17-04-05

BESELARE - 17 APRIL 2005

Driedaagse Kaaswandeltochten
Drevetrotters Zonnebeke
15 - 16 & 17 april 2005
 

Drie dagen wandelfeest , hadden de Drevetrotters uit Zonnebeke ons beloofd …

Met uitvalsbasis Beselare , de heksenparochie mochten we ons verwachten aan een mix van wandelplezier in een mooie , heuvelachtige streek alwaar tevens nogal wat bosdoorsteekjes voorradig zijn.

 

            Jammer genoeg waren de weergoden de Drevetrotters niet gunstig gezind , of hadden ze nog een afrekening te goed met de heksencommune , want  de eerste twee dagen  vielen letterlijk en figuurlijk in het water . Onze vrijdagse avondwandelescapade , ideaal om te ontstressen na een drukke werkweek , lieten we dan maar aan ons voorbijgaan. Niettemin waagden alsnog een kleine 250 dapperen zich aan een doornatte verkenning van Beselare en omgeving.

            En ook zaterdag bleven de Drevetrotters niet gespaard van die aprilse grillen, de deelnemers die zich een natuur- & bosrijke wandeling hadden voorgesteld  in de naburige Ocmw-bossen van Zandvoorde en het Provinciaal Domein ‘ De Palingbeek ‘ mochten meermaals schuilen onder moeders paraplu of de ‘ Hekseketel ‘ doorweekt bereiken.

 

            Gelukkig was zondag, een kleine pleister op de wonde voor de Drevetrotters , en bleven ze gespaard van alle regenmiserie , die hun de twee voorbije dagen parten had gespeeld. Weliswaar koud met op bepaalde momenten een onaangename stevige wind begaven we ons dan toch in laatste instantie naar Beselare , om er te proeven van hun Kaaswandeltocht.

 

            Na de nodige inschrijvingsformaliteiten ,  loodsten enkele dorpswegels van de toveresseparochie ons langs het Sint Martinuskerkje en het heksenmonumentje van Sefa Bubbels. Eens buiten het centrum dommelen we in op een heerlijke boerenwegel  met een effenaf schitterend landschapsbeeld die de streek aldaar bied. We volgden al enige tijd het provinciaal Heksenpad en bevinden ons op de Berg .

 

# Eertijds stond hier een betoverde molen en kwamen de heksen er ’s avond bijeen. Ze kookten  er op een open vuur in hun heksenketel : padden , ratten en ander ongedierte. Soms gebeurde het dat de molen , volop aan het draaien , met één slag stil viel , ondanks de wind. Roste Wiesten , de laatste molenaar , wilde de molen laten belezen , doch de heksen namen hem dit kwalijk en zonnen op wraak. Tijdens een verschrikkelijke stormnacht kwamen alle heksen bijeen en onder donder en afschuwelijk hoongelach viel de molen omver. #

 

Gelukkig bleven we vandaag gespaard van alle sluimerende nevelslierten en dampende weidegronden , zodat we poëtisch onze weg konden vervolgen in de richting van ‘ De Reutel ‘.  Hier stond ooit het Steenuilbos , het thuis van heksenmeesteres Sefa Bubbels.

 

# In  de zeventiende eeuw, heerste een ellendige tijd van armoede. De ideale voedingsbodem voor verdachtmaking. Paarden die ter plekke doodvielen, betoverde koeien die geen melk meer gaven, kinderen vol neten en luizen, boerenknechten die stierven en dit alles was natuurlijk de schuld van Sefa. Toen zij stierf, was niemand bereid haar met paard en karre naar het kerkhof te voeren. Dan werd maar de koetsier met dit luguber karwei belast. Toen men de grote zware kist liet zinken, braken de koorden zodat de kist op haar zijde viel. Op hetzelfde ogenblik rommelde en kletste de bliksem. Heel bet Steenuilbos schoot in brand en Sefa' s huisje werd met grond gelijk gemaakt. Dit gebeurde op de laatste zondag van juli. Ter herinnering hieraan trekt tweejaarlijks precies op die zondag de Heksenstoet uit in Beselare #

 

Op dat moment probeerde de zon heel eventjes door de wolkenmassa te priemen , maar we hadden meer oog voor het natuurreservaat ‘ De Wielewaal ‘ of Reutelbos toen wij er langs de rand voorbijtrokken op zoek naar de Polygonnebossen.  De wandeling stootte nog even door langs een prachtig dalend weggetje , alwaar tussen de weiden door het net ontsproten Polygonebeekje met ons gezellig mee meanderde. In de verte konden we de stompe kegel van de Geluveldse kerktoren , die zich tussen het groen ontpopte , nog heel eventjes meepikken.

 

Waarna we nu resoluut afstevenden naar het Polygonebos of Doelbos van Zonnebeke. Heerlijke bosdreven loodsen ons door dit 68 ha groot staatsbos.

 

# Tijdens den ‘ Grooten Oorlog ‘ werd het bos volledig verwoest en heersten er alhier soms woestige strijden. Zo werd ondermeer rond eind oktober 1914 alle Duitsers , door de Britse troepen uit het bos verdreven. Op 3 mei van ditzelfde jaar werd het bos echter terug uit handen gegeven door de terugtrekking richting Ieper tijdens de 2de slag om Ieper. Op het einde september 1917 heroverden Australische troepen het bos , maar in het voorjaar van 1918 moesten ze tijdens het Duitse lenteoffensief het bos voor de zoveelste keer terug uit handen geven. Pas op 28 september 1918 werd het definitief veroverd door de 9th Scottisch Division.  #

 

Midden in het bos verwijst een obelisk naar de hevige gevechten van de 5de Australische divisie , met achter zich de stille getuigen van deze wrede tijd ‘ het Polygoon Wood Cemetery ‘ met maar liefst 2066 jonge Australiërs.

 

Onze tocht bleef nu geruime tijd verder kabbelen over rustige asfaltwegeltjes met als decor de ontluikende lentekriebels, tot een eerste rust in de thuishaven van de Drevetrotters ‘ Zonnebeke ‘.  Na de controle aldaar konden we onze stappen richten op de merkwaardige Onze Lieve Vrouwekerk. Naar het schijnt een meesterwerk van de Brugse architect Huub Hoste en gebouwd op de ruïnes van een oude abdijkerk , zou  het de eerste moderne kerk van België zijn , die volledig geconstrueerd is met baksteen en gewapend beton.

 

Hierna werden we door een groen lint getrokken naar het vroegere domein van de abdij , die nu dienst doet als openbaar kasteelpark. Leuke wegels volgden een traject doorheen dit 10 ha groot park- en bosgedeelte, waarbij naast een ruime vijverpartij , ons oog viel op het kasteel van Zonnebeke. Opgetrokken kort na de 1ste Wereldoorlog , door de familie Tweins , kreeg dit eigendom een rare Normandische stijl mee.

 

Waarna we ons mochten opmaken voor het sluitstuk van deze kaastocht. Via een vrij landelijke basis in de richting van ‘ De Merlaar ‘ of de Molenaarselst met zijn verrassend weids uitzicht op het hevelend landschap dat zich voor ons uitrolde, bracht een heerlijk cocktail van een subliem karrenspoor ons tenslotte weer in het Heksendorp Beselare.  Nabij de Karakolle werden we nog eventjes geconfronteerd met de heksenkronkels van Belle Fakk, die haar komst steeds aanmeldde met een bel.

 

Na een laatste rust , alwaar we mochten proeven van de heerlijke Passendale kazen en een stukje van de  landelijke Oosthoek bereiken we voldaan samen met de meer dan 3000 andere deelnemers terug de ‘ Hekseketel ‘.

 

Foto's online : http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Invites/VisuInvites.asp...


20:39 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.