22-10-05

SINT HUBERTUS & ZIJN EEUWIGE JACHTVELDEN TE GODEWAERSVELDE

Sint Hubertustocht
 Godewaersvelde
Vlaemsch Huizeke
 16 oktober 2005
 
De derde zondag van oktober gaat reeds vele jaren gepaard met het feest van de Heilige Sint Hubertus. In het Frans Vlaamse Godewaersvelde is er zelfs een heuse traditie die wijd en zijd bekend is , waarbij alle liefhebbers van de natuur , paarden en de jacht bijeen komen op de nabijgelegen Catsberg en er onder de klanken van ‘ Les Débuché des Flandres ‘ te worden gewijd.

Veel belovend dus en als we hierbij nog een pittig wandelparcours rond “ Les Monts des Flandres “ bijnemen was onze keuze vlug gemaakt dit weekend , het zou de Sint Hubertustocht worden van een club met een al even sappige benaming : het Vlaemsch Huizeke Godewaersvelde.

Ochtendgloren heeft goud in de mond , en wij dus maar vroeg opgestaan om richting Frans-Vlaanderen af te stevenen en onze weg naar het kleine Godewaersvelde op te zoeken. Het zonnetje priemde reeds vroeg in de ochtend aan de horizon , waarbij zich duidelijk van ver de welgekende Catsberg met in zijn zog de hoge radarmast en de abdij aftekende. Bij onze aankomst rond 8 uur heerste reeds een drukte van jewelste , temeer net twee bussen van de Franse club ‘ Douai en Marche ‘ waren aangekomen. Niettemin maakte de secretaris van het Vlaemsch Huizeke in zijn gekende sappige “ Vlaemsche dialect ‘’ tijd voor een leuke babbel , waarbij hij ons wist te vertellen dat de ‘ goden op hun kop ‘ waren gevallen met zo’n prachtig herfstweer , maar onder zijn kin grijnsde dat dit wel eens heelveel ‘ randonneurs ‘ op de been kon brengen.

Inderdaad midden oktober , prijzen we ons gelukkig nog steeds in T-shirt en korte broek te kunnen deelnemen aan de diverse wandelorganisaties. Aan de startzaal kwam ons reeds de heerlijke geur van de warme beenhesp tegemoet , en dit overgoten met een heerlijk glas Watou of picon … wat zal het ons smaken rond het middaguur !!!

Want tenslotte waren we ook nog gekomen om te wandelen … en lang duurde het niet of de parcoursmeester stuurde ons reeds de eeuwige jachtvelden in. Op een heerlijke manier trokken we van hieruit in de weelde van schitterende landschapsbeelden, waarbij reeds aan onze linkerkant de Catsberg zich aftekende in een goudkleurig hemelslicht. Rustige lintjes asfalt , sappige veldwegen of een bekoorlijk stukje oude spoorwegbedding wiegelden ons tussen de velden en het groen door. We volgden immers reeds enige tijd het plaatselijke wandelpad ‘ Fraudeurs et Estaminet ‘ , wat er ook op wees dat deze streek eertijds met veel smokkelaars had te maken.


En juist zo’n bangelijk brokkel of smokkelpad stuurde ons nu regelrecht naar de Catsberg , onderweg hadden we reeds her en der op de diverse landerijen en maneges opgemerkt dat ook de ruiters stilaan aan hun ‘ promenade ‘ begonnen , zodat we als gezamenlijke ‘ randonneurs ‘ ons opmaakten voor de eerste beklimming van moeders mooiste.
Onze veldweg werd steeds smaller en smaller , en langs een kronkelpaadje mochten we beginnen aan onze eerste echte klimoefening. Gezapig klimmend langs de flanken , bereikten we zo de mast van de Cats , waarbij iets verder in de nabijheid van de hoge muren van l’abbaye de St Marie du Mont des Cats ‘ we ons puffend neerploften op de eerste de beste stoel die er nog vrij was in het veel te krappe controlezaaltje.

Op tijd konden we ons nog een heerlijk pompoensoepje kopen , want de overrompeling ettelijke minuten later spreekte boekdelen , dit wordt een wandelhoogdag voor het Vlaemsch Huizeke. De innerlijke man versterkt waren we klaar voor een tweede lus , een veldwegel die met ons een duik naar beneden maakte , zou ons nu werkelijk rond de contouren van de abdij brengen. Ook nu werden we weer vergast op een subliem brokkenpad , menig karrenspoor en zelfs een stukje kinderkopjes zoals ze nog maar zelden in Paris-Roubaix verkomen. Daarna stuurde een lange , gestage klim ons weer naar een hoogte van waarop het heldere , zonnige weer nog maar eens zorgde voor een waaier van weergaloze vergezichten op dit prachtig stukje Frans-Vlaanderen. En daar lag hij nog eens voor ons , meteen het teken om onze stevige tred wat te doen zakken en voor de tweede maal aan de beklimming te beginnen. Ditmaal werden we gestuurd langs het plaatselijke kerkhof van Godewaersvelde en een stukje bos , om zo na reeds 13 sublieme kilometers ons in het nabijgelegen grasperk dat inderhaast werd ingepalmd door menig deelnemer te goed te doen aan het heerlijk weertje met een zalige franse godendrank , met name de Picon.

We hadden er een prachtig zicht op de abdij , die steevast op deze wandeling op de top van de Catsberg verrees. De abdij werd gesticht in 1826 , waarbij de monniken zich niet enkel bezighouden met bezinning en gebed , maar er ook een smakelijke kaas ‘ Le Mont des Cats ‘ (hoe zou het ook anders kunnen) te koop aanbieden.

We konden hier wel vele uren van het zonnetje en een piconnetje genieten , maar er wachtte ons immers nog een derde lus. Juist op de hoek van het controlezaaltje stuurde een weidedoorsteek ons nu het bos in. Kriskras was het hier genieten van de prachtige kleurschakeringen , waarbij de zonnestralen de natuur nog mooier weerspiegelden. Maar ook van het grandioos spektakel dat zich ondertussen in het nabijgelegen dal aan het afspelen was. Menig ruitergroeperingen, jagers en hond hadden zich reeds verzameld op de weide , dit terwijl het gegalm van het jachthoorngeschal over de vallei weerklonk. Met spijt moesten we echter van dit schouwspel afscheid nemen , temeer nog een lange wandeling voor de boeg op ons wachtte. Er volgde een prachtige afdaling via een mooie maar moeilijke holle wegel , waarna we nu resoluut de kant opkozen van het nabijgelegen dorpje Berthen. Een riante veldwegel dat ons eerst langs de rand van een afgemaaid maïsveld stuurde , bood een zoveelste panorama op le Mont des Cats , terwijl de snel op elkaar volgende stukjes onverhard stilaan aan ons krachtenpatroon begonnen te werken. Vlakbij Berthen , bogen we nog eens af , om als beloning aan de klim van de Kokerelleberg te mogen beginnen , waarna een prettige ouderwetse kerkwegel ons terug naar beneden liet duiken , om zo het dorpje binnen te stappen.

Om veel na te genieten was geen tijd , want ook nu weer duiken we de pittoreske glooiende akkers in. Knokige brokkelpaden hier en daar omgeven door hoog opgeschoten braamstruiken en hulsthagen baren ons enige behendigheidsoefeningen. Maar gelukkig is het vandaag kurkdroog , zodat we netjes kunnen beginnen aan de derde en definitieve beklimming van ‘ de Catsberg ‘. Nog even onze klimspieren activeren , en daar stuurt de bijzondere lastige bosdoorsteek de wandelaars naar het bescheiden controlezaaltje … Avontuurlijk zo hebben we het graag en wie anders dan het Vlaemsch Huizeke weet het mooie van hun bergje aan de man te brengen. We bereiken terug een nokvolle Catsberg , bemachtigen ons een stoel en schuiven dan maar ongeduldig aan voor onze welverdiende ‘ Baguette avec Jambon Grillé ‘.

Zalig , grandioos is dit !!!

Na de laatste controle aldaar flaneren we nog eventjes langs de imposante muren van de abdij , omgeven door talrijke artisanale kraampjes gaande van zelfgekweekte groenten , bonbons , barba-a-papa , warme Luikse of zijn het nu Franse wafels en andere lekkernijen. Het is reeds drie uur en wijselijk besluiten we maar het laatste gedeelte richting het dorpje Boeschepe aan te vatten. Enkele boswegels sturen ons nu naar de voet van ‘ Le mont ‘ om zo via een schitterend laatste recht stukje oude spoorwegbedding terug de behuizing van het dorpscentrum in het vizier te krijgen. Ter hoogte van het nostalgische stationnetje (tegenwoordig cultureel entrum) vanop de berm pikken we nog een enig zicht op de Catsberg om nabij de feestzaal van Godewaersvelde , het einde van deze prachtige , zonovergoten wandeldag te bereiken.

Menig wandelaar blijft doorzakken in de bruisende sfeer van het Sint-Hubertusfeest , de jachthoornblazers zijn ondertussen naar de zaal afgezakt om alhier hun klanken te laten weergalmen , nog steeds blijft men aanschuiven voor een stukje beenhesp of het één of ander lekker gerstenat.

Stilaan valt de avond , ondertussen hebben we in het Brauwershof ‘ een typisch Frans Vlaams staminee alwaar men ‘ noch Vlaemsch sprekt ‘ ons stekje gevonden … en hoe kunnen we deze unieke belevenis beter afsluiten :

Met carbonades flamandes à la bière en een echte St Bernardus !!!

Want ook dadde is een stukje levenscultuur alhier in Frans-Vlaanderen …

Tot volgend jaar zekers !!!

16:49 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-10-05

20ste CHALLENGE " LES CLASSIQUES DES 5 PROVINCES "

Telkenjaar vind bij onze Waalse wandelbroeders , de wandelklassieker ' Les Classiques des 5 Provinces ' plaats. Een lage afstands wandelchallenge waarbij de deelnemers in iedere Waalse provincie kunnen deelnemen aan een vooraf aangeduide 50 of 25 kilometer.
 
In 2006 vind trouwens reeds voor de 20ste maal deze Challenge plaats , en hierbij willen de organisatoren de deelnemers extra in de watten leggen. Niet enkel met 5 prachtige organisaties , maar ook met een blijvende herinnering ter ere van deze 20ste verjaardag. Alle deelnemers die de " 5 provincies " zullen aandoen en ook telkens zullen de 50 of 25 kilometer tot een goed einde brengen , worden immers beloont met een prachtig heuptasje met drankhouder.
 
De eerste tocht vind plaats in de Provincie Luik en wordt op 4 maart 2006 , georganiseerd door Les Petits Pas Fumalois. Fumal is dan ook een klein dorpje in de vorm van ster , omgeven door talrijke bossen in de vallei van de Mehaigne en de Burdinale. Talrijke boerenhoven , waaronder de XVIeeuwse ' Ferme d'al Fosse , ferme de la Dîme of Ferme des Dames sieren het landschap. Doch ook zijn kasteel , waarbij de toren dateerd uit de XVI° eeuw loont de moeite.
 
De tweede tocht die in aanmerking vormt , is reeds de week erop namelijk 11 maart 2006. Dan is immers de provincie Waals-Brabant aan de beurt en staan Les Roses Noires Tubize in voor de organisatie. Tubize is dan ook gekend voor zijn in 1900 gestichte zijdefabriek. De fabriek kende tot aan de Eerste Wereldoorlog een voortdurende expansie , maar in 1932 om te kunnen wedijveren met de wereldcrisis , smelten de 5 belangrijkste Belgische producten samen tot Fabriques Belges de Textiles Artificiels ( Fabelta ) In 1973 is de crisis echter niet meer te houden en volgt het faillisement. Maar Tubize is ook meer dan dit ... waarbij de wandelaar zich mag verwachten aan een landelijke heuvellende omloop doorspekt met bosdoorsteekjes en heelwat onverhard.
 
 Op 20 mei 2006 vind het derde luik van de Challenge plaats in het Luxembourgse Masbourg.  Dan zijn de deelnemers immers op bezoek bij Marcheurs Masblette Masbourg , alwaar het genieten wordt van de bosrijke omlopen in de Ardense wouden en het riviertje La Lomme. In de onmiddellijk omgeving treffen we de collegiale kerk van Nassogne , le fourneau Saint Michel , de basiliek van Sint-Hubert en vele andere bezienswaardigheden. Misschien wel een gouden tip voor een weekendje wandelen in de Ardennen.
 
Le Coq d'or Ecaussinnes neemt op 5 augustus 2006 , het vierde Luik op zijn rekening en met deze komt dus de Provincie Henegouwen aan de beurt.  En wie Ecaussinnes zegt denkt hierbij onmiddellijk aan het prachtige kasteel op de markt , waarbij de Zenne het dorpje doorkruist. In de nabijheid treffen de deelnemers ook het Hellend Vlak van Ronquieres
 
En afsluiter van deze ' CHALLENGE ' is de provincie Namen , alwaar op 14 oktober 2006 Footing Club Fosses la Ville , de honneurs zullen waarnemen. Over de editie 2005 kon u op dit blogs onze wandelavonturen lezen en zodoende reeds een voorsmaakje krijgen van de editie 2006.
 

22:39 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

DE ROSE GRONON PARELTJE VAN DE ST JANSSTAPPERS

Rose Gronontocht
9 oktober 2005
Sint Jansstappers Wildert Essen
 
Eens met de clubbus meerijden leek me een leuk initiatief , en met de Rose Gronontocht van de Sint-Jansstappers Wildert Essen bleek dit achteraf een goeie keuze te zijn geweest.

De Sint-Jansstappers boden ons een gezellige mix van bos , mooie landschapselementen en enkele interessante bezienswaardigheden.

Vanuit het stemmige parochiezaaltje van Wildert lieten we vlak na de start algauw de behuizing achter ons , om zo via een paar in het groen beklede wandelpaden op zoek te gaan naar de ' Wildertse duintjes '. Een nukkige motregen liet vooralsnog niet toe dit heerlijk stukje natuurgebied tot ons te nemen. Niettemin konden we uitgebreid kennis maken van de zanderige wandel- en boswegen die ons kronkelend tussen de percelen , na 6 kilometers afzette in de bar van de plaatselijke tennisclub voor een eerste rust.

Bij het terug naar buiten stappen mochten we onze regenjas zowaar voorgoed opbergen en het stukje bos die hierop volgde was een openbaring. We werden er vergast op lekker , verende boswegels , waarbij menig paddestoel zich tussen de neergevallen lover van bladeren priemde en een indringerige humusgeur te wijten aan de voorbije regen onze neushaartjes kittelde.
Zalig wandelen was dit ...

Langs de bosrand door doken we uiteindelijk en meer opener landschap in. Het traject voerde ons dan ook langs rustige , door groen omgeven strookjes , waarbij we steevast een schoon zicht hadden op wat deinende weiden waarop een groepje dagdromende paarden of herkauwende melkkoeien ons aanstaarden. Gezellige zand- en graswegels volgden elkaar op , terwijl tussen de benevelde weiden en bomen door we aan de einder het kerkje van Essen Hoek konden waarnemen.

Hier in café Zandfort hadden we onze tweede rust en blijkbaar kan het etablissement wel doorgaan als één der goedkoopste van Vlaanderen. Want een verduivelde Duvel of bruintje van Westmalle voor amper anderhalve euro ; wie zou daar kunnen aan weerstaan. Hierbij een zelfgemaakte droogworst geserveerd en we konden terug op stap voor enkele kilometers.

Ook nu werden we ondergedompeld in de landelijkheid , waarbij een snoer van karrensporen , veldwegels en statige dreven ons een heel stuk verder bracht tot aan de imposante gebouwen van het college van het Eucharistisch Hart van Essen. Een heerlijke wegel langs de zoveelste bosrand had ons ondertussen gebracht op het gehucht Heikant. Nog eventjes kriskras door de bewoning en daar wachtte reeds onze derde rust in het parochiezaaltje.

Van hieruit doken we opnieuw onder in de bos- en heidegebieden. Ettelijke kilometers sleepten zandpaden ons over talrijke duinruggetjes. De heide was weliswaar reeds lang uitgebloeid , maar geen getreur ook nu konden we ons hartje ophalen aan menig paddestoel.

Toen het bos ons uitspuwde , konde we zowaar de aankomst bijna ruiken ... Een heerlijke kerkwegel , met zicht op de welgekende Essense Bakkersmolen , zond ons nu terug naar de aankomst.
Eens met de clubbus meerijden leek me een leuk initiatief , en met de Rose Gronontocht van de Sint-Jansstappers Wildert Essen bleek dit achteraf een goeie keuze te zijn geweest.

De Sint-Jansstappers boden ons een gezellige mix van bos , mooie landschapselementen en enkele interessante bezienswaardigheden.

Vanuit het stemmige parochiezaaltje van Wildert lieten we vlak na de start algauw de behuizing achter ons , om zo via een paar in het groen beklede wandelpaden op zoek te gaan naar de ' Wildertse duintjes '. Een nukkige motregen liet vooralsnog niet toe dit heerlijk stukje natuurgebied tot ons te nemen. Niettemin konden we uitgebreid kennis maken van de zanderige wandel- en boswegen die ons kronkelend tussen de percelen , na 6 kilometers afzette in de bar van de plaatselijke tennisclub voor een eerste rust.

Bij het terug naar buiten stappen mochten we onze regenjas zowaar voorgoed opbergen en het stukje bos die hierop volgde was een openbaring. We werden er vergast op lekker , verende boswegels , waarbij menig paddestoel zich tussen de neergevallen lover van bladeren priemde en een indringerige humusgeur te wijten aan de voorbije regen onze neushaartjes kittelde.
Zalig wandelen was dit ...

Langs de bosrand door doken we uiteindelijk en meer opener landschap in. Het traject voerde ons dan ook langs rustige , door groen omgeven strookjes , waarbij we steevast een schoon zicht hadden op wat deinende weiden waarop een groepje dagdromende paarden of herkauwende melkkoeien ons aanstaarden. Gezellige zand- en graswegels volgden elkaar op , terwijl tussen de benevelde weiden en bomen door we aan de einder het kerkje van Essen Hoek konden waarnemen.

Hier in café Zandfort hadden we onze tweede rust en blijkbaar kan het etablissement wel doorgaan als één der goedkoopste van Vlaanderen. Want een verduivelde Duvel of bruintje van Westmalle voor amper anderhalve euro ; wie zou daar kunnen aan weerstaan. Hierbij een zelfgemaakte droogworst geserveerd en we konden terug op stap voor enkele kilometers.

Ook nu werden we ondergedompeld in de landelijkheid , waarbij een snoer van karrensporen , veldwegels en statige dreven ons een heel stuk verder bracht tot aan de imposante gebouwen van het college van het Eucharistisch Hart van Essen. Een heerlijke wegel langs de zoveelste bosrand had ons ondertussen gebracht op het gehucht Heikant. Nog eventjes kriskras door de bewoning en daar wachtte reeds onze derde rust in het parochiezaaltje.

Van hieruit doken we opnieuw onder in de bos- en heidegebieden. Ettelijke kilometers sleepten zandpaden ons over talrijke duinruggetjes. De heide was weliswaar reeds lang uitgebloeid , maar geen getreur ook nu konden we ons hartje ophalen aan menig paddestoel.

Toen het bos ons uitspuwde , konde we zowaar de aankomst bijna ruiken ... Een heerlijke kerkwegel , met zicht op de welgekende Essense Bakkersmolen , zond ons nu terug naar de aankomst.



Waarna we in de schaduw van de Bakkersmolen en zijn museum op zoek gingen naar de betekenis van Rose Gronon en een waardige afsluiter van deze leuke en verrassende wandeling !

22:08 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

TUSSEN SAMBER & MAAS OP VERKENNING VAN DE ABDIJEN VAN MARLAGNE - FOSSES LA VILLE

Marche des Abbayes de la Marlagne
08 oktober 2005
Footing Club Fosses la Ville
 

Wandelen in Wallonië : is altijd een feest !

 

Vandaar dat we op deze kille en nevelige zaterdag reeds vroeg in de ochtend richting Fosses-la-ville afstevenden voor hun ondertussen befaamde ‘ Marche des Monasteres de la Marlagne ‘.

 

De reputatie die deze herfstklassieker en Footing Club Fosses-la-Ville genieten , hadden ook blijkbaar terug heel wat Vlaamse wandelaars bijeengebracht in het bescheiden , maar gezellige zaaltje in de nabijheid van de kloeke Sint-Fiolianuskerk. En zoals het in Wallonië past , zijnde veel handjesgeschud en kusjesgedoe , konden we eindelijk aan onze wandelescapade beginnen.

 

 

" Collegiale Sint Fiolianuskerk "

 

Het was dan ook langs gezellige , smalle paadjes dat we ons aanvankelijk een weg zochten langsheen enkele historische uithangsbordjes van deze stad. Op een gezellige manier kregen we meteen een eerste strookje groen te verwerken , waarbij we wandelden langs enkele brede vestingmuren en waarbij we achter een hoek door tussen het groen nog enkele restanten van het oud hospitaal Saint-Nicolas konden waarnemen.  Iets later belandden we op het idyllische net onderhouden ‘ Place Saint Roch ‘ met haar even nostalgische kleine Saint Roch kapel.

 

# Deze mooie kapel , gelegen op een heuvel van leisteen , ligt nauw aan het hart bij de inwoners van de streek. Ze werd gebouwd rond 1635 op initiatief van Henry van Grady (schepen van Luik en afgevaardigde van het Prinsbisdom Fosses) en van Albert de Grady (kanunnik van Fosses ) tijdens een pestepidemie. Tijdens de Kruistochten was deze kapel een traditionele stopplaats en telkenjare tijdens de processie ter ere van Saint-Feuillin (Sint-Foilianus) , willen de marcheurs ( de lopers ) voor niks ter wereld de wijding voor de kapel missen. #

 

En hierna konden we beginnen aan de hoofdbrok van de wandeling : een wijde natuurlijke trek die ons zou moeten brengen langs de dorpjes van Maison Saint Gérard , Saint Gérard , Bossière , Bambois en Haut Vent , waarbij we maximaal gebruik konden maken van de talrijke landwegen die het landschap doorkruisten. 

 

We werden nu steevast in de richting gestuurd van bekoorlijke beboste heuvelrugjes die in de ochtendmist een voortreffelijke panorama voor onze ogen toverde. Een afwisseling van onverhard en rustige asfaltwegeltjes met als decor een schitterend herfstpalet van de verkleurende boomkruinen vormden dan ook een tijdlang de draad van deze Marche. In de ijle mist dompelde het landschap in een eender grijs , alwaar alleen enkele gestipte koeien , blaffende honden en uitbundige wandelaars voor kleur zorgden tot we na een zestal kilometers onze eerste rust aantroffen in Maison Saint Gérard.  En ook de volgende lus werd gekenmerkt door schier eindeloze veldwegels die zich over de vlakten en heuvels slingerden en waarbij menig statig vierkant boerenhof zich aan de horizon aftekende. De onverbeterlijke groene grasweg,  die we hierna indoken , zorgde voor een echt wandelfeest , waarbij opeens boven een glooiing uit schuchter in de nevel het kerktorentje van Saint Gérard priemde , waar we in de Abbaye de Brogne onze tweede rust hebben.

 

WORDT VERVOLGD ... 


22:04 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

HET PIEPKLEINE SINT ANTELINKS - Wandelclub Herzele

2° Midweektocht
Wandelclub Herzele - 5 oktober 2005
 
Het piepkleine landelijke Sint Antelinks , enigszins verscholen in een golvend landschap en een komvormig dal aan de voet van de Vlaamse Ardennen en ’t Land van Rhode , vormde vandaag onze midweekse wandeluitstap.

De start vond plaats aan de voet van de Sint-Gertrudiskerk en de wandelclub Herzele had de tocht zo opgevat , dat we in drie lussen van circa 6 km telkens terug mochten rusten in het nostalgische parochiezaaltje.

Het eerste lusje stond duidelijk in het teken van de ‘ Beverbeek ‘ . Nadat we het bijzonder fraaie kerkje van Sint-Antelinks , pittoresk ingeplant op een hoogte met ommuurd kerkhof , achter ons hadden gelaten. Werden we reeds onmiddellijk ondergedompeld in de schoonheid van deze voor ons ongekende wandelstreek.

Niettegenstaande een nevelige voormiddag , genoten we toch met volle teugen van dit glooiend landschap , haar mooie gezichten steevast omgeven door statige populieren en knoestige knotwilgen en volgden zo reeds geruime tijd de plaatselijke Amalrik wandelroute. Een eerste veldweg troonde ons nu door het groene dal en de vele glooiingen mee , terwijl het kabbelend Beverbeekje speels haar kronkels tentoonstelde.

Eeeuwenlang , vormden hier twee boerderijen de ruggengraat van de landbouwbedrijvigheid van dit dorpje. Met ‘ het Hof van Ransbeek ‘ hadden we het geluk ook van dit idyllisch stukje patrimonium te mogen proeven, waarna een kanjer van een gekasseide holle boerenwegel ons veel te gauw terug bracht naar het dorpscentrum van Sint-Antelinks en haar parochiezaaltje.

Dan maar vlug de tweede lus er onmiddellijk bijgenomen. Een smal lintje beton bracht ons nu resoluut naar het ongekende Duivenbos. Beheerd door Natuurpunt zorgde dit 11 ha groot domein ongetwijfeld voor de apotheose. Gedurende meer dan een half uur mochten we genieten van een fenomenale natuurdoorsteek. Kriskras volgde ons pad een traject door dit bronbos , nu eens langs een stoppelveld , hierna gestaag klimmend langs een resem populieren of zelfs dwars door een overwoekerde hazelarentunnel door.



Steevast genietend van de mooie panoramische zichten ontpopte onze wegel zich tot een weergaloze holle wegel die ons moeizaam over de heuvelrug hees , terug dicht tegen de dorpskern moest brengen. Maar kort hierna zouden we opnieuw een zoveelste natuurpad in duiken die ons nu moest brengen langs een sierlijke moerassige strook volgepropt met winterse lisdodde. Terug op de volgende hoogte volgde alweer een spervuur van gezellige veld- en boswegels die zich lieten meeglijden met dit diep ingesneden landschap. Al geruime tijd volgden we het Sint-Lievenspad die ons finaal via een groenrijk ommetje , voor een tweede maal zou afzetten nabij het Sint-Gertrudiskerkje.

En ook het derde gedeelte bleef best leuk , want blijkbaar aan kerkwegels alhier geen tekort. Voorbij de dorpskern van Sint-Antelinks volgde een opeenvolging van beeldige graswegels , geprangd tussen menig prikkeldraad en maïsveld. Dat men in deze streek eertijds in menig devotie geloofde , getuigden de vele Mariakapelletjes langs onze weg. Jammer genoeg ook nu weer , moesten we vaststellen dat menig gebedshuisje er een macabere toestand op nahield en menig heilig beeld aan diggelen erbij lag. Vandalisme is blijkbaar nog steeds populair !!!

Het bleef in ieder geval prettig wandelen , waarbij de stukjes onverhard , die ons nu in een wijde boog rond het dorpje loodsten , elkaar maar bleven opvolgen. We konden ons hier honderduit vergapen aan de mooie landschapsbeelden die aan ons voorbijgingen. Landelijk krinkelend tussen velden en weiden , rukten we zo terug op naar Sint-Antelinks , alwaar we via een allerlaatste kerkwegel deze schitterende zwerftocht mochten afrondden.




Deze midweektocht van wandelclub Herzele zal dan ook nog lang in onze prijzenkast een plaatsje krijgen !

21:55 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-10-05

OP ZIJN SLOEBERS DOOR DE REGEN - Scheldestappers Zingem

Bruwaantocht
Scheldestappers Zingem
02 oktober 2005
 
Op zijn sloebers door de regen !!!
 

Geen open bedrijvendag voor ons vandaag … en toch begeven we ons richting het industriepark van Oudenaarde.  De Scheldestappers uit Zingem hielden er immers hun Bruwaantochten  en dan mogen we immers rekenen op een pittige omloop langs de voorlopers van de Vlaamse Ardennen met idyllische dorpskernen.

 

Ook vandaag zou het niet anders zijn , alleen een sombere en natte ochtend kreeg ons aanvankelijk niet uit bed , zodat we pas rond de klok van 11 in De Bruwaan arriveerden en ons tevreden stelden met een 15-tal kilometers.

 

De Scheldestappers zorgden dan ook voor een rustige aanhef onder een vooralsnog zwaar bewolkte hemel die nog net een stukje regenboog liet zien. En nadat we de industriegebouwen achter ons hadden gelaten , konden we ons richten op de Sint Walburgakerk van Oudenaarde , die dan ook letterlijk boven de stad uitsteekt met haar spel van Doornikse en Brabantse gotiek. Langs rustige woonwijken en huizenrijen van Bevere loodste de tocht ons in de richting van het stationskwartier , alwaar enkele prettige oude kerkwegels ons langs de talud spoorden. Het was het kerkje van Bevere dat ons met de klokken van de hoogmis naar de eerste controle bracht in een plaatselijk schooltje na een drietal kilometers.

 

Ondertussen hadden we onze paraplu al eens mogen uitschudden , maar het eerste blik dat we op de weidse Scheldevallei mochten uitwerpen deed veel te goed. Rustige wegjes loodsten ons nu verder het landschap in , waarbij steevast een prachtig panorama op Oudenaarde aan de horizon verscheen.  En toen we ter hoogte van de Donkvijver er een groen intermezzo bovenop kregen , kwam het zonnetje weliswaar priemen tussen donkere stapelwolken door. Meteen de aanzet van een gezellige zonnige namiddag , temeer een smeuïge veldweg tussen de maïs door voor een avontuurlijkere Bruwaantocht zorgde. In de verte zagen we het Sint Martinuskerkje van Petegem , op een hoogte , reeds opduiken. Het betekende ook ons volgend stapdoel en tweede controle na een zevental kilometers.

 

 

" Sint Pietersstoelkerk van Moregem "

 

Voorbij Petegem stuurde een stelletje betegelde eenmanspaadjes ons nu in de richting van Moregem, een klein maar bijzonder zeer pittoresk dorpje , waarbij het kraakwitte kerkje van Moregem met de onwaarschijnlijke naam Sint Pietersstoelkerk , ons reeds vroeger op de dag was opgemerkt. We trokken echter verder door een erg verlaten landschap met enkele isolate boerenhoven , waarbij we steevast  een heerlijk panorama op de Vlaamse Ardennen konden meepikken.  Over de vele heuvelruggen zagen we voor en achter ons groepjes wandelaars voorbijschuiven. Om iets verder de drukkere Heerweg van Moregem te gaan op zoeken , alwaar ons oog meteen viel op de prachtige Kapel van Olv ten Doorn . De kapel daterend uit 1806 is dan ook een bekend bedevaartsoord tegen kinderziektes , zoals stuipen , mazelen en koorts.

 

 

" Onze Lieve Vrouw ten Doorn kapel "

 

Hierna konden we ons opmaken voor de terugweg die ons voorbij het merkwaardige , doch desastreus kasteel van vermoedelijk Moregem bracht. Jammer dat dergelijk patrimonium zomaar aan de verloedering wordt overgelaten en tot een ruïne is herschapen. Gelukkig konden we iets verder terug ons hart ophalen aan een vergeten ‘ karrenspoor ‘ die zich later ontpopte tot een heerlijke poëtische kasseiweg door een open vlakte . In de diepte zagen we terug het industriepark van Oudenaarde liggen , maar schijn bedriegt , via een vrij gul mozaïek van groen kregen we nog een stevige laatste kilometer voorgeschoteld, alvorens deze Bruwaantocht definitief beklonken was.

 

En hoe konden ook beter deze schitterende wandeling afsluiten : juist met een Sloeber !


22:06 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |