12-03-05

RONSE - 12 MAART 2005

10° Klijpetocht
12 maart 2005
De Chatons Ronse
 

De onheilspellende weerberichten op de radio met ware winterse en maartse buien , konden het gros van de wandelaars niet thuishouden voor de 10de verjaardag van de ‘ Klijpetocht ‘ bij de Chatons uit Ronse.

 

            Ook nu weer bleven de ‘ Chatons “ zweren bij een avontuurlijke modderige omloop eigen aan deze tocht , waarbij de ‘ moorecrossers ‘ gelijk ik hun hartje ophalen en anderen wellicht hun neus ! Ter gelegenheid van hun 10 jarig bestaan wisten ze zelfs een unieke zestig kilometers uit te tekenen , wij hielden het op 30 , alwaar de Klijpetocht mij telkens weer blijft bekoren en uitgroeide tot een spetterend wandelfestival.

 

            Onder een redelijk zwaar bewolkte hemel verlieten we gretig het KTA , alwaar we vrij snel de behuizing wisselden voor een dot van een veldweg en heel eventjes over de taalgrens werden gestuurd in de richting van Dergneau en Arc-Wattripont . De wandeling begon dus beeldig en veelbelovend , temeer ook het zonnetje opeens de hemel opklaarde , en hierbij via een wijde en landelijke kronkel van de Bakkeleer naar een bijzonder ‘ leuke ‘ kerkwegel werden gebracht.

 

            Inderdaad het eerste geploeter met de gekende glibberige en sompige doorsteekjes kon beginnen toen we voor de uitmuntende ‘ natuur’ weg kozen in de richting van het gehucht ‘ De Klijpe ‘ met zijn spitse kerktoren.

 

            In de Klijpe hadden we een eerste rust na een zevental kilometers , waarna  nu pas het echte natuurgeweld van de Vlaamse Ardennen aan de man/vrouw werd gebracht. Een avontuurlijke trek door een bijzonder fraai landschap doorspekt met van die stekelige en venijnige hellingen , potige natuurpaden en geaccidenteerde terreinen volgden elkaar vlug op. Vooral de lange trage smeuïge klim door het privé-domein van Heinsdaele zal menig wellicht nog lang bijblijven , maar toen we opeens oog in oog stonden met de indrukwekkende galerijen op de Vlaamse Ardennen, konden we op adem komen en ons leed voor eventjes vergeten.

 

            Niet voor lang echter , want wandelgretig als we waren , sneden we zonder morren al meteen een nieuwe beklimming aan die ons nu in de richting van het franse gedeelte der Mont de l’Enclus en Russignies bracht. We wandelen door dit heerlijk licht hevelend landschap , waarbij we voor ons uit over de heuvelruggen enkele wandelaars zagen voorttrekken. Een verrukkelijke wegel langs een leuk klaterend beekje bracht ons terug tergend traag omhoog. Nog vlug een blik achterom ons want na 14 sublieme kilometers keken we meer uit naar de Ronde van Vlaenderenstraat die ons moest brengen naar het wandelaarsstaminée bij uitstek  ’t Oud Konijntje en zijn welgekomen huisproduct met onze boterhammetjes.

 

            Hierna trokken we op een onovertroffen manier verder naar het immense Kluisbos , ook nu weer doorspekt met soms knap lastige hellingen , waarbij we vanop de hoogte konden neerkijken op de elektriciteitscentrale van Ruien en dit goddelijk landschap. Een doorsteek langs een privé wegel , de drukke weg Kluisbergen – Ronse dwarsen en een smoezelige kasseiweg kronkelt langs het Slibbergat naar de top van de Kwaremont. Onder de kerktoren vinden we een derde rust , waarna we via de bekende kasseien het kunstenaarsdorpje verlaten en via een kramikkig karrenspoor doorheen dit uniek spektakel , op zoek gaan naar een tweede passage in ’t Oud Konijntje.

 

Wat hierna volgde was pure klasse , onze duik naar beneden werd al direct teniet gedaan door een nijdige klim , die ons op een weergaloos natuurlijke wijze  door de weiden , velden en tussen het groen door , zou afzetten nabij de gekende Hotond en zijn molen. Vlug gevolgd werden we hierna kriskras gedropt in een privé-domein , waarbij de aangeboden bospaden enige behendigheid vergde om ongeschonden weer de openbare weg te bereiken , nabij het prachtige Wittentakkapelletje verdoken onder een resem lindebomen. 

 

Iets verder oogde het weidse gezicht op de koninginnestad der Vlaamse Ardennen  uniek , zodat we voldaan van al dit natuurgeweld , via de Scherpenberg op een fatsoenlijke wijze konden beginnen aan de afdaling.  Nog eventjes werden we gedropt in het privé-domein van Saint Hubert  , alwaar we op een weergaloze manier tussen het groen en de boorden van de immense waterplas een einde maakten aan deze wandeling. 

 

Wat zeg ik ?  EEN WANDELING VAN EEN ONOVERTREFBAAR NIVEAU ….

 FOTO4s online : www.wistiti.fr/stefba2:wandelmee


18:58 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.