat qui ets le mien ‘. 

 

We stelden echter vast , dat het hier echter niet zo plat is , toen het idyllisch kapelletje van de Hooghen Bussche ons in de richting van de Doornkapelle stuurde. Ook nu weer doorspekt door een stevige en ruige landweg , die trouwens opgenomen is als GR-pad, ontwaarden we in de verte de bosrijke heuvels van Zandvoorde en Geluveld.  Tussen de populieren door ,  geruggensteund door een imposante hoeve , konden we zelfs de kerktoren van Beselare zien. 

 

In Beselare dwaalt immers de fantasie rond de toverij , die gevoed werd door de beangstigde donkere bossen en vreemde geluiden in de nabijheid.  Om de twee jaar wordt er nog de befaamde Heksenstoet gehouden. Toch waren heksen ook mensen van vlees en bloed , en zo was er éne Colette Vandendycke , die er op de Oude Hond woonde in een hut en steeds haar gevreesde toverdrankje bij zich had. Het was een afkooksel van waterpeper en stinkende gouwe .  De effecten van haar drankje konden drastisch zijn , want het zette immers een man te peerde en legt een vrouw in d’eerde .

 

Wij van onze kant vervolgden ons traject langs een ruwe boerenwegel , doorheen het Oude Zoetendal en bereiken zo langs een meidoornhaag de ‘ Cruyseecke hoeve ‘ met haar imposante inrijpoort.   De legende doet er zich voort dat hier ooit een meisje op  1 mei een meidoorntak aan haar deur zag hangen en dat een minnaar haar zo probeerde het hof te maken.  Ze bond een lint aan de tak en zo mocht de jongen binnenkomen.

De prachtige boerderij werd na de Grooten Oorlog volledig heropgebouwd , langs een rij mooie rijzige canadapopulieren.  De klok boven de inrijpoort klepte ooit het angelus en riep het werkvolk van het veld naar het hof.  Tijdens de oorlog interpreteerden de Duitsers het geklepel soms als vijandige signalen , waarbij de inwoners zo in de moeilijkheden raakten.  De boerderij verwijst tevens naar een eeuwenoude heerlijkheid , waarbij de ‘ heer ‘ beschikte over het recht van pit en galge.

 

We bevinden ons tevens aan de grens met Geluveld , hierop wijst immers een oude steen uit de 18de eeuw die er als grenspaal fungeert en ons zo bracht naar het Oude Kruiseke  ( een voormalige herberg ) en de Nachtegaal.   Hier terroriseerde ooit een behekste kat de inwoners. Een moedig man kon het dier vangen en in een boterpot duwen.  De kat werd razend en daarom hingen enkele Kruisekenaars de pot aan een tak. Van op veilige afstand gooiden ze met  stenen de pot aan diggelen , waarbij de kat op de grond tuimelde en verdween.  Kruiseke herdenkt nog elk jaar op paasmaandag dit gebeuren tijdens de ‘ kattenknippeling ‘.  Wie van op afstand de opgehangen pot met fluwelen kat kan ‘ stuk knippelen ‘ is de winnaar.

 

Ondertussen zagen we reeds de horizon van Kruiseke terug opkomen , waarbij enkele verharde oude kerkwegeltjes zich kronkelend langs diverse achtertuintjes ons terug op een beugscheut van het dorpje deponeerden.

 

 

Als wandelaar hadden we er genoten van een hoofdzakelijk onverhard traject  Van een kleine zevental km waarbij we neerkeken op de Frans-Belgische Leievallei en het groene landschap van het Heuvelland.  Van op de diverse glooiingen konden we neerkijken op het bultige slagveld waarin tijdens de Grooten Oorlog en de Eerste Slag om Ieper in 1914 duizenden soldaten het leven lieten. 

 

Meer info over deze provinciale wandelroute kan u steeds bekomen bij www.westtoer.be  of  www.wervik.be  .

 

Na een stevige wandeling , kan men in de onmiddellijk omgeving bij de plaatselijke horeca genieten van een fris natje en hapje tot zelfs een gastronomisch diner.   Of misschien wel eens proeven van enkele Wervikse lekkernijen alszijnde Wervikse Jan Buucpaté ,  een Wervikse Picon  of de alomgekende Toebakspalullen ( heerlijke pannenkoeken met tabaksextract ) of kruidpalullen ( pannenkoeken alwaar het boerenwormkruid is in verwerkt en overheerlijk smaakt met een sterke Fransekoffie , bruine suiker en rabarberjam .   Voor de dorstige stappers onder ons is er nog een heerlijk Moriaen biertje in blond en bruine versie.

 

Kunnen jullie niet langer wachten , maak er dan alvast een heerlijk uitstapje van , waarbij ik allen uitnodig op zaterdag 20 november aanstaande.  Voor de 6° Herfsttocht van de Wervikse wandelsport met start en aankomst vanuit het schattige Kruiseke en men op verkenning gaat van dit levenlustig gehucht.




      



                      



                           


17:02 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

't Is eens iets anders dan... 't Is eens iets anders dan georganiseerd wandelen, nietwaar. Leuk verslag en mooie foto's! Zullen we bij ons ook eens moeten doen, zo'n vaste route lopen! Prachtig idee! Zo kunnen de wandelaars, na het lezen van onze bijdragen, ook deze routes bewandelen!! Groeten.. Marc.

Gepost door: wandelmarc | 08-11-04

De commentaren zijn gesloten.