28-05-05

IEPER - 7 MEI 2005

100 km van Ieper
34ste Internationale Driedaagse
 

Ypres Salient …

 

Ieper , zal ongetwijfeld voor eeuwig bestempeld worden met de gruwelen der Eerste Wereldoorlog die zich alhier in Flanders Field afspeelden. Ieper is gedurende die vier jaar lang altijd in handen gebleven van de Britse geallieerden ; waarbij de Britten die deze sector van het front bezet hielden , voortdurend werden bestookt door zwaar geschut van de Duitsers. Tot driemaal toe probeerden de Duitsers in 1914-1915 en 1918 , ten zuiden van Ieper door te stoten naar de kust , maar de Britse linies hielden stand. Bij hun tweede offensief gebruikten de Duitsers voor de eerste keer in de militaire geschiedenis gifgas als wapen. In 1917 probeerden de Britten met een grootscheepse aanval bij Passendale de Duitsers terug te werpen. Maar meer dan enkele kilometers terreinwinst konden ze niet boeken. Die werden bovendien betaald met de levens van duizenden jongemannen, die sneuvelden in een van de bloedigste veldslagen van de eerste wereldoorlog.

 

Ieper werd tot puin herschapen.  Na de oorlog werd er even aan gedacht om het tot puin geschoten Ieper zo te laten liggen, als een hallucinante herinnering aan de oorlog. Maar de bewoners keerden terug en bouwden hun stad weer op, waarbij ze de gebouwen van vóór de oorlog zo getrouw mogelijk kopieerden en Ieper terug uitbouwden tot een toeristische en historische stad.

 

In 1972 groeide nabij de Ieperse sportraad het idee een meerdaagse wandeltocht in te richten , maar die moest iets meer bieden dan de toenmalige wandeltochten die her en der werden georganiseerd. Ieper met zijn oorlogsverleden , zijn historische stad en de prachtige streek moesten immers de troeven worden van de ‘ 100 km van Ieper ‘ , een wandelklassieker met internationale uitstraling.  De organisatie groeide steevast in aantal deelnemers , waarbij tevens een overgroot deel Britten tijdens de driedaagse , Ieper aandeden. 

 

Echter in de jaren ’80 , zocht de 100 km van Ieper naar zijn tweede adem , tot een nieuw organisatiecomité enige jaren terug een nieuw elan in de wandeltocht stak. Een wandeldriedaagse die tegenwoordig in het teken staat van Ieper Vredesstad , waarbij de verbroedering en vriendschap tussen de volkeren , burger en militairen centraal staan.

 

Op vrijdag konden de deelnemers volop genieten van de historische stad Ieper , alsook de groene longen rond het Ieperse , waarbij Zillebekevijver en het Provinciaal Domein de Palingbeek ongetwijfeld tot de apotheosen behoorden.

 

Zaterdag wilden wij er dan  absoluut graag bij zijn voor de Koningin–etappe van deze wandeldriedaagse. We verheugden ons reeds op een schitterende wandeling die ons niet enkel zou onderdompelen in het historische verleden van Ieper , maar ons vooral zou brengen in de rijke natuurrijke verscheidenheid van het Heuvelland , met de Kemmelberg , de Rode- en Scherpenberg als uitsmijters.

 

Jammer maar de tocht kreeg ook niet de verdiende zon met zich mee , want het lange OLVHeer-hemelvaart weekend bleef ook vandaag grijs , kil en winderig … bij onze start mochten we zelfs een fikse regenbui trotseren. De wandeling begon alvast veelbelovend , want op een mooie natuurrijke manier volgden we immers het wandelpad langs de historische vestigingsmuren. De indrukwekkende constructie van de beroemde vestingbouwer Vauban deed ons zo uitgeleide , waarbij we langs de pracht van de Verdronken Weiden (een drinkwaterspaarbekken) de richting uitkozen van het Ieperse hinterland. Eventjes flaneerden we zo naast de Ieperse kazerne , welgekend bij de deelnemers aan de Vierdaagse van de Ijzer , waarna een passage langs een Ieperse woonwijk ons bracht naar het  speelbos of het Tortelbos.  Het Tortelbos is een recent aangelegde groenoase , waarbij vooral zomereik , haagbeuk en winterlinde domineren op de drogere gronden en wilgen , populieren , zwarte els en berk op de nattere. Langs het Sneukelwandelpad zijn dan allerlei struiken met eetbare vruchten aangeplant.  Wie weet misschien een boeiende activiteit voor het jonge volkje , want tortelduifjes hebben we er jammer genoeg niet of nog niet opgemerkt.

 

Daarna boorden we ons een weg door het open landschap in de richting van Dikkebus , en overal in de streek doken wel hier en daar enkele kleinere oorlogsmonumenten op. Na een eerste rust duurde onze wandelpret verder toen een smeuïge veldweg ons bracht tot bij de Dikkebusvijver.  De 32 ha grote plas is ontstaan omstreeks 1320 door het afdammen van de Kleine Kemmelbeek , en moest Ieper voorzien van drinkwater via de bekende Ieperse grachten en de toenmalige eikenhouten pijpen.  Op de dijk bemerken we tevens de Vaubantoren (1648) een robuust bouwwerk met valsluis die de watertoevoer naar Ieper toe kon regelen.

 

Langsheen de grote waterplas , bemerkten we een eerste maal in de donkere en grijzige contouren het Heuvelland op , waarbij de Kemmelberg reeds op zich liet wachten. En ook nu werden we in deze wijde trek steevast onttrokken aan de gruwel van de Eerste Wereldoorlog die zich hier afspeelde. De omgeving van Kemmel was immers getuige van zware gevechten tijdens de tweede helft van april 1918 waaraan zowel Franse als Britse troepen deelnamen. Het Klein Vierstraat Britisch Cemetery die zich langs onze wandelweg posteerde was slechts één van de vele stille getuigen.

 

Terwijl we een rustig slingerend asfaltwegje volgden , kwam de zon tussen het wolkendek toch nog wat piepen , zodat het ons een betoverend uitzicht schonk op de donkere ruggen van de Westvlaamse heuvels.  De Kemmelse dorpskern werd door de organisatie weliswaar vermeden , maar we waren er niet treurig om. Toen een schitterende geïmproviseerd wandelpad langs het Kemmel Chateau Cemetery als alternatief  ons afzette in de Lockedyze voor een tweede rust.    

 

 Hierna mochten we ons opmaken voor een stukje bergop – bergaf dwars door het prachtige Heuvelland. Als prelude kregen we immers nog een stukje van het domein ‘ de Warande ‘ voorgeschoteld met zijn Vlaams renaissancistisch kasteel  , waarna de wandeling een groen kleedje aannam langs de Lettenberg met in zijn flanken een paar bunkers uit de 1° W.O. . Vlug gevolgd door de sublieme bosdoorsteek van het Provinciaal Domein ‘ Kemmelberg ‘. Op een veel avontuurlijkere manier mochten we soms wat acrobatisch tussen de modderplassen door , de beklimming aanvatten van ‘ Het oog van Vlaanderen ‘ met zijn 156m meteen de hoogste uitschieter van het Heuvelland. Weliswaar een moeilijke , maar heerlijke beklimming , die we net niet tot boven aandeden, doch via een boswegel de richting uitkozen van de Franse Ossuaire (een Frans massagraf dat herinnert aan de slag van april 1918).

 

Toen we via de bosrand door terug het landschap werden ingeduwd , bleef de wandeling maar scoren. Via een onwaarschijnlijk mooie , lange veldwegel was het kilometers lang genieten van de prachtige Douvevallei en het schattige dorpje Loker met zijn viertorig Sint Petruskerkje. Na een derde rust in de hangar van een plaatselijk landbouwbedrijf mochten we zelf heel eventjes flaneren op en over de schreve langs het privé-domein van kasteel Behaeghel. 

 

Hierna belandden we helemaal in de wandelhemel , met een onwaarschijnlijk alweer smeuïg karrenspoor dat zich langs de flanken van de Rode en Zwarte berg voerde.  We  werden er weliswaar verrast door de aanwezigheid van de waarschijnlijk unieke Vlaamse kabellift die de toppen van de Vidaigneberg en de Baneberg met elkaar verbind.  Ook hier konden we ons eeuwen vergapen aan het heuvelachtig landschap met de her en der wat nederige dorpjes  van Loker en Dranouter en de Frans-Vlaanderens bastionstede Bailleul.

 

Zo belandden we op een fenomenale wijze langs een éénmanspad omgeven door bermkruiden in het drukkere en gezellige uitgangsdecor van ‘ Le  Mont Noir ‘ ( de Zwarte Berg) , alwaar we ons in café Aux Touristes lieten verleiden aan een echte Franse Picon. 

 

Hier kregen de 50 km stappers nog een extra lus toebedeeld , die hun grotendeels over Frans grondgebied bracht. Wij van onze kant verkozen het brokkenpad dat ons langs de Broekelzen om en in de buurt van de Baneberg zou brengen. Stappend en laverend langs heerlijke beboste flanken van de Hellegatstraat , kregen wij nu een enig zicht op het bloemendorpje Westouter en de torens van de Hoppestad Poperinge in de horizon.

 

En nog was ons wandelavontuur verre van af , want als laatste in het rijtje van klimgeweld wachtte ons immers de Scherpenberg.  Deze laatste beklimming beklonken we tenslotte met een gesmaakte trek langs het Keteldal , waarbij tussen het groen en enkele veldwegels door , achterom ons we een laatste zicht kregen op de glooiingen van het Heuvelland. Zo schoven we eerder gemakkelijk in vergelijking met de vorige sublieme kilometers in de richting van Dikkebus voor een laatste rust.

 

Het schoonste van de wandeling was er nu wel af , toen we op een rustige manier langs de boorden van de Bollaertbeek met onderweg nog een gratis ijsje , vrij vlug terug afstevenden richting Ieper met in zijn contouren de Sint Maartenskathedraal.  Op een mooie , natuurrijke manier bereikten we de Frezenberg met in zijn zog het Frezenbergklooster. Vroeger was het klooster een kasteel , tot in 1924 de toenmalige eigenaar Van den Peereboom zijn kasteel en park afstond aan de Zusters Ongeschoeide Karmelietessen. Het kasteel werd tot klooster omgebouwd en sinds 1945 werd de kapel omgebouwd tot kalvarie van de Karmel. Reeds meer dan 70 jaar leven de zusters er een sereen leven van innige stilte en gebed , volledig afgesloten van de buitenwereld. Slechts één maal mochten ze dit leven verstoren , op 3 juni 1973 ter gelegenheid van het Theresia jubeljaar en 350 jaar Karmelietessenorde.

 

 Zo bereikten we algauw terug de Ieperse binnenstad , de groene oase van ’t Eilandje en de brede Majoorgracht van de Ieperse vestingen met zijn imposante Rijselpoort betekenden dan ook meteen het einde van deze keurige wandelescapade.

 

Foto's online : http://www.wandelmee.be/wandelmee/fotoreportage/fotorepor...


 

17:23 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.