30-01-05

POELKAPELLE - 30 JANUARI 2005

Warme wijntocht
Drevetrotters Zonnebeke - 30 januari 2005
 

17:47 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-01-05

AKTIVIA HULDIGING 27 JANUARI 2005

Aktivia huldiging
27 januari 2005
Westvlaamse laureaten

AKTIVIA , het vroegere VWJL , profileert zich als een wandelfederatie van 35.000 ‘ aktieve ‘ leden. Waarbij ze onder de nieuwe noemer  ‘’ stilstaan is achteruitgaan ‘’ , de wandelsport nabij elkeen wenst te stimuleren. In het afgelopen wandeljaar 2004 , mocht Aktivia maar liefst 1.000.000 enthousiaste wandelaars op haar meer dan 1.000 diverse cluborganisaties verwelkomen. Een hallucinant aantal …

 

Telkenjare huldigt  Aktivia dan ook haar verdienstelijke leden tijdens een gezellige nieuwjaarsbijeenkomst, waarbij de intenties van ‘t lands grootste wandelfederatie,  in de toekomst het nog beter te doen in het belang van de wandelclubs en wandelaars aan de bovenhand waren. 

 

Zo werden de  leden dewelke zich op sportief vlak in de kijker hebben gesteld door 20.000 – 40.000 – 60.000 of  meer kilometers te hebben gestapt of 1.000 – 2.000 tochten te hebben gewandeld gedurende hun ganse carrière er immers in de bloemetjes gezet. En viel op donderdag 27 januari laatstleden de beurt aan alle West-Vlaamse gelauwerden , voor een gesmaakt samenzijn in de Oude Melkerij te Gits .

 

U zult best begrijpen dat het  uiteraard onbegonnen werk zou  zijn alle gelauwerden in de kijker te stellen , vandaar dat we verkozen er hier en daar ééntje uit te pikken aan de hand van hun wandelverhaal.

 

 

CATEGORIE 60000 KM – Malengier Frans


 

 

 

 

Frans Malengier , is uitgegroeid tot het boegbeeld van de Wervikse wandelsport . Alles begon zo’n dertig jaar terug , waarbij Frans vroeger mee reed als wielertoerist in Kruiseke. Tijdens de winterperiode zocht hij een alternatief en vond dit tijdens enkele plaatselijke wandelingen die leiden naar de Palingbeek , Kruiseke en Laag-Vlaanderen. Het wandelen lag hem nauwer aan het hart dan verwacht en met zijn familie sloot hij aan bij de Wervikse Wandelsport , alwaar hij meteen als ondervoorzitter werd aangewezen.

 

Ondertussen is Frans reeds een twintigtal jaar voorzitter van de vereniging en dertig jaar lid , tevens zetelt hij sinds enkele jaren in de Raad van Beheer van Aktivia.  Hij weet zich zowel te profileren als kleine afstandswandelaar , doch vind ook zijn weg op de langere afstand.  Eén der mooiste omlopen vind hij ongetwijfeld ‘ Omloop Kluisbergen ‘ alwaar natuur en avontuur hand in hand gepaard gaan.  Hij herinnert zich zijn deelname aldaar van  een twintigtal kilometer , waarbij de ‘ routiniers ‘ op de ultieme 50 kilometer afzagen in weerwil van modder en slechte weersomstandigheden. Droomde er van ooit eens aan te komen binnen de  eerste 10 van een ‘monster’organisatie. Die droom is intussen verwezenlijkt , waarbij menig deelname aan 50 kilometer tochten , alsook de Dodentocht te Bornem al lang op zijn palmares prijken.  Maar ook voor een geroutineerd wandelaar kan een tegenslag uit een onverwachte hoek komen toen op diezelfde 100 kilometers van Bornem enkele jaren later het noodlot viel , en voor de eerste en enigste maal in zijn wandelcarrière moest opgeven na een 65-tal kilometers.

 

Frans is ongetwijfeld een natuurmens en binnen de wandelsport vind hij dan ook de gelegenheid zich te ontstressen , het wandelen bied aldus Frans tevens een uitstekende gelegenheid te komen op plaatsen waar een mens anders nooit zou komen of zelfs totaal niks van af weet , hij  herinnert zich hierbij enkele unieke startlocaties alszijnde de koolmijn van Beringen bij de

 wandelclub Paul Gerard Beringen of de doorgang dwars door de living van een kasteel tijdens de Nationale Wandeldag van Wsv Aalter vele jaren terug.  

 

 

Vandaag wordt Frans Malengier door Aktivia gehuldigd in de categorie 60000 km , waarbij zolang de gezondheid het toelaat hij ooit hoopt de 100000 kilometers te overschrijden..

De droom ooit langs de Pelgrimsroute van de Frans-Spaanse grens naar Compostella te stappen is ondertussen weggeborgen , maar menig Vierdaagse in Nederland en enkele IML wandeldagen in het buitenland staan zekers nog op zijn verlanglijstje. Frans zegt in ieder geval  ten alle tijde de signalen van zijn lichaam te volgen om zo zijn wandeldromen te bereiken.

