27-11-04

WINTERSLAG - 27 NOVEMBER 2004

11° Mijnmonumententocht
Wsv  Winterslag
27 november 2004

Deze morgen vroeg uit de veren , want voor geen geld wilden wij deze Mijnmonumententocht in het verre Winterslag missen. Hier brengen de leden van de plaatselijke wandelvereniging  een hommage aan de mijnwerkers die van Winterslag en Genk maakten wat het nu is : een multiculturele gemeenschap. De start vond dan ook plaats in de oude mijnsite van Winterslag , alwaar de comprossorenzaal voor één dag wordt omgetoverd tot inschrijvings- & verbruikerszaal.

De steenkoolmijn van Winterslag , is dan ook de oudste mijn van Vlaanderen , alwaar in 1917 de eerste Kempische steenkool werd geproduceerd. Het topjaar werd bereikt in 1953 toen maar liefst 6250 mijnwerkers er met hun houwel en pungel de kost verdienden.

 
Bij onze aankomst ietske na de klok van tien uur , bleken reeds een 800 tal stappers voor ons te zijn geweest. En nadat we intensief de oude mijnsite hadden bewondert , kozen we dan ook resoluut voor de 22 km. Men had ons een stralende herfstdag beloofd , maar vooralsnog moesten we starten in een lichte mist die de ochtend bekoorlijk fris maakte. Via de hoofdburelen van de site en enkele afgedankte mijngebouwen werden we onmiddellijk naar een reusachtige terril gebracht. Steile haarspeldbochten hesen ons op de met mager gras begroeide flanken. En de regen van de afgelopen dagen , lieten ons dan meermaals over de glibberige zwarte onderhuid van deze imposante kolenberg schuiven. Na meer dan een kwartier hard labeur en dus voldoende opgewarmt , waanden we ons wel in het Oostenrijkse Tirol , alwaar uitnodigende Alpenweiden ons een schitterend zicht gunden op de alpage. Maar wij hadden pech , wij keken alleen maar tegen een grijze muur van mist en het industrieterrein van Genk aan.
 
De weg naar beneden verliep gelukkig iets minder lastig , waarna we kort nadien een eerste maal een stukje bos indoken. De bochtige zandige paadjes oogden er schitterend bij en trokken hier kilometers lang door een mooi , landelijk gebied , rijkelijk dooraderd met bomen en struiken toen we plots midden in het Limburgs groen oog in oog stonden met de Genkse Oekraïns Orthodoxe kerk alwaar in goudgeel de 5 koepeltorens dan ook duidelijk schitteren.
 
Langs de bosrand bereikten we zo voor het eerst terug de bewoonde wereld van Genk , waarna een paar gezellige dorpswegels ons langs een kerkje en daarna door een paar oude wijken van voormalige mijnwerkers loodsten. Het zou ons brengen naar een eerste rust in het gezellig plaatselijke Pools buurhuis na een achttal kilometers.   Bij  het buitenkomen van de rustpost was het wel eventjes wennen voor ons , toen de iman  van  het Turkse gemeenschapshuis op de hoek van de straat opriep voor het gebed. Een beeld die wij in  West-Vlaanderen duidelijk niet gewoon zijn , maar hier in deze multiculturele samenleving een alledaagse zaak is.
 
Heel even maar belandden we hierna langs een drukke steenweg , waarna we ook nu weer in de groene verademing van het eerste stukje bos mochten dwalen. Blijkbaar waren we hier aan het zwerven langs de bosranden van het gekende en voormalige recreatiedomein van Hengelhoef , die ons op een voortreffelijke manier uitspuwde op een industrieterrein. Na deze uitzonderlijke mooie doorsteek moesten we hierbij wel duidelijk heelwat inleveren met een lange drukke weg en de grijzige bedrijven van een voedingsketen en de één of andere meubelgigant. Waarna we onze stappen volgden langs een spoorwegberm en zo de tweede rust bereikten in het Italiaanse centrum ' Casa Papa Giovanni '. We waren niet voor niks in het verre Limburg , dus kon een heerlijke Limburgse kersenvlaai met een sterk geurende Italiaanse koffie er best in. 
 
De innige mens versterkt trokken we verder langs een pittoreske kronkelende spoorwegberm , waarbij de wegel zich flink doorzette met stukjes bos , lappen heide ( moet prachtig zijn in het bloeiseizoen ) en de Genker landschappen. Het geheel maakte trouwens deel uit van het Heikneuterpad , die tergelegenheid van het 30 jarige bestaan van de wandelclub Heikneuters Genk werd ingehuldigd. Zo belandden we uiteindelijk in de tuinwijk van Winterslag en zijn Evence Coppééplein. Het vormde dan ook een prachtig staaltje van architectuur uit de 20-er en 30-er jaren , waarbij het Heilig Hartkerkje , de Syntra en de Sint Michielsschool dan ook schitteren.In het midden van het pleintje waakt dan ook het beeldje van de ' Mijnwerker ' , die ons hierna voor het laatste stukje langs een typische ' cité ' wijk bracht.  Toen de steenkool hier werd ontdekt , verleende de mijnstreek maar weinig bewoning , geïnspireerd door de Engelse cottage stijl en de garden-cities lieten de mijnzetels dan maar comfortabele woningen bouwen voor die tijd.
 
Op een rustige manier konden we zo een eind maken aan deze in alle opzichten geslaagde wandeldag , waarbij we nu pas een schitterend zicht kregen op de brede ruggen van enkele kolenbergen. Een tweede beklimming van de terril overdoen , zagen we niet meer zitten. Een heerlijk trappist en een gezellige babbel met enkele inrichters en oude mijnwerkers daarentegen wel.
 

 

22:47 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

KESSEL LO - 25 NOVEMBER 2004

Hutsepotwandeling
25 november 2004
wandelmee.be/afd. Brabant

De eerste hutsepottocht georganiseerd door wandelmee.be afdeling Brabant , leek mij een ideale gelegenheid voor een leuke snipperdag en om eens onze horizon te verruimen in het prachtige Hageland.

 

Met een stralend zonnetje in het verschiet bereikten we na een ritje van om en bij de twee uur eindelijk Kessel-Lo en taverne ‘ Pie de Nijper ‘. Van bij de start konden we het al merken : de mensen achter wandelmee.be Brabant hadden het voor deze eersteling professioneel aangepakt en niets aan het toeval overgelaten om er een vlekkeloze organisatie van te maken.

 

Na enkele hartelijke groeten  leidde de Hutsepottocht ons via gezellige wandelpaden in de schaduw van fraaie aanplantingen , kriskras langs het Meesberg pad en de aanloop van de Wingevallei. Van de ochtendkoelte was allang geen sprake meer toen we op een avontuurlijke wijze ons verwarmden aan de spectaculaire beklimming van de Kesselberg. We kregen er meteen één van de hoofdtroeven voorgeschoteld : een poëtische wandeling door dit prachtig stukje bos afgewisseld met open stukjes heideveld. De flinterdunne mistlaag die boven de grond hing , liet ons vermoeden dat we op weg waren naar een ander stukje bos , waarin de kale boomkruinen en de zware stammen schitterend contrasteerden met de duizenden glimrimpeltjes onder de felle morgenzon. Waarna we totaal onverwacht iets verder aan de rand van het bos ons konden vergapen op een adembenemend breedbeeldscherm van Leuven en hinterland.

 

Het bos spuwde ons hierna uit op een glibberige holle wegel , die ons na een vijftal kilometer terug bracht naar Kessel-Lo en een eerste rust in de startzaal.

 

Na een stevige verpozing , staat het tweede gedeelte van de tocht duidelijk in het teken van park en monument, die ons meteen brengt naar het Provinciaal recreatiedomein van Kessel-Lo. Schitterende wandeldreven leidden ons krinkelend door het groen en langs een immense vijver. Nu eens stappend over een dik ritselend bladerdek , dan weer over een verend grastapijt genieten we volop van dit doorsteekje en enkele speelse eenden die zich hier te goed doen aan de diverse waterpartijtjes.  Tussen het loof door gunde men ons een eerste zicht op de imposante abdij van Vlierbeek.  Kruidentuin in wintersfeer en het Eco-huis doen ons hierna uitgeleidde , waarna enkele steegjes ons al vrij vlug naar een nieuw stukje groen brengen van het gemeentelijke stadspark ‘ Heuvelhof ‘ en de tuin van het bejaardentehuis Koningin Fabiola. Een groene oase gekleurd met knoestige beuken rond een oud kasteeltje brengt ons zo naar een zoveelste hoogtepunt : de abdij van Vlierbeek die we bereikten via de 16de eeuwse Westerpoort.  Tussen een statige bomendreef door krijgen we een zicht op de imponerende abdijkerk  of Onze Lieve Vrouw van Vlierbeek een benedictijnenabdij gesticht in 1125. Die tot voor kort nog volledig in de steigers stond voor een grondige restauratie. Opvallend is het gebruik van trapeziumvormige ramen en halve maanvormige ramen. Het gebrek aan ramen in de lagere gedeeltes geeft het geheel een robuuste uitstraling waardoor de relatief kleine  torenspits misschien iets minder geproportioneerd lijkt en door zijn rijke rondingen een beetje misplaatst in het geheel .

 

Een uitnodigend gebouwtje aan onze linkerkant “ in de rozenkrans “ geniet onze volle aandacht. Temeer we er moeten zijn voor een tussenstop en er hartelijk worden ontvangen door niemand minder dan Eric , de man achter het project wandelmee. Wanneer wandelmarc en zijn gezellin Manuela zich erbij voegen , in de gezelligheid van dit oeroud etablissement zouden we urenlang kunnen pallaveren , tussen pot en pint , maar de tijd dringt als ik de files op de Brusselse ring wil vermijden .

 

We verlaten hierna het domein via de schitterende Noorderpoort en enkele abdijgebouwen omgebouwd tot woonhuisjes. We volgden nu even de bekoorlijke meanders van de Vlierbeek die ons aangenaam verraste met haar helder water en waarbij zich in de schaduw van enkele kaarsrechte populieren het silhouet van de abdijkerk voor een laatste maal aftekende.

 

De volgende kilometers waren gewoonweg grandioos. Een reeks kerkwegels en een knoert van een ouderwetse bolle kasseiweg zetten ons op weg naar het Blekenbos. Gespekt met enkele nijdige , onverwachte beklimmingen langs holle en bolle boswegels en sublieme zichten op het herfstkleurige Hageland , bereiken we na een klein uurtje droomwandelen op een puur-natuurlijke wijze terug taverne Pie de Nijper.

 

Samen met die andere 260 stappers konden we maar beamen dat deze eersteling , best een dot van een wandeling was. Die we afsloten met een stevige portie heerlijke hutsepot  en na de best terechte felicitaties naar de inrichters Stefan en Marie Jeanne en hun equipe toe , tevreden huiswaarts keerden.




22:29 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-11-04

GEBOORTE

   www.wandelmee.be/ 
 west-vlaanderen

boven de doopvont

In opvolging van onze provinciegouwen en genoten zat het erop aan te komen. Na Antwerpen , Brabant , binnenkort Oost-Vlaanderen , staat nu ook West-Vlaanderen te popelen binnen www.wandelmee.be.

In een opbouwende fase zullen wij binnenkort het wandelportaal openen , waarbij het reilen en zeilen van de wandelsport binnen onze geliefde provincie aan de man wordt gebracht. West-Vlaamse organisaties zullen er nog meer in de kijker worden gesteld , een overzicht van alle wandelverenigingen en uiteraard onze welgesmaakte verslagen van wandelescapades in West-Vlaanderen worden er opgenomen. 

Doch ook wandelverenigingen zullen er terecht kennen met hun laatste wandelnieuwtjes , wijzigingen van startplaats en zoveel meer. 

Waarbij we steeds in het belang van u als wandelaar , wandelvereniging of individuele stapper het laatste nieuws als eerste proberen te brengen. 











23:04 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

VOORKEURKALENDER DECEMBER 2004

In de mate van het mogelijke zullen wij deelnemen aan volgende wandelingen gedurende de maand DECEMBER .
 
04 december 2004 :  31° MARCHE INT DU PLATEAU DES FAGNES  
                                                     Coeur et Marche Engis
 
                Prachtig wandelen in de vallei van de Maas , het Plateau des Fagnes en la Hebaye.
 
05 december 2004 :  SINT ELOOISTOCHT -  Nooit Moe Boezinge
 
Door het winterse landschap van Boezinge en haar Ieperleekanaal              
 
 
11 december 2004 : MARCHE DES ILLUMINATIONS - Mont Marche Tournai
 
Door het nachtelijke en historische Doornik , omhuld in een prachtig kerstsfeertje.
 
                                                         
 
12 december 2004 : VEURNE AMBACHTTOCHT - Duintrappers Westende
 
Op verkenning van Veurne Ambacht            
 
19 december 2004 : PUTJE WINTERTOCHT - Molenstappers Ruiselede
 
 Startend vanuit Doomkerke , daar waar de tijd even stilstond. Bossen , dreven en landerijen vormen dan ook de hoofdmoot van deze jaarlijkse afluitwandeling voor de feestdagen.
 
26 december 2004 : WARME WIJNTOCHT - Drevetrotters Zonnebeke
 
Heuvelachtige en bosrijke omlopen , vanuit het heksendorpje Beselare.   
                                                                                                               

22:51 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

ROESELARE - 21 NOVEMBER 2004

Moezeltocht
Vtb Sterrebosstappers Roeselare
21 november 2004
 
 
Roeselare , stad van Albrecht Rodenbach bied nog heelwat wandelmogelijkheden , niettegenstaande een industriëel en vooral dichtbevolkt karakter. wisten de plaatselijke Sterrebosstappers ons te leiden langs rustige , open landschappen , glooiende vergezichten , pittoreske hoekjes , uitnodigende dreven , historische boerderijen en vroegere spoorwegbeddingen. Daarbij staat alles in het teken van de Moeselstreek in Duitsland , waarbij elke wandelaar gratis kan nippen aan een lekker glaasje Moeselwijn en er per 20 deelnemers een fles wordt verloot.
 
Een koud herfstweertje daar in Roeselare bij onze aankomst en na de nodige inschrijvingen , brachten enkele woonwijken en een stukje industrieterrein ons naar het drukke verkeer met een oversteek van de brede Grote Ring. In de verte lonkte gelukkig reeds het imposante kerktorentje van de Zilverberg die ons al vlug liet afbuigen voor een rustige , landelijke lus. De talrijke prei- & koolvelden moesten er ons duidelijk op maken dat we hier niet voor niks te maken hebben met de groententuin van West-Vlaanderen. Onze wandelwegen trokken verder hun spoor door dit stukje landelijk Vlaanderen , waarbij we plots werden vergast op een statige bomenrij langs het privédomein en kasteel van de Koekuit. Waarna enkele onberispelijke veldwegels en een stevige glooiing ons tenslotte na een zestal kilometers afzetten in het wijkschooltje van de Koekuit. Het te kleine controlezaaltje kon de drommen wandelaars jammer genoeg niet opvangen , waarbij we maar besloten onze wandelweg verder te zetten.
 
Enige tijd reeds was ons opgevallen dat wij vertoefden langs het Provinciaal Koekuitwandelpad , die ons bracht langs een landelijk gebied dat van oudsher gedomineerd wordt door een bont lappendekken van akkers en weilanden. Langs ons traject , meermaals doorspekt met een kanjer van een modderige boerenwegel , wisten enkele familiale hoeves alszijnde de Pater Lievenshoeve en Ten Bunderen ons best te bekoren. Bijzonder boeiend waren tevens de uitgestrekte vergezichten die de lichtglooiende heuvelruggen ons boden en enkele kapelletjes die hier duidelijk getuigen van een aloude mariadevotie. Landelijke wegen voerden ons als wandelaar dan maar verder door het rurale gehucht van de Tuimelaar tot in Beitem.
Halfweg brachten landelijke verkeersarme wegen ons dan terug naar het wijkschooltje van de Koekuit voor een tweede rust. Na de controle in feite gelegen op de kruin van het één of ander heuveltje , doken we weer naar beneden in de richting van het Thienpondtbos. Langs de bosrand door kregen we nu letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van deze tocht , waarbij we op de top van een getuigeheuvel een schitterend panorama kregen op Roeselare en de streek tussen Leie en Mandel. Op de terugweg werden we hier en daar duidelijk geconfronteerd met een gerooid bloemkolen- of bietenveld , doch vooral met de karakteristieke geur van rottende kolenbladeren. Even verder zorgde het zalige Collievijverwandelpad  , op de zate van de oude spoorlijn Roeselare-Ieper ervoor dat we keurig terug Roeselare bereikten. Waarna een bijzonder mooi natuurpad ingebed langs de kronkelende Mandel ons terugbracht naar de aankomst. 
 
Alwaar we samen met  enkele clubgenoten klonken op deze wandeling en énen zijn verjaardag met wat Moezelvocht.
 
 
FOTO's ONLINE

20:11 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-11-04

LICHTAART - 20 NOVEMBER 2004

Wandelbloggers  samen in  Lichtaart
Wandeling   WANDEL MEE. BE
20 november  2004

Vandaag zouden we ons wandelplezier gaan opzoeken in het verre Kempische landschap van Lichtaart , alwaar twee ' zotten ' met name Anita en Eric  vanuit de thuisbasis van WWW.WANDELMEE.BE er de mogelijkheid boden enerzijds kennis te maken met de bosrijke streek en anderzijds we met andere wandelbloggers en medewerkers van het wandelportaal bij uitstek wat bij zouden kletsen over de werking en onze ervaringen op het wandelgebied. Na een rit van bijna twee uur streken we neer in de Zwaluwstraat en werden er met open armen ontvangen door de heer des huizes Eric en zijn lieftallige gezellin Anita.
Wie zich hier verwachtte aan een luxueuze wandeling , had duidelijk de verkeerde organisatie uitgekozen.  Bedoeling van deze 2de wandeling der WANDELMEE , was op kleinschalige basis er een gezellig onderonsje van te maken , weliswaar openstaand voor iedereen en alwaar we terug gingen tot de nostalgische beginjaren van de wandelsport. Waarbij ons een routebeschrijving werd overhandigd en vertelt werd dat op ieder kruispunt de richting werd aangeduid met fluoriserende pijltjes. En het dient gezegd : gewapend met een plan in de hand , komt men door het ganse land.

En ik wil er duidelijk op melden dat naderhand zou blijken dat de routebeschrijving helemaal niet noodzakelijk was , daar  alles zorgvuldig en correct werd uitgepijld. In mijn bijna 30jarige wandelcarriere heb ik al veel ergere zaken meegemaakt ! 

Voor we aan de slag konden gaan , deed het ons plezier tevens de secretaris van de Zilverdistel Dendermonde en enkele prominente VWF mensen tegen het lijf te lopen. Hierna trokken we ons zelf uiteindelijk op gang via een wegel , die ons op een heerlijk natuurlijke manier in het hinterland van Lichtaart bracht. Gevolgd door rustige asfaltwegeltjes van de Katenhagenwandelroute , waarna ons pad zich verder een weg zocht in een eerste bosdoorsteekje van de Kastanjelaan. Het viel ons tevens onzettend op hoeveel kapelletjes hier en daar een stevige knotwilg of eik sierden , waarbij de devotie van de één of andere heilige  hier duidelijk hoog in het vaandel wordt gedragen. Nadat we heel eventjes maar langs de bebouwde kom flaneerden , zorgden alweer enkele schitterende natuur- en bospaden voor een gesmaakt verlengstukje. Een kostbaar stukje natuur dat vooral veel groen liet zien , bracht ons tenslotte naar de drukke Poederleesteenweg. Alwaar op de Kapellekensberg het kapelletje van OLVrouw in 't Zandt in alle glorie prijkt. 

Nadat we ons geloodst hadden doorheen de ' Bloemenwijk ' , zo te zien aan de straatnamen , kregen we een erg landelijk en natuurlijk vervolg gebreid dat ons eerst door het aanwezige groen en langs met koeien bezaaide weiden stuurde in de richting van het gehucht Hoebenschot.  Hierna ontfermde zich weer de statige  Coolseweg over ons , waarbij een kilometerslange bosdoorsteek al vlug volgde. Dit schitterend pad bracht ons onder andere voorbij het Hofke van Bayot. In feite niks meer dan een monument die hier werd opgericht ter ere van een soldaat die hier op 20 augustus 1914 de dood trof . De Coolseweg stuurde ons zo steeds dieper het bos in , waarbij de natuurreservaten van de ' zandfluiter ' en de ' witte bergen ' ons tenslotte na een tiental kilometers afzetten in café de Heide.
Een aloud volkscafé , waarbij ' Mil van den dikken ' zo'n 77 jaar geleden zijn deuren opende. De oude inrichting , de kwikkelende tafeltjes en stoelen , aloude nostalgische reclameborden en foto's staan er al een mensenleven lang en zijn ongetwijfeld nog een evenlang leven beschoren. Gezien een charmante jonge dame er ondertussen de tapkraan in de gaten houd.


Zo bereikten we terug de Zwaluwstraat , waarbij menig wandelaar zich tegoed doet aan een stevige lekker soepje in de overigens mooie tuin en gezellig kampvuur. In de straat probeerden enkele mensen onder begeleiding de nieuwe overgevlogen rage uit het Noorden  uit , Nordic Walking. Waarna tussen de medewerkers van wandelmee.be nog wat gezellig wordt bijgepraat over onze toekomstplannen.

We willen dan ook elkeen bedanken voor de gezelligheid , de gastvrijheid van Anita en Eric en bovenal de medewerkers die dit geheel tot een goed einde brachten te vragen de ingeslagen weg verder te bewandelen.

FOTO's omtrent deze bijeenkomst en clubwandeling

22:29 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-11-04

WANDELEN IN VLAANDEREN

Met de buitenbeentjes op zwier in Vlaanderen

Sinds kort hebben we er een nieuw wandelblogger bij.  Eric en Iris , lid van de Buitenbeentjes laten ons meegenieten van hun wandelavonturen in Vlaanderen.

De eerste wandelervaringen zijn alvast veelbelovend en ook de foto's mogen er best zijn.  We heten hun alvast welkom in onze wandelbloggerfamilie en hopen nog heelveel hun escapades te mogen lezen.

17:24 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-11-04

EEKLO - 13 NOVEMBER 2004

Herfsttocht



Trekvogels Boekhoute
13  november  2004

Nergens schilderen de seizoenen hun gezicht duidelijker af dan in het bos ... En de herfst spant daarbij blijkbaar de kroon. Een ideale gelegenheid dus om eens onze wandelgrenzen te verplaatsen naar Eeklo, een nijverheids- en winkelcentrum aan het Schipdonkkanaal. Alwaar de Trekvogels van Boekhoute hun roots eens hadden verlegd voor een veelbelovende Herfsttocht die ons moest brengen naar de Lembeekse Bossen.
Nadat we voor onze auto een plaatsje hadden gevonden op de ruime parking van het sportcomplex en de nodige formaliteiten hadden vervuld in de basisoefenschool De Grote Wegel , leidden enkele halfslaperige stadsstraten met typische arbeidershuisjes ons Eeklo uit. Alwaar we tussen een opkomende regenbui door nog net een glimp opvangen van de Sint-Vincentiuskerk , met haar toren van 100 meter één van de hoogste kerken van Vlaanderen.

Waarna we meteen belandden in de rust van een erg landelijke omgeving van de Koude Keuken en warempel de zon terug komt opdagen en  een vluchtige goudgele nevel over het landschap verspreid. Een landschap dat grotendeels overheerst wordt door knotwilgen en hoge populieren en we reeds in de verte de groene horizon van de Lembeekse bossen konden waarnemen.

De Lembeekse bossen vormde dan ook ons volgend stapdoel , alwaar een bijzonder mooie lus ons langs lommerrijke dreven en kronkelende boswegels bracht in de richting van de Heihoek. De unieke kleurschakeringen , de vallende bladeren en een indringende humusgeur door de voorbije regen lieten ons speels genieten van dit eerste wandelgedeelte , die ons tenslotte afzette voor een eerste rust in Camping Malpertuus. 

Na een stevige warme soep met onze boterhammetjes wist het tweede wandelgedeelte ons eveneens best te bekoren. Op een avontuurlijke wijze trokken we kriskras door de Lembeekse bossen , die ons tenslotte afzette op de Antwerpse Heerweg. Naar verluid een oude Romeinse heerweg die ooit Antwerpen met Brugge verbond. Tussen statige beuken- en eikenbomen door probeerden enkele glimmende zonnestralen zich als parels af te tekenen , waarbij dit zorgde voor enkele unieke zichten. Een bocht verder passeerden we voorbij het jachthuisje van Rivo Torto , waarna een lang , schitterend karrenspoor ons langs de bosrand door overgoot met mooie beelden van een scheutje natuur en het dorpje van vermoedelijk Oosteeklo of Waarschoot.

Niet voor lang echter , want de eerste bosdreef van de Bellargiebossen  stuurde ons meteen terug het bos in voor een pleiade van krinkelende wegels. We genoten volop van dit groenrijk tussenstuk , zochten tevergeefs enkele mooie paddestoelen (waarschijnlijk te laat op het jaar ) en bereikten zo via tal van onbestemde draaiingen en keringen op een puur natuurrijke wijze een tweede maal de kantine van Camping Malpertuus.

Naast de camping bemerkten we tevens de OLV Kapel van Troost en Vrede met ommegang , waarna we afstevende richting de Heihoek en zijn talrijke horecazaken.  Het mooiste gedeelte van de tocht hadden we ondertussen reeds achter de rug , de laatste lus bracht ons dan ook vooral langs imposante villa's die er als paddestoelen uit de grond schijnen gerezen te zijn.  Waarna we in een rechte lijn nog eventjes de landelijkheid indoken en enkele overblijfselen van bunkers uit de eerste wereldoorlog konden waarnemen en zo via wat Eeklose buitenwijken terug het basisschooltje bereikten.

FOTO'S ONLINE :

17:28 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-11-04

ANDENNE - 11 NOVEMBER 2004

2° Marathon du Condroz Namurois
La Caracole Andenne
11 november 2004

De Condroz ... een poëtische naam voor een stukje Wallonië op zo'n anderhalf uurtje rijden van de West Vlaenders. Z'n heuvelachtige bosrijke natuurlandschappen  , talrijke beken die het plateau doorsnijden en steden als Hoei en Andenne vormen maar enkele trekpleisters. Sinds gisteren hoort de Marathon du Condroz Namurois door ongetwijfeld bij. De kleine en symphatieke wandelclub ' La Caracole Andenne ' ( de slakken van Andenne)  wisten ons immers te bekoren met een wandelescapade waarbij een schier van eindeloze bos- & veldwegels , karrensporen ,  en weide doorsteken  elkaar steevast opvolgden. En ons zo gestaag over de heuvels hesen om uit te monden in verrukkelijke panorama en bescheiden doch idyllische dorpjes.

Ik kan maar één iets aanbevelen aan alle bestuursleden , de busuitstap van 2005 op wandelgebied :  één adres LA CARACOLE ANDENNE.

In de ruime en aangename startplaats heerste reeds een drukte van jewelste bij onze aankomst en nadat de gebruikelijke inschrijvingsformaliteiten waren vervuld en we ons tegoed deden aan een broodje en straffe koffie , kozen we tenslotte voor de 20 km. Veel voeten had het niet in de aarde vooraleer we via een feestelijk boeket de wandeling aanvatten. Een sliert van wandelaars volgde gezapig de oevers van de Maas en bij de eerste veldweg was het meteen raak. Die boorde zich dwars door de golvende akkers en dompelde ons volledig onder in de volmaakte rust van ' le Condroz '.
 
Na een kort doch eerste stevig bosdoorsteekje , vervolgden we onze tocht via wegkes die pittig de glooiingen volgden van de streek en steeds heuvelachtiger werd. Links en rechts konden we onze blikken laten uitzwermen over de ietwat wazige groene panorama's waarbij pottige boerderijen in typische Condrozstijl zich in de horizon aftekenden.  Dit tot we uiteindelijk een eerste rust bereikten in een plaatselijke schooltje van Bois les Dames.
 
Wat hierop volgde was effenaf subliem , veelbelovend. Een onopvolgende resem van schitterende doch modderige wandelwegels tussen hoge doornhagen , bolle en holle superlange karrensporen en een uniek stukje bosrand slingerde ons op een bekoorlijke manier doorheen ' le Condroz Namurois ' . Het geheel maakt trouwens deel uit van het GR pad 575. Waarna een rustig asfaltwegje dat zich speels over de vele hellingen onderweg hees ,  ons zo bracht naar het bescheiden dorpje Coutisse , die ons verwelkomde aan zijn dorpsgrens met twee imposante historische hoeven en via wat kronkelende gezellige dorpswegels afzette in een schamele garagepoort die dienst moest doen als rust.  Trouwens het enige minpunt over de ganse lijn.

In een brede zwaai keerden we dan het dorpje Coutisse de rug. Via een imponerende daling bereikten we een even imposane boerderij. Achterom de boerderij stuurde een karrenspoor ons weer verder door de beeldige plaatjes van het landschap. Waarna we via een prachtige weidedoorsteek uiteindelijk letterlijk en figuurlijk met onze neus het bos indoken. Gelukkig met meer verschot dan pijn vervolgen we onze weg langs bospaden en een idyllisch beekje en het vrolijk geklater van helder water. Het is genieten met volle teugen, waarbij het wel steeds opletten geblazen blijft temeer we soms op oncomfortabele en modderige wegen stappen.
 
Het bos zou ons tenslotte terug uitspuiwen aan de rand van Andenne en het gehucht van Bois les dames voor een laatste rust. De medewerkers zijn vol enthousiasme als we ze vertellen over wandelmee.be en onze bedoelingen. Ze trakteren ons zowaar op een plaatselijke ' Caracole ' streekbiertje en in de roes van ons gebabbel vergeten we dan nog wel een fotoke te nemen van het aangenaam gezelschap.  Veel reden tot treuren hadden we echter niet : een lange , slingerende veldweg geprangd tussen typische doornhagen en waarvan de ouderwetse kinderkopjes nauwelijks te zien waren door een laagje kleverige modder zetten ons opnieuw in de richting van Andenne. We volgen een poosje de binnenstad met de imposante collegiale en ' la Place du Tilleul ' , flaneren nog wat op de promenade en de Maasoevers en bereiken zo via een prozaïsch stadsparkje ongemerkt terug de aankomstzaal.
 
Euforisch over deze prachtige wandeling , laten we ons meeslepen in de gezelligheid van dit Waals wandelfestival. Een stevige hutsepot , een portie ' caracolen ' (nvdr. escargots of slakken op bourgondische wijze ) met een glaasje witte wijn , een heerlijke Chimay Bleu , een duivelse Duvel met een geurende Waalse lookcervelas gingen er dan ook bij velen vanzelfs binnen !!!
 
Op alle gebied kan men bij de Caracole Andennaise dan ook de vingers aflikken.




22:23 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-11-04

OP VERKENNING VAN DE ' KRUISEKE WANDELROUTE '

De Provinciale ' KRUISEKE ' wandelroute

 
 

Enkele weken terug werd  de provinciale  ‘ KRUISEKE ‘ wandelroute  officieel opengesteld.  Hoogtijd dus om als inwoner van Wervik , eens op ontdekking te trekken langs de glooiingen van Kruiseke , Geluveld en Zandvoorde.

 

Kruiseke  is dan ook een levenslustig klein gehucht van Wervik , alwaar alles draait rond de Heilig Hartkerk en de heilige Rita er wordt vereerd als patrones van de hopeloze zaken.  Niet veels bezittend aan monumenten heeft Kruiseke echter zijn allures.  Hier zijn immers de voorbodes van het kabbelend landschap geprononceerd aanwezig in het landschap en krijgen we dan ook een ideale uitkijkpost op de Leievallei  en het groene landschap van Heuvelland.

De naam Kruiseke zou teruggaan op het feit dat de eerste geloofsboden , de ingewortelde aanbidding van bomen niet volledig konden uitroeien . Aan verschillende bomen werd dan ook een kruis aangebracht , zo ook aan de vermaarde eik , gelegen tussen Wervik en Geluwe.  Vandaar de naam KRUIS – EIK , nu Kruiseke.

 

Alles begint  aan de voet van het dorpscentrum , met name de Heilig Hartkerk en het oorlogsgedenkteken ter ere van Britse ruiter John Eden. Het kerkje kwam  dan ook na de oorlog tot stand , dank zei de financiële hulp van deze vooraanstaande Engelse familie , waarbij de broer van John Eden ,  Sir Anthony Eden in  1955 Churchill opvolgde als Britse eerste minister.

 

Een aloude kerkwegel langs de kerkhofmuur stuurde ons zo reeds na enkele meters het dorpscentrum uit in de richting van de woonwijk Hoogland.  Hoogland , alwaar vanop deze bult van Kruiseke , Den Grooten Oorlog , van bij het begin van het militaire conflict in oktober 1914 , wel degelijk zijn sporen heeft gekrast of nagelaten.   Zou ons zo brengen naar de Vossaarde , alwaar een kanjer van een boerenwegel ons meesleepte met een adembenemend zicht op de Frans-Belgische Leievallei.  We konden best begrijpen waarom de Duitsers in 1914 hier dagen aan een stuk hebben moeten vechten om de lastige hellingen van Kruiseke in te nemen. En deze gevechten een belangrijke fase waren in de Eerste slag om Ieper.

 

De wegel wurmde zich zo verder in het prachtig landschap , alwaar we bij ongetwijfeld mooier weer hier wel zeventien kerktorens konden waarnemen. Nu bemerkten we toch in de verte de slank gotische kerkspits van de geklasseerde Sint Medarduskerk en het Wervikse hinterland.  Wervik was ooit een Romeinse nederzetting maar wellicht was er ook reeds voordien een Keltische nederzetting.  In de 14de eeuw kende Wervik zijn hoogtepunt met de bloeiende draperienijverheid.  Vanaf de 17de eeuw werd Wervik het episch centrum van de Belgische tabakscultuur.   Nog meer naar rechts kregen we een zicht op de kerktorens van Comines (Frankrijk) en Komen  met zijn imposante skipiste .

 

Slingerend zochten de onverharde wegjes zich een baan omhoog , en vertoefden we eigenlijk op een lapje oud Komens grondgebied. Het stukje werd immers bij de talenkwestie in 1963 naar Vlaanderen overgeheveld .  Tegenwoordig zijn alle gemoederen reeds lang bedaard en vergezelde een rij esdoorns in herfsttooi ons in de richting van de ‘ Ten Hooghen Bussche ‘.   In 1918 was deze oude hoeve met fraaie duiventoren herschapen tot een ruïne . Totaal heropgebouwd en ingebed in een groene gordel vormt  de hoeve een architecturaal pareltje , vooral ook omwille van het prachtig zicht die we er krijgen op Zandvoorde.  Het dorpje alwaar de Brels eeuwenlang prominent aanwezig waren , en er in 1912 Romain Brel wegtrok. Hij kreeg een zoon Jacques , die uitgroeide tot wereldbefaamd chansonnier.  Zijn liefde voor onze contreien , weerspiegelde hij onder meer in het bekende liedje ‘ le pays plat qui ets le mien ‘. 

 

We stelden echter vast , dat het hier echter niet zo plat is , toen het idyllisch kapelletje van de Hooghen Bussche ons in de richting van de Doornkapelle stuurde. Ook nu weer doorspekt door een stevige en ruige landweg , die trouwens opgenomen is als GR-pad, ontwaarden we in de verte de bosrijke heuvels van Zandvoorde en Geluveld.  Tussen de populieren door ,  geruggensteund door een imposante hoeve , konden we zelfs de kerktoren van Beselare zien. 

 

In Beselare dwaalt immers de fantasie rond de toverij , die gevoed werd door de beangstigde donkere bossen en vreemde geluiden in de nabijheid.  Om de twee jaar wordt er nog de befaamde Heksenstoet gehouden. Toch waren heksen ook mensen van vlees en bloed , en zo was er éne Colette Vandendycke , die er op de Oude Hond woonde in een hut en steeds haar gevreesde toverdrankje bij zich had. Het was een afkooksel van waterpeper en stinkende gouwe .  De effecten van haar drankje konden drastisch zijn , want het zette immers een man te peerde en legt een vrouw in d’eerde .

 

Wij van onze kant vervolgden ons traject langs een ruwe boerenwegel , doorheen het Oude Zoetendal en bereiken zo langs een meidoornhaag de ‘ Cruyseecke hoeve ‘ met haar imposante inrijpoort.   De legende doet er zich voort dat hier ooit een meisje op  1 mei een meidoorntak aan haar deur zag hangen en dat een minnaar haar zo probeerde het hof te maken.  Ze bond een lint aan de tak en zo mocht de jongen binnenkomen.

De prachtige boerderij werd na de Grooten Oorlog volledig heropgebouwd , langs een rij mooie rijzige canadapopulieren.  De klok boven de inrijpoort klepte ooit het angelus en riep het werkvolk van het veld naar het hof.  Tijdens de oorlog interpreteerden de Duitsers het geklepel soms als vijandige signalen , waarbij de inwoners zo in de moeilijkheden raakten.  De boerderij verwijst tevens naar een eeuwenoude heerlijkheid , waarbij de ‘ heer ‘ beschikte over het recht van pit en galge.

 

We bevinden ons tevens aan de grens met Geluveld , hierop wijst immers een oude steen uit de 18de eeuw die er als grenspaal fungeert en ons zo bracht naar het Oude Kruiseke  ( een voormalige herberg ) en de Nachtegaal.   Hier terroriseerde ooit een behekste kat de inwoners. Een moedig man kon het dier vangen en in een boterpot duwen.  De kat werd razend en daarom hingen enkele Kruisekenaars de pot aan een tak. Van op veilige afstand gooiden ze met  stenen de pot aan diggelen , waarbij de kat op de grond tuimelde en verdween.  Kruiseke herdenkt nog elk jaar op paasmaandag dit gebeuren tijdens de ‘ kattenknippeling ‘.  Wie van op afstand de opgehangen pot met fluwelen kat kan ‘ stuk knippelen ‘ is de winnaar.

 

Ondertussen zagen we reeds de horizon van Kruiseke terug opkomen , waarbij enkele verharde oude kerkwegeltjes zich kronkelend langs diverse achtertuintjes ons terug op een beugscheut van het dorpje deponeerden.

 

 

Als wandelaar hadden we er genoten van een hoofdzakelijk onverhard traject  Van een kleine zevental km waarbij we neerkeken op de Frans-Belgische Leievallei en het groene landschap van het Heuvelland.  Van op de diverse glooiingen konden we neerkijken op het bultige slagveld waarin tijdens de Grooten Oorlog en de Eerste Slag om Ieper in 1914 duizenden soldaten het leven lieten. 

 

Meer info over deze provinciale wandelroute kan u steeds bekomen bij www.westtoer.be  of  www.wervik.be  .

 

Na een stevige wandeling , kan men in de onmiddellijk omgeving bij de plaatselijke horeca genieten van een fris natje en hapje tot zelfs een gastronomisch diner.   Of misschien wel eens proeven van enkele Wervikse lekkernijen alszijnde Wervikse Jan Buucpaté ,  een Wervikse Picon  of de alomgekende Toebakspalullen ( heerlijke pannenkoeken met tabaksextract ) of kruidpalullen ( pannenkoeken alwaar het boerenwormkruid is in verwerkt en overheerlijk smaakt met een sterke Fransekoffie , bruine suiker en rabarberjam .   Voor de dorstige stappers onder ons is er nog een heerlijk Moriaen biertje in blond en bruine versie.

 

Kunnen jullie niet langer wachten , maak er dan alvast een heerlijk uitstapje van , waarbij ik allen uitnodig op zaterdag 20 november aanstaande.  Voor de 6° Herfsttocht van de Wervikse wandelsport met start en aankomst vanuit het schattige Kruiseke en men op verkenning gaat van dit levenlustig gehucht.




      



                      



                           


17:02 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-11-04

MERENDREE - 01 NOVEMBER 2004

Allerheiligentocht

Buitenbeentjes Landegem

01 november 2004

 

Steeds meer wandelaars beseffen dat een officiële feestdag geen echte hoogdag is zonder een appetijtelijk , al dan niet langer wandelingetje.  Allerheiligen past dan ook perfect in dit lijstje en de Buitenbeentjes van Landegem zullen het geweten hebben.  Het anders rustige en pittoreske Merendree werd dan ook overrompeld door een meute wandelaars van jewelste , waarbij de anders zo trieste chrysantenfeestdag , voor één keer alle wandelregisters opentrok met een weliswaar koud doch voortreffelijk wandelweertje.

 

Bij onze aankomst rond de klok van tienen in het parochiezaaltje van Merendree bleken al ruim 800 stappers onderweg en nadat we de nodige inschrijvingen hadden vervuld , kozen we voor de 18 km. We gaven de voorkeur om eerst  het traject van 6 km en hierna dit van 12 km af te stappen.

 

Van zodra we het dorpscentrum met het schattige Romaanse Sint Randegundiskerkje hadden verlaten , konden we al een eerste maal ons oog laten vallen op de gerestaureerde pastorie Gerolfswal.  Het Gerolfswal kende een bewogen geschiedenis rond de legende van de H. Gerolfus (een Vlaamse martelaar , waarvan de relikwie in het kerkje wordt bewaard),en waarbij pas rond 1775 de pastorij werd ingericht.  In de jaren vijftig was ze vooral gekend bij letterkundige kringen toen priester dichter Basiel de Craene er zijn Vlaamse poëziedagen organiseerde.

 

Hierna werden we dan via enkele prettige wegen van de recent geopende Slodderspookroute door immense preivelden bezijden geleid. Waarbij ons oog voornamelijk viel op het extravagante kasteel te Velde (daterend uit de 16de eeuw). Gebouwd door de toenmalige burgemeester Clemmen-Tricot als zomerverblijf in Lodewijk XVI-stijl , kreeg het ondertussen een mooi roos tintje aangekleed.   Waarna een rustige lus via een villawijk en de smalle ' ventenwegel ' ons in de richting van het Schipdonkkanaal bracht.  Op ons wandelpad werden we meermaals gekruist door de passage van een mountainbikeroute , maar voor één keer dient gezegd dat zowel wandelaar als fietser respect toonden voor elkeens vrijetijdsbestedingen en zich naar hartelust kon uitleven.  Nadat we het Schipdonkkanaal overgeklommen hadden , bereikten we zo een eerste rust in de voetbalkantine van Merendree sv.  Op een rustige manier , keerden we zo terug naar Merendree centrum en het parochiezaaltje, met zicht op het kasteel van Kervijn de Merendré en het kasteel ter Wallen.

 

Een eerste aangename lus die we maar al te graag besloten met een Augustijnbierke en onze boterhammetjes. Waarna we via een zonnig en open landschap met heel veel diepgroene weiden omzoomd met pittoreske knotwilgen het tweede deel aanvatten. Rustige , landelijke wegen leidden ons nu een flink stuk door de onbestemde streek van 't land van Nevele in de richting van Vinderhoute.  Langs ingebedde beken , kanjers van boerensporen , idyllische kerkwegels en discrete bedevaartshuisjes bereiken we zo de hoger gelegen kouter en Van Vlaanderen molen.  Even verder voerde de romantische 'langekantweg ' ons op een sublieme wijze naar de tweede rust in het gehucht Luchteren.

 

Waarbij ons andermaal opviel dat wandelmee.be ook stilaan in de Oost- & Westvlaamse contreien bekendheid verwerft, daar menig ons zomaar aansprak. Ook de laatste lus op het grondgebied van Drongen kon ons best bekoren met prachtige landschapstaferelen en pittoreske landhovekes.

En met deze verheugende vaststelling bereikten we dan ook tevreden en voldaan het einde van deze verrassend goede tocht van de Buitenbeentjes.

 

En laten we eerlijk zijn , Allerheiligen staat ook wel een klein beetje in het teken van overheerlijke pannenkoeken.  En smoefelende wandelaars als we zijn ... konden we daar inderdaad niet aan weerstaan !!!


                                                             FOTO'S ONLINE :
 
http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Visualisation.asp?alb=s...

21:45 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |