22-10-05

SINT HUBERTUS & ZIJN EEUWIGE JACHTVELDEN TE GODEWAERSVELDE

Sint Hubertustocht
 Godewaersvelde
Vlaemsch Huizeke
 16 oktober 2005
 
De derde zondag van oktober gaat reeds vele jaren gepaard met het feest van de Heilige Sint Hubertus. In het Frans Vlaamse Godewaersvelde is er zelfs een heuse traditie die wijd en zijd bekend is , waarbij alle liefhebbers van de natuur , paarden en de jacht bijeen komen op de nabijgelegen Catsberg en er onder de klanken van ‘ Les Débuché des Flandres ‘ te worden gewijd.

Veel belovend dus en als we hierbij nog een pittig wandelparcours rond “ Les Monts des Flandres “ bijnemen was onze keuze vlug gemaakt dit weekend , het zou de Sint Hubertustocht worden van een club met een al even sappige benaming : het Vlaemsch Huizeke Godewaersvelde.

Ochtendgloren heeft goud in de mond , en wij dus maar vroeg opgestaan om richting Frans-Vlaanderen af te stevenen en onze weg naar het kleine Godewaersvelde op te zoeken. Het zonnetje priemde reeds vroeg in de ochtend aan de horizon , waarbij zich duidelijk van ver de welgekende Catsberg met in zijn zog de hoge radarmast en de abdij aftekende. Bij onze aankomst rond 8 uur heerste reeds een drukte van jewelste , temeer net twee bussen van de Franse club ‘ Douai en Marche ‘ waren aangekomen. Niettemin maakte de secretaris van het Vlaemsch Huizeke in zijn gekende sappige “ Vlaemsche dialect ‘’ tijd voor een leuke babbel , waarbij hij ons wist te vertellen dat de ‘ goden op hun kop ‘ waren gevallen met zo’n prachtig herfstweer , maar onder zijn kin grijnsde dat dit wel eens heelveel ‘ randonneurs ‘ op de been kon brengen.

Inderdaad midden oktober , prijzen we ons gelukkig nog steeds in T-shirt en korte broek te kunnen deelnemen aan de diverse wandelorganisaties. Aan de startzaal kwam ons reeds de heerlijke geur van de warme beenhesp tegemoet , en dit overgoten met een heerlijk glas Watou of picon … wat zal het ons smaken rond het middaguur !!!

Want tenslotte waren we ook nog gekomen om te wandelen … en lang duurde het niet of de parcoursmeester stuurde ons reeds de eeuwige jachtvelden in. Op een heerlijke manier trokken we van hieruit in de weelde van schitterende landschapsbeelden, waarbij reeds aan onze linkerkant de Catsberg zich aftekende in een goudkleurig hemelslicht. Rustige lintjes asfalt , sappige veldwegen of een bekoorlijk stukje oude spoorwegbedding wiegelden ons tussen de velden en het groen door. We volgden immers reeds enige tijd het plaatselijke wandelpad ‘ Fraudeurs et Estaminet ‘ , wat er ook op wees dat deze streek eertijds met veel smokkelaars had te maken.


En juist zo’n bangelijk brokkel of smokkelpad stuurde ons nu regelrecht naar de Catsberg , onderweg hadden we reeds her en der op de diverse landerijen en maneges opgemerkt dat ook de ruiters stilaan aan hun ‘ promenade ‘ begonnen , zodat we als gezamenlijke ‘ randonneurs ‘ ons opmaakten voor de eerste beklimming van moeders mooiste.
Onze veldweg werd steeds smaller en smaller , en langs een kronkelpaadje mochten we beginnen aan onze eerste echte klimoefening. Gezapig klimmend langs de flanken , bereikten we zo de mast van de Cats , waarbij iets verder in de nabijheid van de hoge muren van l’abbaye de St Marie du Mont des Cats ‘ we ons puffend neerploften op de eerste de beste stoel die er nog vrij was in het veel te krappe controlezaaltje.

Op tijd konden we ons nog een heerlijk pompoensoepje kopen , want de overrompeling ettelijke minuten later spreekte boekdelen , dit wordt een wandelhoogdag voor het Vlaemsch Huizeke. De innerlijke man versterkt waren we klaar voor een tweede lus , een veldwegel die met ons een duik naar beneden maakte , zou ons nu werkelijk rond de contouren van de abdij brengen. Ook nu werden we weer vergast op een subliem brokkenpad , menig karrenspoor en zelfs een stukje kinderkopjes zoals ze nog maar zelden in Paris-Roubaix verkomen. Daarna stuurde een lange , gestage klim ons weer naar een hoogte van waarop het heldere , zonnige weer nog maar eens zorgde voor een waaier van weergaloze vergezichten op dit prachtig stukje Frans-Vlaanderen. En daar lag hij nog eens voor ons , meteen het teken om onze stevige tred wat te doen zakken en voor de tweede maal aan de beklimming te beginnen. Ditmaal werden we gestuurd langs het plaatselijke kerkhof van Godewaersvelde en een stukje bos , om zo na reeds 13 sublieme kilometers ons in het nabijgelegen grasperk dat inderhaast werd ingepalmd door menig deelnemer te goed te doen aan het heerlijk weertje met een zalige franse godendrank , met name de Picon.

We hadden er een prachtig zicht op de abdij , die steevast op deze wandeling op de top van de Catsberg verrees. De abdij werd gesticht in 1826 , waarbij de monniken zich niet enkel bezighouden met bezinning en gebed , maar er ook een smakelijke kaas ‘ Le Mont des Cats ‘ (hoe zou het ook anders kunnen) te koop aanbieden.

We konden hier wel vele uren van het zonnetje en een piconnetje genieten , maar er wachtte ons immers nog een derde lus. Juist op de hoek van het controlezaaltje stuurde een weidedoorsteek ons nu het bos in. Kriskras was het hier genieten van de prachtige kleurschakeringen , waarbij de zonnestralen de natuur nog mooier weerspiegelden. Maar ook van het grandioos spektakel dat zich ondertussen in het nabijgelegen dal aan het afspelen was. Menig ruitergroeperingen, jagers en hond hadden zich reeds verzameld op de weide , dit terwijl het gegalm van het jachthoorngeschal over de vallei weerklonk. Met spijt moesten we echter van dit schouwspel afscheid nemen , temeer nog een lange wandeling voor de boeg op ons wachtte. Er volgde een prachtige afdaling via een mooie maar moeilijke holle wegel , waarna we nu resoluut de kant opkozen van het nabijgelegen dorpje Berthen. Een riante veldwegel dat ons eerst langs de rand van een afgemaaid maïsveld stuurde , bood een zoveelste panorama op le Mont des Cats , terwijl de snel op elkaar volgende stukjes onverhard stilaan aan ons krachtenpatroon begonnen te werken. Vlakbij Berthen , bogen we nog eens af , om als beloning aan de klim van de Kokerelleberg te mogen beginnen , waarna een prettige ouderwetse kerkwegel ons terug naar beneden liet duiken , om zo het dorpje binnen te stappen.

Om veel na te genieten was geen tijd , want ook nu weer duiken we de pittoreske glooiende akkers in. Knokige brokkelpaden hier en daar omgeven door hoog opgeschoten braamstruiken en hulsthagen baren ons enige behendigheidsoefeningen. Maar gelukkig is het vandaag kurkdroog , zodat we netjes kunnen beginnen aan de derde en definitieve beklimming van ‘ de Catsberg ‘. Nog even onze klimspieren activeren , en daar stuurt de bijzondere lastige bosdoorsteek de wandelaars naar het bescheiden controlezaaltje … Avontuurlijk zo hebben we het graag en wie anders dan het Vlaemsch Huizeke weet het mooie van hun bergje aan de man te brengen. We bereiken terug een nokvolle Catsberg , bemachtigen ons een stoel en schuiven dan maar ongeduldig aan voor onze welverdiende ‘ Baguette avec Jambon Grillé ‘.

Zalig , grandioos is dit !!!

Na de laatste controle aldaar flaneren we nog eventjes langs de imposante muren van de abdij , omgeven door talrijke artisanale kraampjes gaande van zelfgekweekte groenten , bonbons , barba-a-papa , warme Luikse of zijn het nu Franse wafels en andere lekkernijen. Het is reeds drie uur en wijselijk besluiten we maar het laatste gedeelte richting het dorpje Boeschepe aan te vatten. Enkele boswegels sturen ons nu naar de voet van ‘ Le mont ‘ om zo via een schitterend laatste recht stukje oude spoorwegbedding terug de behuizing van het dorpscentrum in het vizier te krijgen. Ter hoogte van het nostalgische stationnetje (tegenwoordig cultureel entrum) vanop de berm pikken we nog een enig zicht op de Catsberg om nabij de feestzaal van Godewaersvelde , het einde van deze prachtige , zonovergoten wandeldag te bereiken.

Menig wandelaar blijft doorzakken in de bruisende sfeer van het Sint-Hubertusfeest , de jachthoornblazers zijn ondertussen naar de zaal afgezakt om alhier hun klanken te laten weergalmen , nog steeds blijft men aanschuiven voor een stukje beenhesp of het één of ander lekker gerstenat.

Stilaan valt de avond , ondertussen hebben we in het Brauwershof ‘ een typisch Frans Vlaams staminee alwaar men ‘ noch Vlaemsch sprekt ‘ ons stekje gevonden … en hoe kunnen we deze unieke belevenis beter afsluiten :

Met carbonades flamandes à la bière en een echte St Bernardus !!!

Want ook dadde is een stukje levenscultuur alhier in Frans-Vlaanderen …

Tot volgend jaar zekers !!!

16:49 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Genoteerd In ieder geval, ook in mijn agenda voor 2006 wordt dit genoteerd.

Gepost door: G.U.Y. | 12-11-05

De commentaren zijn gesloten.