28-05-05

BOESCHEPE - 16 MEI 2005

Op en rond de Catsberg
16 mei 2005
Vlaemsch Huizeke Godewaersvelde
 

Het klein stukje Frans-Vlaanderen dat aanleunt tegen ons Heuvelland oogt bijzonder mooi door zijn fraai , ongerept heuvelend landschap. De wandelclub ‘ Vlaemsch Huizeke ‘ uit Godewaersvelde zal het geweten hebben toen ze zo’n 11 jaar terug door toedoen van wandelfanaat Gerard Vermote , aansloten bij het toenmalige VWJL (nu Aktivia) en voor hun eersteling bijna 2000 deelnemers mochten verwelkomen.

 

Nu 11 jaar later is deze ‘ Op en rond de Catsberg ‘ uitgegroeid tot één der mooiste wandelklassiekers die deze streek rijk is , en met voor het eerst als uitvalsbasis ‘ La Salle des Fêtes ‘ te Boeschepe , kozen ‘ les Randonneurs ‘ meteen voor een vernieuwde aanpak … en wat voor één … : een schier van eindeloze veldwegels en karrensporen die zich gestaag over de heuvels hesen en de wandelaars langs en door de velden op een verrukkelijke manier naar diverse bescheiden dorpjes “ alwaar men nog Vlaemsch gelik wieder klapt “ loodste.

 

Veel voeten had het niet in de aarde vooraleer we via het nog ontluikende Boeschepe , via een feestelijke veldwegel met prachtig boeket op de Westvlaamse heuvels de dorpskern ontvloden. We belandden al onmiddellijk op een eerste veldwegel die zich dwars door de golvende akkers boorde en ons onderdompelde in de volmaakte rust van dit uniek stukje ‘ Vlaanderen ‘ want dit is het toch een beetje !!!

 

De landschapsverschuivingen op de flank van ‘ Le Mont Kokereel ‘ waren wellicht niet te tellen. Maar de streek blijft nu eenmaal bekoren , als je bemerkt hoe moeiteloos de opkomende zon inspeelt op deze en de daken van het belfort , het stadhuis en de Sint-Vaastkerk van Bailleul die we in de verte ontwaren , als geometrische vlakken goudkleurig laat schitteren. Soms kijk je hier boven een hopveld uit en heb je de indruk dat de zwarte palen gewichtloos aan je blik hangen of maak je een allusie met het werk van de één of andere plastische kunstenaar : daar waar natuur en cultuur samenhangen , wel dit vind je hier terug in dit uniek stukje Frans-Vlaanderen.

 

De zon deed ondertussen op de Pinkstermaandag flink haar duit , we zagen dan ook overal rode koppetjes hijgen , doch vooral omwille van de prachtige heuvellende vallei die we indoken richting Berthen, voor een eerste rust na een 7-tal fenomenale kilometers.

 

Na de obligatoire stempelcontrole en we het dorpje achter ons hadden gelaten , lieten we ons immers volledig onderdompelen in de landelijke rust. We doorkruisten een prachtig landschap , gespeend van elke bebouwing en waardoor alleen de veldwegels van het plaatselijke Estaminée  & Commiezen  wandelpad kriskras liepen in de richting van “ Le Mont des Cats ‘’.  Met zijn nauwelijks 164 m hoog , beleeft men op zijn flanken onophoudelijk panoramische verrukkingen. De vlakte rondom is zo effen en open als iets , en die heuvel heeft voor mij het effect van wel drie Eifeltorens tesamen.

 

De beeldige omzoomde bosrand met fleurige boshyacinten die we schitterend opklommen , verschuilde éénmaal boven de muren en achterzijde van een versterkte burcht. Precies de stilte bovenop die Catsberg is hier burchtsterk beveiligd. Meer dan zeventig trappisten afkomstig uit diverse landen hebben die stilte steen na steen samengemetseld tot wat nu ‘ La Monastère du Mont des Cats ‘ vormt. Als men weet dat ze kwart over drie in de morgen reeds verzamelen aan het koor voor het gebed : geen sinecure. Naast gebed en studie doen ze ook aan handenarbeid , want die moet immers voor het nodige evenwicht zorgen. Zo trekken de monniken elke dag in de richting van de hoeven uit de buurt om de melk op te halen. Het wit-zwart habijt dat ze dragen maakt van hun ongetwijfeld pinguïns. En al de melk die ze verzamelen , gebruiken ze voor het vervaardigen van hun illustere port-salut kaas. De monniken beseffen maar al te goed dat de toeristen en dagjesmensen hier graag met een kaaswiel de berg huiswaarts afrollen.

 

In een annex gebouwtje van de abdij op de top van  de Mont des Cats , hadden we een tweede rust . Het grotendeel van de deelnemers had zich echter buiten neergepoot in de aanpalende weide : genietend van het zonnetje , de adembenemende zichten , doch bovenal van een verfrissende trappist of verraderlijke Picon met een stuk echt Frans stokbrood en overheerlijke warme beenhesp. De bewoners van dit stukje Frans-Vlaanderen mogen dan wellicht geen wereldvernieuwers zijn , maar ze weten verdomd heel goed wat een wandelaar natuurliefhebber op prijs stelt !!! Wij lieten het ons in ieder geval wel SMAKEN !!!

 

Ook hierna bleven we balanceren op de grens van ‘ Le Mont des Cats ‘ en het dorpje Godewaersvelde via een resem van eindeloze bosdoorsteekjes en veldwegels , waarachter we steeds nieuwe panorama’s mochten verwachtten.

Toen de ‘ Ondacnkmolen ‘ van Boeschepe terug aan de horizon piepte , kwam de tijd aangebroken om deze voortreffelijke tocht af te sluiten.

 

Hoe kon het ook anders dan te stoppen in de ‘ Vierpot ‘ : zo’n oeroud gezellig caféétje zoals er nog velen zijn in Frans-Vlaanderen en alwaar men luistert naar het getik van de lepel waarmee de uitbaatster vol kennis de Piconlagen omroert.

 

Foto's onlione : http://www.wandelmee.be/wandelmee/fotoreportage/fotorepor...


 

17:27 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.