01-11-05

AU PAYS DES SORCIERES ET MILLES COLLINES à ELLEZELLES

Marche du Cat Sauvage
Les Trouveres Ellezelles
23 oktober 2005
 
In het piepkleine Ellezelles , neergepoot in het hartje van ‘ Le Pays des Collines ‘ draait alles in het teken van de heksensabbat en de meesterheks Quintine.

Wie een natuurlijke onderdompeling in de behekste landschappen zag zitten , gepaard gaande met een wandelescapade alwaar de fysieke inspanning nooit veraf zijn , gaf rendez-vous voor ‘ La Marche du Cat Sauvage “ . Een tocht die na een paar jaar van inactiviteit terug nieuw leven werd ingeblazen door de plaatselijke wandelclub ‘ Les Trouveres ‘.

Het nederige inschrijvingszaaltje van weleer hadden ze ditmaal ingeruild voor een ruimere startzaal nabij het gehucht Pourquipicq , zodat de wandeling reeds bij de aanvang was gestoffeerd met een spervuur van prachtige wandelpaden doorheen het onvergelijkbare van “ Les Collines “. Veel gelegenheid om onze schoenen te verslijten op de asfalt was er niet , eerder vakkundig de immense plassen van de voorbije nacht en de modderstroken van onze voorbijgangers ontwijken lag vandaag aan de basis. Maar dit kon ons weinig schelen , we trokken goedgemutst verder doorheen dit golvend landschap waarbij de prachtige glooiende lapjes herfstgroen tot hun volste recht kwamen. Net aan de grens tussen Ronse en Ellezelles treffen we aan de voet van ‘ Le Moulin du Cat Sauvage “ onze eerste rust. Gezien een kat met gekromde rug vanop haar hoge positie op de windwijzer van de molen alle bewegingen van de voorbijkomende wandelaars nauwlettend volgde … verkozen we maar algauw stevig door te stappen. Want geen twijfel mogelijk , hier tussen dit betoverende landschap , heeft het buitengewone zich zeker en vast genesteld …

Het is dan ook een sublieme reeks ‘ glibberige kinderkopjes ‘ die ons terug in de weelde van het landschap stuurde en waarbij de streek ons tussen het groen door een zicht gunde op Ronse , in de diepte omgeven door talrijke glooiingen. Uiteindelijk belandden we nu op een stukje oude spoorwegbedding , meteen een leuk intermezzo van menig bosdoorsteekjes , waarbij een trappenconstructie ons helemaal tot boven in de open vlakte brengt en we in de diepte terug de dorpskern van Ellezelles zagen liggen. Toen we krinkelend en wikkelend na een twaalftal kilometers het zaaltje Beaubourg bereikten , diep weggestoken vlakbij het kerkje ,hadden we slechts enkel wat rond het dorpje gedoold maar ons geenszins verveeld, temeer de resem aan onverharde stukjes hier onuitputtelijk is.

Dat Ellezelles duidelijk hiernaast in het teken staat van de heksen , blijkt uit het enthousiasme waarmee de heks Quintine ons op het dorpsplein ontvangt , al plassend verwelkomd ze immers de wandelaars bij hun passage. Van een ludieke ontvangst gesproken. Enkele donkere heksensteegjes loodsten ons nu immers doorheen de dorpskern op zoek naar de ons vertrouwde ‘ Sentier de l’Etrange ‘ En het blijkt al duidelijk dat dit best pittig en klimmend pad zijn naam niet heeft gestolen , want eenmaal buiten de dorpskern worden we vanaf de bosrand beloerd door duivels , trollen , heksen, kobolden en andere weerwolven. De spookbeelden zijn allen ontsproten aan de verbeelding van Watkyne (pseudoniem van de beeldhouwer Jacques Vandewattyne). Ons wandelpad ligt er dan op sommige plaatsen ook zeer drassig bij en blijkt het ons niet verwonderlijk dat in aanwezigheid van zoveel geheimzinnige krachten , ook de natuur gekke vormen aanneemt , waarbij we ook nu weer eind oktober genieten van een schitterende zonnige wandeldag.




Het pad was meteen de aanleiding van een kanonnade van karrensporen , veldwegels , brokkenpaden en kerkwegels die met ons over en tussen de glooiingen van ‘ La Bruyere ‘ naar Flobecq trokken , alwaar we andermaal konden uitblazen in het knusse clubhuis van de plaatselijke tennisclub.

En het bleef maar duren , menig kerkwegel omgeven door een idyllische kapelletje passeerde nu immers de revue , waarna we een hele poos op een eenzame hoogte wandelden dwars doorheen prachtige landschapsbeelden op zoek naar Wodecq onze volgende stop.

Moeilijk te denken dat we nu reeds het beste onder onze voeten gekregen hadden , maar ook tijdens ons laatste stukje breiden menig heerlijke wandelwegels een vervolg aan dit wandelsprookje … waarbij deze “ Marche du Cat Sauvage “ haar adelbrief van vroeger , terug alle eer aandeed !!!

En die we gepast afsloten met een overheerlijk heksendrankje ‘ La Quintine “.


20:41 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.