22-03-05

OOSTDUINKERKE - 20 MAART 2005

Paardenvisserstocht
20 maart 2005
Stormvogels Oostende

Oostduinkerke wordt automatisch geassocieerd aan de vissersfolklore. Het bewijs daarvan wordt niet alleen geleverd door het Visserijmuseum , maar ook aan de stoere binken die in hun knalgele jekkers op de brede rug van kolossale paarden nog op ambachtelijke wijze garnalen vissen. 

 

Paardenvissers hebben we jammer genoeg vandaag niet gezien in Oostduinkerke , wel een massa wandelaars die van heinde en verre op deze prettige lentedag , kwamen genieten aan de kust van een vroege vakantiedag en een schitterende wandeling getekend door de Oostendse Stormvogels.

 

Reeds bij onze aankomst bleek duidelijk dat deze wandeldag zou uitmonden op een grandioos succes , een massa volk en een gezellig ingerichte zaal , bracht ons  direct in ‘ the mood ‘  voor een flinke portie wandelplezier.

 

Waarbij we reeds bij aanvang op- en neergaand tussen een kakofonie van kleine , middelgrote tot immense villa’s onze weg zochten in de richting van het natuurreservaat Ter Yde.  Op een speelse manier hezen we ons over de talrijke hobbelige zandwegels en fijne duinengordels van het Spelleplekkepad, waarbij ons wandelpad leidde omheen dit 260 ha groot duinenmassief in de overgang van duin en polder.  En we ons zo moeizaam in het mulle zand voortbewogen. We moesten slechts derhalve de drukke kustbaan en tramlijn dwarsen om verder langs een stukje  Zeebermduinen te flaneren.

 

Alvast een geslaagde ouverture van deze Paardenvisserstocht , waarna we nu geruime tijd het rustige Ter Yde wandelpad (weliswaar in omgekeerde richting) volgden langs een duinengordel.  Tussen twee duinen door konden we af en toe  een glimp meepikken van onze prachtige Noordzee en het verlaten strand. Uiteindelijk belandden we op de zeedijk , alwaar enkele middenstanders reeds schuchter hun spulletjes op de dijk etaleerden en de meeste appartementsgebouwen ongeduldig op het komende Paasweekend gokten.

 

Het zou ons na een kleine negen kilometers naar een eerste rust brengen , hoogtijd om ons verloren vocht te recuperen en een hapje te nuttigen.   Want hierna kende de parcoursmeester met ons geen genade : verrukkelijke zandpaadjes , afgewisseld met rustige kronkelende wegjes langs duinbosjes loodsten ons immers doorheen het ongerepte stukje natuurdomein van de Schipgatduinen. Hier vissen reeds eeuwenlang de Paardenvissers in het ondiepe zeewater naar die heerlijke garnalen. De Schipgatkreek ontstond zo’n 4000 jaar voor Christus , waarbij de verhoging van de zeespiegel voor grote overstromingen zorgde. Via brede geulen kon het zeewater hier tot ver in het achterland dringen en vond het water van de Ijzer destijds een uitweg naar de Noordzee.

 

Kriskras bereikten we zo de zeedijk van Koksijde-bad , alwaar kort na de middag , die eerste lente drukte van toeristen en dagjesmensen op gang raakte. Om zo wat later met een bewonderend oog naar de fraaie Onze-Lieve-Vrouw-ter-Duinen kerk de richting uit te kiezen van Koksijde dorp en een laatste rust in de plaatselijke Gemeenschapsschool.

 

Wat hierna volgde was pure klasse , op een magistrale wijze werden we immers geloodst naar de Hoge Blekker. Een opmerkelijke stuifduin en met zijn 33m meteen ook de hoogste duintop van onze Belgische kust. En nadat we ons in de richting van de uitgang nog wat geworsteld hadden doorheen het mulle zand , konden we gelukkig wat uitblazen met een schitterend zicht op de Doornpanne. Meteen ook onze volgende bestemming , waarbij een gezellig recent aangelegd wandelpad ons doorheen dit reservaat en waterwinningsgebied bracht. De Doornpanne is dan ook het derde grootste duinenmassief van onze Westkust en scheidt in feite Koksijde met Oostduinkerke. Het gebied is dan ook bijzonder waardevol omdat men er uiteenlopende duinentypes aantreft.

 

Aan de uitgang van het reservaat , deed een ijskar gouden zaken bij dit gezellig wandelweertje , zodat ook wij  hieraan niet konden weerstaan.

 

Zo kabbelde de wandeling zachtjes naar het einde , maar De Stormvogels hadden echter nog een verrassing in petto , toen we op het allerlaatste nog de beklimming van de Witte Burgduin mochten aanvatten.

 

Goed gezien in ieder geval ! Want de tapkraan stond geen minuut stil om alle dorstigen te laven en zo samen met iets meer dan 3000 deelnemers een einde te maken aan deze felgesmaakte wandeluitstap aan onze Belgische kust.

 

FOTO4s online :

http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Invites/VisuInvites.asp...


 

18:29 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Busreis De trekvogels waren er ook, per bus. Maar ze gingen er maar twee uur blijven en dan doorreizen naar Waregem. Daarom zijn we niet mee geweest. Dan ook blij met uw verslagje.

Gepost door: Caroline | 23-03-05

De commentaren zijn gesloten.