28-05-05

REKKEM - 28 MEI 2005

De Rode Loper
STAP VOORUIT MENEN
28 MEI 2005
 

Gedurende de meimaand kwamen we weliswaar weinig over tot onze geliefkoosde recreatiesport ‘ het wandelen ‘ . De rompslomp en bekommernissen van een verhuis en intrek van onze nieuwe woning en binnenkort de opening van het wandelmee.be/westvlaanderen kantoor waren immers meer aan de orde.

 

Vandaag echter , namen we eens de tijd voor onszelf en lieten we ons verleiden door een schitterend wandelweertje en een kort wandelavontuurtje in  Rekkem , alwaar Stap Vooruit Menen er de Rode Loper uitstalde voor een wandelverhaal langs de vele smokkelpaadkes.

 

Rekkem is immers de kleinste deelgemeente van de grensstad Menen , en ligt dan ook pal op een aantal grenzen : de staatsgrens met Frankrijk , de provinciegrens met Henegouwen (Moeskroen) en ook met de taalgrens.  Van een grensgeval gesproken !

 

De start vond plaats in café Oud Reckem , alwaar na de nodige inschrijvingsmodaliteiten,  enkele schitterende wandelpaden ervoor zorgden dat we op een wandelvriendelijke manier de kleine dorpskern achter ons konden laten. Het wandelpad dat we immers volgden maakte deel uit van het roterij  ruiterpad , wat er ons aan deed denken dat alhier in de eerste helft van de twintigste eeuw de vlasnijverheid hoogtij vierde. Meteen werd de link gelegd met ons volgend stapdoel , de oevers van de Leie of ‘ de Golden River ‘ zoals ze het hier zo schoon kunnen uitleggen. Het vlas werd er immers destijds tot roten gelegd , waarbij op een zonnige zomerdag het water van de Leie goudkleurig werd , vandaar Golden River.

 

En ook vandaag hadden we geluk , want het zonneke was ondertussen helemaal met zichzelf in het reine gekomen , waarbij een verfrissend windje ons netjes vergezelde langs het geasfalteerde jaagpad. De prachtige open hemel contrasteerde hierbij fel met het schier roerloze water van de Leie , die ons op een tamelijk rechtlijnige wijze in de richting bracht van Menen en we naast ons heel eventjes konden kennis maken met een klein opkomend natuurgebied langs de boorden van de rivier.

 

Eens de Leiebrug over , rukten we nu duidelijk zichtbaar op naar het centrum van Menen , alwaar enkele onderhoudende wandelpaden tussen de steeds drukker wordende behuizing onze metgezel werd naar de diverse historische gebouwen. De eerste in de rij was ‘ de stenen molen Goede Hoop ‘ wellicht één der oudste stenen molens in West-Vlaanderen met een eerste vermelding van voor 1778.  Doch Menen wordt nu eenmaal overheerst door haar vestingen , een bastion gebouwd door Vauban tussen 1679 en 1689 , waarbij hij de stad liet beveiligen met 11 bolwerken , 4 stadspoorten en enkele buitenwerken.

 

Grote delen van de vestingen zijn dan ook grotendeels intact gebleven of gerestaureerd en vormden dan ook ons volgend stapdoel , aaneengeschakeld met de beeldige groene oase van het Brouwerspark bereikten we zo na een zestal verrijkende kilometers de centrale rustpost.

 

Ook hierna bleven we nog eventjes in het stadscentrum ronddwalen , langs het Van der Meerschplein , konden we jammer genoeg slechts een glimp meepikken van het statige classicistische stadhuis uit 1782 en het door Unesco tot werelderfgoed opgenomen 33 meters hoge belfort. Het belfort bevat dan ook een unieke beiaard van 49 klokken .  Het pittoreske Sint Franciscuskerkje , een oud kloosterkerkje dat vroeger deel uitmaakte van het Kapucijnenklooster kregen we wel te zien , waarbij we steeds dit lekker wandelgevoel bewaarden door de verrassende rijkdom aan wandelpaden tussen de behuizing of achtertuintjes door die ons naar een volgend monument loodste.

 

Een beeldig moment werd ongetwijfeld de doorgang van de Kazematten. De Kazematten waren destijds in feite ondergrondse bomvrije , gewelfde ruimtes die deel uitmaakten van de stadsversterkingen. Ze werden voornamelijk gebruikt voor militaire doeleinden , doch ook als bewaarplaats voor munitie en levensmiddelen of zelf als schuilplaats voor de soldaten en geschut.  De diverse gewelfde ruimtes staan met elkaar in verbinding via manshoge doorgangen.

 

Vlak hierna voerde de wandeling ons tot bij een Oude Leiearm , waarbij door de rechttrekking van de Leie , recentelijk een ‘ Leie-eiland ‘ werd gecreëerd met een kleine jachthaven. Via de oude sluizen bereikten we zo een nieuw parkgebied die de eeuwige band tussen Menen en haar Franse zusterstad Halluin alleen nog maar kan versterken.  Na een leuke kleine kronkel door dit nog jonge natuurgebied , bereikten we zo opnieuw op een poëtische manier de boorden van de Leie.  Echter niet voor lang , want nu kozen we resoluut voor de grensstreek. We begaven ons naar de Barakken en haar hinterland , hier alwaar eeuwenlang het tafereel van smokkelaars en kommiezen weelderig tierde. Over de beken , door de velden en kleine paadjes vervoerden de ‘ blauwers ‘ er immers hun geheime lading, veelal tabak richting Frankrijk. Het krioelde er ook van de ‘ kommiezen ‘ (douaniers) , vliegende brigades , fietsende douaniers die ten strijde trokken tegen de ‘ fraudeurs’ .  En laten we eerlijk zijn overdag of ‘s anderendaags in een gezellig staminee fraudeur en douanier elkaar terug vonden voor een smakende pint.

 

Gelukkig had ik nog de kleine verharde wegen en paadjes waarbij ik in dit zacht glooiend landschap van mooie vergezichten en enkele historische hoeven , nostalgisch kon terugdenken aan de tijd dat ik alhier mijn kost verdiende als douanedeclarant.  De schone tijden van destijds zijn immers allang voorbijgevlogen , de kommiezekotjes en douaneagentschappen  allang verdwenen , doch de zogenaamde drugbarons en andere fraudeurs in dit zogenaamd ‘ VERENIGD EUROPA ‘ er alleen maar rijker op zijn geworden. Maar dit is een ander verhaal ….

 

De mensen van Stap Vooruit Menen zullen het wellicht geweten hebben , want op het einde kon ik immers mijn kleine frustraties wegspoelen met een overheerlijke Picon. Een gratis toegift van de organisatoren , waarbij we uiteindelijk met zicht op het Romaanse Sint Niklaaskerkje van Rekkem via een gepast smokkelpaadje een punt konden zetten achter deze gesmaakte wandeling.

 

fOTO4S oNLINE / http://www.wandelmee.be/wandelmee/fotoreportage/fotorepor...


17:35 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

BOESCHEPE - 16 MEI 2005

Op en rond de Catsberg
16 mei 2005
Vlaemsch Huizeke Godewaersvelde
 

Het klein stukje Frans-Vlaanderen dat aanleunt tegen ons Heuvelland oogt bijzonder mooi door zijn fraai , ongerept heuvelend landschap. De wandelclub ‘ Vlaemsch Huizeke ‘ uit Godewaersvelde zal het geweten hebben toen ze zo’n 11 jaar terug door toedoen van wandelfanaat Gerard Vermote , aansloten bij het toenmalige VWJL (nu Aktivia) en voor hun eersteling bijna 2000 deelnemers mochten verwelkomen.

 

Nu 11 jaar later is deze ‘ Op en rond de Catsberg ‘ uitgegroeid tot één der mooiste wandelklassiekers die deze streek rijk is , en met voor het eerst als uitvalsbasis ‘ La Salle des Fêtes ‘ te Boeschepe , kozen ‘ les Randonneurs ‘ meteen voor een vernieuwde aanpak … en wat voor één … : een schier van eindeloze veldwegels en karrensporen die zich gestaag over de heuvels hesen en de wandelaars langs en door de velden op een verrukkelijke manier naar diverse bescheiden dorpjes “ alwaar men nog Vlaemsch gelik wieder klapt “ loodste.

 

Veel voeten had het niet in de aarde vooraleer we via het nog ontluikende Boeschepe , via een feestelijke veldwegel met prachtig boeket op de Westvlaamse heuvels de dorpskern ontvloden. We belandden al onmiddellijk op een eerste veldwegel die zich dwars door de golvende akkers boorde en ons onderdompelde in de volmaakte rust van dit uniek stukje ‘ Vlaanderen ‘ want dit is het toch een beetje !!!

 

De landschapsverschuivingen op de flank van ‘ Le Mont Kokereel ‘ waren wellicht niet te tellen. Maar de streek blijft nu eenmaal bekoren , als je bemerkt hoe moeiteloos de opkomende zon inspeelt op deze en de daken van het belfort , het stadhuis en de Sint-Vaastkerk van Bailleul die we in de verte ontwaren , als geometrische vlakken goudkleurig laat schitteren. Soms kijk je hier boven een hopveld uit en heb je de indruk dat de zwarte palen gewichtloos aan je blik hangen of maak je een allusie met het werk van de één of andere plastische kunstenaar : daar waar natuur en cultuur samenhangen , wel dit vind je hier terug in dit uniek stukje Frans-Vlaanderen.

 

De zon deed ondertussen op de Pinkstermaandag flink haar duit , we zagen dan ook overal rode koppetjes hijgen , doch vooral omwille van de prachtige heuvellende vallei die we indoken richting Berthen, voor een eerste rust na een 7-tal fenomenale kilometers.

 

Na de obligatoire stempelcontrole en we het dorpje achter ons hadden gelaten , lieten we ons immers volledig onderdompelen in de landelijke rust. We doorkruisten een prachtig landschap , gespeend van elke bebouwing en waardoor alleen de veldwegels van het plaatselijke Estaminée  & Commiezen  wandelpad kriskras liepen in de richting van “ Le Mont des Cats ‘’.  Met zijn nauwelijks 164 m hoog , beleeft men op zijn flanken onophoudelijk panoramische verrukkingen. De vlakte rondom is zo effen en open als iets , en die heuvel heeft voor mij het effect van wel drie Eifeltorens tesamen.

 

De beeldige omzoomde bosrand met fleurige boshyacinten die we schitterend opklommen , verschuilde éénmaal boven de muren en achterzijde van een versterkte burcht. Precies de stilte bovenop die Catsberg is hier burchtsterk beveiligd. Meer dan zeventig trappisten afkomstig uit diverse landen hebben die stilte steen na steen samengemetseld tot wat nu ‘ La Monastère du Mont des Cats ‘ vormt. Als men weet dat ze kwart over drie in de morgen reeds verzamelen aan het koor voor het gebed : geen sinecure. Naast gebed en studie doen ze ook aan handenarbeid , want die moet immers voor het nodige evenwicht zorgen. Zo trekken de monniken elke dag in de richting van de hoeven uit de buurt om de melk op te halen. Het wit-zwart habijt dat ze dragen maakt van hun ongetwijfeld pinguïns. En al de melk die ze verzamelen , gebruiken ze voor het vervaardigen van hun illustere port-salut kaas. De monniken beseffen maar al te goed dat de toeristen en dagjesmensen hier graag met een kaaswiel de berg huiswaarts afrollen.

 

In een annex gebouwtje van de abdij op de top van  de Mont des Cats , hadden we een tweede rust . Het grotendeel van de deelnemers had zich echter buiten neergepoot in de aanpalende weide : genietend van het zonnetje , de adembenemende zichten , doch bovenal van een verfrissende trappist of verraderlijke Picon met een stuk echt Frans stokbrood en overheerlijke warme beenhesp. De bewoners van dit stukje Frans-Vlaanderen mogen dan wellicht geen wereldvernieuwers zijn , maar ze weten verdomd heel goed wat een wandelaar natuurliefhebber op prijs stelt !!! Wij lieten het ons in ieder geval wel SMAKEN !!!

 

Ook hierna bleven we balanceren op de grens van ‘ Le Mont des Cats ‘ en het dorpje Godewaersvelde via een resem van eindeloze bosdoorsteekjes en veldwegels , waarachter we steeds nieuwe panorama’s mochten verwachtten.

Toen de ‘ Ondacnkmolen ‘ van Boeschepe terug aan de horizon piepte , kwam de tijd aangebroken om deze voortreffelijke tocht af te sluiten.

 

Hoe kon het ook anders dan te stoppen in de ‘ Vierpot ‘ : zo’n oeroud gezellig caféétje zoals er nog velen zijn in Frans-Vlaanderen en alwaar men luistert naar het getik van de lepel waarmee de uitbaatster vol kennis de Piconlagen omroert.

 

Foto's onlione : http://www.wandelmee.be/wandelmee/fotoreportage/fotorepor...


 

17:27 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

IEPER - 7 MEI 2005

100 km van Ieper
34ste Internationale Driedaagse
 

Ypres Salient …

 

Ieper , zal ongetwijfeld voor eeuwig bestempeld worden met de gruwelen der Eerste Wereldoorlog die zich alhier in Flanders Field afspeelden. Ieper is gedurende die vier jaar lang altijd in handen gebleven van de Britse geallieerden ; waarbij de Britten die deze sector van het front bezet hielden , voortdurend werden bestookt door zwaar geschut van de Duitsers. Tot driemaal toe probeerden de Duitsers in 1914-1915 en 1918 , ten zuiden van Ieper door te stoten naar de kust , maar de Britse linies hielden stand. Bij hun tweede offensief gebruikten de Duitsers voor de eerste keer in de militaire geschiedenis gifgas als wapen. In 1917 probeerden de Britten met een grootscheepse aanval bij Passendale de Duitsers terug te werpen. Maar meer dan enkele kilometers terreinwinst konden ze niet boeken. Die werden bovendien betaald met de levens van duizenden jongemannen, die sneuvelden in een van de bloedigste veldslagen van de eerste wereldoorlog.

 

Ieper werd tot puin herschapen.  Na de oorlog werd er even aan gedacht om het tot puin geschoten Ieper zo te laten liggen, als een hallucinante herinnering aan de oorlog. Maar de bewoners keerden terug en bouwden hun stad weer op, waarbij ze de gebouwen van vóór de oorlog zo getrouw mogelijk kopieerden en Ieper terug uitbouwden tot een toeristische en historische stad.

 

In 1972 groeide nabij de Ieperse sportraad het idee een meerdaagse wandeltocht in te richten , maar die moest iets meer bieden dan de toenmalige wandeltochten die her en der werden georganiseerd. Ieper met zijn oorlogsverleden , zijn historische stad en de prachtige streek moesten immers de troeven worden van de ‘ 100 km van Ieper ‘ , een wandelklassieker met internationale uitstraling.  De organisatie groeide steevast in aantal deelnemers , waarbij tevens een overgroot deel Britten tijdens de driedaagse , Ieper aandeden. 

 

Echter in de jaren ’80 , zocht de 100 km van Ieper naar zijn tweede adem , tot een nieuw organisatiecomité enige jaren terug een nieuw elan in de wandeltocht stak. Een wandeldriedaagse die tegenwoordig in het teken staat van Ieper Vredesstad , waarbij de verbroedering en vriendschap tussen de volkeren , burger en militairen centraal staan.

 

Op vrijdag konden de deelnemers volop genieten van de historische stad Ieper , alsook de groene longen rond het Ieperse , waarbij Zillebekevijver en het Provinciaal Domein de Palingbeek ongetwijfeld tot de apotheosen behoorden.

 

Zaterdag wilden wij er dan  absoluut graag bij zijn voor de Koningin–etappe van deze wandeldriedaagse. We verheugden ons reeds op een schitterende wandeling die ons niet enkel zou onderdompelen in het historische verleden van Ieper , maar ons vooral zou brengen in de rijke natuurrijke verscheidenheid van het Heuvelland , met de Kemmelberg , de Rode- en Scherpenberg als uitsmijters.

 

Jammer maar de tocht kreeg ook niet de verdiende zon met zich mee , want het lange OLVHeer-hemelvaart weekend bleef ook vandaag grijs , kil en winderig … bij onze start mochten we zelfs een fikse regenbui trotseren. De wandeling begon alvast veelbelovend , want op een mooie natuurrijke manier volgden we immers het wandelpad langs de historische vestigingsmuren. De indrukwekkende constructie van de beroemde vestingbouwer Vauban deed ons zo uitgeleide , waarbij we langs de pracht van de Verdronken Weiden (een drinkwaterspaarbekken) de richting uitkozen van het Ieperse hinterland. Eventjes flaneerden we zo naast de Ieperse kazerne , welgekend bij de deelnemers aan de Vierdaagse van de Ijzer , waarna een passage langs een Ieperse woonwijk ons bracht naar het  speelbos of het Tortelbos.  Het Tortelbos is een recent aangelegde groenoase , waarbij vooral zomereik , haagbeuk en winterlinde domineren op de drogere gronden en wilgen , populieren , zwarte els en berk op de nattere. Langs het Sneukelwandelpad zijn dan allerlei struiken met eetbare vruchten aangeplant.  Wie weet misschien een boeiende activiteit voor het jonge volkje , want tortelduifjes hebben we er jammer genoeg niet of nog niet opgemerkt.

 

Daarna boorden we ons een weg door het open landschap in de richting van Dikkebus , en overal in de streek doken wel hier en daar enkele kleinere oorlogsmonumenten op. Na een eerste rust duurde onze wandelpret verder toen een smeuïge veldweg ons bracht tot bij de Dikkebusvijver.  De 32 ha grote plas is ontstaan omstreeks 1320 door het afdammen van de Kleine Kemmelbeek , en moest Ieper voorzien van drinkwater via de bekende Ieperse grachten en de toenmalige eikenhouten pijpen.  Op de dijk bemerken we tevens de Vaubantoren (1648) een robuust bouwwerk met valsluis die de watertoevoer naar Ieper toe kon regelen.

 

Langsheen de grote waterplas , bemerkten we een eerste maal in de donkere en grijzige contouren het Heuvelland op , waarbij de Kemmelberg reeds op zich liet wachten. En ook nu werden we in deze wijde trek steevast onttrokken aan de gruwel van de Eerste Wereldoorlog die zich hier afspeelde. De omgeving van Kemmel was immers getuige van zware gevechten tijdens de tweede helft van april 1918 waaraan zowel Franse als Britse troepen deelnamen. Het Klein Vierstraat Britisch Cemetery die zich langs onze wandelweg posteerde was slechts één van de vele stille getuigen.

 

Terwijl we een rustig slingerend asfaltwegje volgden , kwam de zon tussen het wolkendek toch nog wat piepen , zodat het ons een betoverend uitzicht schonk op de donkere ruggen van de Westvlaamse heuvels.  De Kemmelse dorpskern werd door de organisatie weliswaar vermeden , maar we waren er niet treurig om. Toen een schitterende geïmproviseerd wandelpad langs het Kemmel Chateau Cemetery als alternatief  ons afzette in de Lockedyze voor een tweede rust.    

 

 Hierna mochten we ons opmaken voor een stukje bergop – bergaf dwars door het prachtige Heuvelland. Als prelude kregen we immers nog een stukje van het domein ‘ de Warande ‘ voorgeschoteld met zijn Vlaams renaissancistisch kasteel  , waarna de wandeling een groen kleedje aannam langs de Lettenberg met in zijn flanken een paar bunkers uit de 1° W.O. . Vlug gevolgd door de sublieme bosdoorsteek van het Provinciaal Domein ‘ Kemmelberg ‘. Op een veel avontuurlijkere manier mochten we soms wat acrobatisch tussen de modderplassen door , de beklimming aanvatten van ‘ Het oog van Vlaanderen ‘ met zijn 156m meteen de hoogste uitschieter van het Heuvelland. Weliswaar een moeilijke , maar heerlijke beklimming , die we net niet tot boven aandeden, doch via een boswegel de richting uitkozen van de Franse Ossuaire (een Frans massagraf dat herinnert aan de slag van april 1918).

 

Toen we via de bosrand door terug het landschap werden ingeduwd , bleef de wandeling maar scoren. Via een onwaarschijnlijk mooie , lange veldwegel was het kilometers lang genieten van de prachtige Douvevallei en het schattige dorpje Loker met zijn viertorig Sint Petruskerkje. Na een derde rust in de hangar van een plaatselijk landbouwbedrijf mochten we zelf heel eventjes flaneren op en over de schreve langs het privé-domein van kasteel Behaeghel. 

 

Hierna belandden we helemaal in de wandelhemel , met een onwaarschijnlijk alweer smeuïg karrenspoor dat zich langs de flanken van de Rode en Zwarte berg voerde.  We  werden er weliswaar verrast door de aanwezigheid van de waarschijnlijk unieke Vlaamse kabellift die de toppen van de Vidaigneberg en de Baneberg met elkaar verbind.  Ook hier konden we ons eeuwen vergapen aan het heuvelachtig landschap met de her en der wat nederige dorpjes  van Loker en Dranouter en de Frans-Vlaanderens bastionstede Bailleul.

 

Zo belandden we op een fenomenale wijze langs een éénmanspad omgeven door bermkruiden in het drukkere en gezellige uitgangsdecor van ‘ Le  Mont Noir ‘ ( de Zwarte Berg) , alwaar we ons in café Aux Touristes lieten verleiden aan een echte Franse Picon. 

 

Hier kregen de 50 km stappers nog een extra lus toebedeeld , die hun grotendeels over Frans grondgebied bracht. Wij van onze kant verkozen het brokkenpad dat ons langs de Broekelzen om en in de buurt van de Baneberg zou brengen. Stappend en laverend langs heerlijke beboste flanken van de Hellegatstraat , kregen wij nu een enig zicht op het bloemendorpje Westouter en de torens van de Hoppestad Poperinge in de horizon.

 

En nog was ons wandelavontuur verre van af , want als laatste in het rijtje van klimgeweld wachtte ons immers de Scherpenberg.  Deze laatste beklimming beklonken we tenslotte met een gesmaakte trek langs het Keteldal , waarbij tussen het groen en enkele veldwegels door , achterom ons we een laatste zicht kregen op de glooiingen van het Heuvelland. Zo schoven we eerder gemakkelijk in vergelijking met de vorige sublieme kilometers in de richting van Dikkebus voor een laatste rust.

 

Het schoonste van de wandeling was er nu wel af , toen we op een rustige manier langs de boorden van de Bollaertbeek met onderweg nog een gratis ijsje , vrij vlug terug afstevenden richting Ieper met in zijn contouren de Sint Maartenskathedraal.  Op een mooie , natuurrijke manier bereikten we de Frezenberg met in zijn zog het Frezenbergklooster. Vroeger was het klooster een kasteel , tot in 1924 de toenmalige eigenaar Van den Peereboom zijn kasteel en park afstond aan de Zusters Ongeschoeide Karmelietessen. Het kasteel werd tot klooster omgebouwd en sinds 1945 werd de kapel omgebouwd tot kalvarie van de Karmel. Reeds meer dan 70 jaar leven de zusters er een sereen leven van innige stilte en gebed , volledig afgesloten van de buitenwereld. Slechts één maal mochten ze dit leven verstoren , op 3 juni 1973 ter gelegenheid van het Theresia jubeljaar en 350 jaar Karmelietessenorde.

 

 Zo bereikten we algauw terug de Ieperse binnenstad , de groene oase van ’t Eilandje en de brede Majoorgracht van de Ieperse vestingen met zijn imposante Rijselpoort betekenden dan ook meteen het einde van deze keurige wandelescapade.

 

Foto's online : http://www.wandelmee.be/wandelmee/fotoreportage/fotorepor...


 

17:23 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

BLANKENBERGE - 01 MEI 2005

36° Internationale Tweedaagse van Blankenberge - 01 mei 2005


Ik had eens een vriendin, zij heette wandelmee.be
Het was lente en ik kende haar maar pas
Ze wou wel even met me gaan wandelen
Maar alleen als het naar Blankenberge was

Ik zei 'schat, wat valt daar nu te beleven'
't Is vast nog fakker in Lichtaart of Deurne-Zuid
Toen zei ze 'makker, luister nu eens even'
We gaan naar Blankenberge of ik maak het uit

Blankenberge Blankenberge, wonderschone stad
Ik wou dat ik in m'n achtertuin zo'n Blankenberge had
Blankenberge Blankenberge, parel aan de kust
De mooiste plek op aarde voor wie zand met schelpjes lust

Ik hield van wandelmee.be wij dus om haar te plezieren
Naar Blankenberge, dik tegen m'n zin

Uren en uren was het op het strand , de dijk en de polders van dat wandelen gedegen

'k Smeerde haar in met zonne-olie faktor vier
Wat wel eens kietelde, daar kon ze dan niet tegen
't Was tof in Blankenberge, we hadden veel plezier

Blankenberge Blankenberge, 't was er echt enorm
Het weer was altijd schitterend en wandelmee.be was in form
Blankenberge Blankenberge, ge had ons moeten zien
Ik was daar in The King en mijn wandelmee.be was de Queen

Ijs met nootjes, vissersbootjes, zwemmen in de zee
Duizend dikke Duitsers en huppe Hollanders wandelden vrolijk met ons mee
's Avonds nog wat cocktails en daarna hup in de tent
Jaja, die wandelmee.be heeft mij die drie dagen meer dan flink verwend

 

(vrij vertaald naar een lied van Hugo Matthysen)

 

Eén groot feest , in Blankenberge , dat was het toch !

Hierbij een schitterend wandelfeest op deze prachtige lentedagen met zomerse temperaturen.

Tussen pakken binnen- & buitenlandse wandelaars – de één al kleuriger en leuker uitgedost dan de andere – liepen we naar de inschrijvingsformaliteiten en de traditionele gatenknippers (ondertussen vervangen door scanners). Een goeie sfeer , een unieke kennismaking voor de wandelaar , die zich vooral op de kleinere wandelpaden en wandeltochten in Vlaanderen begeeft.

 

De tochten , met uitstapjes naar de Blankenbergse zeedijk , met zijn Pier en casino op zaterdag , en de rondtocht van de jachthaven op zondag voor de kleinste wandelaars. Mooie intro’s voor het langere werk : op zaterdag de leuke poldertocht met mooie stille vergezichten , blauwe reigers en ’s zondags een lange strandwandeling richting Wenduine en de prachtige oude duinen tussen de oude badstad en De Haan.

 

Daarbij kwam nog eens voor de lange afstandstappers de pittoreske dorpjes Lissewege op zaterdag en Zuienkerke op zondag. Omgetoverd tot één groot feest , met muziek , optredens en overvolle terrasjes.

 

Neem hierbij nog een heerlijk stralend zonnetje dat op de middag zelf ‘ brandend ‘ mocht genoemd worden , wat veel wandelaars een mooi rood kleurtje gaf.  Een onvergetelijke gemoedelijke sfeer, de vele nieuwe wandelvrienden die we er mochten leren kennen , en de vele attenties van veel vreemde bezoekers wandelaars die we mochten ontvangen.

 

Het visje bij de aankomst , de muzikale ingeleide en de speciale penning die we mochten ontvangen, hoorden tot de ultieme appreciatie.

 

Kortom , een lekker weekend , zowel naar het wandelen toe , maar ook naar de vriendelijke inzet van heel wat medewerkers die dit evenement tot een geslaagde wandelhappening brachten.  Een mooi uitgangsbord voor onze Vlaamse wandelsport , als men ziet hoe duizenden buitenlandse stappers , hier als wandelgast worden ontvangen.

 

Ongetwijfeld , als wandelen het absolute feest wordt en we reeds uitkijken naar de 37ste editie van deze Tweedaagse van Vlaanderen op 6 en 7 mei 2006.

 

Foto's Online : http://www.wandelmee.be/wandelmee/fotoreportage/fotorepor...






17:13 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-05-05

VOORKEURKALENDER MEI 2005

In de mate van het mogelijke zullen wij deelnemen aan volgende wandelorganisaties in de maand mei :
 
06 mei 2005 : 100 km van Ieper - 34ste Int. Driedaagse  

Miaaaaaaauw.....

                   Landelijk en rustig parkoers doorheen het provinciaal domein De Palingbeek en de Vierlingen.     

08 mei 2005 : 34° Omloop Kluisbergen 

 Het wandel rendez-vous der Vlaamse Ardennen , in een oase van groen , bossen ,heuvelachtig. 
 
 
 
 
 
 
16 mei 2005 : 4° Brugse Mettentocht - Brugse Mettenwerkgroep
 
Tocht ter herdenking van de Brugse Metten in 1302 , waarbij we via de prachtige Brugse binnenstad en langs rustige wegen door het hinterland stappen.
 
21 mei 2005 : 4° Drie Provinciëtocht - Padstappers Geraardsbergen
 
Flirten langs het Vlaams Brabantse Bever met de taalgrens en drie provinciën , met zicht op de Oudenbergflank en het Pajottenland. 
 
22 mei 2005 : Arsebrouc tocht - Roas stappers Assebroek
 
Zeer aantrekkelijke tocht in de Brugse omgeving , met diverse natuurgebieden
 
29 mei 2005 : 26° Marche de la Sylle - Marcheurs de la Sylle
 
Landelijk en bosrijke omloop in de streek van de Zenne, bij onze Waalse wandelvrienden
 



22:18 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |