22-07-05

BLAUWHUIS BEERNEM - 19 JULI 2005

Rondom Wildenburg
Wsv Moedige wandelaars Beernem
19 juli 2005
 

Een extra snipperdag , meteen de reden om onze wandelschoenen nog wat extra aan te binden en ons te begeven naar Beernem , voor een verkenning van het bosrijke landschap van de Wingense wijk Wildenburg.

 

Bij onze aankomst rond de klok van halfelf  vonden we nog een  plaatsje nabij het kleine stemmige Sint Joriskerkje , dat eertijds door de familie van der Bruggen werd gebouwd. Juist ernaast bevind zich het pas gerestaureerde Kasteel Blauwhuis , daterend uit de 16de eeuw en nog steeds in privé eigendom.  Meteen de aanzet van een veelbelovende midweektocht.

 

In de onmiddellijk omgeving treffen we taverne ’t Blauwhuis , de plaats van inschrijving , waarna we ons op stap begeven voor een rustige bosrijke wandeling van 15 km. De drukke Beernemsesteenweg vormde aanvankelijk onze wandelpartner , die ons moest brengen in de richting van Wingene. Een eerste wandelpad stuurde ons kort hierna  door een woonwijk , waarna we op een gezapige manier voor het eerst mochten kennis maken met de landelijkheid en openheid van deze landbouwersstreek. 

 

Wingene ooit eens het decor van een aanslepende varkenspest , heeft ondertussen haar intense kweek terug op zich genomen. En tijdens de aanvangsfase van onze wandeling mochten we dan ook hier en daar de ‘ gezonde boerenbuiten ‘ opsnuiven en ons vergapen  op enkele rumoerige ‘exemplaren’ die speels in de weide ronddartelden. We zagen het heerlijk  stukje varkensgebraad met een lekker sausje , kroketjes en boontjes reeds in ons bord liggen , maar het was weliswaar slechts een fata morgana , want er wachtte ons immers nog een lang stuk wandelen alvorens onze picknick aan te vatten.

 

Een stuk wandelen, waarbij een statige eikendreef  immers de voorbode was van een eerste stukje schitterend groen door de Wildenburgbossen. Waarna rustige , wagenbrede wegjes ons terug in het open landschap brachten , fraai opgezet door de aanwezigheid van een boomkwekerij in alle mogelijke groten en tinten. Prettig wandelen was het met die gulle zon , als welgekomen metgezel. Temeer we iets verder kennis mochten maken met het natuurgebied van de Gulke Putten.

 

De naam Gulke Putten zou in de laatmiddeleeuwen ‘ gelijke putten ‘ betekent hebben. In het grote Bulskampveld , het heidegebied ten zuiden van Brugge , waren immers talrijke vijvers te vinden , ontstaan door het afdammen van beken voor de viskweek en daar trokken de Gulke Putten dan ook op. Het is dan ook een gebied rijk aan natte en droge heide , heischrale graslanden , hakhout met bloemenrijke paden en open plekken met orchideeënrijk hooiland.

 

Het domein de Gulke Putten zelf mochten we weliswaar niet in , gezien het eigendom is van het Ministerie van Defensie , maar we konden nagenoeg toch genieten van dit uniek stukje natuur door er langsheen te stappen. In de verte viel ons oog tevens op de zendmasten van het Radio Elektrisch Centrum Wingene , waardoor dit gebied ongetwijfeld een schitterend voorbeeld is van samengaan van techniek en natuur. Dat de Gulke Putten bewaard bleven als heidegebied , is het feit dat de zendmasten moesten open en bosvrij gehouden worden. Er werd dus volop gemaaid en gekapt , zodat het heidegebied bewaard bleef. De oude radiozendinstallaties zijn ondertussen officieel beschermd en zijn nog steeds eigendom van het Ministerie van Defensie.  Het beheer hebben ze ondertussen reeds meer dan 30 jaar geleden in handen gegeven van Natuurpunt.  

 

Iets verder bereikten we dan een gedateerd schoolgebouwtje volledig overwoekerd met klimop, meteen de eerste rust na 6 km, en inderdaad hoogtijd om onze boterhammetjes vast te grijpen. Hierna kon de wandeling beslist omschreven worden als een dwarrelen tussen groen , tussen bomen van allerlei grootte en soort midden het schitterend Sint Pietersveld, met het statige gebouw van het Penitentiair Landbouw Centrum (tegenwoordig Gemeenschapsinstelling voor Bijzondere Jeugdzorg De Zande)  en de oude matrozenschool als leidraad.

 

Het gebouw daterend uit 1836 was aanvankelijk een suikerfabriek die geen lang leven beschoren was, in 1848 werden de imposante gebouwen dan maar verkocht aan vaderke staat , waarbij men in moeilijkheden verkerende jongeren opving in een landbouwkolonie. In de vroege jaren was het onderwijs voornamelijk gebaseerd op landelijke ambachten en de boerenstiel . Tot er vanaf 1852 naast de landbouwopleiding ook elementair zeevaartonderwijs werd gegeven om de jongeren als matroos werk te verschaffen op de lange omvaart. Deze richting kende zo’n succes in 1854 , dat men besloot een bijhuis (beter gekend als succursale) te bouwen. Doch vanaf 1891 loopt de matrozenschool leeg en wordt de richting opgeboekt. Pas in 1930 werd het gebouw overgedragen aan de toenmalige RTT  en staat het vandaag de dag alweer leeg.

 

De lus van een viertal kilometers bracht ons zo andermaal terug in het schoolgebouwtje , even stempelen en terug op weg langs een smalle oude kasseiweg omzoomd door statige oude beuken.  Dit voor een halfuurtje puur natuur door de Vagevuurbossen. Stemmige dreven , zanderige bospaden , open plekken alwaar  de zon onze schedel ongeremd kon aaien en enkele knussige boerderijtjes vormden dan ook de hoofdnoot tijdens dit laatste gedeelte.  Deze heerlijke  natuurpaden langs bosranden en lapjes bos brachten ons zo terug langs het kasteelpark Wildenburg, alwaar een keurig pad geprangd tussen de drukke weg en het domein , ons terug veilig afzette in het Blauwhuis.

 

Foto's online : http://www.wandelmee.be/wandelmee/fotoreportage/fotorepor...


18:29 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.