27-11-04

KESSEL LO - 25 NOVEMBER 2004

Hutsepotwandeling
25 november 2004
wandelmee.be/afd. Brabant

De eerste hutsepottocht georganiseerd door wandelmee.be afdeling Brabant , leek mij een ideale gelegenheid voor een leuke snipperdag en om eens onze horizon te verruimen in het prachtige Hageland.

 

Met een stralend zonnetje in het verschiet bereikten we na een ritje van om en bij de twee uur eindelijk Kessel-Lo en taverne ‘ Pie de Nijper ‘. Van bij de start konden we het al merken : de mensen achter wandelmee.be Brabant hadden het voor deze eersteling professioneel aangepakt en niets aan het toeval overgelaten om er een vlekkeloze organisatie van te maken.

 

Na enkele hartelijke groeten  leidde de Hutsepottocht ons via gezellige wandelpaden in de schaduw van fraaie aanplantingen , kriskras langs het Meesberg pad en de aanloop van de Wingevallei. Van de ochtendkoelte was allang geen sprake meer toen we op een avontuurlijke wijze ons verwarmden aan de spectaculaire beklimming van de Kesselberg. We kregen er meteen één van de hoofdtroeven voorgeschoteld : een poëtische wandeling door dit prachtig stukje bos afgewisseld met open stukjes heideveld. De flinterdunne mistlaag die boven de grond hing , liet ons vermoeden dat we op weg waren naar een ander stukje bos , waarin de kale boomkruinen en de zware stammen schitterend contrasteerden met de duizenden glimrimpeltjes onder de felle morgenzon. Waarna we totaal onverwacht iets verder aan de rand van het bos ons konden vergapen op een adembenemend breedbeeldscherm van Leuven en hinterland.

 

Het bos spuwde ons hierna uit op een glibberige holle wegel , die ons na een vijftal kilometer terug bracht naar Kessel-Lo en een eerste rust in de startzaal.

 

Na een stevige verpozing , staat het tweede gedeelte van de tocht duidelijk in het teken van park en monument, die ons meteen brengt naar het Provinciaal recreatiedomein van Kessel-Lo. Schitterende wandeldreven leidden ons krinkelend door het groen en langs een immense vijver. Nu eens stappend over een dik ritselend bladerdek , dan weer over een verend grastapijt genieten we volop van dit doorsteekje en enkele speelse eenden die zich hier te goed doen aan de diverse waterpartijtjes.  Tussen het loof door gunde men ons een eerste zicht op de imposante abdij van Vlierbeek.  Kruidentuin in wintersfeer en het Eco-huis doen ons hierna uitgeleidde , waarna enkele steegjes ons al vrij vlug naar een nieuw stukje groen brengen van het gemeentelijke stadspark ‘ Heuvelhof ‘ en de tuin van het bejaardentehuis Koningin Fabiola. Een groene oase gekleurd met knoestige beuken rond een oud kasteeltje brengt ons zo naar een zoveelste hoogtepunt : de abdij van Vlierbeek die we bereikten via de 16de eeuwse Westerpoort.  Tussen een statige bomendreef door krijgen we een zicht op de imponerende abdijkerk  of Onze Lieve Vrouw van Vlierbeek een benedictijnenabdij gesticht in 1125. Die tot voor kort nog volledig in de steigers stond voor een grondige restauratie. Opvallend is het gebruik van trapeziumvormige ramen en halve maanvormige ramen. Het gebrek aan ramen in de lagere gedeeltes geeft het geheel een robuuste uitstraling waardoor de relatief kleine  torenspits misschien iets minder geproportioneerd lijkt en door zijn rijke rondingen een beetje misplaatst in het geheel .

 

Een uitnodigend gebouwtje aan onze linkerkant “ in de rozenkrans “ geniet onze volle aandacht. Temeer we er moeten zijn voor een tussenstop en er hartelijk worden ontvangen door niemand minder dan Eric , de man achter het project wandelmee. Wanneer wandelmarc en zijn gezellin Manuela zich erbij voegen , in de gezelligheid van dit oeroud etablissement zouden we urenlang kunnen pallaveren , tussen pot en pint , maar de tijd dringt als ik de files op de Brusselse ring wil vermijden .

 

We verlaten hierna het domein via de schitterende Noorderpoort en enkele abdijgebouwen omgebouwd tot woonhuisjes. We volgden nu even de bekoorlijke meanders van de Vlierbeek die ons aangenaam verraste met haar helder water en waarbij zich in de schaduw van enkele kaarsrechte populieren het silhouet van de abdijkerk voor een laatste maal aftekende.

 

De volgende kilometers waren gewoonweg grandioos. Een reeks kerkwegels en een knoert van een ouderwetse bolle kasseiweg zetten ons op weg naar het Blekenbos. Gespekt met enkele nijdige , onverwachte beklimmingen langs holle en bolle boswegels en sublieme zichten op het herfstkleurige Hageland , bereiken we na een klein uurtje droomwandelen op een puur-natuurlijke wijze terug taverne Pie de Nijper.

 

Samen met die andere 260 stappers konden we maar beamen dat deze eersteling , best een dot van een wandeling was. Die we afsloten met een stevige portie heerlijke hutsepot  en na de best terechte felicitaties naar de inrichters Stefan en Marie Jeanne en hun equipe toe , tevreden huiswaarts keerden.




22:29 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.