30-12-04

Vanwege den Toebakstapper aan elkeen een gelukkig , vreugdev

Vanwege den Toebakstapper aan elkeen een gelukkig , vreugdevol 2005 toegewenst.
 
En don't forget op 1 januari 2005 , is het zover de geboorte van

 
www.wandelmee.be/westvlaanderen
 

HAPPY NEW YEAR - BONNE  ANNEE -  GELUKKIG NIEUWJAAR

2005




10:14 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-12-04

KORTRIJK - 29 DECEMBER 2004

Kortrijk Feeëriek
29 december 2004
Wsk Marke

De eindejaarsperiode is de periode bij uitstek voor feestjes , gezellig samenzijn met familie en vrienden. En dan is het best aangenaam er eens tussenuit te gaan , om een frisse neus op te halen, weliswaar nog steeds gedompeld in volle kerst- en nieuwjaarssfeer. We dachten dan ook dat de organisatie van Wsk Marke , met name ' Kortrijk Feeëriek ' best wel zo'n gelegenheid vormde.

Vol verwachtingen begaven we ons dan ook naar Kortrijk, alwaar we na de inschrijving , onmiddellijk mochten kennis maken met het historische verleden van de Groeningestad. We vertoefden immers op de slagvelden van de Guldensporenslag, alwaar in 1302 de Fransen verslagen werden door onze Vlaamse kerels. Tegenwoordig vormen de Groeningepoort , het Groeningemonument en de grote Guldensporen stille getuigen van deze moedige strijd. Een mooie opener weliswaar van deze stadswandeling , die ons zo bracht naar de gerenoveerde Veemarkt. Doch wat hierna volgde was werkelijk om te huilen met de pet op. Kilometers werden we kriskras meegezogen door de drukke straten en uitlaatgassen van auto's , de Kortrijkse volkswijken en verkrottende achterbuurten : ver weg van alle historische gebouwen. En toen we toch een stukje groen van het Gebroeders Raemdonckpark in het verschiet hadden , opteerde men dan maar voor de andere kant van een niksverhullend spoorwegviaduct. We kregen er dan nog de vuile , vol grafitti gespoten Groenigekaai bovenop , die ons op zijn beurt terug neerpootte op 300 meters van waar we begonnen waren.

Tot hiertoe heerste er bij ons niks anders dan één grote desillusie van een totaal overbodige lus en niks aan feeërieks was. Gelukkig kwam daar in het tweede gedeelte ietwat verandering , toen we via het Groeningepark en de Houtmarkt , de meer historische en toeristische troeven van Kortrijk onder onze voeten kregen geschoven. En de indrukwekkende Sint-Maartenskerk als blikvanger al van ver uittorende. Een straat verder werden we gedompeld in de serene stilte en schoonheid van het geklasseerde Begijnhofje uit 1238, waarbij de beeltenis van haar stichtster Johanna van Constantinopel op het binnenpleintje staat te prijken. De kraakwitte huisjes vormden dan ook één der hoogtepunten van deze ' Kortrijk Feeëriek ' , waarna we verder schoven in de richting van de Grote Markt met zijn geklasseerde gevels, het fraaie gotische stadhuis , de toren van de 14de eeuwse belfort en voor het eerst de glinsteringen rond de kerst- & nieuwjaarsversiering konden ervaren.

Op het middenplein was immers een hypermoderne , fluoriserende kerststal ingericht die alle boekdelen sprak. Waarna we via enkele zijstraatjes dachten de groene oase van de Groeninge-abdij op te zoeken. Maar ook hier hadden we verkeerd gegokt , via een wandelsteegje omheen donkere , zware muren die ons even een duikje gaven op het verre verleden van enkele burchtruïnes stapten we nu in de richting van de stevige Onze Lieve Vrouwe kerk.

 
Op de hoek van de Verzetskaai troffen we dan de centrale rustpost, met een zicht op het uitgangsbord van Kortrijk " de Broeltorens ", daterend uit de Middeleeuwen en de enigste overblijfselen van de oudste stadsvestigingen.We volgden nu eventjes de Leieboorden , waarna een houten brugje ons over de Leie zette en we zo via de Damkaai richting de hypermoderne Groeningebrug stapten. Vlak over de brug , kregen we een zicht op het Koning Albertpark met zijn Nationaal Leiemonument. Het stelt een imposante beeldengroep voor met ondermeer een bronzen sculptuur van Leopold III te paard en omringd door soldaten. De avondschemering had ondertussen zijn intrede gemaakt , toen we langs de vernieuwde Diksmuidekaai flaneerden langs de Leieboorden en een tweede maal het stadscentrum opzochten via de historische Budastraat. Op de Budabrug kregen we een ontzettend mooi zicht op de verlichte Broeltorens , waarna we ook voor een tweede maal de feestelijk versierde Grote Markt konden bezichtigen. Een paar stappen verder troffen we het kermisgedruis op nabij het Schouwburgplein , alwaar een nostalgisch ritje op het reuzenrad menig aansprak.
 
Waarna tot onze verontwaardiging de gezellige winkelcentra van de Lange en Kortesteenstraat links werden gelaten ,om alweer de achterkant van stationsbuurt op te zoeken. Wijselijk besloten we dan maar zelfs de gezelligheid van de drukke en versierde winkelstraten op te zoeken ,voor een wie weet laatste en late kerstshopping.
 
Wat flauwtjes en enigszins ontgoocheld rondden we dan maar deze wandeling af , gelukkig heerste in de aankomstruimte een gezellige eindejaarssfeer die we afsloten met een deugddoend warm wijntje en lekker biertje.




21:01 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-12-04

BESELARE - 26 DECEMBER 2004

Warme Wijntocht
26 december 2004
Drevetrotters Zonnebeke
 

Tijdens het laatste uitloopweekend van 2004 vergat de winter blijkbaar eventjes voor winter te spelen en zorgde het voor een schitterend wandelweertje. Wat resulteerde in een onverwachte toeloop van wandelaars her en der op de Vlaamse organisaties.Ook de Drevetrotters uit Zonnebeke zagen op deze leuke winterzondag een horde wandelaars over zich heenspoelen.  Alwaar ze vanuit het rustig landelijk dorpje Beselare , die volledig leeft in de ban van de heksentraditie , hun Warme Wijntocht hielden .

 

Bij onze aankomst in de ruime sportzaal ' Hekseketel ' , rook het trouwens uitmuntend naar lekkere Brusselse wafels , waarbij het ons opviel dat kinderen erg gewillig aan de eerste meters van deze Warme wijntocht begonnen , na de belofte van de ouders er straks eentje te kopen.

 

Ook wij stapten vlug weg van het dorp , alwaar we via een recente verkaveling van de ' Warande ' , al meteen de heerlijke Wervikvoetweg werden ingestuurd. Het natuurpad dat ons op een prachtige manier langs de sierlijke meanders van de diep ingesneden Reutelbeek bracht , koesterde iets poëtisch uit waarbij schuchtere zonnestraaltjes over zorgden dat het landschap op gouden ijsglinsters leek.

 

Onze fraaie wandelweg voerde ons zo in een lus tot bij een bedevaartskapelletje , schilderachtig ingeplant tussen statige populieren en knotwilgen. Waarna langzaam de wegel zich gestaag klimmend in de richting van de Moeremaai liet lopen en ons weer diep in de landelijkheid dropte. In de weelde van sublieme vergezichten , die we onderweg opgeraapt hadden bereikten we zo na een zestal kilometers het Geluwse gehucht ' Ter Hand '.

In het volksschooltje was een rust ingericht ,  alwaar de muren enkele schitterende gezegden weerspiegelden. Het leek ons jammer genoeg iets te druk , waarbij we dan maar verkozen onze weg verder te zetten. Voorbij de kleine , gezellige dorpskom werden we begeleid door een spervuur van prachtige vergezichten , waarbij we in de horizon duidelijk de Onze Lieve Vrouwbasiliek van Dadizele konden onderscheiden. We volgden nu reeds geruime tijd het Brigandswandelpad , alwaar op de gevel van een voormalig estaminet het volgende opschrift stond vermeld.  '' In deze taverne beraamden edele Brigands den kamp van outer en heerd en goten er kogels ''.

 

Hierna werden we overgeleverd aan de mokkerslagen van enkele beeldige veldwegels , die zich kronkelend door het landschap en weg zochten in de richting van de Arkemolen en wat later in een boogvormige lus ons voor een tweede maal naar ' Ter Hand ' brachten. Ook dit stukje was rijkelijk gestoffeerd door een keur van wandelpaden & -wegels , waarbij midden het desolate landschap het Peutevinkapelletje domineerde.

 

In de controlepost was het ondertussen wat minder druk , alhoewel !!! In een annex gebouw weerklonken de ruige rockgeluiden van een plaatselijk muziekgroepje die er optraden. Al wiebelend en neuriënd smaakten onze boterhammetjes dan ook voortreffelijk.

 

Op een pittoreske manier flaneerden we nu tussen de winterse weiden en braakliggende akkers tot waar een rustige veldweg ons op weg zette naar Beselare , alwaar de geur van een heerlijk warm wijntje ons reeds tegemoet kwam.

 

Hierna volgde ongetwijfeld de apotheose , waarbij we ons vergaapten aan enkele bijzonder mooie landschapsbeelden van de Reutel , alwaar we via een magistrale heksenwegel (alwaar Sefa Bubbels , Melle Croote en vele anderen overheersen ) en we zo finaal terug naar het dorpscentrum van Beselare werden geleid.

 

We hadden er alweer een schitterende winterse zondagswandeling opzitten.

 

 

FOTO's ONLINE :

 

http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Invites/VisuInvites.asp?alb=stlicBZFZ100820DQSbM&DI=stlicBZFZ100820&suiv=0
 

 


 

20:59 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-12-04

Namens de Wervikse Toebakstapper , aan allen een vrolijk ker


Namens de Wervikse Toebakstapper , aan allen een vrolijk kerstfeest toegewenst.
 
Joyeux Noël - Merry Christmas

15:56 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-12-04

DOOMKERKE - 19 DECEMBER 2004

Putje Wintertocht
19 december 2004
Molenstappers Ruiselede
 

Nergens schilderen de seizoenen zich duidelijker af , dan in het bos. Zelfs in putje winter vertoont een bosrijke natuur al haar charmes , en dit zullen de  Molenstappers uit Ruiselede wel geweten hebben.  Want met een weliswaar koud , doch best gezellig wandelweertje , vond de grote massa wandelaars en de vele gelegenheidswandelaars van alle slag alweer hun weg richting een fantastische wandeling.

 

De Putje Wintertocht is dan ook uitgegroeid tot het wandelrendez-vous voor de eindejaarsfeesten , en startend vanuit Doomkerke : een straatdorpje dit zijn naam dankt aan haar stichter ( pastoor Karel Doom ) en gelegen aan de rand van het bos , konden de organisatoren geen beter locatie treffen.

 

Nadat we vanuit de parochiezaal aan een inschrijvingskaart waren geraakt en met enkele bekenden wat kletsten , zorgden de Molenstappers meteen voor een mooie start.  Waarbij we via een aantrekkelijk strookje privé , een boogje maakten met een enig zicht op het neogotische Sint Karoluskerkje. Het kerkje is trouwens het werk van pastoor Doom , toen die in 1868 aan het bouwen begon en pas in 1876 de parochie oprichtte onder de naam Doomkerke.

 

We volgden nu een tijdje de enige hoofdstraat van het dorpje , waarna enkele gezellige kronkelende wegjes ons stuurden in de richting van Sint Jan. Daar alwaar de hypermoderne tijd nog steeds geen vat heeft , en we dan ook volop wegdroomden in de roes van weleer. Na een drietal kilometer , konden we reeds onze handrem opzetten ,  alwaar we vergast werden met een gratis koffie of frisdrank met een versnapering en enkele Molenstappers gul speelden voor kerstman.

 

Vanaf hier belandden we op de majestueuze wandelwegen van de Gulke Putten. Er volgde dan ook een prachtige lus door dit 100 hectare groot natuurdomein , dat zijn oorsprong vond naar de vele vijvers die hier vroeger voorkwamen en waarvan het Predikherenbos en het zendstation van de Belgische Krijgsmacht deel uit maken. Onze trek door het domein werd dan ook een waar wandelfestijn via schilderachtige bospaden in een winters trekje. Bepaald prachtig was het beeld van een veldweg die ons leidde dwars door het erf van een boerderij van een propere boer weliswaar ( zo te zien aan de schoenen die netjes voor de voordeur stonden … ) , gevolgd door een wijde lus in het privaat domein van het Radio Elektrisch Centrum . In dit domein bevinden zich tevens de gebouwen van een zendstation opgetrokken in Art-Decostijl en waarbij op 19 december 1923 onder Koning Albert I , de eerste steenlegging plaatsvond. Als ik het goed heb , was het gebouw oorspronkelijk een matrozenschool of succursale dat  in 1930 overgedragen werd  aan de regie van Telegrafie en Telefoon.  Via enkele onverharde dreven en wegen van het provinciaal Wildenburgpad  bereikten we dan een tweede rust  op het gehucht Sint Pietersveld en zijn penitentiaire instelling. We wisten toch nog een plaatsje te bemachtigen in de ruime rustplaats , voor het verorberen van onze boterhammetjes en het spoelen van ons keeltje.

 

Waarna een weergaloze veldweg ons leidde  langs een fraaie oude dreef om na een heerlijke tweede doorsteek van het Predikherenbos opnieuw uit te doemen op het penitentiaire gebouw van Ruiselede voor een laatste rust.  Waarna we terug richting dorpskern afstevenden , en de plaatselijke bevolking zich duidelijk niet stoorde aan de voorbijtrekkende en taterende wandelaars , maar een hoogdag voor Doomkerke beleefde. Ter hoogte van het Sint Pietersveld kapelletje , stuurde de parcoursmeester ons nogmaals via enkele veldwegels en bospaden in de richting van de Ruiseleedse zendmasten , waarbij we via een snoer van onverbeterlijke , natuurlijke wandelwegen een eind breidden aan een dik geslaagde winterse wandelzondag.


 
 

19:40 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-12-04

BRUGGE - 18 DECEMBER 2004

Dwars door Brugge
18 december 2004
Brugsche Globetrotters

Brugge die Schone , de parel van het noorden zijn maar enkele uitspraken , die van Brugge één der meest aantrekkelijke en schilderachtige steden van Europa maken.  Een verkenning van dit prachtig openluchtmuseum werd ons vandaag aangeboden door de Brugsche Globetrotters.  Als romantische zielen zwerfden we dan ook eindeloos langs de grachten met hun statige , witgeschilderde patriciërswoningen , langs smalle kasseistraatjes waar in de zomer oude vrouwtjes kant zitten te klossen en we plots op een allerschattigst binnenhofje stoten.  Om dan nog maar te zwijgen over het kuieren doorheen het eigenlijke toeristische centrum , gehuld in een gezellige kerstsfeer.


Bij onze aankomst in het Brugse KTA , heerste reeds een gezellige drukte , waarbij zelfs de kerstman eventjes goeiendag en succes toewenste aan de organisatoren. Vertrekkend in de nabijheid van het Brugse station doken we al meteen via de drukke Buiten Begijnenvest de binnenstad in.  Een eerste stukje groen  van het Oostmeers, vlug gevolgd door de Begijnenvest , bracht ons zo voorbij de Poertoren. Daterend uit 1398 , vormt dit potig middeleeuws bouwwerk een overblijfsel van de oude wallen , waarbij de stedelingen hun wapenkruit (poeder of alhier Poere) in bewaarden.

Hierna werden we gegrepen door de schoonheid van het Minnewaterpark , ooit één van de Brugse binnenhavens , is het uitgegroeid tot 'the place to be' van verliefde koppeltjes die zich hier vereeuwigen op de foto , een schilder die het Wijngaerdpleintje verzilverd op zijn doek , een schrijver die inspiratie zoekt voor zijn gedicht. We namen dan ook rustig de tijd om hier die zalige sfeer op te snuiven , die ons iets verder bracht door de poort van het wereldberoemde begijnhof ' Ten Wijngaarde '.  Gesticht in 1245 door Margaretha van Constantinopel , wilden vrome dames (begijnen genoemd) er hun leven wijden aan gebed en werk.  Hier konden we wegdromen in de serene en onwezenlijke stemming van dit goddelijk oord en hadden we warempel het geluk in een schicht een benedictines te zien. Zij houden immers de traditie van de begijntjes en ook hun klederdracht in ere.

Langs de ingangspoort van het omwalde begijnhof bereikten we zo het Wijngaardpleintje , alwaar een fontein met twee paardenkoppen prijkt, met alweer een idyllisch beeld op de Brugse reien en vooral enkele statige zwanen die over het water glijden over een boogbruggetje. Aan de zwanen van Brugge , hangt trouwens een legende.

Er was eens een prinses die zeer geliefd was door haar volk : Maria van Bourgondië, ze stierf echter op 25jarige leeftijd en werd opgevolgd door haar man , de Oostenrijker Maximiliaan. Totaal niet geliefd , wou hij de Bruggelingen onderdanig maken en geen rekening meer houden met de vrijheden en voorrechten. De bevolking kwam in opstand en Maximiliaan werd opgesloten in ' Craenenburg' op de Grote Markt , samen met zijn raadsman Pieter Lanckhals. Lanckhals werd ter dood veroordeeld en Maximiliaan werd verplicht de terechtstelling bij te wonen. Een paar jaar later kon Maximiliaan terugslaan en als vergelding werden de Bruggelingen verplicht om ten eeuwige dag de 'langhalzen' of zwanen op de reien te onderhouden.

 Onder het wakende oog van Straffe Hendrik en zijn huisbrouwerij bereikten we zo het pittoreske Walpleintje met in het midden een origineel monument ' Zeus , Leda , Prometheus en Pegasus die Brugge bezoeken op een koets ' , en alwaar we op een verrassende wijze door het nauwe Stoofstraatje stoten op het Sint Janshospitaal en het befaamde Hans Memlingmuseum. Aan de overkant van de straat bemerken we een meesterwerk van gotische stijl uit de Scheldestreek. De Onze Lieve Vrouwekerk , is dan ook een absolute aanrader voor een bezoekje , temeer de praalgraven van Karel de Stoute en zijn dochter Maria Van Bourgondië er zijn  opgeborgen. Evenals het prachtige werk van de grootmeester Michelangelo ' Madonna met kind '.  

Thans belandden we op een subliem hoekje van Brugge en een bevallig parkje , alwaar we in een intiem samenspel van reien , kerk , het smalle Bonifaciusbruggetje en het bevallige binnenpleintje van het paleis Gruuthuse  uitmonden op de Dijver.  We bevonden ons hier duidelijk langs één van de mooiste reien van Brugge , alwaar we terug enkele sfeervolle stadsbeelden kregen op de Rozenhoekkaai en het Huidevetterspleintje en langs de andere kant op de prachtige met linden afgezette Dijver. Doch het beeld dat ons zal bijblijven , dit tussen het gewriemel van de vele toeristen door , blijft de toeristentopper , de Nepomucenusbrug, als stopplaats voor de vele vergezichten en een eerste glimp op de Brugse Halletoren.

Een eerste resem van belangrijke Brugse troeven hadden we nu wel duidelijk achter de rug , toen we via 't Pandreitje en een groen tussendoortje van het Koningin Astridpark , een totaal ander aspect van Brugge kregen te zien. Een Brugge ver weg van alle massatoerisme , maar niettemin meer dan de moeite waard. Die vooral via de omarming van schilderachtige , nauwe binnenstraatjes en grootse gevels van patriciërswoningen verliep en die waarschijnlijk nauwelijks een toerist over de stenen krijgen.  Liep ons wandeltraject in de richting van de Coupure en iets later in de volkse Sint Annawijk. Ondertussen hadden we al wat kunnen verpauzen in een typisch oud Brugsvolkscafé en hadden we tevens de straatstenen eventjes verwisseld voor een piepklein groendoorsteekje van het Pastoor Van Haeckeplatsoen.  Hierna zakten we terug langzaam af naar het toeristische hart van Brugge, alwaar we via enkele verrassende doorsteekjes , belandden op de schitterende Burg met in de hoek het Heilig Bloedkapelletje om zo door te stoten naar het paradepaardje van Brugge : de Grote Markt.  Midden omhuld in prettige kerstsferen , geurende Brugse wafels en de bekoringen van een gluhwijntje of jenevertje wrongen we ons een weg tussen de meute van toeristen en vele kraampjes. Op het middenplein was het dan ook gezellig toeven , terwijl we ons vergaapten op de kunsten van enkele ijsschaatsers. 

 
Hierna kregen we terug een andere blikvanger voorgeschoteld , de indrukwekkende Sint-Salvatorekathedraal en gunde men ons nog een prachtige doorsteek door het oude Sint-Janshospitaal. Hier was tevens een gezellige rust ingericht , waarna we langzamerhand via 't Zand en de Speelmansrei terug de omgeving opzochten van het Kta om een einde te maken aan deze genietbare tocht.



22:05 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-12-04

VEURNE - 12 DECEMBER 2004

Veurne Ambachttocht
Duintrappers Westende
12 december 2004

Vandaag richten wij onze wandelpijlen in de richting van de Boetestad Veurne. Een gezellig historisch stadje , op amper 6 km van onze kust , met tal van kunstgalerijen , monumenten , een charmant jachthaventje en een waaier aan streekspecialiteiten.

Van hieruit hielden de Duintrappers Westende immers hun Veurne Ambachttocht , alwaar weidse poldervlaktes , lieflijke dorpjes, een verdoken kapelletje tussen grote hofsteden en tal van waterlopen het landschap sierden.

De start vond plaats vanuit het Bisschoppelijk College aan de voet van de Kaaiplaats. Alwaar een paar plezierbootjes lagen te dobberen in het desolate winterse landschap van de Lovaart. Meteen ook de aanvang van onze wandeling , alwaar we onoplettend flaneerden langs de oevers. Want het had er inderdaad ondertussen voor gezorgd dat we anderhalve kilometer te laat de verkeerde splitsing opmerkten en dan maar op onze stappen terugkwamen. Zo konden we eindelijk toch aan de 14 km beginnen , die ons aanvankelijk riet ronddolen langs het historische Veurnse station en enkele buitenwijken.  Waarna we dan definitief het vlakke polderlandschap indoken. Alleen enkele hongerige schreeuwende meeuwen en knalwitte siereenden deinden zachtjes met ons mee langs een kleine afwateringsgracht, waarvan het water roerloos scheen te rusten tussen de bruine lis- en rietkragen. Immens stil was het hier , waarbij jammer genoeg een licht grijzige lucht boven het verlaten landschap niet alle geheimen van dit aards landschap vergulde.  Hier en daar bemerkten we toch een imposante hoeve , waarbij statige populieren het erf met binnenkoer afzoomde. Enkele vettig bijliggende akkers veroorzaakt door de suikerbietrooimachines , wisten ons te vertellen dat ze de toevoer moesten bedienen van de nabijgelegen Veurnse suikerfabriek. 

Ondertussen bogen we af langs de Steengracht , waarbij we met onze neus pal tegen de wind instapten richting het ogenschijnlijk klinkende dorpje Eggewaartskappelle , alwaar het schattige Zwaluwnestmolentje prijkt.  Zo dachten we, niettemin leidden de eindeloos lange polderwegen ons de andere kant op , waarbij we gelukkig ver voor ons en achter ons wat meer trosjes wandelaars doorheen het landschap zagen schuiven. Tot opeens in de weidse verlatenheid van de Westhoek, het silhouet van het romaans getinte Sint Laurentiuskerkje zich in de Steengracht liet weerspiegelen. We bevonden ons in dit ander pittoresk polderdorpje Steenkerke , alwaar het 16de eeuws kerkje een driebeukig hallenschip en een romaanse toren heeft.  Haag en linden omzomen dan ook het omliggende kerkhofje , waarbij sommige grafzerken de eeuwen blijven trotseren. Achter het kerkje bevind zich tevens een Belgische militaire begraafplaats, waar ooit éné Joe English , voor zijn bijzetting in de crypte van de Ijzertoren , begraven lag.  " Joe Englisch (1882 - 1918) werd te Brugge geboren uit een Ierse vader en Brugse moeder. Hij was frontsoldaat die in het legerhospitaal l' Océan te Vinkem stierf aan een slecht verzorgde blinde darmontsteking. Aan zijn graf vind in 1920 ooit de allereerste Ijzerbedevaart plaats , waarna hij in 1930 dan bijgezet in de crypte van de Ijzertoren.

In het dorpje was tevens  een rust ingericht , waarbij we ons konden opmonteren aan een stevige kom warme soep en onze boterhammetjes. De rustplaats zat afgeladen vol met smoefelende wandelaars , waarbij menig rode kaken overhield aan de gezellige binnenwarmte en de geneugten des levens.  Voldaan en terug stevig ingepakt tegen de winterse koude , trok een statig , stijlvol oud herenhuis voor het Sint Laurentiuskerkje meteen onze aandacht. Een rijke verzameling van robuuste beeldhouwwerken verraadt dat hier de West-Vlaamse bard Willem Vermandere woont, waarna we via het Tinanenwandelpad enkele van zijn meesterwerken konden bewonderen. Het mondde tenslotte terug uit langs de Steengracht , al snel gevolgd door het jaagpad van de Lovaart.  Die zou ons tenslotte op een feilloze manier terug ingeleidde doen in Veurne , waarbij we nog eventjes een ommetje maakten langs de Duinkerkegracht en zo terug het Bisschoppencollege bereikten.

We wilden best nog de typische stadsbeelden van Veurne met als voornaamste aandachttrekkers  de opmerkelijke torens van het Stad- & Landhuis uit de 16de eeuw , het Spaans paviljoen , de Sint Walburgakerk en Sint Niklaaskerk en haar 18de eeuwse handelshuisjes meepikken. Het kon via een tweekilometers stadswandeling , waarbij we op de grote markt de gezelligheid van de plaatselijke kerstmarkt nog meepikten en smulden van enkele Veurnse kletskoeken (hartige koekjes van kandij , hazelnoten en amandelen) en babelutten (snoepjes gemaakt van suiker , glucose en boter).

Ja we weten het, we hadden ons wat bezondigd aan al die lekkernijen , maar een reden te meer om nog eens naar Veurne te komen BOETEN !!!

De Boetprocessie van Veurne trekt elke laatste zondag van juli door de straten van de stad. Ze wordt georganiseerd door de Sodaliteit, die tevens een openbare Vastenkruisweg organiseert op vrijdagavond in de Vastenperiode en in de Goede Week elke avond om 20u.
In 1644 besloten de paters Capucijnen een grote processie te organiseren om oorlog en pest te weren. De leden van de Sodaliteit namen hieraan deel als boetelingen, met pijen en kruisen, zich daarbij inspirerend op de Spaanse boetetochten in de regio. De Sodaliteit werd pas in 1646 erkend. Nog hetzelfde jaar organiseerden ze hun eigen processie met 18 zware kruisen, sindsdien jaarlijks herhaald, enkele onderbrekingen Jozef II, de Franse Revolutie, de Hollandse Tijd en de wereloorlogen niet in acht genomen. Op het einde van de 17de eeuw werd de Boetprocessie uitgebreid. Het hoogtepunt van de processie is Christus, die een kruis van 40 kg torst. In zijn spoor volgen de boetelingen. Ieder jaar nemen nog heel wat mensen deel als boeteling met het oorspronkelijk doel om boete te doen.

FOTO's ONLINE :
 
http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Invites/VisuInvites.asp...

 






















21:55 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

DOORNIK - 11 DECEMBER 2004

Marche des Illuminations
Mont Marche Tournai
11 december 2004

De laatste jaren zijn de klassieke eindejaarstochten als paddestoelen uit de grond gekropen. En zeg nu zelf wat is er heerlijker rond de kerstperiode om te flaneren door een sfeervol verlichte stad en met een stemmige kerstmarkt gevulde Grote Markt alwaar men aan diverse kraampjes een glaasje jenever , een warme glühwein of een vettige Duitse braadworst kan degusteren.

            Een organisatie die de laatste jaren meer en meer succes krijgt is ongetwijfeld ‘ la Marche des Illuminations ‘ van de sympathieke Waalse vereniging ‘ Mont Marche Tournai ‘.  

            Doornik , zoals Tournai in het Nederlands heet , wordt dan ook de stad met de vijf torens en de hoofdstad van de Merovingische koningen genoemd. Als één der oudste steden van België , samen met Tongeren , onderging de stad enerzijds ook een zekere Franse invloed.

            Wij wisten in ieder geval te genieten van een stad met een bijzonder rijk verleden , haar talrijke waardevolle gebouwen en monumenten en konden maar niet genoeg krijgen van die Waalse jovialiteit , waarbij we ons aan menig Waals streekbiertje waagden.  Inderdaad ’t is niet voor niks nu reeds KERSTFEEST.

 

 

            Reeds bij onze aankomst werden we onmiddellijk hartelijk verwelkomd in een aangepast sfeervol kerstgebeuren en een allegaartje van welgemutste stappers van overal te lande en zelfs uit Frankrijk.   Het enige wat misschien nog ontbrak waren dwarrelende sneeuwvlokjes die het geheel nog meer in de kerstsfeer zou brengen , maar het verlichte Doornik had zo wie zo reeds een sprookjesachtig kader. De start vond plaats in het Ecole Communale du Château , alwaar de uitgangssfeer rond het Doornikse station dan ook nadrukkelijk domineert. Via de stationswijk daalden we dan ook verder af naar de Schelde , alwaar de prachtige ‘ Pont des Trous ‘ (Gatenbrug) in vol ornaat siert.  Bij verrassing mochten we dit 13de eeuwse overblijfsel van de verdedigingswal dan ook beklimmen , alwaar we in de verte een eerste prachtig zicht hadden op de prachtig verlichte kathedraal met haar vijf torens.

Van een eerste hoogtepunt gesproken , flaneerden we zo verder doorheen een eerste strookje groen van het ‘ Square de la Reine ‘, met in zijn zog het Sint Maria Magdalena kerkje. Ietwat verderop belandden we weer in een totale andere en heel aparte wereld van een minuscuul klein begijnhofje .

 

Waarna we even verder voor een eerste maal afbogen naar het centrum van Doornik , waarbij een resem van verlichte blikvangers en drukke winkelstraten een ander gezicht gaf van Doornik. ¨Prachtig allemaal !

 

Nu zette de historische stad Doornik al haar registers open met de Onze Lieve Vrouwkathedraal , de verlichte belforttoren (trouwens het oudste belfort van België) , de Sint Quentinkerk , het prachtige beeld van Christine de Lalaing ( in 1581 nam zij de verdediging van de stad op zich , toen die werd belegerd door het leger van Farnesse) , de lakenhalle in renaissancestijl , de elegante Conciergerie , het Hotel de l’Ecu de France en de vele typische  patriciërswoningen. Schitterende getuigen van een roemrijk verleden , die vandaag prachtig baden in een licht van schijnwerpers , kerstversiering en kerstmarkt.  En wij ons tenvolle overgaven aan het feestgedruis van het komende kerstfeest. Dat hierbij een warme Glühwein hoorde , moeten we waarschijnlijk niemand wijsmaken , temeer die ons toch ook wat opwarmde bij deze koude winterse temperaturen van om en bij de 0 graden Celsius.

 

Via wat donkere steegjes doken we hierna in de wereld van folklore en musea , waarbij het museum voor natuurwetenschappen , sierkunsten , weefkunst de revue passeerden. Vooral het museum van weefkunst , ondergebracht in een neoclassicistisch hotel uit de 19de eeuw , toonde aan dat de Doornikse wandtapijten ooit de trots en rijkdom van het stad waren. Hierna belandden we zo via het gemeentepark  en het grimmige stadhuis. Opgericht in 1763 als ambtspaleis van de benedictijnenabdij van Sint Maarten, herbergt het tegenwoordig alle administratieve diensten van de stad Doornik. Aan de monumentale poort , die uitmondt naast het museum van schone kunsten , merkten we dat de gevel versierd is met een Sint-Jacobsschelp. Wat van Doornik dus tevens een tussenstop maakt voor pelgrims op doorreis naar Compostella.

 

En bijlange was onze historische wandelescapade verre van af , toen we  een tweede maal de schelde overstaken belandden we via de carrefour des Resistants langs de overblijfselen van middeleeuwse stadswallen. Welk imponerend symbool van macht moest dit in middeleeuwen geweest zijn. Een stukje groen en ‘ la Pont de La Vallée ‘ brachten ons hierna via het justitiekwartier en het parkje ‘ Square Marie Louise ‘ terug naar de rustpost in het Doornikse Bisschoppelijk Seminarie en haar binnentuin.

 

Waarna we voor een tweede maal stapten naar het hartje centrum , alwaar we van alle kanten kennismaakten met het gezicht van Doornik : de majestueuze Onze Lieve Vrouwkathedraal. Weliswaar praktisch volledig in de steigers wegens hoogdringende restauratie, genoten we toch van dit indrukwekkend symbool , waarbij de vijf torens die 83 m hoog zijn de volledige stad domineren.  Aan de voet van de kathedraal staat een prachtig beeld waarbij de Heilige Luc zich biddend tot Maria richt en in het parkje tegenover de kathedraal een aangrijpende beeldengroep ‘ De Blinden ‘staat.  Een boog verbindt de kathedraal met het bisschoppelijk paleis , alwaar de kerkschatten worden bewaard.

 

Een laatste maal dwarsten we nu de Schelde via de ophaalbrug ‘ Pont a Pont ‘ , waarbij we op een rustige manier de wandeling ronden via het Romaanse Sint Jankerkje en twee opmerkelijke Romaanse huisjes met puntgevel van 1175-1200. Via de Rue Royale (Koninklijke Baan ) werden we nog heel eventjes gestuurd naar het Parc Crombez en het Doornikse station. Waarna we via de imposante Hendrik VIII toren , deze heerlijke display van de Doornikse mooiste hoekjes wisten af te ronden.

 

 

In de start- en aankomst plaats bleken vele wandelaars ondertussen nog een andere Doornikse troef ontdekt te hebben : de Tournay , een waarlijk niet onsmakelijk streekbiertje …..





21:10 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-12-04

NIEUWE WANDELWEBSITES

Ook het wandelen en de wandelclubs gaan zich maar steeds en steeds meer gaan profileren op het internet. En dit kunnen we alvast maar toejuichen.
 
Recent hebben zich dan ook volgende wandelclubs toegevoegd tot het internetwereldje :
 
de brigandtrotters :  http://users.skynet.be/brigandtrotters
de natuurvrienden uit deinze :
tussen de kreken en polders van bentille zoeken ze het op http://users.pandora.be/roalbenti
ook de cracks uit wolvertem waren aan vernieuwing toe en zijn nu terug te vinden op www.freewebs.com/crackswolvertem
 

En ja nu we maar bezig zijn , heb ik me dan maar ook veroorloofd iets nieuws te maken voor de Wervikse wandelsportvereniging. We zijn er nog volop aan bezig en hebben ongetwijfeld nog heel wat werk aan de boeg maar jullie mogen alvast een kijkje gaan nemen bij
 
www.freewebs.com/werviksewandelsportvereniging
 
Indien er iemand opbouwende kritiek of ideetjes om hem nog beter uit te bouwen , of hoe ik hem bekend kan maken via het internet.  Laat maar afkomen.
 
In ieder geval we weten weer wat doen tijdens de koude winteruurtjes, na een fikse wandeling , gaan INTERNETTEN !!!!
 

14:48 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-12-04

VOORKEURKALENDER JANUARI 2005

In de mate van de mogelijkheid zullen wij deelnemen aan volgende organisaties in de maand januari 2005
 
02 januari 2005 : 10° NIEUWJAARSTOCHT -  WINKELSE STAPPERS
 
      Rustige landelijke wegen met panoramische zichten, ideaal om zijn nieuwjaarskater door te spoelen en het wandeljaar goed in te zetten.
 
          08 januari 2005 : VERBROEDERINGSTOCHT - WSV BEERNEM & AALTER
 
Landelijke wandeling in de bosrijke streek van Beernem - Sint Maria Aalter en Aalter
 
                                                   
 
           09 januari 2005 :  GEUZENTOCHT - Pwc HEUVELLANDSTAPPERS
 
                Wandelen in het golvend landschap tussen Nieuwkerke en Wulvergem aan de poort van het Heuvelland.
 
           15 januari 2005 : 26° WINTERWANDELING - OMLOOP KLUISBERGEN
 
 Wandelen in het hartje van de Vlaamse Ardennen , met als toetje de Kwaremont en start in het wandelaarscafétje bij uitstek : 't Oud Konijntje.       
 
          16 januari 2005 : 19° GAPERSTOCHT - WERVIKSE WANDELSPORT
 
Startend vanuit Geluwe een bekoorlijke poorte die de wandelaar brengt langs een afwisselende landelijke en heuvelende omloop.            
 
          22 januari 2005 : RONDOM BRUGSE VESTEN - GLOBETROTTERS BRUGGE
 
  Op verkenning van het historische Brugge in wintersfeer.
 
           23 januari 2005 : 18° CYCLOONTOCHT - NACHT VAN VLAANDEREN
 
Winterse wandelescapade tussen de groentenvelden van Groot-Ledegem 
 
         29 januari 2005 :  15° PROMENADE DE ST GEORGES - POLICE DE MONS
 
NPDS
 
 
Openingsklassieker van de Henegouwse lange afstand.
Landelijke en bosrijke omlopen in het Bergense hinterland
 
 
 
 
 
 
           30 januari 2005 :  OVER DE GRENS TOCHT - DUINTRAPPERS WESTENDE
 
       Een prachtige winterse wandeling doorheen de natuurgebieden van Cabourg , Les Dunes Fossiles , Les Watergang : met andere woorden de oudste duinen aan onze Atlantische kust.

21:03 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-12-04

LEDENFEEST & KAMPIOENENHULDIGING 05 DECEMBER 2004

Ledenfeest  &  kampioenhuldiging
Wervikse  wandelsport
seizoen  2003 - 2004
 
Telkenjare huldigt het bestuur van de Wervikse wandelsport op het einde van het wandelseizoen haar kampioenen en laureaten van het voorbije wandeljaar , tijdens een ledenfeest.
 
Ditmaal wist het bestuur de ' Toebakstappertjes ' te verrassen met een sneukeltoer rond het bedevaartsoord Dadizele. Op een gezellige manier trokken we met een kleine tweehonderdtal leden in de richting van de basiliek van Dadizele en haar rosariumpark. Even voorbij het kasteeldomein werden we zowaar om de haverklap verwend met een hapje en een drankje , waarbij de tongen begonnen te rollen en de gezelligheid hoogtij vierde.
Bij deze willen wij dan ook FIETSEN ROELENS , SLAGERIJ BROUCKAERT UIT WERVIK & GANDA HAM - BUGGENHOUT van harte bedanken voor hun medewerking.
 
Hierna was het verzamelen geblazen in de feestzaal Ommeganck voor de huldiging van de kampioenen. Alle verdienstelijke leden kregen dan ook een prachtig geschenk , waarbij ze als Toebakstappertjes de eerstkomende weken nog meer in de kijker zullen vallen.
Hierna mochten allen de voetjes onder tafel schuiven voor een heerlijke boerenboterham , waarna een tombola het geheel van deze geslaagde namiddag afsloot.
 

 
Alg. Kampioene dames seizoen 2003-2004
 

 
Algemeen kampioen heren seizoen 2003-2004
 
FOTO's ONLINE

21:12 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

BOEZINGE - 05 DECEMBER 2004

Sint Elooitocht
Nooit Moe Boezinge
05 december 2004

 Daar waar alles dit weekend in het teken stond van de heilige Sinterklaas, dacht de wandelclub van Nooit Moe Boezinge er anders over en hun tocht dan maar te wijden aan een andere heilige , zei het dan Sint Elooi , patroonheilige van het smeden en metaal.Gelukkig maar had de tocht niks met werken te maken en mochten we ons in alle vroegte vanuit het Oc Vrielande in Boezinge losworstellen van de vrieskou voor een klein traject van een tiental kilometer. Temeer we 's namiddags waren verwacht voor het ledenfeest van de Wervikse wandelsport waartoe we behoren.

Wie Boezinge zegt denkt hierbij onvermijdelijk aan de Frontstreek en de slag om Ieper en Boezinge in de eerste wereldoorlog. En toen we de drukke rijksweg gedwarst hadden en heel even een glimp opvingen van het Ieperleekanaal , werden we reeds onmiddellijk geconfronteerd met de gruwel van weleer. Ter hoogte van het etablissement ' in de Vuurlinie ' keken we immers uit op een immens landschap van akkers en meersen , alwaar soldaten er vochten voor een stukje grond en leefden in tranchets. Alle weerstypes dienden te trotseren in voorspoed en hoop ,  zonder te weten wat hun te wachten stond. Tot ergens eind april 1915 de geallieerde Bretoense troepen werden verrast door een verschrikkelijke gasaanval van de Duitsers.    

Na een tijdje klaarde het op en we stapten langs de leeggelopen gasflessen. Wat we zagen was de dood... niets leefde nog. Zelfs het ongedierte was uit de holen gekropen om te sterven. Overal lagen dode ratten, konijnen en muizen. De geur van gas ging nog in de lucht. Het bleef hangen tussen de weinige struiken die er nog stonden.De Franse loopgraven waren leeg maar de volgende honderden meters lagen overal lichamen van gestikte Fransen. Het was ongelofelijk. Toen zagen we ook enkele Britten. Je kon goed zien waar de mannen aan hun gezicht en keel geklauwd hadden in een poging om toch wat te kunnen ademen. Sommigen hadden op zichzelf geschoten. In de boerderijen lagen de paarden dood in hun stallen. Koeien, kippen, alles en iedereen was dood .Alles, zelfs de insecten".


Willy Siebert , gedient als stinkpioniere , de spotnaam van het speciale gasregiment.

Vandaag ligt het geheel er gelukkig veel rustiger en vrediger bij , alhoewel in dit gebied het waterdebet bij grote regenbuien enorm snel kan aanzwellen met alle overstromingsproblemen als gevolg.  De prachtige landschapsbeelden met een opkomend licht winterzonnetje begeleidden ons zo in de richting van de Molenstraat en de Sasstraat. Eertijds stond hier een molen ' le Moulin Rose '  Volgens de overleveringen zou hij reeds van 1834 gedateerd zijn en een houten voorganger hebben vervangen. Op Duitse stafkaarten werd deze aangeduid onder de noemer ' Steinere Mühle " , terwijl de Fransen hem hadden opgedoopt tot Moulin Rose. In 1914 werd de molen echter ook volledig vernield.

Ondertussen schoven we in de landelijkheid en langs enkele imposante boerhoven ' alszijnde in de Heilige Geest ' dichter in de richting van Bikschote. Alwaar aan de voet van het Sint-Andreaskerkje in de gemeentelijke basisschool een rust was ingericht. Op een onderhouden wijze begonnen we dan maar aan de terugweg die ons in de vallei van de Sint-Jansbeek bracht en ons zo naar het benedensas van het Ieperleekanaal. Waarna we de natuurlijke charme van het jagerspad of ook wel ketweg volgden tot einde.

                                               FOTO's ONLINE :
 
http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/visualisation.asp?img=i...=



















19:07 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-12-04

ENGIS - 04 DECEMBER 2004

30ste  Marche du Plateau  des Fagnes
Coeur & Marche Engis
04  december 2004 
 
Geveld door ziekte ben ik eens gaan mijmeren in mijn wandelverhalen van eertijds , daar het de bedoeling was normaal deel te nemen aan de 30ste Marche du plateau des Fagnes, vond ik er toevallig dit relaas van terug.
 
We schrijven ergens begin december 2002.
 
Ditmaal leiden mijn wegen naar Engis , een dorpje gelegen tussen Hoei en Flemalle in het Luiske Haspengouw. Een ongekend gebied , met prachtige kasteelhoeves , sublieme Maaslandse kastellen dicht aanleunend tegen het industrierijke Luik.
Reeds bij het binnenrijden van Engis , wist ik het al , een gebetonneerde , fel stijgende weg die voorbij een kapel loopt , bracht ons naar de top van de helling. Hier in de zaal ' Alliance ' kom ja aan de start van de tocht , op het plateau van ' Les Fagnes '. In een allegaartje van joviale Waalse wandelcollega's beloofd het een uiterst unieke zwerftocht te worden , en eerlijk gezegd achteraf bleek dit ook pure waarheid.
 
De 25 km gunde ons alvast een leuk natuurlijk begin met enkele wandelpaden tussen het groen en langs malse weiden, doch vooral het prachtige panorama over de ' Plateau des Fagnes ' was onberispelijk geniaal. De parels der rijm in deze ochtendgloren met een schitterend opkommend zonnetje bood ons een heerlijk nazomers gevoel, waarbij iets verder een schitterende smeuiïge veldwegel ons in de richting stuurde van Sur-les-Bois.  Een opeenvolging van speels glooiende landschappen , ingekapseld in een stevig patroon van groen en een eerste bosrijke doorsteek bracht ons zo aan het kasteel van Warfusée in Stockay.  Een lange dreef met drie rijen beuken leidt ons naar een strenge poorttoren die geflankeerd wordt door de 17° eeuwse bijgebouwen. Tussen de koetspoort bemerken we achteraan een kasteel , daterend uit 1755. Vroeger stond hier eerst een donjon en later een renaissancistisch kasteel. Nu vormt het kasteel een mooi voorbeeld van de Maaslandse Luikse Lodewijk XV-stijl.
 
Hierna volgde een opmonterend wandelpad door een lapje bos , die ons even later een verfrissend schaduwbad bood , maar daarna werden we weer ongenadig overgeleverd aan de natuur , toen een lange zandweg ons verder meenam door de site van " Au Cak'hu'. We daalden deze steengroeve af, maakten kennis met een fraaie manier van het natuurgeweld, waarna een eerste serieuze helling ons op de adem deed trappen, alvorens een eerste rust in Verlaine te bereiken. Het typische Luiks Haspengouws dorpje was niet groter dan twee straten groot, doch buiten het prachtig gerestaureerde staminée ' Au Vieux Tribunal ' en de oude smederij , bleek vooral het dorpje heel wat van groene landelijkheid in huis te hebben. Wat ons tevens opviel was de enorme aanwezigheid van ' maretak ' in de vele bomen. We trokken dan maar verder via een open landschap op een erg onderhoudende manier naar Bodegnée. Slechts even moesten we een drukke weg dwarsen , om voorbij het plaatselijke schooltje eens binnengeroepen te worden voor onze tweede rust. Bodegnée bleek daarbij nog het geboortedorp te zijn van Zénobe Gramme , hier herinnerende een schitterend gedenkteken aan. Enkele leuke dorpsstraatjes brachten ons hierna naar het hoogtepunt van deze wandelescapade. Een uniek domein lag voor onze voeten ' het kasteeldomein van Jehay-Bodegnée ". Het wonderlijke waterslot die uniek is voor België. De gevels en de twee hoektorens van het kasteel zien er namelijk uit als een dambord van blokken kalk- en zandsteen. In de steile daken zitten twee rijen dakramen. De torens hebben een piramidevormig dak met een soort wachthuisjes er bovenop. Binnenin kan men talrijke gotische en renaissancistische meubelen uit de Lodewijk XIII en Lodewijk XVI periode bewonderen. Het geheel is omgeven door een prachtige Franse tuin , waarbij deze is opgesmukt met bronzen beelden , Italiaanse fonteinen en wel driehonderd schalen met water die trapvormig opgesteld zijn. Echt een uniek staaltje op zich , omgeven door schitterende soorten loofbomen.
 
Op deze plaats stond ooit een paaldorp, Keltische gebouwen , een Romeinse castrum , een Karolingische toren en een middeleeuwse burcht. Naast het kasteel staat tevens een uniek kasteelkerkje dat volledig omgeven is door een watergracht.
 
Nog maar net bekomen van al dit schoons stuurde een schitterende dreef ons in de richting van Flône , alwaar de prachtige kasteelhoeve ' ferme de la Mâle Gueule ' onze volle aandacht kreeg. We drongen niet helemaal door tot het hart van het dorpje , maar werden al vrij vlug door een schitterend natuurgebied gestuurd. Deze overheerlijke groene doorsteek voerde ons langs een kabbelend beekje met zicht op de " abdij van Flône ' uit 1079.  Het gebouw werd reeds talrijke keren verbouwd , onder andere in 1650. Het mooie geheel is gegroepeerd rond twee binnenplaatsen, aan de ene staat een 16e eeuwse brouwerij van baksteen, kalksteen en turfkrijtsteen, een oude tiendhuis (18° eeuw) en de zeer oude Saint Mathieu kerk uit 1661. De abdijgebouwen zelf liggen in U-vorm rond de tweede binnenplaats.
 
Even later kon ik mijn hart ophalen aan een schitterende verschijning , neen geen heilige maagd of zo , doch twee opgeschrokken huppelende herten. Een ware verrassing en prachtig tafereel, had de maretak alhier dan toch een magische kracht in zich. Uiteindelijk belandden we opnieuw in de drukkere bebouwing van Stockay , alwaar we bekwamen van al dit moois tijdens een derde rust.
 
Het beduidend Luiks Haspengouws plateau had ondertussen plaatsgemaakt voor een meer glooiend reliëf met beboste hellingen die ons brachten in de omgeving van ' Les Awirs ' en ' Saint Georges sur Meuse '. Gedurende de laatste 6 kilometers kregen we dan ook een resem van goed onderhouden kerkwegels onder de voet geschoven. Het gaf ons hierbij een schitterend zicht op het kasteel van Aigremont , gebouwd tussen 1716-1727 op een rotsachtig voorgebergte aan de oevers van de Maas. Het vertoont een zeer sobere klassieke stijl , waarbij het hoofdgebouw is opgetrokken in baksteen en Maaslandse natuursteen. Het interieur is zeer rijk ingericht en versierd uiteraard in de diverse Lodewijk-stijlen. Merkwaardig is dat het oude kasteel , nu dienst doet als hoeve.
 
Een schitterende afsluiter van deze tocht konden wij niet dromen , waarvan wij vooral het ongemeen rijke aanbod van ons Belgische kasteelpatrimonium zullen onthouden.