10-04-05

PATURAGES - 9 APRIL 2005

ht029.gif (4291 bytes)23°  Marche du Printemps - 30° Anniversaire
Les Sans soucis de Ghlin
9 april 2005
 

Op zoek naar wat “ Waals avontuur “ viel ons oog onmiddellijk op de 23ste Marche du Printemps van “ Les sans soucis de Ghlin “. Onze vorige bezoeken aldaar , waren ons rijkelijk bijgebleven en nu deze MARCHE , terug kaderde in de ‘ SUPER CHALLENGE DES 5 PROVINCES ‘ (een Waalse wandelklassieker) wisten we reeds op voorhand dat we goed zaten.

 

Les SANS SOUCIS , hadden immers iets te vieren vandaag ‘ hun 30ste verjaardag ‘ en hiervoor legden ze de lange afstandswandelaars in de watten met een heuse éénmalige 100km. Wij hielden het vandaag weliswaar wat rustiger , en pikten er dan maar het traject van de 25 km uit.

 

Het bleek ons allemaal anders dan in Vlaanderen , en alleen al voor de sfeer zou men naar ons Waals landgedeelte afzakken. Jovialiteit , warme ontvangst , ambiance van ’s morgens vroeg , elkeen wordt er zowaar met open armen ontvangen. Hier staat sympathie en wandelen nog steeds voorop , een schril contrast met onze Vlaamse zogenaamde wandelkermissen die moeten opbrengen.

 

In ieder geval na het obligate handjes schudden en kusjes gedoe (eigen aan onze Waalse wandelvrienden) startten we al direct via een beeldige groene strook van een oude kolenberg. Meteen de aanzet van onze aangename wandeldag, waarop we kort hierna de nog ontwakende behuizing van Paturages dwarsen op zoek naar een eerste prachtig zicht. En hiervoor moesten we niet lang wachten , tussen de sluimer van de opkomende dag mochten we ons vernoegen op de geneugten van het licht heuvelend landschap van ‘ le Haut Pays ‘ en het dorpje Warquignies.

 

Even later doken we het Bos van Saint Ghislain in , dat deel uitmaakt van het woud van Colfontaine. Behoorlijk avontuurlijk werden we het bos ingestuurd over knap lastige en modderige paden die ons voortdurend een blik gunden op het feestelijk kronkelend beekje van Honnele , dat zich wel in honderd bochten een weg zocht. We lieten ons dan ook geruime tijd meevoeren langs dit slingerend natuurpad met rijkelijk bebloemde hellingen.

 

Toen we uiteindelijk de bosrand bereikten, zagen we voor ons het kerkje van Petit-Dour wenken , alwaar na 7 km een eerste rust wachtte. Een schitterende kerkwegel bracht ons op de rug van een plateau en schonk ons nu geruime tijd een schat aan verrukkelijke vergezichten. De diverse onverharde wandelwegen bleven zich maar opvolgen. Verbluffend mooi flaneerden we eventjes door het dorp Blaugies om uiteindelijk na 11 km te belandden in Erquennes voor een tweede rust in het plaatselijke schooltje en we even konden bijtanken.

 

Alhier vervoegden we tevens voor het eerst die ultieme 100 km stappers. Ze hadden er immers reeds 87 km opzitten om nu gezamenlijk de resterende kilometers met de andere deelnemers te beëindigen. Het bleek ons al duidelijk dat een schouderklopje , een aanmoediging of wat samenstappen wonderen kan verrichten en wat soelaas bracht in het 16-tal uren stappen die deze mannen-vrouwen er reeds op hadden zitten. Ja , ook dit is wandelen : het sociale aspect !!!

 

In ieder geval een verrukkelijke kerkwegel achter het schooltje om stuurde ons terug het landschap in, waarbij een blik achterom ons alweer een prachtig beeld verschafte op het pittoreske dorpje van Erquennes. We wandelen nu door een lichtgolvend landschap , doorspekt met enkele kanjers van boerenslagen; alwaar alleen de wandelaars voor en achter ons voor enige beweging zorgden. Ongemerkt belandden we zelfs voor een klein strookje in Frankrijk door een godverlaten landschap met een weelde van doornhagen en rijkelijk bloeiende boomgaarden. Heel sporadisch verklapte een nostalgisch kapelletje enig teken van devotie , tot we terug dank zei een versleten markeringsbord “ DOUANE “ opmerkten in België te stappen.

 

Iets verder troffen we een derde rust in ‘ le Haras de Blaugies ‘ alwaar in het bescheiden ingericht oud schuurtje , les sans soucis ons een regionaal artisanaal brouwsel aanprezen ‘ La Moneuse ‘.  Na 20 km konden we ons wel eens bezondigen aan de geneugten van het wandelbestaan dachten we !

 

Kort hierna doken we terug het woud van Colfontaine in. In tegenstelling tot het avontuurlijke deel van deze morgen , werden we via kaarsrechte bosdreven , beeldig afgeboord met voorjaarsbloeiers vijf kilometers lang meegedreven. Tot een laatste rust in ‘ La Tour du Pignon ‘ op een kleine twee kilometers van de eindmeet. Een sympathieke serveerster maakte ons attent op ‘ Le Pignon ‘ … en hoe konden we haar tegenspreken : een koffie met een heerlijk stukje taart en die bijhorende  POES-CAFE   … voor amper 3 euro kon er nog wel bij !!!

 

Hierna gingen we op zoek naar het einde , alwaar een wegel omzoomd door kleurrijke schakeringen van het ontluikend groen ons definitief afzette in Paturages.

 

Niemand hoefde ons te overtuigen , les sans soucis hadden ons terug een voortreffelijke wandeldag bezorgd. Waar bij het nakletsen om de haverklap de bel rinkelde , een oorverdovend applaus spontaan oprees … want die 100 km stappers hadden het ‘ beestig ‘ verdient.

 

Foto's online :  http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Invites/VisuInvites.asp...


 
 

13:11 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.