27-04-05

ZERKEGEM - 24 APRIL 2005

17° Parel van Groot-Jabbeke
Rustige Bosstappers Jabbeke
24 april 2005
 

Gewapend met short en T-shirt begaven we ons op deze zonovergoten lentedag naar het pittoreske Zerkegem , alwaar de Rustige Bosstappers uit Jabbeke ons een PAREL van een wandeling aanboden met alle mogelijke wandelingrediënten : een wirwar van veldwegels , bosdoorsteken , privé-domeinen en de schitterende vergezichten in ’t land van Permeke vormde dan ook de rode draad van deze wandeluitstap. 

 

In en rond het dorpje , kon men overal duidelijk merken dat Zerkegem vandaag in het teken stond van de wandelsport. Het plaatselijke Sarkoheem , liep dan ook bij onze aankomst redelijk vol met kleurig uitgedoste wandelaars en vier volle autobussen  uitgelaten stappers uit Dendermonde – Waasmunster, Zottegem en Zaventem ,  die dankbaar profiteerden van deze eerste mooie aprilse wandelzondag.  

 

Vlak na de start mochten de lange afstanden reeds splitsen voor een aparte lus , en werden we meteen pal naast het schattige Sint Vedastuskerkje  een eerste kerkwegel ingeleid. Zo werden we onmiddellijk geconfronteerd met de bekoorlijke landelijkheid in ’t land van Permeke , waarbij we volop konden genieten van de rijkdom van enkele veldwegels en karrensporen die ons in de richting van Bekegem moesten brengen. Bekegem zelfs deden we echter niet aan , want net voor het dorpje werden we beeldig een stevig graspad ingestuurd dat ons lekker door de weide terug zou sturen aan de voet van Zerkegem. Hier wachtte immers opnieuw een smalle kerkwegel die ons zou brengen naar een eerste stukje privé-domein van de firma Knockaert  en een sappige natuurwegel die ons langsheen de schilderachtige Zerkegemput of vijver bracht.

 

We bevonden ons hier in het gehucht ‘ Het Steedje ‘ alwaar in vroegere tijden enkele kleinere boerderijen en werkmanshuisjes stonden. Rustige wegjes lieten ons alsmaar dieper meedeinen met de speelse blikken van het landschap tot we de beeldige Bruggedreef werden ingestuurd. De brede dreef spuwde ons iets verder uit langs de bosrand , alwaar een smeuïge zandweg het wandeltraject overnam tot vlakbij een immens serrecomplex waar het bepaald druk was. Niet te verwonderen , want iedereen werd er getrakteerd op een gratis koffie of frisdrank. Bij dit aanstekelijk lentezonnetje , dankbaar aanvaard en een welgekomen appreciatie .

 

Ook hierna bleef het gezellig stappen , onze landelijke trek liet ons langzaam opklimmen naar wat beboste horizonten , toen uiteindelijk een brede doch eveneens modderige bosdreef ons bracht in het Vloethemveldbos. 

 

# De naam Vloet(h)em wordt duidelijk als men weet dat het bos zowat 3 m lager ligt dan de Isenbaertstraat en de Diksmuidse Heerweg waardoor bij hevige regenval het water naar het lager gelegen gebied vloeit. Ooit was Vloetem een zompig, moerassig stuk heide, eigendom van de graaf van Vlaanderen; door het volk "woestijne" genoemd.  In 1296 schonk Gwijde van Dampierre het goed aan het Brugse Sint-Janshospitaal.  Vele eeuwen later ploegden de hospitaalbroeders het gebied om tot vruchtbaar akkerland.  Hiertoe bouwden ze in 1550 een 1600 m lange aarden berm: de Vossebarm.  Die dijk moest het water, dat via de Diksmuidse Heerweg binnenstroomde tegenhouden, zodat het gebied achter de berm in cultuur kon worden gebracht.  Vóór de dijk ontstonden talrijke vijvers (o.m. 't maentje vijver).  Deze plassen werden tussen 1770 en 1882 gedempt en bebost, hoofdzakelijk met Grove den.  In 1796 werd het Vloetemveld overgedragen aan het OCMW van Brugge. Na WO I werd het grootste deel - ong. 170 ha - onteigend door het ministerie van Landsverdediging voor de aanleg van een munitiedepot.  In 1980 werd het overige deel aangekocht door Waters en Bossen.  Het Vloetemveld strekt zich uit over Snellegem (170 ha) en Zedelgem (110 ha) waarvan 113 ha domeinbos en de rest militair domein. #

 

 

Nadat we ons ontdaan hadden van de 15km , mochten we de brede dreef van een oude spoorweglijn langs het vroegere munitiedepot inruilen voor een rijke variatie van kronkelende bos- en statige  beukendreven, wat soms enkele schilderachtige tafereeltjes met zich meebracht.  Eens de statige bomengalerijen verlaten , schoven we nu verder via een resem ouderwetse kinderkopjes in de richting van Snellegem op zoek naar een tweede rust.  Het dorpje Snellegem , is er ongetwijfeld eentje om te koesteren , reeds in de 7de eeuw kent Snellegem een kerkelijke geschiedenis , waarbij nu nog steeds het Romaanse Heilige Sint-Eligiuskerkje en het naastgelegen omwalde Oosthof  in ons geklasseerd patrimonium fungeren.  Het Oosthof , was vroeger de centrale hoeve van het Merovingisch Kroondomein , die de Heren van Rode herbergde. De monumentale ingangspoort dateert nog uit de 16de eeuw en de walgrachten werden niet allen gedempt zodat men nog een idee krijgt van dit historische erfgoed in zijn vroegere glorie.

 

Hier bleken we reeds zo’n 15-tal kilometers achter de rug te hebben , waarna we via enkele leuke groene tussendoortjes ons vizier richten op het Lappersfort en de Boerenmolen. Iets verder trekt een opschrift onze volle aandacht , in het veld voor ons werd op 1 december 1943 , de bemanning van een Amerikaanse B-52 bommenwerper neergehaald door twee Duitse Fockejagers. De piloot Bruce Lundus kon ontsnappen dank zei de hulp van de witte brigade die onderdak verleende in het nabijgelegen Katteveldhoeve.

 

We vervolgden nu geruime tijd onze  weg langs bos en groen, alwaar een smalle ouderwetse grasweg  ons tenslotte deed belanden in de Moordenaarsbossen of de Maskobossen, en er konden genieten van enkele heerlijke wandelfragmentjes. De legende wil dat een pastoor en zijn meid hier vermoord werden.

 

Hierna mochten we ons opmaken voor de laatste kilometers , met de private doorgang van de hoeve Verdonck en enkele kriskrasse doorsteekjes tussen een recente verkaveling , dook  alweer het zaaltje Sarkoheem op.

 

# De naam Sarkoheem en in feite ook Zerkegem , dankt eigenlijk haar naam aan één van de Franken (Sarko) die zich hier zou gevestigd hebben. Zijn kinderen noemde men Sarkingen, terwijl hun nederzetting of heem de naam Sarkinghem meekreeg. De schriftelijke bronnen vermelden verschillende schrijfwijzen, o.a. Zarkenghem in 961, Sarkenghem in 1089, Zerkenghem in 1285 en Zerkeghem in 1335. Doordat er op het schild van Zerkegem een grafzerk voorkomt, wordt de naam Zerkegem ook hiermee in verband gebracht. Sommigen denken ook aan het Keltische Sark, een woord dat dezelfde betekenis heeft als sarcofaag. #

 

Meteen een waardig slot van deze beslist uitzonderlijke natuurwandeling , die volgens mijn inziens  met 1600 deelnemers duidelijk heel wat meer aandacht had mogen verdienen.

 

Foto's online : http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Invites/VisuInvites.asp...


22:40 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

HARELBEKE - 23 APRIL 2005

6° Gavertocht
Brigandtrotters Ingelmunster
23 april 2005
 

Eens in het jaar richten de Brigandtrotters Ingelmunster hun wandelpijlen buiten haar eigen stadsgrenzen.  Ze lieten hun keuze vallen op de Forestiersstede Harelbeke zo’n zes jaar terug, meteen een ideale gelegenheid voor een verkwikkende wandeling rond het provinciaal domein De Gavers dachten we.

 

Bij onze aankomst rond de klok van negen , heerste er voorlopig nog een rustige sfeer  in het plaatselijke VTI , waar we na de nodige inschrijvingsformaliteiten  kozen voor de langste afstand, zijnde 20 km.  Langzaam trok de tocht zich op gang via een ommetje achterdoor  enkele slaperige woonwijken , in feite niet meteen ons ding. Doch de  enkele bescheiden passages langs het hoenderpark van  het rust & verzorgingstehuis De Ceder en een verrassend minuscuul stukje  bos waren best te pruimen en zorgden meteen voor een gesmaakt alternatief en een groen intermezzo.

 

Nadat we helemaal de wijk rond hadden gekuierd , mochten we ons klaar maken voor een eerste stukje Provinciaal Domein. Een bekoorlijk groen bospad , ademde een verkwikkende rust uit en bracht ons langs de bosrand van de Gavers door.  Even verder bezijden de immense vijvers, konden we ons zicht heel eventjes richten op een paar dobberende bootjes , die met hun wit zeil een felle witte vlek op het wateroppervlak weerspiegelden en de Koutermolen.

 

De grote verhoopte trek rond het domein liet echter voorlopig op zich wachten , gezien we nu de richting kozen van Stasegem en een eerste rust in feestzaal De Gilde.  Stasegem  vind men reeds in 1641 terug als lokaliteit op de fantastische kaart ‘ Flandria Illustrate van Sanderus ‘. Het kende doorheen de eeuwen  een vooral agrarische structuur , tot in de periode van 1860 het kanaal Kortrijk-Bosuit en de aanleg van de spoorlijn Denderleeuw-Kortrijk de poort openden om van Stasegem een industriegebied te maken.

 

Dit profileert zich nog steeds heel duidelijk in de streek , de textielnijverheid en vooral het uitgestrekte industriecomplex van Bekaert en anderen regeren er weelderig. Gelukkig bleef ons wandeltraject grotendeels veraf van deze geïndustrialiseerde wereld. Rustig zochten we onze wandelweg op langsheen het jaagpad van een stukje kanaal Kortrijk-Bossuit. Alwaar we even verder ons hartje konden ophalen aan  een prachtig stukje bos ( eigendom van Natuurpunt ) en zo voor een tweede maal veel te vlug belandden in feestzaal De Gilde.

 

Nu waren we niet meer veraf van het koninginnestuk van deze wandeling dachten we : het provinciaal domein ‘ De Gavers ‘ .  Maar niks was minderwaar toen de parcoursmeester koos voor een landelijke lus langs de Gavermeersen in de richting van Deerlijk. Hier aan de rand van deze meersen werden de laatste vijfentwintig jaar heel wat belangrijke Gallo-Romeinse vondsten aan het licht gebracht. Restanten van houten en stenen gebouwen , eikenhouten waterputten en afvalkuilen , alsook een hele reeks aardewerk , glas , brons en muntstukken werden er opgegraven. Meteen een bewijs dat Stasegem en omgeving tijdens de tweede en derde eeuw van onze tijdrekening een belangrijke Gallo-Romeinse nederzetting vormde.

 

Het bleef aardig wandelen , waarbij hier en daar een opmerkelijke statige vierkanthoeve het landschap sierde en we steevast in de verte een kijkje hadden op het provinciaal domein, die maar op zich liet wachten. En ook na een laatste rust in een plaatselijke basisschooltje , trokken we wat verweesd en ontgoocheld verder de Harelbeekse binnenstad in. En toen de verlichtingpalen van het Forestiers voetbalveld recht voor ons terug opdoemden , zou het geen waar zijn hé ….

 

Maar oef , er wachtte ons nog een voortreffelijke trek door dit prachtig domein.  Aangelegd in 1968 naar aanleiding van de E17 , ontstond hier een prachtig 80 ha groot recreatiedomein, waarbij stille watergebonden recreatie zoals zeilen , surfen en hengelen er een voorname plaats inneemt. Rond de vijver werd een grootschalig bebossingproject uitgevoerd  , waarbij oude populierenbossen , jonge bosmassieven , open ruimtes en ligweide een ruime mogelijkheid bieden voor wandelaar en jogger. 

 

In ieder geval we werden dan ook ruim verwend voor onze komst , met een heerlijke trek door de Gavers , en vormde het meteen een gesmaakte apotheose van deze wandelzaterdag.

 

Foto's online : http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Invites/VisuInvites.asp...


22:36 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-04-05

BESELARE - 17 APRIL 2005

Driedaagse Kaaswandeltochten
Drevetrotters Zonnebeke
15 - 16 & 17 april 2005
 

Drie dagen wandelfeest , hadden de Drevetrotters uit Zonnebeke ons beloofd …

Met uitvalsbasis Beselare , de heksenparochie mochten we ons verwachten aan een mix van wandelplezier in een mooie , heuvelachtige streek alwaar tevens nogal wat bosdoorsteekjes voorradig zijn.

 

            Jammer genoeg waren de weergoden de Drevetrotters niet gunstig gezind , of hadden ze nog een afrekening te goed met de heksencommune , want  de eerste twee dagen  vielen letterlijk en figuurlijk in het water . Onze vrijdagse avondwandelescapade , ideaal om te ontstressen na een drukke werkweek , lieten we dan maar aan ons voorbijgaan. Niettemin waagden alsnog een kleine 250 dapperen zich aan een doornatte verkenning van Beselare en omgeving.

            En ook zaterdag bleven de Drevetrotters niet gespaard van die aprilse grillen, de deelnemers die zich een natuur- & bosrijke wandeling hadden voorgesteld  in de naburige Ocmw-bossen van Zandvoorde en het Provinciaal Domein ‘ De Palingbeek ‘ mochten meermaals schuilen onder moeders paraplu of de ‘ Hekseketel ‘ doorweekt bereiken.

 

            Gelukkig was zondag, een kleine pleister op de wonde voor de Drevetrotters , en bleven ze gespaard van alle regenmiserie , die hun de twee voorbije dagen parten had gespeeld. Weliswaar koud met op bepaalde momenten een onaangename stevige wind begaven we ons dan toch in laatste instantie naar Beselare , om er te proeven van hun Kaaswandeltocht.

 

            Na de nodige inschrijvingsformaliteiten ,  loodsten enkele dorpswegels van de toveresseparochie ons langs het Sint Martinuskerkje en het heksenmonumentje van Sefa Bubbels. Eens buiten het centrum dommelen we in op een heerlijke boerenwegel  met een effenaf schitterend landschapsbeeld die de streek aldaar bied. We volgden al enige tijd het provinciaal Heksenpad en bevinden ons op de Berg .

 

# Eertijds stond hier een betoverde molen en kwamen de heksen er ’s avond bijeen. Ze kookten  er op een open vuur in hun heksenketel : padden , ratten en ander ongedierte. Soms gebeurde het dat de molen , volop aan het draaien , met één slag stil viel , ondanks de wind. Roste Wiesten , de laatste molenaar , wilde de molen laten belezen , doch de heksen namen hem dit kwalijk en zonnen op wraak. Tijdens een verschrikkelijke stormnacht kwamen alle heksen bijeen en onder donder en afschuwelijk hoongelach viel de molen omver. #

 

Gelukkig bleven we vandaag gespaard van alle sluimerende nevelslierten en dampende weidegronden , zodat we poëtisch onze weg konden vervolgen in de richting van ‘ De Reutel ‘.  Hier stond ooit het Steenuilbos , het thuis van heksenmeesteres Sefa Bubbels.

 

# In  de zeventiende eeuw, heerste een ellendige tijd van armoede. De ideale voedingsbodem voor verdachtmaking. Paarden die ter plekke doodvielen, betoverde koeien die geen melk meer gaven, kinderen vol neten en luizen, boerenknechten die stierven en dit alles was natuurlijk de schuld van Sefa. Toen zij stierf, was niemand bereid haar met paard en karre naar het kerkhof te voeren. Dan werd maar de koetsier met dit luguber karwei belast. Toen men de grote zware kist liet zinken, braken de koorden zodat de kist op haar zijde viel. Op hetzelfde ogenblik rommelde en kletste de bliksem. Heel bet Steenuilbos schoot in brand en Sefa' s huisje werd met grond gelijk gemaakt. Dit gebeurde op de laatste zondag van juli. Ter herinnering hieraan trekt tweejaarlijks precies op die zondag de Heksenstoet uit in Beselare #

 

Op dat moment probeerde de zon heel eventjes door de wolkenmassa te priemen , maar we hadden meer oog voor het natuurreservaat ‘ De Wielewaal ‘ of Reutelbos toen wij er langs de rand voorbijtrokken op zoek naar de Polygonnebossen.  De wandeling stootte nog even door langs een prachtig dalend weggetje , alwaar tussen de weiden door het net ontsproten Polygonebeekje met ons gezellig mee meanderde. In de verte konden we de stompe kegel van de Geluveldse kerktoren , die zich tussen het groen ontpopte , nog heel eventjes meepikken.

 

Waarna we nu resoluut afstevenden naar het Polygonebos of Doelbos van Zonnebeke. Heerlijke bosdreven loodsen ons door dit 68 ha groot staatsbos.

 

# Tijdens den ‘ Grooten Oorlog ‘ werd het bos volledig verwoest en heersten er alhier soms woestige strijden. Zo werd ondermeer rond eind oktober 1914 alle Duitsers , door de Britse troepen uit het bos verdreven. Op 3 mei van ditzelfde jaar werd het bos echter terug uit handen gegeven door de terugtrekking richting Ieper tijdens de 2de slag om Ieper. Op het einde september 1917 heroverden Australische troepen het bos , maar in het voorjaar van 1918 moesten ze tijdens het Duitse lenteoffensief het bos voor de zoveelste keer terug uit handen geven. Pas op 28 september 1918 werd het definitief veroverd door de 9th Scottisch Division.  #

 

Midden in het bos verwijst een obelisk naar de hevige gevechten van de 5de Australische divisie , met achter zich de stille getuigen van deze wrede tijd ‘ het Polygoon Wood Cemetery ‘ met maar liefst 2066 jonge Australiërs.

 

Onze tocht bleef nu geruime tijd verder kabbelen over rustige asfaltwegeltjes met als decor de ontluikende lentekriebels, tot een eerste rust in de thuishaven van de Drevetrotters ‘ Zonnebeke ‘.  Na de controle aldaar konden we onze stappen richten op de merkwaardige Onze Lieve Vrouwekerk. Naar het schijnt een meesterwerk van de Brugse architect Huub Hoste en gebouwd op de ruïnes van een oude abdijkerk , zou  het de eerste moderne kerk van België zijn , die volledig geconstrueerd is met baksteen en gewapend beton.

 

Hierna werden we door een groen lint getrokken naar het vroegere domein van de abdij , die nu dienst doet als openbaar kasteelpark. Leuke wegels volgden een traject doorheen dit 10 ha groot park- en bosgedeelte, waarbij naast een ruime vijverpartij , ons oog viel op het kasteel van Zonnebeke. Opgetrokken kort na de 1ste Wereldoorlog , door de familie Tweins , kreeg dit eigendom een rare Normandische stijl mee.

 

Waarna we ons mochten opmaken voor het sluitstuk van deze kaastocht. Via een vrij landelijke basis in de richting van ‘ De Merlaar ‘ of de Molenaarselst met zijn verrassend weids uitzicht op het hevelend landschap dat zich voor ons uitrolde, bracht een heerlijk cocktail van een subliem karrenspoor ons tenslotte weer in het Heksendorp Beselare.  Nabij de Karakolle werden we nog eventjes geconfronteerd met de heksenkronkels van Belle Fakk, die haar komst steeds aanmeldde met een bel.

 

Na een laatste rust , alwaar we mochten proeven van de heerlijke Passendale kazen en een stukje van de  landelijke Oosthoek bereiken we voldaan samen met de meer dan 3000 andere deelnemers terug de ‘ Hekseketel ‘.

 

Foto's online : http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Invites/VisuInvites.asp...


20:39 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-04-05

PATURAGES - 9 APRIL 2005

ht029.gif (4291 bytes)23°  Marche du Printemps - 30° Anniversaire
Les Sans soucis de Ghlin
9 april 2005
 

Op zoek naar wat “ Waals avontuur “ viel ons oog onmiddellijk op de 23ste Marche du Printemps van “ Les sans soucis de Ghlin “. Onze vorige bezoeken aldaar , waren ons rijkelijk bijgebleven en nu deze MARCHE , terug kaderde in de ‘ SUPER CHALLENGE DES 5 PROVINCES ‘ (een Waalse wandelklassieker) wisten we reeds op voorhand dat we goed zaten.

 

Les SANS SOUCIS , hadden immers iets te vieren vandaag ‘ hun 30ste verjaardag ‘ en hiervoor legden ze de lange afstandswandelaars in de watten met een heuse éénmalige 100km. Wij hielden het vandaag weliswaar wat rustiger , en pikten er dan maar het traject van de 25 km uit.

 

Het bleek ons allemaal anders dan in Vlaanderen , en alleen al voor de sfeer zou men naar ons Waals landgedeelte afzakken. Jovialiteit , warme ontvangst , ambiance van ’s morgens vroeg , elkeen wordt er zowaar met open armen ontvangen. Hier staat sympathie en wandelen nog steeds voorop , een schril contrast met onze Vlaamse zogenaamde wandelkermissen die moeten opbrengen.

 

In ieder geval na het obligate handjes schudden en kusjes gedoe (eigen aan onze Waalse wandelvrienden) startten we al direct via een beeldige groene strook van een oude kolenberg. Meteen de aanzet van onze aangename wandeldag, waarop we kort hierna de nog ontwakende behuizing van Paturages dwarsen op zoek naar een eerste prachtig zicht. En hiervoor moesten we niet lang wachten , tussen de sluimer van de opkomende dag mochten we ons vernoegen op de geneugten van het licht heuvelend landschap van ‘ le Haut Pays ‘ en het dorpje Warquignies.

 

Even later doken we het Bos van Saint Ghislain in , dat deel uitmaakt van het woud van Colfontaine. Behoorlijk avontuurlijk werden we het bos ingestuurd over knap lastige en modderige paden die ons voortdurend een blik gunden op het feestelijk kronkelend beekje van Honnele , dat zich wel in honderd bochten een weg zocht. We lieten ons dan ook geruime tijd meevoeren langs dit slingerend natuurpad met rijkelijk bebloemde hellingen.

 

Toen we uiteindelijk de bosrand bereikten, zagen we voor ons het kerkje van Petit-Dour wenken , alwaar na 7 km een eerste rust wachtte. Een schitterende kerkwegel bracht ons op de rug van een plateau en schonk ons nu geruime tijd een schat aan verrukkelijke vergezichten. De diverse onverharde wandelwegen bleven zich maar opvolgen. Verbluffend mooi flaneerden we eventjes door het dorp Blaugies om uiteindelijk na 11 km te belandden in Erquennes voor een tweede rust in het plaatselijke schooltje en we even konden bijtanken.

 

Alhier vervoegden we tevens voor het eerst die ultieme 100 km stappers. Ze hadden er immers reeds 87 km opzitten om nu gezamenlijk de resterende kilometers met de andere deelnemers te beëindigen. Het bleek ons al duidelijk dat een schouderklopje , een aanmoediging of wat samenstappen wonderen kan verrichten en wat soelaas bracht in het 16-tal uren stappen die deze mannen-vrouwen er reeds op hadden zitten. Ja , ook dit is wandelen : het sociale aspect !!!

 

In ieder geval een verrukkelijke kerkwegel achter het schooltje om stuurde ons terug het landschap in, waarbij een blik achterom ons alweer een prachtig beeld verschafte op het pittoreske dorpje van Erquennes. We wandelen nu door een lichtgolvend landschap , doorspekt met enkele kanjers van boerenslagen; alwaar alleen de wandelaars voor en achter ons voor enige beweging zorgden. Ongemerkt belandden we zelfs voor een klein strookje in Frankrijk door een godverlaten landschap met een weelde van doornhagen en rijkelijk bloeiende boomgaarden. Heel sporadisch verklapte een nostalgisch kapelletje enig teken van devotie , tot we terug dank zei een versleten markeringsbord “ DOUANE “ opmerkten in België te stappen.

 

Iets verder troffen we een derde rust in ‘ le Haras de Blaugies ‘ alwaar in het bescheiden ingericht oud schuurtje , les sans soucis ons een regionaal artisanaal brouwsel aanprezen ‘ La Moneuse ‘.  Na 20 km konden we ons wel eens bezondigen aan de geneugten van het wandelbestaan dachten we !

 

Kort hierna doken we terug het woud van Colfontaine in. In tegenstelling tot het avontuurlijke deel van deze morgen , werden we via kaarsrechte bosdreven , beeldig afgeboord met voorjaarsbloeiers vijf kilometers lang meegedreven. Tot een laatste rust in ‘ La Tour du Pignon ‘ op een kleine twee kilometers van de eindmeet. Een sympathieke serveerster maakte ons attent op ‘ Le Pignon ‘ … en hoe konden we haar tegenspreken : een koffie met een heerlijk stukje taart en die bijhorende  POES-CAFE   … voor amper 3 euro kon er nog wel bij !!!

 

Hierna gingen we op zoek naar het einde , alwaar een wegel omzoomd door kleurrijke schakeringen van het ontluikend groen ons definitief afzette in Paturages.

 

Niemand hoefde ons te overtuigen , les sans soucis hadden ons terug een voortreffelijke wandeldag bezorgd. Waar bij het nakletsen om de haverklap de bel rinkelde , een oorverdovend applaus spontaan oprees … want die 100 km stappers hadden het ‘ beestig ‘ verdient.

 

Foto's online :  http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Invites/VisuInvites.asp...


 
 

13:11 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-04-05

PERSVOORSTELLING 34° OMLOOP KLUISBERGEN

34° Omloop Kluisbergen -
 Het wandelevent van 2005
 
Op zondag 8 mei 2005 organiseert "Omloop Kluisbergen" hun 34ste Omloop van de Vlaamse Ardennen. Zoals ze gisteren hun Omloop voorstelden op hun persvoorstelling, beloofd het weer iets te worden daar in Kluisbergen !!!
 

 

Onder het motto : “ kom dat zien – kom dat zien “ is ‘ Omloop Kluisbergen ‘ een synoniem geworden binnen de Vlaamse recreatieve wandelsport , waarbij vier accenten in het oog springen : het sportieve , het culturele , het gezellige en kindvriendelijkheid !!!

 

Op 8 mei as.  zal Kluisbergen reeds voor de 34ste keer het kloppend hart van wandelend Vlaanderen vormen ! Al wie het recreatieve wandelen of het stevige stappen hoog in het vaandel voert , mist deze afspraak niet.

 

Omloop Kluisbergen is een trendsetter geworden in verbeteringen en nieuwigheden , om het de wandelaars-deelnemers nog aangenamer te maken. Jaren geleden kwam Omloop Kluisbergen als eerste op de proppen met een animatie rond het wandelgebeuren , later werden ze de eersten met een netheidsteam en een avonturentocht. Dit jaar zijn ze de eersten die gaan samenwerken met een pretpark , met name Plopsaland , het pretpark bij uitstek. En nog is dit niet alles : een nieuwe uitdaging voor ‘ Omloop Kluisbergen ‘ is 100 mensen de kans te bieden kennis te maken met ‘ Nordic Walking ‘ … een nieuwe vorm van beweging binnen het wandelmilieu.

 

TIJDENS OMLOOP KLUISBERGEN VALT ER WEL ALTIJD IETS TE BELEVEN !

 

            Naast de 4 diverse wandelafstanden gaande van 7 tot 50 km , doorheen het uitgelezen landschap van de Vlaamse Ardennen en het Kluisbos , weet Omloop Kluisbergen zich ook te richten naar het educatieve aspect. Diverse standjes omtrent fauna en flora uit de streek komen er aan bod dank zei Natuurpunt. Nieuw is ongetwijfeld de stand over composteren en milieubeheersing.

 Op de Kwaremont is een regelrecht kunstenaarsdorp ingericht , alwaar men kan genieten van kunstgalerijen en een kunstenaarsmarkt , dit telkens in een gezellige bedoening met gepaste muzikale omkadering. Die men ook verder over het hele traject zal aantreffen.

Ook voor de kinderen is “ Omloop Kluisbergen “ een feest ! Onderweg kunnen de kinderen van allerlei plezante dingen genieten , gaande van kindergrime , springkastelen , ballonkunstenaars , gratis zwemmen tot deelname aan een waar avontuur. Hiervoor zijn speciale attracties zoals de death-ride , de cola-bak klim en dergelijke voorzien.

 

OMLOOP KLUISBERGEN IS ER DUS DUIDELIJK VOOR AL DEGENEN DIE MEER WILLEN DAN WANDELEN ALLEEN ! EN STAAT OPEN VOOR ELKEEN !

 

            De 7 KM vormt een ideale gelegenheid om kennis te maken met het natuurwandelen en gaat grotendeels door het Kluisbos. Alwaar in deze periode van het jaar de Kluisberg letterlijk in een blauw tapijt van boshyacinten is omgetoverd. Een afstand waarvoor men duidelijk geen geoefende stapper hoeft te zijn , maar die U volop laat genieten van de unieke Omloop Kluisbergen-sfeer.

 

            De 14 KM is de familie uitstap bij uitstek , die voor de editie 2005 het kunstenaarsdorpje Kwaremont en enkele authentieke landbouwersbedrijven aandoet. Op de binnenkoer van de boerenhoven kan men her en der tenvolle de zeer afwisselende animatie meepikken.

 

            De 25 KM staat borg voor een flinke wandeling , waarbij verschillende heuvels van de wielerklassieker ‘ Ronde van Vlaanderen ‘ voor de voeten van de wandelaars wordt geschoven. De Oude Kwaremont , Patersberg , Kluisberg en de Trieu spreken boekdelen. Hiernaast wordt tevens de mogelijkheid geboden om de 25 km al joggend af te leggen , met groepsstart om 9 uur.

 

            De ultieme 50 KM of de ECHTE OMLOOP KLUISBERGEN , brengt de geoefende lange afstandswandelaar langs een uiterst selectief parcours dwars door de Vlaamse Ardennen. En is de benaming “ De Ronde van Vlaanderen onder de wandelklassiekers “ dan ook meer dan waardig.

 

            Nieuw hierbij is dat Omloop Kluisbergen , aan 100 mensen de kans geeft kennis te maken met een nieuwe rage van beweging : een vorm van sportief wandelen met wandelstokken in beide handen …   NORDIC WALKING. Na een korte instructie door een gediplomeerde instructeur kan elkeen op eigen tempo deze nieuw vorm van wandelen proeven op het wandeltraject van 14 km. Hiervoor dient men wel vooraf in te schrijven. Het kan ENKEL via e-mail per omloopkluisbergen_nordic@skynet.be .

 

EN NOG IS ER MEER !!!

 

            Naast de unieke omlopen langs de Vlaamse Ardennen , diverse privé-domeinen en het prachtige kader van het Kluisbos , waarbij de organisatoren elkeen vragen om respect voor de natuur en de fauna en flora niet te beschadigen , wacht naast een ganse resem van bevoorradingen onderweg , voor elkeen aan de eindmeet een blijvende attentie. Afhankelijk van de afgelegde afstand krijgt men een veiligheidsvest , T-shirt of een Plopsaland-cadeau aangeboden.

 

 

Dus , geen enkele reden meer om er op 8 mei as. niet bij te zijn , temeer het ganse team van ‘ Omloop Kluisbergen ‘ U verwacht.

 

 

PRAKTISCHE INFORMATIE :

 

Start en aankomst :  Recreatieoord Kluisbos

                                 Ruime parkings voorzien.

 

Afstanden : 7-14-25 km , vrije start van 8.00 tot 14.00 uur

                    25 km Jogging : groepsstart om 9.00 uur precies

                    50 km , vrije start van 7.00 tot 9.30 uur

 

Meer info : tel 0478/58.99.01  of per e-mail : omloop@online.be

                   Website : www.wandelen.be


23:27 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-04-05

KEMMEL - 03 APRIL 2005

Kemmelbergtocht
Pwc Heuvellandstappers
03 april 2005
 

Dat het Heuvelland één van de prachtigste natuurgebieden in ons klein Belgenlandje is , mochten we zondag ll. nog maar eens in levende lijve ondervinden. De plaatselijke Postwandelclub Heuvellandstappers wist zichzelf immers te overtroeven met een hoogstaande wandelescapade , waarbij de hoogste ‘berg ‘ van West-Vlaanderen (de Kemmelberg) trots regeert over dit hemels landschap.

 

Terwijl de klokken een feestelijk zonnige wandeldag aankondigen , kozen we uiteindelijk voor het traject van 25 km.

 

De wandeling startte aan de voet van het bevallige Sint Laurentiuskerkje , waarbij we  via de schilderachtige , door kastanjebomen omgeven Dries met zijn Kemmels Gapertje, al vrij vlug een eerste schitterende veldwegel mochten betreden. Meteen werd de stempel gezet van deze wandeling , waarbij een bijzonder gesmaakte doorsteek van het domein ‘ de Warande ‘ en zijn renaissancistisch kasteel , thans gemeentehuis van het Heuvelland , voor een volgend orgelpunt zorgde.  

 

Als opwarming voor het serieuze wandelwerk moesten we het daarmee wel stellen , want kort hierna moesten we ons al direct opmaken voor een eerste beklimming van de Kemmelberg . Op een spectaculaire wijze volgden we immers een langzaam stijgende boswegel ,  zodat we uiteindelijk reeds puffend en half kromgebogen  de top bereikten en er duidelijk nog heel wat werk aan onze conditie te doen is, om onmiddellijk hierna via de karakteristieke kinderkopjes (gekend van de wielerklassieker Gent-Wevelgem) aan de afdaling te beginnen. 

 

Langs rustige wegen drongen we nu verder het Heuvelland binnen , alwaar voor en achter ons het landschap brede panorama’s uitstrekte. Ondertussen waren we na een drietal kilometers reeds een eerste rust gepasseerd. Wat hierna volgde was effenaf subliem , een spervuur van schitterende graswegels voerde ons immers kilometers langsheen het ‘ Provinciaal Domein Kemmelberg ‘.  De provincie kocht er immers in 1999 , de zuidflank van de Kemmelberg met aanpalende gronden en hoeve.  Het geheel is stilaan uitgegroeid tot een groenoase voor de wandelaar , waarbij plaats is gelaten voor open ruimtes. De aanstekelijke zon die zich steeds guller gaat opstellen zorgt hierbij voor een heerlijk licht- en schouwspel over dit heuvelend landschap en de dominerende bult van de Kemmelberg.  De open grasvlakten worden begraasd door een immense schapenkudde , die vanuit de ‘ Gulden Mote ‘ (de vroegere hoeve) hun uitvalsbasis hebben.  

 

We trekken verder via de flanken van de Monteberg en een tweede stukje van het Provinciaal Domein Kemmelberg. Nu weliswaar aan de oosterkant van de Kemmel en de vallei van de Linkebeek.  Iets later mogen we op een sublieme manier aan de afdaling  beginnen om zo het kleine centrum van Dranouter , gekend omwille van zijn internationaal Folkfestival , te bereiken.  In het cultureel centrum de Klakeye treffen we een overrompelde  tweede rust aan , en hierbij zal het lekkere wandelweertje wel voor iets tussen zitten.

 

Opgemonterd trekken we hierna verder  via heerlijke wegen in de richting van ‘ Le Coin Perdu ‘ , zoals de naam al laat vermoeden ‘ de Verloren Hoek ‘. Eenvoud siert , de stilte die zich hier uitstraalt is enig. Waarna een schitterende veldweg ons op weg zet in de richting van Nieuwkerke. Net ervoor slaan we af , waarna de parcoursmeester voor ons nog enkele pittige beklimmingen rond de Suikerberg in petto heeft. Op een onverbeterlijke wijze brengen ons een paar veldwegels en de fraaie beklimming van de Blinker ons voor een tweede maal naar Dranouter.

Bezijden Dranouter , gaat het nu in de richting van Loker , alwaar in de verte het schouwenspel van de Rode en Zwarte berg zich voor ons openvouwde. Een zoveelste karrenspoor laat ons kort hierna  kennismaken met het recent opengesteld natuurdomein ‘ Eeuwenhoutheuvel ‘, waarna we ons klaarmaakten voor een tweede beklimming van de Kemmelberg. Op de blote flank van de berg , begonnen we onze aanval , die ons tenslotte nabij het ‘ Ossuaire Français ‘ (een monument ter ere van de gesneuvelde Franse soldaten tijdens de 1° WO) afzette. Achter ons lieten we onze ogen vallen op dit bekoorlijk landschap , waarbij we zonder veel moeite de wijde lus van daarnet konden reconstrueren.

 

De ultieme klim van deze morgend mochten we nog eens heraanvatten, via een fraai bospad tot aan de Hostellerie Kemmelberg , gevolgd door een spectaculaire afdaling door het bos. Wie dacht het ruige klimwerk achter de rug te hebben , kwam bedrogen uit , een laatste stukje van de Lettenberg met in zijn flank een paar bunkers uit de 1ste W.O. en een calvarie   , deed ons nog eens diep gaan.

 

Toen het nostalgische kerkje van Kemmel tussen het groen terug opdook , betekende dit meteen het einde van deze in alle opzichten voortreffelijke tocht.

 

Met dit schitterend weertje , beleefde de Kemmelse horecazaken ongetwijfeld een topdag. En dit zal niet enkel gelegen hebben aan de glansprestatie van onze nieuwe wielerkampioen Tom Boonen , maar ook aan zoveelste topwandeling van de Heuvellandstappers.

 

 

Foto'S ONLINE / http://www.wistiti.fr/AlbumsPerso/Invites/VisuInvites.asp...


21:54 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |