12-12-04

VEURNE - 12 DECEMBER 2004

Veurne Ambachttocht
Duintrappers Westende
12 december 2004

Vandaag richten wij onze wandelpijlen in de richting van de Boetestad Veurne. Een gezellig historisch stadje , op amper 6 km van onze kust , met tal van kunstgalerijen , monumenten , een charmant jachthaventje en een waaier aan streekspecialiteiten.

Van hieruit hielden de Duintrappers Westende immers hun Veurne Ambachttocht , alwaar weidse poldervlaktes , lieflijke dorpjes, een verdoken kapelletje tussen grote hofsteden en tal van waterlopen het landschap sierden.

De start vond plaats vanuit het Bisschoppelijk College aan de voet van de Kaaiplaats. Alwaar een paar plezierbootjes lagen te dobberen in het desolate winterse landschap van de Lovaart. Meteen ook de aanvang van onze wandeling , alwaar we onoplettend flaneerden langs de oevers. Want het had er inderdaad ondertussen voor gezorgd dat we anderhalve kilometer te laat de verkeerde splitsing opmerkten en dan maar op onze stappen terugkwamen. Zo konden we eindelijk toch aan de 14 km beginnen , die ons aanvankelijk riet ronddolen langs het historische Veurnse station en enkele buitenwijken.  Waarna we dan definitief het vlakke polderlandschap indoken. Alleen enkele hongerige schreeuwende meeuwen en knalwitte siereenden deinden zachtjes met ons mee langs een kleine afwateringsgracht, waarvan het water roerloos scheen te rusten tussen de bruine lis- en rietkragen. Immens stil was het hier , waarbij jammer genoeg een licht grijzige lucht boven het verlaten landschap niet alle geheimen van dit aards landschap vergulde.  Hier en daar bemerkten we toch een imposante hoeve , waarbij statige populieren het erf met binnenkoer afzoomde. Enkele vettig bijliggende akkers veroorzaakt door de suikerbietrooimachines , wisten ons te vertellen dat ze de toevoer moesten bedienen van de nabijgelegen Veurnse suikerfabriek. 

Ondertussen bogen we af langs de Steengracht , waarbij we met onze neus pal tegen de wind instapten richting het ogenschijnlijk klinkende dorpje Eggewaartskappelle , alwaar het schattige Zwaluwnestmolentje prijkt.  Zo dachten we, niettemin leidden de eindeloos lange polderwegen ons de andere kant op , waarbij we gelukkig ver voor ons en achter ons wat meer trosjes wandelaars doorheen het landschap zagen schuiven. Tot opeens in de weidse verlatenheid van de Westhoek, het silhouet van het romaans getinte Sint Laurentiuskerkje zich in de Steengracht liet weerspiegelen. We bevonden ons in dit ander pittoresk polderdorpje Steenkerke , alwaar het 16de eeuws kerkje een driebeukig hallenschip en een romaanse toren heeft.  Haag en linden omzomen dan ook het omliggende kerkhofje , waarbij sommige grafzerken de eeuwen blijven trotseren. Achter het kerkje bevind zich tevens een Belgische militaire begraafplaats, waar ooit éné Joe English , voor zijn bijzetting in de crypte van de Ijzertoren , begraven lag.  " Joe Englisch (1882 - 1918) werd te Brugge geboren uit een Ierse vader en Brugse moeder. Hij was frontsoldaat die in het legerhospitaal l' Océan te Vinkem stierf aan een slecht verzorgde blinde darmontsteking. Aan zijn graf vind in 1920 ooit de allereerste Ijzerbedevaart plaats , waarna hij in 1930 dan bijgezet in de crypte van de Ijzertoren.

In het dorpje was tevens  een rust ingericht , waarbij we ons konden opmonteren aan een stevige kom warme soep en onze boterhammetjes. De rustplaats zat afgeladen vol met smoefelende wandelaars , waarbij menig rode kaken overhield aan de gezellige binnenwarmte en de geneugten des levens.  Voldaan en terug stevig ingepakt tegen de winterse koude , trok een statig , stijlvol oud herenhuis voor het Sint Laurentiuskerkje meteen onze aandacht. Een rijke verzameling van robuuste beeldhouwwerken verraadt dat hier de West-Vlaamse bard Willem Vermandere woont, waarna we via het Tinanenwandelpad enkele van zijn meesterwerken konden bewonderen. Het mondde tenslotte terug uit langs de Steengracht , al snel gevolgd door het jaagpad van de Lovaart.  Die zou ons tenslotte op een feilloze manier terug ingeleidde doen in Veurne , waarbij we nog eventjes een ommetje maakten langs de Duinkerkegracht en zo terug het Bisschoppencollege bereikten.

We wilden best nog de typische stadsbeelden van Veurne met als voornaamste aandachttrekkers  de opmerkelijke torens van het Stad- & Landhuis uit de 16de eeuw , het Spaans paviljoen , de Sint Walburgakerk en Sint Niklaaskerk en haar 18de eeuwse handelshuisjes meepikken. Het kon via een tweekilometers stadswandeling , waarbij we op de grote markt de gezelligheid van de plaatselijke kerstmarkt nog meepikten en smulden van enkele Veurnse kletskoeken (hartige koekjes van kandij , hazelnoten en amandelen) en babelutten (snoepjes gemaakt van suiker , glucose en boter).

Ja we weten het, we hadden ons wat bezondigd aan al die lekkernijen , maar een reden te meer om nog eens naar Veurne te komen BOETEN !!!

De Boetprocessie van Veurne trekt elke laatste zondag van juli door de straten van de stad. Ze wordt georganiseerd door de Sodaliteit, die tevens een openbare Vastenkruisweg organiseert op vrijdagavond in de Vastenperiode en in de Goede Week elke avond om 20u.
In 1644 besloten de paters Capucijnen een grote processie te organiseren om oorlog en pest te weren. De leden van de Sodaliteit namen hieraan deel als boetelingen, met pijen en kruisen, zich daarbij inspirerend op de Spaanse boetetochten in de regio. De Sodaliteit werd pas in 1646 erkend. Nog hetzelfde jaar organiseerden ze hun eigen processie met 18 zware kruisen, sindsdien jaarlijks herhaald, enkele onderbrekingen Jozef II, de Franse Revolutie, de Hollandse Tijd en de wereloorlogen niet in acht genomen. Op het einde van de 17de eeuw werd de Boetprocessie uitgebreid. Het hoogtepunt van de processie is Christus, die een kruis van 40 kg torst. In zijn spoor volgen de boetelingen. Ieder jaar nemen nog heel wat mensen deel als boeteling met het oorspronkelijk doel om boete te doen.

FOTO's ONLINE :
 
http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Invites/VisuInvites.asp...

 






















21:55 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.