12-11-04

ANDENNE - 11 NOVEMBER 2004

2° Marathon du Condroz Namurois
La Caracole Andenne
11 november 2004

De Condroz ... een poëtische naam voor een stukje Wallonië op zo'n anderhalf uurtje rijden van de West Vlaenders. Z'n heuvelachtige bosrijke natuurlandschappen  , talrijke beken die het plateau doorsnijden en steden als Hoei en Andenne vormen maar enkele trekpleisters. Sinds gisteren hoort de Marathon du Condroz Namurois door ongetwijfeld bij. De kleine en symphatieke wandelclub ' La Caracole Andenne ' ( de slakken van Andenne)  wisten ons immers te bekoren met een wandelescapade waarbij een schier van eindeloze bos- & veldwegels , karrensporen ,  en weide doorsteken  elkaar steevast opvolgden. En ons zo gestaag over de heuvels hesen om uit te monden in verrukkelijke panorama en bescheiden doch idyllische dorpjes.

Ik kan maar één iets aanbevelen aan alle bestuursleden , de busuitstap van 2005 op wandelgebied :  één adres LA CARACOLE ANDENNE.

In de ruime en aangename startplaats heerste reeds een drukte van jewelste bij onze aankomst en nadat de gebruikelijke inschrijvingsformaliteiten waren vervuld en we ons tegoed deden aan een broodje en straffe koffie , kozen we tenslotte voor de 20 km. Veel voeten had het niet in de aarde vooraleer we via een feestelijk boeket de wandeling aanvatten. Een sliert van wandelaars volgde gezapig de oevers van de Maas en bij de eerste veldweg was het meteen raak. Die boorde zich dwars door de golvende akkers en dompelde ons volledig onder in de volmaakte rust van ' le Condroz '.
 
Na een kort doch eerste stevig bosdoorsteekje , vervolgden we onze tocht via wegkes die pittig de glooiingen volgden van de streek en steeds heuvelachtiger werd. Links en rechts konden we onze blikken laten uitzwermen over de ietwat wazige groene panorama's waarbij pottige boerderijen in typische Condrozstijl zich in de horizon aftekenden.  Dit tot we uiteindelijk een eerste rust bereikten in een plaatselijke schooltje van Bois les Dames.
 
Wat hierop volgde was effenaf subliem , veelbelovend. Een onopvolgende resem van schitterende doch modderige wandelwegels tussen hoge doornhagen , bolle en holle superlange karrensporen en een uniek stukje bosrand slingerde ons op een bekoorlijke manier doorheen ' le Condroz Namurois ' . Het geheel maakt trouwens deel uit van het GR pad 575. Waarna een rustig asfaltwegje dat zich speels over de vele hellingen onderweg hees ,  ons zo bracht naar het bescheiden dorpje Coutisse , die ons verwelkomde aan zijn dorpsgrens met twee imposante historische hoeven en via wat kronkelende gezellige dorpswegels afzette in een schamele garagepoort die dienst moest doen als rust.  Trouwens het enige minpunt over de ganse lijn.

In een brede zwaai keerden we dan het dorpje Coutisse de rug. Via een imponerende daling bereikten we een even imposane boerderij. Achterom de boerderij stuurde een karrenspoor ons weer verder door de beeldige plaatjes van het landschap. Waarna we via een prachtige weidedoorsteek uiteindelijk letterlijk en figuurlijk met onze neus het bos indoken. Gelukkig met meer verschot dan pijn vervolgen we onze weg langs bospaden en een idyllisch beekje en het vrolijk geklater van helder water. Het is genieten met volle teugen, waarbij het wel steeds opletten geblazen blijft temeer we soms op oncomfortabele en modderige wegen stappen.
 
Het bos zou ons tenslotte terug uitspuiwen aan de rand van Andenne en het gehucht van Bois les dames voor een laatste rust. De medewerkers zijn vol enthousiasme als we ze vertellen over wandelmee.be en onze bedoelingen. Ze trakteren ons zowaar op een plaatselijke ' Caracole ' streekbiertje en in de roes van ons gebabbel vergeten we dan nog wel een fotoke te nemen van het aangenaam gezelschap.  Veel reden tot treuren hadden we echter niet : een lange , slingerende veldweg geprangd tussen typische doornhagen en waarvan de ouderwetse kinderkopjes nauwelijks te zien waren door een laagje kleverige modder zetten ons opnieuw in de richting van Andenne. We volgen een poosje de binnenstad met de imposante collegiale en ' la Place du Tilleul ' , flaneren nog wat op de promenade en de Maasoevers en bereiken zo via een prozaïsch stadsparkje ongemerkt terug de aankomstzaal.
 
Euforisch over deze prachtige wandeling , laten we ons meeslepen in de gezelligheid van dit Waals wandelfestival. Een stevige hutsepot , een portie ' caracolen ' (nvdr. escargots of slakken op bourgondische wijze ) met een glaasje witte wijn , een heerlijke Chimay Bleu , een duivelse Duvel met een geurende Waalse lookcervelas gingen er dan ook bij velen vanzelfs binnen !!!
 
Op alle gebied kan men bij de Caracole Andennaise dan ook de vingers aflikken.




22:23 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.