06-12-04

BOEZINGE - 05 DECEMBER 2004

Sint Elooitocht
Nooit Moe Boezinge
05 december 2004

 Daar waar alles dit weekend in het teken stond van de heilige Sinterklaas, dacht de wandelclub van Nooit Moe Boezinge er anders over en hun tocht dan maar te wijden aan een andere heilige , zei het dan Sint Elooi , patroonheilige van het smeden en metaal.Gelukkig maar had de tocht niks met werken te maken en mochten we ons in alle vroegte vanuit het Oc Vrielande in Boezinge losworstellen van de vrieskou voor een klein traject van een tiental kilometer. Temeer we 's namiddags waren verwacht voor het ledenfeest van de Wervikse wandelsport waartoe we behoren.

Wie Boezinge zegt denkt hierbij onvermijdelijk aan de Frontstreek en de slag om Ieper en Boezinge in de eerste wereldoorlog. En toen we de drukke rijksweg gedwarst hadden en heel even een glimp opvingen van het Ieperleekanaal , werden we reeds onmiddellijk geconfronteerd met de gruwel van weleer. Ter hoogte van het etablissement ' in de Vuurlinie ' keken we immers uit op een immens landschap van akkers en meersen , alwaar soldaten er vochten voor een stukje grond en leefden in tranchets. Alle weerstypes dienden te trotseren in voorspoed en hoop ,  zonder te weten wat hun te wachten stond. Tot ergens eind april 1915 de geallieerde Bretoense troepen werden verrast door een verschrikkelijke gasaanval van de Duitsers.    

Na een tijdje klaarde het op en we stapten langs de leeggelopen gasflessen. Wat we zagen was de dood... niets leefde nog. Zelfs het ongedierte was uit de holen gekropen om te sterven. Overal lagen dode ratten, konijnen en muizen. De geur van gas ging nog in de lucht. Het bleef hangen tussen de weinige struiken die er nog stonden.De Franse loopgraven waren leeg maar de volgende honderden meters lagen overal lichamen van gestikte Fransen. Het was ongelofelijk. Toen zagen we ook enkele Britten. Je kon goed zien waar de mannen aan hun gezicht en keel geklauwd hadden in een poging om toch wat te kunnen ademen. Sommigen hadden op zichzelf geschoten. In de boerderijen lagen de paarden dood in hun stallen. Koeien, kippen, alles en iedereen was dood .Alles, zelfs de insecten".


Willy Siebert , gedient als stinkpioniere , de spotnaam van het speciale gasregiment.

Vandaag ligt het geheel er gelukkig veel rustiger en vrediger bij , alhoewel in dit gebied het waterdebet bij grote regenbuien enorm snel kan aanzwellen met alle overstromingsproblemen als gevolg.  De prachtige landschapsbeelden met een opkomend licht winterzonnetje begeleidden ons zo in de richting van de Molenstraat en de Sasstraat. Eertijds stond hier een molen ' le Moulin Rose '  Volgens de overleveringen zou hij reeds van 1834 gedateerd zijn en een houten voorganger hebben vervangen. Op Duitse stafkaarten werd deze aangeduid onder de noemer ' Steinere Mühle " , terwijl de Fransen hem hadden opgedoopt tot Moulin Rose. In 1914 werd de molen echter ook volledig vernield.

Ondertussen schoven we in de landelijkheid en langs enkele imposante boerhoven ' alszijnde in de Heilige Geest ' dichter in de richting van Bikschote. Alwaar aan de voet van het Sint-Andreaskerkje in de gemeentelijke basisschool een rust was ingericht. Op een onderhouden wijze begonnen we dan maar aan de terugweg die ons in de vallei van de Sint-Jansbeek bracht en ons zo naar het benedensas van het Ieperleekanaal. Waarna we de natuurlijke charme van het jagerspad of ook wel ketweg volgden tot einde.

                                               FOTO's ONLINE :
 
http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/visualisation.asp?img=i...=



















19:07 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.