27-04-05

ZERKEGEM - 24 APRIL 2005

17° Parel van Groot-Jabbeke
Rustige Bosstappers Jabbeke
24 april 2005
 

Gewapend met short en T-shirt begaven we ons op deze zonovergoten lentedag naar het pittoreske Zerkegem , alwaar de Rustige Bosstappers uit Jabbeke ons een PAREL van een wandeling aanboden met alle mogelijke wandelingrediënten : een wirwar van veldwegels , bosdoorsteken , privé-domeinen en de schitterende vergezichten in ’t land van Permeke vormde dan ook de rode draad van deze wandeluitstap. 

 

In en rond het dorpje , kon men overal duidelijk merken dat Zerkegem vandaag in het teken stond van de wandelsport. Het plaatselijke Sarkoheem , liep dan ook bij onze aankomst redelijk vol met kleurig uitgedoste wandelaars en vier volle autobussen  uitgelaten stappers uit Dendermonde – Waasmunster, Zottegem en Zaventem ,  die dankbaar profiteerden van deze eerste mooie aprilse wandelzondag.  

 

Vlak na de start mochten de lange afstanden reeds splitsen voor een aparte lus , en werden we meteen pal naast het schattige Sint Vedastuskerkje  een eerste kerkwegel ingeleid. Zo werden we onmiddellijk geconfronteerd met de bekoorlijke landelijkheid in ’t land van Permeke , waarbij we volop konden genieten van de rijkdom van enkele veldwegels en karrensporen die ons in de richting van Bekegem moesten brengen. Bekegem zelfs deden we echter niet aan , want net voor het dorpje werden we beeldig een stevig graspad ingestuurd dat ons lekker door de weide terug zou sturen aan de voet van Zerkegem. Hier wachtte immers opnieuw een smalle kerkwegel die ons zou brengen naar een eerste stukje privé-domein van de firma Knockaert  en een sappige natuurwegel die ons langsheen de schilderachtige Zerkegemput of vijver bracht.

 

We bevonden ons hier in het gehucht ‘ Het Steedje ‘ alwaar in vroegere tijden enkele kleinere boerderijen en werkmanshuisjes stonden. Rustige wegjes lieten ons alsmaar dieper meedeinen met de speelse blikken van het landschap tot we de beeldige Bruggedreef werden ingestuurd. De brede dreef spuwde ons iets verder uit langs de bosrand , alwaar een smeuïge zandweg het wandeltraject overnam tot vlakbij een immens serrecomplex waar het bepaald druk was. Niet te verwonderen , want iedereen werd er getrakteerd op een gratis koffie of frisdrank. Bij dit aanstekelijk lentezonnetje , dankbaar aanvaard en een welgekomen appreciatie .

 

Ook hierna bleef het gezellig stappen , onze landelijke trek liet ons langzaam opklimmen naar wat beboste horizonten , toen uiteindelijk een brede doch eveneens modderige bosdreef ons bracht in het Vloethemveldbos. 

 

# De naam Vloet(h)em wordt duidelijk als men weet dat het bos zowat 3 m lager ligt dan de Isenbaertstraat en de Diksmuidse Heerweg waardoor bij hevige regenval het water naar het lager gelegen gebied vloeit. Ooit was Vloetem een zompig, moerassig stuk heide, eigendom van de graaf van Vlaanderen; door het volk "woestijne" genoemd.  In 1296 schonk Gwijde van Dampierre het goed aan het Brugse Sint-Janshospitaal.  Vele eeuwen later ploegden de hospitaalbroeders het gebied om tot vruchtbaar akkerland.  Hiertoe bouwden ze in 1550 een 1600 m lange aarden berm: de Vossebarm.  Die dijk moest het water, dat via de Diksmuidse Heerweg binnenstroomde tegenhouden, zodat het gebied achter de berm in cultuur kon worden gebracht.  Vóór de dijk ontstonden talrijke vijvers (o.m. 't maentje vijver).  Deze plassen werden tussen 1770 en 1882 gedempt en bebost, hoofdzakelijk met Grove den.  In 1796 werd het Vloetemveld overgedragen aan het OCMW van Brugge. Na WO I werd het grootste deel - ong. 170 ha - onteigend door het ministerie van Landsverdediging voor de aanleg van een munitiedepot.  In 1980 werd het overige deel aangekocht door Waters en Bossen.  Het Vloetemveld strekt zich uit over Snellegem (170 ha) en Zedelgem (110 ha) waarvan 113 ha domeinbos en de rest militair domein. #

 

 

Nadat we ons ontdaan hadden van de 15km , mochten we de brede dreef van een oude spoorweglijn langs het vroegere munitiedepot inruilen voor een rijke variatie van kronkelende bos- en statige  beukendreven, wat soms enkele schilderachtige tafereeltjes met zich meebracht.  Eens de statige bomengalerijen verlaten , schoven we nu verder via een resem ouderwetse kinderkopjes in de richting van Snellegem op zoek naar een tweede rust.  Het dorpje Snellegem , is er ongetwijfeld eentje om te koesteren , reeds in de 7de eeuw kent Snellegem een kerkelijke geschiedenis , waarbij nu nog steeds het Romaanse Heilige Sint-Eligiuskerkje en het naastgelegen omwalde Oosthof  in ons geklasseerd patrimonium fungeren.  Het Oosthof , was vroeger de centrale hoeve van het Merovingisch Kroondomein , die de Heren van Rode herbergde. De monumentale ingangspoort dateert nog uit de 16de eeuw en de walgrachten werden niet allen gedempt zodat men nog een idee krijgt van dit historische erfgoed in zijn vroegere glorie.

 

Hier bleken we reeds zo’n 15-tal kilometers achter de rug te hebben , waarna we via enkele leuke groene tussendoortjes ons vizier richten op het Lappersfort en de Boerenmolen. Iets verder trekt een opschrift onze volle aandacht , in het veld voor ons werd op 1 december 1943 , de bemanning van een Amerikaanse B-52 bommenwerper neergehaald door twee Duitse Fockejagers. De piloot Bruce Lundus kon ontsnappen dank zei de hulp van de witte brigade die onderdak verleende in het nabijgelegen Katteveldhoeve.

 

We vervolgden nu geruime tijd onze  weg langs bos en groen, alwaar een smalle ouderwetse grasweg  ons tenslotte deed belanden in de Moordenaarsbossen of de Maskobossen, en er konden genieten van enkele heerlijke wandelfragmentjes. De legende wil dat een pastoor en zijn meid hier vermoord werden.

 

Hierna mochten we ons opmaken voor de laatste kilometers , met de private doorgang van de hoeve Verdonck en enkele kriskrasse doorsteekjes tussen een recente verkaveling , dook  alweer het zaaltje Sarkoheem op.

 

# De naam Sarkoheem en in feite ook Zerkegem , dankt eigenlijk haar naam aan één van de Franken (Sarko) die zich hier zou gevestigd hebben. Zijn kinderen noemde men Sarkingen, terwijl hun nederzetting of heem de naam Sarkinghem meekreeg. De schriftelijke bronnen vermelden verschillende schrijfwijzen, o.a. Zarkenghem in 961, Sarkenghem in 1089, Zerkenghem in 1285 en Zerkeghem in 1335. Doordat er op het schild van Zerkegem een grafzerk voorkomt, wordt de naam Zerkegem ook hiermee in verband gebracht. Sommigen denken ook aan het Keltische Sark, een woord dat dezelfde betekenis heeft als sarcofaag. #

 

Meteen een waardig slot van deze beslist uitzonderlijke natuurwandeling , die volgens mijn inziens  met 1600 deelnemers duidelijk heel wat meer aandacht had mogen verdienen.

 

Foto's online : http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Invites/VisuInvites.asp...


22:40 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.