17-07-05

MAARKEDAL NUKERKE - 16 JULI 2005

Zomertocht - KBG Op stap door Nukerke
16 juli 2005
 

 

Wanneer je rijkelijk kan tappen uit een onuitputtelijk vat heerlijke natuurlandschappen , dan moet je dit dan ook zonder omwegen doen ….

En dit zullen de mannen achter KBG op stap door Nukerke geweten hebben : we werden er immers getrakteerd op een ferme brok natuur , plezier en avontuur … midden de sublieme Vlaamse Ardennen.

 

Startend vanuit het parochiezaaltje van het Maarkedalse gehucht Louise Marie , trok de wandeling zich onmiddellijk op gang , toen we het kerkje van dit piepkleine dorpje links hadden gelaten en een eerste kerkwegel werden ingestuurd. Op een heerlijke manier mochten we kennis maken met de weelde van schitterende landschapsbeelden die de Vlaamse Ardennen te bieden hebben. Sappige veldwegen , hobbelige brokkenpaden tussen en langs de maïs- & korenvelden door schonken ons steeds wisselende gezichten. Een verrassende groene bosdoorsteek zorgde hierbij af en toe voor de nodige afkoeling , daar in de vroege ochtend het zonnetje zich reeds hoog boven het firmament van haar beste kant liet zien.

 

Eventjes maar kregen we enkele rustige lintjes asfalt voorgeschoteld die ons brachten langs de Adriaan Brouwersfietsroute , doch wanneer een nieuw brokkenpad geprangd tussen twee prikkeldraden zich aanbood , mochten we ons opnieuw klaarmaken voor een weergaloos stukje wandelen waarbij menig stekelige klim ons niet werd weerhouden. We hadden immers ogen tekort om van dit speels landschap te genieten : alwaar weiden , akkers , bosjes en stukjes groen alles aan elkaar breidden tot een mooi kunstwerkje.

 

Een gezellig karrenspoor stuurde ons naar het gehucht Holand , alwaar we na een goeie 6 km een eerste maal mochten rusten. Menig wandelaar had zich dan ook een plaatsje gezocht op de binnenkoer van het plaatselijke basisschooltje en zocht aan de hand van een frisse drank enige verkoeling. Terwijl anderen zich bij dit zonnige weer toch lieten verleiden aan een hete soep !!!

 

Ook hierna trok ons wandeltraject zich een golvend spoor door dit enig landschap. Ons oog viel dan ook op een witte molenromp die de omgeving volledig domineert . Meteen ons volgend stapdoel , waarbij de oude molen en de bijhorende molenaarswoning zijn omgetoverd tot een prachtig stukje privé woonst.  Hierna mochten we ons opmaken voor een stevige robuuste klimpartij van de Hemelberg. Tien minuten later stonden we puffend en zwetend boven , met een beeldig zicht op de Koninginne stad der Vlaamse Ardennen ‘ Ronse ‘ als apotheose.

 

Een scherpe duik naar beneden en zo belandden we heel even op de drukke weg naar Gent-Oudenaarde. Al vlug verloste een natuurpad ons van alle verkeer en konden we weer tenvolle genieten van onze wandelescapade die ons voor een tweede maal zou brengen naar het basisschooltje. De snel op elkaar volgende betoveringen van dit Vlaamse Ardennenlandschap hadden danig aan ons vochtarsenaal gevreten , dat een ‘ Sloeberke ‘ (zelfs méér dan ééntje moeten we toegeven) machtig gemaakt werd.

 

Dit weliswaar verraderlijk doch best smakend gerstenat , had ons zowaar vleugels gegeven en met stevige tred werd dan maar het laatste traject ingezet. En ook nu bleven we onze laatste wandelenergie uitvechten met een heerlijk stukje wandelen waarbij riante veldwegels , een stukje patattenveld en een éénmanspad tussen prikkeldraadafsluiting ons tenslotte bracht naar een stukje afkoeling van een kleine bospartij.  Een kramakkelig bospad  alwaar een beekje ruist moest zich voortdoen als wandelpad en hier en daar vergde enige behendigheid of een sporadisch opgehangen stukje touw ervoor dat we niet pardoes met onze wandelschoenen het water insukkelden.  Maar wat zou een wandeltocht immers zijn zonder een beetje avontuur ?

 

Temeer de parcoursmeester nog een minuscuul pad langs de bosrand had gevonden die ons tenslotte  moest brengen naar het Muziekbos.  We dachten er eventjes te kunnen uitwaaien , maar bijlange was de klus nog niet geklaard. Er wachtte ons immers nog een gezapige beklimming langs golvende bospaden tot we tenslotte op het hoogste punt ter hoogte van estaminet ‘ Boekzitting ‘ tussen het groen door terug het kerktorentje van Louise Marie zagen pronken.

 

En we zo deze fantastische wandeldag konden af ronden met een Sloeber. Want we hadden het bij dit zomers wandelweer meer dan verdiend en komen hier zekers volgend jaar terug !!

10:46 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.