 

 

 

 

CATEGORIE 20000 KM :  Vanfleteren Marijke – Wyffels Ronny

 


 

 

 

 

Een toevallig krantenartikel verleidde Vanfleteren Marijke en Wyffels Ronny om te proeven van een eerste wandelervaring tijdens de Warme Wijntocht in het Zonnebeekse. Totaal onwetend wat hun te wachten stond , stapten ze de wandelwereld binnen. Was het niettemin de warme wijn , doch de gezellige namiddag , de mooie landschapsbeelden , de natuurelementen en bovenal de vrijheid en het sociale aspect die hun gecharmeerd hadden : maar eens voldaan thuis zochten ze gefascineerd reeds naar een nieuwe tocht voor het komende weekend.

 

Ronny , die destijds lid was van een boogschuttervereniging , vond samen met zijn levensgezellin een nieuwe passie. Een passie die ze samen konden beleven en 

 waarbij de vrije keuze van te gaan wandelen waar en wanneer ze het maar wilden hun totaal aansprak. Kort hierop sloten ze door toedoen van enkele kennissen aan bij de Witsoonestappers uit Krombeke, alwaar ze nu reeds vijf jaar fervente leden zijn.

 

Klein begonnen , bouwden ze geleidelijk hun wandelafstand op en worden ze vandaag gehuldigd in de categorie 20000 km. Menig tocht zowel dichtbij als de andere kant van ons Belgenlandje passeerde ondertussen  de revue , waarbij Ronny en Marijke zich uitleven en intens kunnen genieten van de kleine dingen des levens, zoals een fluitend vogeltje in de ochtendgloren , een schemering in het landschap of een ondergaande zon. Een weekend zonder wandelen is voor hen ondenkbaar geworden  , gedreven door de microbe , pikken ze indien de mogelijkheid zich voortdoet ook weleens een midweektocht mee , waarbij om en bij de 100 km per week voor Ronny en Marijke bij wijze van spreke dagelijkse kost zijn geworden.

 

 

 

Hun mooiste wandelervaring is ongetwijfeld de Dodentocht  Bornem : het massa-evenement ,

de onbeschrijflijke ambiance , de sfeer , de talrijke schouderklopjes en steun van onbekenden tijdens een moeilijkere periode … ze zouden er uren kunnen over vertellen en hopen indien de gezondheid het toelaat nog lang te mogen genieten van het wandelen en zodoende te komen op plaatjes waar men anders nooit zou komen , laat staan men zelfs totaal niks van afweet.

 

 

CATEGORIE 80000 KM -  Gilgemyn Willy

 


 

 

 

Van uw werkmakkers moet je het dikwijls hebben , zal Willy Gilgemyn gedacht hebben ! Maar tijdens een zomerse julidag zo’n 18 jaar geleden liet hij zich door een collega en kennis verleiden tot een gezellig wandelingske bij de 12 uren van Lauwe. Als getogen Lauwenaar weliswaar in zijn achtertuin ; waarbij op deze historische dag , hij de vele mooie plekjes van Lauwe als nooit te voren leerde kennen en zijn hart voor een tweede maal verkocht : maar nu aan het wandelen.

 

Nog een hele poos nam Willy samen met zijn echtgenote Christiane geregeld deel aan wandelorganisaties als individuele stappers. Tot ze tijdens de Wervikse Tabakstocht alweer via diezelfde werkcollega in contact kwamen met Norbert Vanwijnsberghe , de toenmalige voorzitter van Wsk Marke.

 

Een club die destijds gekend was als de vereniging van de lange afstandswandelaars en gezien bij Willy de drang om zijn grenzen te verleggen gestadig groeide was de link al vlug gelegd.
Zijn eerste stappen in de wereld van de lange afstand legde hij af tijdens de voorwandeling van de Guldensporentocht , gaande van Mont St Aubert tot Marke. “ Ze “ hadden hem de raad meegegeven bij de eerste groep aan te klampen en zo geschiedde. Gepaard gaande met stramme spieren , te nauwe wandelschoenen en enkele blaren wou Willy vooral niet onderdoen voor enkele meestappende dames. Bijtend op de tanden van pijn en vermoeidheid bereikte hij de finish. Velen onder ons hadden wellicht die dag , toen reeds hun schoenen aan de haak gehangen , Willy echter niet. Verbeten als een jong dier , zette hij door , trainde hij zijn lichaam en nog in dit zelfde jaar behaalde Willy met succes het einde van de Guldensporentocht , de Nacht van Vlaanderen en de Dodentocht in Bornem , allen 100 kilometer tochten.

 

 

 

Ondertussen staat Willy Gilgemyn bekend als een fervent lange afstandsstapper, waarbij hij er zelfs niet voor terugschrikt tijdens de rustige winterperiode wandelingen van 30 kilometer tweemaal af te leggen. Op zijn palmares prijken reeds heelwat lange afstandstochten , waarbij deze in Wallonië zijn voorkeur genieten omwille van de avontuurlijke omlopen. Ook de memorabele mars Paris-Tubize over 292 km en het 8-daagse wandelavontuur Vichte – Dhron zullen voor altijd in zijn geheugen gegrift staan.

 

Vandaag huldigen we Willy voor de kaap van 80000 km , het zijnde tweemaal de wereld rond. Hij hoopt dan ook ooit in de toekomst de 100000 km te bereiken als de gezondheid het toelaten. Droomt ervan nog aan vele meerdaagse tochten als die van Vichte – Dhron , de Vierdaagse van Nijmegen of andere op zijn indrukwekkend palmares te mogen bijvoegen. En vertelde ons in primeur dat hij als initiatiefnemer samen met vier wandelclubs in 2006 graag een nieuwe challenge zou willen organiseren onder de lange afstand , met name de Leie en Schelde wandeltrofee.

 

Van een wandelaar met doorzettingsvermogen gesproken.

 

 

CATEGORIE 1000 tochten   Marijke Markey

                       20000 km        Vicky Strobbe

 


 


Door toedoen van haar man Willy Strobbe , reeds vele jaren lid van de Moedige Wandelaars Beernem , zette Marijke Markey haar eerste wandelstappen.

Als jonge trotse ouders brachten ze tijdens diverse familiale wandeluitstappen hun kinderen Vicky en Vanessa mee. Gewapend met de papfles in de ene hand en de fopspeen in de andere hand , leerden ze zo ook de wandelwereld kennen. Weliswaar eerst in de buggy , maar op vierjarige leeftijd liet Vicky Strobbe zo fier als een gieter haar eerste stempeltje in haar persoonlijk wandelboekje zetten.

 

Enkele jaren later leerde Marijke tijdens een avondcursus in het Roeselaarse , ene joviale Roger Van de Steene kennen . Waarbij kort hierna de ganse familie de overstap maakte naar de Drevetrotters Zonnebeke tijdens een volleerd mondeling akkoord dat tot op heden tot ieders tevredenheid in de familie Strobbe nog stand houdt.

 

De kinderen groeiden mee op in het wandelgebeuren , waarbij Vicky als 16-jarige ‘ rebelse ‘ puber op zoek naar haar vrijheid en zelfstandigheid , danig de microbe te pakken had , dat ze bij het wandelen bleef zweren. Samen met papa Willy dreef Vicky geleidelijk haar kilometers op , waarbij in dit zelfde jaar ze voor het eerst met succes deelnam aan de Dodentocht in Bornem. Mama Marijke daarentegen pikte ieder weekend samen met de andere dochter wel hier en daar een rustige gezapige wandeling mee , in afwachting dat man- en dochterlief van de langere afstand neerstreken.

 

Ondertussen heeft Marijke de kaap van de 1000 tochten overschreden , terwijl Vicky reeds 20000 km bijeen stapte. Dat Vicky graag vertoeft op militaire dagmarsen blijkt uit haar vele deelnames aan onder andere de Vierdaagse van de IJzer , de tweedaagse van Diekirch of de Driedaagse 100 km van Ieper. Alwaar militairen en burgers hand in hand stappen tijdens een gemoedelijke amicale sfeer. Of Vicky haar vriend , tevens een wandelfanaat , hier leerde kennen ….

 

Is een ander verhaal : ‘ samen op stap naar de 40.000 of 60.000 kilometers.

 

FOTO’s ONLINE : 

14:20 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-01-05

LEDEGEM - 23 JANUARI 2005

Cycloontocht
Wsjv Nacht van Vlaanderen Torhout
23 januari 2005
 
Eénmaal op het jaar verlaat de Torhoutse wandelclub ' Nacht van Vlaanderen ' haar sparrestede om in Ledegem , een rustig en vredevol landbouwersgewest gelegen tussen Roeselare en Menen, haar wandelschoenen aan te trekken ter gelegenheid van de Cycloontochten.
 
De zwerftochten door het Houtland in ons achterhoofd , bleef NVV ook deze maal bij het natuurlijke zweren, toen we reeds na onze eerste stappen de landelijkheid werden ingedropt langs een drassige veldweg. Een veelbelovend begin in ieder geval , waarbij tijdens de aanvangskilometers de parcourmeester de voorraad aan natuurpaden , kerkwegels , glibberige veldwegen en doorsteken langs ingeplante boerenhoven maar uit zijn mouw bleef schudden. De kronkel via de Stooiboomhoek gaf ons hierbij een mooi panoramisch zicht op Dadizele , waarbij de basiliek heel nadrukkelijk met haar vinger in de lucht stak , toen we resoluut de richting uitkozen van Slijpskapelle. Onder de kerktoren was een eerste rust voorzien in de plaatselijke Vivdi's pub. Slijps heeft nog zoiets weg van een typisch Vlaams dorpje , waarbij we tussen de huisjes en het kerkpleintje door nu afstevenden naar de Waterdam. Waarbij een landelijke lus ook nu rijkelijk gevoerd werd met enkele pittoreske kronkel veldwegels , waar elk wandelhart wel naar huppelt.
 
Na dit slingerwerk werden we maar eventjes geconfronteerd met het asfalt en doorgaand verkeer van de drukke N32. Maar eens het gehucht Sint Pieters voorbij , bracht alweer een rasecht aardewegeltje redding. Het zou ons brengen naar een tweede rust in de taverne ' De Reisduif ' , doch in de volksmond beter gekend als de ' lijmpot ', vanwege het lange blijven ' plakken ' van sommige kroeggangers. En vandaag was het blijkbaar niks anders , want de wandelaars werden hartelijk ontvangen op een binnenkoertje , alwaar in de haast nog wat extra tafels en stoelen werden aangeschoven in een gezellig verwarmde partytent.
 
Hierna volgde een rustig intermezzo door deze landelijke streek met enkele statige hoeves , gevolgd door een donkere bedding , bezaaid met bosjes en struiken in winters ornaat. Hier tufte ooit de trein tussen Roeselare-Menen , nu kan elkeen er genieten van de landschappen op dit provinciaal wandel- en fietspad. Eens de Heulebeek voorbij bemerkten we terug het Ledegems kerkje in de horizon , waarbij de wijdse vlaktes voor ons fel contrasteerden met het wispelturige weer. Een weefsel van licht- , donker tot zwartgrijze wolken bewoog zich in onze richting , met daartussen helderblauwe vlekken , van waaruit goudgele zonnestralen in bundels naar beneden streken.
 
Een klein ommetje bracht ons nu via een lange , landelijke krinkel doorspekt met oeroude knotwilgen en braakliggende groentenakkers , in de richting van Rollegem-Kapelle , alwaar de hoofdcontrole lag te wachten. Er restte ons nog een drietal kilometers , goed genoeg om ons op een rustige wijze , met nog maar eens een laatste pittige veldweg terug af te leveren in de Cycloon ...
 
Alwaar menig wandelaar voldaan , zich aan een schuimend biertje of geurende pannenkoeken te goed deden.
 

20:03 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-01-05

ONZE WANDELVOORKEUR - FEBRUARI 2005

In de mate van het mogelijke , zullen we deelnemen aan volgende organisaties tijdens de maand februari 2005

05 FEBRUARI 2005
24* MARCHE DES ABBAYES - LES SPARTIATES GEMBLOUX
Bosrijke en landelijke omlopen 
                                                                  

06 FEBRUARI 2005
GEERAERTTOCHT - WTC NIEUWPOORT
Wandelen langs de Nieuwpoortse zeedijk , het duinengebeid en haar havengeul

12 FEBRUARI 2005
GEUTELINGENTOCHTEN - DWARS DOOR BRAKEL
Rondom Elst , aan de voet der Vlaamse Ardennen en de Zwalmstreek.
Achteraf lekker genieten van een Geuteling.

13 FEBRUARI 2005
16° WINTERTOCHT - WSK MARKE
Om en rond Sint Denijs , door velden en open vlakten 

19 FEBRUARI 2005
WINTERWANDELEN IN VLASSENBROEK - WSV BAASRODE

Door het pittoreske dorpje Vlassenbroek in wintertijd.

20 FEBRUARI 2005
HERDENKINGSTOCHT TOINE VANDERSPICKEN - SCHOVERIK DIEPENBEE
Op verkenning in het verre Limburg van wandelmee.be medewerkers Marina en René

26 FEBRUARI 2005
17* BIBBERTOCHT - RUSTIGE BOSSTAPPERS JABBEKE
Prachtige wandeling doorheen een bosrijke streek met diverse privé-domeinen en veldwegels.

27 FEBRUARI 2005
NATIONALE WANDELDAG AKTIVIA - BRIGANDTROTTERS INGELMUNSTER


Rechtstreeks vanuit de borstelstad Izegem brengt www.wandelmee.be/westvlaanderen u verslag van deze nationale wandeldag. Op verkenning van diverse kasteeldomeinen , het provinciaal domein 't Venster , 't veld te Ardooie , het Merelbos en het Rhodesgoed.
De wandelafspraak van 2005

 








































19:59 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-01-05

GELUWE - 16 JANUARI 2005

Gaperstocht
16 januari 2005
Wervikse wandelsport
 

Met een zonnige vrieskou kozen we  reeds vroeg in de morgen ditmaal Geluwe als wandelbestemming, van waaruit de Wervikse Wandelsportvereniging haar 19de Gaperstocht hield. De naam van de tocht duid naar het koosnaampje waarmee de bewoners van Geluwe worden bedacht. Nog half gapend zochten we de plaatselijke Jongensschool op  , alwaar reeds een drukte van jewelste heerste en  we na een stevige koffie kozen voor de 32 km.

 

Meteen werden we op een gezellige wijze het Gaperspark ingedropt , die ons rustig langs de Reutelbeek naar de poorte van een bekoorlijk landbouwersgewest zou brengen.  Een opkomende knaloranje zonnetje en de bevroren contrasterende akkers en weiden zorgden hierbij dan ook voor enkele schitterende taferelen. We schoven nu geruime tijd mee met het roerloze winterse landschap die ons in een scherpe bocht langs de gehuchten van de Rozenhoek en de ‘ Stok ‘   bracht naar de hoogten van Kruiseke. Niettegenstaande een nevelsliert over de Leievallei konden we alsnog onze ogen richten op enkele heerlijke panorama voorbodes van het Heuvelland dat we diep achter ons gelaten hadden …

 

Aan de voet van het Heilig Hartkerkje van Kruiseke , alwaar sinds mensenheugenis de Heilige Rita  wordt vereerd , troffen we in het plaatselijke schooltje na een vijftal kilometers onze eerst rust. Weliswaar te  vroeg voor een  pitstop , zetten we met stevige trend onze tocht verder.  Een erg landelijke trek gekruid met enkele verkwikkende wandelpaden en knoestige veldwegels , waarlangs her en der een pittoresk kapelletje neergepoot was , zette ons nu in de richting van Wervik en meerbepaald Laag-Vlaanderen. De naam doet het al vermoeden , een laag gelegen stukje vruchtbare grond , waarbij we trouwens geregeld een stukje ‘ Tabaksroute ‘ volgden. En er ons deed aan herinneren dat Wervik de Belgische cultuur van de tabaksplant in ere houd. Talloze oude tabakseesten , statige boerderijen en een paar opmerkelijke calvariekruisen  brachten ons zo tot bij het Safferskruis, alwaar we onze tweede rust na dertien kilometers troffen.  Een stevige warme soep moest ons terug op kracht brengen , waarna we zo aan de Leieboorden belandden. In de nevelige verten konden we de statige massieve toren van de Sint Medarduskerk ontwaren , terwijl aan de overkant het Noord-Franse dorpje Bousbecque en het beboste ‘ La Montagne ‘ van de Wervikse zusterstad (Wervicq-Sud )  zich aan de horizon ontpopten.

 

Heel eventjes flaneerden we nu langs ‘ de Golden River ‘ , die deze naam dankt aan de gouden tijd der vlasteelt alhier. Om al even vlug terug de landelijkheid in te duiken en zo op een rustige manier  de richting uit te kiezen van Geluwe. De kerkklokken in de verte werden net aan het werk gezet voor het noenuur toen we het dorpscentrum van Geluwe binnenrukten voor een derde stop in de Vlier ( een school voor bijzonder onderwijs). We hadden blijkbaar geen slechter uur kunnen kiezen , en de medewerkers van de Wervikse wandelclub hadden werkelijk handen te kort om de hongerige en  dorstige wandelaars (levensgenieters als ze zijn) naar hun wenken te bedienen. Achter de schuimende kraag van een ‘ verduveld ‘ lekker en dorstlessend  biertje , was het nu even nagenieten van dit tot hiertoe best gezellige wandelingske.

 

Na een uitgebreide middagpauze breiden we dan maar een vervolg aan onze wandeldag , kriskras trokken we doorheen een recente woonwijk met een verrassend stukje groenoase en vijver. Tussenin werden we hartelijk door drie lieftallige dames  getrakteerd op een heerlijk glaasje warme Glühwein of vruchtensapje, wat er opwees dat de organisatoren graag hun deelnemers in de watjes legden tijdens deze Gaperstocht.

 

  Om zo op   een en erg monotone doch landelijke trek , kaarsrecht naar het gehucht Ter Hand af te stevenen.  Een klein levenslustig gehucht , alwaar destijds een haard van boerenverzet tegen de Franse bezetters heerste. Een prachtige kerkwegel langs een rij statige populieren bracht ons naar een gedateerd schooltje waarin de tijd wel bleek stil te hebben gestaan. Aan de toog ging een klein opschriftje ‘ neem de tijd en blijf welgezind , neem plaats en drink bij Simonneke en lekker Piconnetje ‘ .  Dus zo gezegd , zo gedaan.  En na een 25-tal kilometers smaakte dit Frans godendrankje dan ook voortreffelijk, maar met mate te consumeren gezien er nog een 5-tal kilometers restte.

 

Die ons trouwens via een sublieme kerkwegel tussen de velden door, langs het uitgestippelde Boerenkrijgpad liet lopen naar de hoogten van de Moeremaai met enkele imposante vergezichten. Een smalle wegel , langs het gelijknamige Moeremaaibos  en het doorkruisen van het Congobos , brachten en zo weer in een wijde boog naar Geluwe en een heel rustig slotstuk van een alweer bijzonder geslaagd wandelweekend.


FOTO's ONLINE :

21:20 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

KLUISBERGEN - 15 JANUARI 2005

Winterwandeling
15 januari 2005
Omloop Kluisbergen

Reeds 26 jaar keert Omloop Kluisbergen terug naar de roots van de wandelsport, alwaar de inschrijving plaats vond in een caféetje.  Het Konijntje in Kluisbergen is dan ook uitgegroeid tot een oergezellige mythe en place to be van wandel & wielerfanaten. Hierbij gelegen in het hartje van de Vlaamse Ardennen , hebben we alle aspecten bijéén voor een paar uur wandelplezier van de puurste klasse.
 
En het dient gezegd deze winterwandeling moet zekers niet onder doen voor haar grotere broer tijdens de meimaand, want meteen werden we via de gekende Ronde van Vlaenderenstraat in de ochtendlijke nevel van het Kluisbos gedropt , alwaar we met volle teugen konden genieten en de vogeltjes het aanbreken van een schitterende winterdag met enthousiasme waren aan het begroetten.
 
Kilometers flaneerden we dan ook langs zachtverende bospaden van dit 300 ha groot bos, die trouwens voor tweederde op Vlaams grondgebied ligt. Het Vlaamse gedeelte is eigendom van de gemeente Kluisberg , het Vlaamse gewest en de rest particuliere eigendom. We volgden tevens een deeltje van het bosleerpad , waarbij men kennis kan maken met de verschillende vormen van het bos en zijn bewoners. Een brede bosdreef dook met ons mee naar beneden , door een statig beukenbos ,om al evenvlug ons weer de hoogte in te duwen.  Hoe meer we vorderden , hoe meer een resem van avontuurlijke wandelwegen ons enkele rillingen bezorgde van het zweten. Het zou ons brengen naar de Vierschaar , alwaar een grindpad op zoek naar het hoogste punt van deze getuigeheuvel (de Kluisberg, met zijn 141m) meevoerde naar ' de Toren '. Dit witgekalkte gebouw  die nu dienst uitmaakt als uitkijktoren , was destijds een kapel en windmolen. Op de hoek staat tevens een wandelboom van de Grote Routepaden die hier enerzijds de weg van de GR5A richting Ronse en Kemmel wijst.

Wij verkiezen echter op een spectaculaire wijze de afdaling die Omloop Kluisbergen ons aanbied om zo langs de bosrand door , voor een eerste maal langs de kamlijn van de Kluisberg te stappen. Na de talloze omzwervingen door het bos , een welgekomene wisseling , waarbij onze weg door een prachtogende streek enkele ultieme vergezichten op ons afvuurde. We stevenden nu af op het toeristische gedeelte van Kluisbergen , met zijn vele restaurants , shops en boetiekjes ,die er op een overgoten zonnige zondag of weekend wellicht worden overrompeld door dagjestoeristen. Het einddoel was verre van af , want een verkwikkende boswegel loodste ons ditmaal richting het recreatiedomein en openluchtzwembad van het Kluisbos , waarbij we op een spectaculaire wijze nog eens alle wandelgeweld bovenhaalden voor een beklimming die ons moest brengen naar ' Peetje & Meetje '.   Het stelt een dolmen voor , waarbij we twee grote ronde stenen en een platte tafel erop bewonderen. Of er hier ooit in de oudheid een begraafplaats was , dieren werden geofferd of vreemde diensten werden bedreven , zal steeds een raadsel blijven. Maar het staat wel vast dat er tijdens de Steentijd op de Kluisberg mensen woonden.
 
Hierna verlieten we definitief het Kluisbos , waarbij we voor ons de dampende elektriciteitscentrale van Ruien zagen opdoemen en we nog eens konden genieten van de schitterende panorama die zich voor ons uitspreidden. Het beeld van het helwitte kerkje van Kwaremont was dan ook meteen een laatste blikvanger van deze schitterende winterwandeling die ons terug keurig afzette in 't Konijntje.
 
En meteen de aanzet was voor enkele boeiende wandelverhalen onder vrienden in deze oeroude en gezellige  Vlaamse kroeg.
 
FOTO's ONLINE ;
 
http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Invites/VisuInvites.asp...
 
 
 
 




21:12 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-01-05

NIEUWKERKE - 09 JANUARI 2005

Geuzentocht
Pwc Heuvellandstappers
9 januari 2005

Het Heuvelland blijft ongetwijfeld één der mooiste stukjes Vlaanderen , die ons klein landje rijk is. Vandaag begaven we ons dan ook naar Nieuwkerke , alwaar we in de stappen van de Geuzen traden voor een heerlijke winterwandeling doorspekt met pittige glooiingen , immense panorama en verrassende veldwegdoorsteken.

Een gretig zonnetje erbovenop deed ons kiezen voor de 17km. Waarna we eens het marktplein van Nieuwkerke gerond hadden, via de ' Naaikorf ' (een laag heuveltje waarvan de naam verwijst naar het kantklosverleden van het dorpje) op een rustige wijze deinden langs een verhard wegje dat sierlijk zijn traject zocht tussen de heerlijke glooiingen . Begeleid door enkele mooie landschapsbeelden op de Kemmelberg aan de éné kant en de enclave van het kleinste stadje van Vlaanderen ' Mesen met zijn dikkop ' aan de andere kant , schoven we zo op in de richting van het residentiële rustgevende Wulvergem. Heel eventjes stapten we zelfs op de grens met Wallonië , waarbij de Huttebossen van Ploegsteert zich contesteerden. Langs het ingetogen " St Quentin Cabaret Cemetery " en het frivole Sint-Machutuskerkje , konden we zo na een vijftal kilometer even op adem komen in het plaatselijke parochiezaaltje met de sfeervolle benaming ' De Walvis '.

Hierna wachtte ons een schitterend stukje langs de Douve-vallei , waarbij we met dit prachtig wandelweertje , het Heuvelland in al haar glorie uitgestald kregen met van links naar rechts : de Zwarte berg , de Vidaigneberg , de Baneberg , de Rodeberg , de Monteberg en de Kemmelberg. Ja tot zelfs de Catsberg toe kregen we in het vizier. Onderweg werden we hierbij zelfs opgeschrikt door een merkwaardig en nieuwsgierig buideldiertje , die in onze contreien weliswaar onder kweekvorm vertoefde : een kangoeroe !!! Erg schattig en lief diertje !!!

Waarna een schitterende , avontuurlijke graswegel ons helemaal terug bracht naar Nieuwkerke en ons omheen het kleine dorpscentrum leidde. We bevonden ons nu op de oude tramzate van Kemmel naar de Seule , met zijn Pont d'Amour. 

Aan de Pont d'Amour hangt trouwens een legende aan vast : Eén dag per jaar , met Sint Anna , mochten de kantwerksters hun ééntonig werk onderbreken voor het feest. Het ging er soms wild aan toe. In het Vijverstraatje stond een Sint Annakapelletje. In juli 1771 werd de kapel echter afgebroken ' om de schijnheilige bijeenkomsten van jonge lieden die op de avondstonden aldaar plaatsvonden te beletten '. Toen de tramlijn werd aangelegd kwam een viaduct op de plaats van het kapelletje , de brug kreeg officiëel de naam ' Pont St Anne ' , maar werd in de volksmond al vlug ' Pont d'Amour ' genaamd. En was er dus sinds 1771 niet veel veranderd !!!

Hierna schoven we begeleid door prachtige landschapsbeelden steeds verder het Heuvelland in. Alwaar in deze streek , calvariekruisen en enkele boerderijen (meestal omgeschapen tot gezellige knabbelhuisjes) als imposante burchten tussen de glooiingen van het landschap heersen.

In de verte konden we het typische torenspel van het Oud-Vlaamse stadje Belle (Bailleul) nadrukkelijker aan de horizon waarnemen, toen we bij een stevige pas verder stapten in de richting van ' Le Coin Perdu'. Uiteindelijk dolen we de brede diepte in , voor een tweede rust in een vakantiehoeve en tevens verzamelaar van heelwat antiek.

Even later krinkelden we gezellig langs enkele heerlijke houtwallen , die de speelse golvingen van de weiden afbakenden , waarna we via de Kauwackers en de Walletjes (met één der mooiste vergezichten) terug de richting uitkozen van Nieuwkerke. Een nijdig klimmetje langs de Ravensberg liet ons rustig meeglijden tot aan de ' Tombe ' (een gedenkteken ter nagedachtenis van 3 priesters die hier door de bosgeuzen werden vermoord). Waarna een laatste inspanning ons bracht tot bij het kleine 'Westhof Farm Cemetery ' en vanop de hoogte reeds de torenspits van de Onze Lieve Vrouwekerk opdook. Een fenomenale veldweg tussen de wiegende weiden en akkers die ons zo Nieuwkerke terug inloodste , betekende meteen het einde van een weeral geslaagde wandeluitstap.


FOTO'S ONLINE :

20:35 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-01-05

GROTE ROUTE PAD GR5A-WEST

GROTE ROUTEPAD -  GR5A West
8 januari 2005
Traject : Wervik - Hollebeke

De regen en stormellende van deze morgen kreeg me uiteindelijk maar moeizaam uit bed en onze wandelplannen om deel te nemen aan de Verbroederingstocht van Wsv Beernem en Wsv Aalter , werden dan ook maar terug onze kleerkast ingeborgen. Toen rond de klok van halfelf  , weliswaar de zon schuchter kwam opdagen , kwam er bij mij een ideetje op , eens die rood-witte markering te volgen die  her en der in ons klein Belgenland opdagen. Gekend als de Grote Routewandelpaden , begonnen we aan een avontuur , zonder eigenlijk te weten waaraan we begonnen en waar we zouden uitkomen !

Zo'n rood-witte markering had ik in feite reeds eens opgemerkt op het einde van onze straat , en vormde dan ook meteen het beginpunt van onze wandelescapade. Waarbij we meteen werden gedropt in de landelijkheid van de Wervikse Tabaksstreke en enkele imposante tabakshoeves onze aandacht onttrokken. Het volgen van de markeringen bleek aanvankelijk ook al eenvoudig te zijn , wanneer de markering meer naar links stond , moesten we dus links afslaan en een groot kruis betekende dat we verkeerd waren en op onze stappen terug moesten. Aan de grens met  Geluwe stuurde een rustig asfaltwegje ons steeds dieper in de landelijke rust van een schaars bebouwd gebied met alom verzopen akkers en boordevolle grachten van de voorbije nacht. Het kronkelend wegje liet onze blikken uitzwermen over de streek , toen we ter hoogte van het OLV kapelletje ter Troost op een fenomenale wijze een kanjer van een boerewegel werden ingestuurd. Halfweg werd de wegel omgeschapen tot een modderpoel , te wijten aan de boerdelijkheid van een landbouwer die de wegel al sinds mensenheugnis had omgeploegd. We trokken er ons dan ook niks van aan (net als het Menokkenpad - een provinciale Paardenroute , die langs hier was uitgestippeld), en stapten dan ook gretig verder. Het zou ons afzetten nabij een idyllisch tweede kapelletje , waarna opnieuw een schitterend veldwegel en een lang karrenspoor ons brachten naar de hoogten van Kruiseke. Begeleid door een gul doch koud winterzonnetje kregen we een royaal zicht op de Leievallei en het naburige Heuvelland met zijn Kemmelberg te verwerken. Als we goed konden tellen , kregen we wellicht 15 kerktorens te zien , waaronder de imposante ' dikkop ' van Mesen.

En nog was de kous verre van af , toen we via de Amerikaberg , krinkelend en winkelend de richting inkozen van de Hoge Bossen en zijn geklasseerde hoeve met tabakseest. Kilometers lang volgden we nu enkele loepzuivere natuurpaden (die tevens deel uitmaken van het Kruisekewandelpad) op de flanken van dit prachtig stukje natuur tot we ongemerkt de taalgrens overstaken. Ondertussen hadden we met volle teugen genoten van een subliem beeld op de dorpkes van Zandvoorde en Geluveld. En was het hoogtij onze keeltjes eventjes te spoelen , we vonden gelukkig op ons weg een motocircuit , waarbij in naastgelegen ' Zwaanhof ' een heerlijk schuimende pater ons terug op de juiste weg zou zetten.

Toen we geleidelijk aan verder uit het dorpscentrum van Zandvoorde stapten in de richting van Houthem, kwamen de eerste moeilijkheden van de wegmarkering opdoemen. Nieuwe elektriciteitspalen en een weliswaar verdwenen of slecht onderhouden markering deden ons eventjes twijfelen en ook nu weer werden we getroffen door het noodlot van een landbouwer toen we terug resoluut de modderige akker moesten dwarsen. Het zou ons brengen nabij het gehucht ' de Chicane ' in Houtem , waarna we eventjes de dorpskom kruisten en zo allengs de spoorwegbedding een prachtig stukje groen kozen van vervallen kanaal Komen-Ieper. Lijnrecht langs deze bekoorlijke doch slijkerige groenoase bereikten we tenslotte Hollebeke.

Meteen het eindpunt van een best geslaagde en alternatieve winterwandeling. Ook een geslaagde kennismaking met de Grote Routepaden en voor herhaling vatbaar.Hier en daar zijn de markeringen weliswaar aan vernieuwing toe ! Enig opzoekwerk achteraf via internet , wist ons te vertellen dat we een deeltje van de GR5A WESTROUTE hadden gevolgd , die loopt van Ronse tot Kemmel als ik het goed heb. En we vandaaruit kunnen aansluiten aan de GR128 of de GR5A verder kunnen volgen tot aan onze kust. Wie weet misschien stappen we een volgende keer van Hollebeke tot Kemmel , met als blikvanger het Provinciaal Domein de Palingbeek.

FOTO's ONLINE :

19:07 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-01-05

ST ELOOIS WINKEL - 02 JANUARI 2005

Nieuwjaarstocht
Winkelse stappers
02 januari 2005

19:37 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-01-05

TORHOUT - 01 JANUARI 2005

Katertocht
Wsjv Nacht van Vlaanderen Torhout
1 januari 2005

Hoe kan een wandelaar , het jaar en zijn kater van de voorbije dag beter wegspoelen dan te gaan wandelen ? Velen zouden ons weliswaar ' ZOT ' verklaren , maar de Katertocht van Wjsv Nacht van Vlaanderen Torhout bood dan ook een ideale gelegenheid om een frisse neus op te halen en blijkbaar dachten we er niet alleen zo over , want we waren met meer dan 1500.

Onder een best gezellig wandelweertje voor de tijd van het jaar , genoten we dan ook volop van het prachtige Houtland, die de mensen achter Nacht van Vlaanderen steevast volledig weten te benutten. Vandaag opteerden ze voor drie lusjes van een zevental kilometers. Gewapend met een gratis versterkertje (jenever) en boterlukke (nieuwjaarswafeltje) trokken we via de rustige Torhoutse binnenstad al vrij vlug een eerste stukje groen in. Heel eventjes maar kruisten we het industrieterrein , om af te stevenen op de Groene 62. Een oude spoorweglijn omgeschapen tot groene oase voor wandelaar en fietser , zorgde dan ook meteen voor een leuke opener. Hierna kregen we een andere kijk op de Sparrestad, waarbij we op de vroegere rockweide van TW een immens zicht kregen op het hinterland en de bossen van Wijnendaele.

Nadien ging het verder over weinig betreden wegen van de wijk Don Bosco , leuke groene doorsteekjes en als afsluiter van de eerste lus het domein ' Ravenhof '. Dit prachtig stadsparkje met 19de eeuws kasteeltje en leuk aangelegde tuin bracht ons zo terug naar de inschrijvingszaal , met een blik op het neo-Romaanse St-Pieterskerkje.

Een leuke babbel tussenin met bekenden , enkele nieuwjaarswensen hier en daar gepaard gaande met de noodzakelijke kussen was het hoog tijd de tweede lus aan te vatten. Eens de spoorwegviaduct voorbij werden we gedompeld in een unieke zwerftocht doorheen een ander stukje Torhout. Heerlijk wandelen was het hier , om weg van alle nieuwjaarsdrukte & -vreugde , te genieten van deze wandeling en de natuur in te trekken van de Groenhovevallei en de Ruddervoordevoetweg. Dit met pure wandelwegen doorspekte gebied (bedreigd door industriële bouwwoede) was zeker de moeite waard om door te stappen. Unieke zichten op oude knotwilgen , drassige weiden en bovenal de passage van het Groenhovebos en haar visvijvers zullen ons bijblijven.

Enkele kleine voetpaden en rustige straatjes in nieuwjaarssfeer brachten ons op een aangename manier terug naar de stationswijk en het einde van een mooie wandeldag en een ' ongewone ' doch geslaagde inzet van 2005.

Waarbij het nut en de aantrekkingskracht van een deugddoende 1 januari wandeling bij deze duidelijk bewezen was. 

20:06 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |