27-11-04

WINTERSLAG - 27 NOVEMBER 2004

11° Mijnmonumententocht
Wsv  Winterslag
27 november 2004

Deze morgen vroeg uit de veren , want voor geen geld wilden wij deze Mijnmonumententocht in het verre Winterslag missen. Hier brengen de leden van de plaatselijke wandelvereniging  een hommage aan de mijnwerkers die van Winterslag en Genk maakten wat het nu is : een multiculturele gemeenschap. De start vond dan ook plaats in de oude mijnsite van Winterslag , alwaar de comprossorenzaal voor één dag wordt omgetoverd tot inschrijvings- & verbruikerszaal.

De steenkoolmijn van Winterslag , is dan ook de oudste mijn van Vlaanderen , alwaar in 1917 de eerste Kempische steenkool werd geproduceerd. Het topjaar werd bereikt in 1953 toen maar liefst 6250 mijnwerkers er met hun houwel en pungel de kost verdienden.

 
Bij onze aankomst ietske na de klok van tien uur , bleken reeds een 800 tal stappers voor ons te zijn geweest. En nadat we intensief de oude mijnsite hadden bewondert , kozen we dan ook resoluut voor de 22 km. Men had ons een stralende herfstdag beloofd , maar vooralsnog moesten we starten in een lichte mist die de ochtend bekoorlijk fris maakte. Via de hoofdburelen van de site en enkele afgedankte mijngebouwen werden we onmiddellijk naar een reusachtige terril gebracht. Steile haarspeldbochten hesen ons op de met mager gras begroeide flanken. En de regen van de afgelopen dagen , lieten ons dan meermaals over de glibberige zwarte onderhuid van deze imposante kolenberg schuiven. Na meer dan een kwartier hard labeur en dus voldoende opgewarmt , waanden we ons wel in het Oostenrijkse Tirol , alwaar uitnodigende Alpenweiden ons een schitterend zicht gunden op de alpage. Maar wij hadden pech , wij keken alleen maar tegen een grijze muur van mist en het industrieterrein van Genk aan.
 
De weg naar beneden verliep gelukkig iets minder lastig , waarna we kort nadien een eerste maal een stukje bos indoken. De bochtige zandige paadjes oogden er schitterend bij en trokken hier kilometers lang door een mooi , landelijk gebied , rijkelijk dooraderd met bomen en struiken toen we plots midden in het Limburgs groen oog in oog stonden met de Genkse Oekraïns Orthodoxe kerk alwaar in goudgeel de 5 koepeltorens dan ook duidelijk schitteren.
 
Langs de bosrand bereikten we zo voor het eerst terug de bewoonde wereld van Genk , waarna een paar gezellige dorpswegels ons langs een kerkje en daarna door een paar oude wijken van voormalige mijnwerkers loodsten. Het zou ons brengen naar een eerste rust in het gezellig plaatselijke Pools buurhuis na een achttal kilometers.   Bij  het buitenkomen van de rustpost was het wel eventjes wennen voor ons , toen de iman  van  het Turkse gemeenschapshuis op de hoek van de straat opriep voor het gebed. Een beeld die wij in  West-Vlaanderen duidelijk niet gewoon zijn , maar hier in deze multiculturele samenleving een alledaagse zaak is.
 
Heel even maar belandden we hierna langs een drukke steenweg , waarna we ook nu weer in de groene verademing van het eerste stukje bos mochten dwalen. Blijkbaar waren we hier aan het zwerven langs de bosranden van het gekende en voormalige recreatiedomein van Hengelhoef , die ons op een voortreffelijke manier uitspuwde op een industrieterrein. Na deze uitzonderlijke mooie doorsteek moesten we hierbij wel duidelijk heelwat inleveren met een lange drukke weg en de grijzige bedrijven van een voedingsketen en de één of andere meubelgigant. Waarna we onze stappen volgden langs een spoorwegberm en zo de tweede rust bereikten in het Italiaanse centrum ' Casa Papa Giovanni '. We waren niet voor niks in het verre Limburg , dus kon een heerlijke Limburgse kersenvlaai met een sterk geurende Italiaanse koffie er best in. 
 
De innige mens versterkt trokken we verder langs een pittoreske kronkelende spoorwegberm , waarbij de wegel zich flink doorzette met stukjes bos , lappen heide ( moet prachtig zijn in het bloeiseizoen ) en de Genker landschappen. Het geheel maakte trouwens deel uit van het Heikneuterpad , die tergelegenheid van het 30 jarige bestaan van de wandelclub Heikneuters Genk werd ingehuldigd. Zo belandden we uiteindelijk in de tuinwijk van Winterslag en zijn Evence Coppééplein. Het vormde dan ook een prachtig staaltje van architectuur uit de 20-er en 30-er jaren , waarbij het Heilig Hartkerkje , de Syntra en de Sint Michielsschool dan ook schitteren.In het midden van het pleintje waakt dan ook het beeldje van de ' Mijnwerker ' , die ons hierna voor het laatste stukje langs een typische ' cité ' wijk bracht.  Toen de steenkool hier werd ontdekt , verleende de mijnstreek maar weinig bewoning , geïnspireerd door de Engelse cottage stijl en de garden-cities lieten de mijnzetels dan maar comfortabele woningen bouwen voor die tijd.
 
Op een rustige manier konden we zo een eind maken aan deze in alle opzichten geslaagde wandeldag , waarbij we nu pas een schitterend zicht kregen op de brede ruggen van enkele kolenbergen. Een tweede beklimming van de terril overdoen , zagen we niet meer zitten. Een heerlijk trappist en een gezellige babbel met enkele inrichters en oude mijnwerkers daarentegen wel.
 

 

22:47 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Mooie belevenis op zich Zo te lezen was het een boeiende tocht en tegelijkertijd een mooie belevenis! Onze legandarisch koolmijnen... waar is de tijd naartoe! Marc

Gepost door: wandelmarc | 30-11-04

De commentaren zijn gesloten.