01-11-05

HERFST IN VOORMEZELE

Herfsttocht - Westhoekstappers Vlamertinge
29 oktober 2005
Een zonovergoten zaterdagochtend , besloot ons algauw de wandelschoenen aan te binden en ons te begeven naar het zuiden van de West-Vlaamse provincie. Dit stukje West-Vlaanderen verbergt nog steeds één van de verrassendste hoekjes van ons kleine landje , waarbij in dit vlakke land zo onverwacht opeens een kransje heuvels opdoemt. Hier slingeren prachtige paden er zich nog langs de beboste heuvelflanken en volgen de vergezichten waar je maar niet op uitgekeken raakt elkaar op.

Onze keuze voor vandaag , was immers gevallen op Voormezele , de kleine idyllische deelgemeente van grote broer Ieper , ook wel het koekenbrooddorpje genaamd. De Mosselmarkt en het Onze Lieve Vrouwekerkplein domineren dan ook volledig de dorpskern , waarbij in de Onze Lieve Vrouwekerk , het reliek van het Heilig Bloed uit 1152 wordt bewaard in een zilveren reliekschrijn uit de 19de eeuw. Het reliek kende echter een bewogen tijd , toen ze tussen 1914 en 1920 rond zwierf. Eerst werd het bewaard in een gecementeerd putje onder de trap van de pastorie , tot in 1915 ze door een Engelse legeraalmoezenier overgebracht werd naar het naburige Dikkebus. In 1917 verhuisde de reliek naar Giberville , bij Caen en vandaar naar Lourdes. Pas in 1919 kwam de reliek naar Poperinge terug , om zo in 1920 terug in Voormezele te belanden. Het herdenken wordt dan ook telkenjaar in ere gehouden door een H. Bloedprocessie begin september, alwaar zo’n kleine 600 figuranten in meespelen. Van een bewogen geschiedenis gesproken.

Het Cultureel Centrum op de Mosselmarkt vormde dan ook de startplaats van deze heerlijke herfsttocht , waarbij de Westhoekstappers ons onmiddellijk via een kanjer van een kerkwegel gooiden in de vallei van de Bollaartbeek. Voor onze ogen ontrolden zich reeds de speelse glooiingen van het Heuvelland , waarbij de imposante Kemmelberg steevast het landschap volledig inpalmde. Enkele verende graspaden langs een rij Bollaarts (knotwilgen)van de Schaapsdreef, brachten ons wat later voorbij het Bus House Cemetery , één der zovele oorlogsmonumenten alhier in de streek.



Hierna zochten we op een rustige manier de Sint Elooiswijk op , dat hier tijdens de 1ste Wereldoorlog zich verschrikkelijke taferelen afspeelden getuigd ongetwijfeld de immense mijnkrater. Ondertussen bevonden we ons reeds op het Eekhofplateau , alwaar menig idyllisch Onze Lieve Vrouwekapel schroom neerkijkt op de nabijgelegen majestueuze West-Vlaamse heuvels. De rust die zich hier uitstraalt werd er heel eventjes verstoord door het geschut van enkele jagers . Maar toen we op de volgende t-splitsing langs enkele sleedoornstruwelen hagen de richting uitkozen van het nabijgelegen golfterrein was het terug volop genieten. Midden het golfdomein , ligt het Oak Dump Cemetery net als een eilandje verborgen , 109 Engelse en enkele Australiërs hebben er als het ware rechtstreeks uitzicht op de golfcourts die doen denken aan thuis. Op gevaar af van een verdwaalde golfbal tegen ons hoofd te krijgen , ruilden we algauw dit mooie stukje voor een korte doch leuke doorsteek van het Provinciaal domein ‘ De Palingbeek ‘. Via het pittoreske bruggetje over het zogenaamde kanaal Ieper-Komen , mogen we ons onmiddellijk vastgrijpen aan de stevige trappenklim op de kanaaloever, om zo reeds vrij vlug via de gelijknamige cafétaria het domein te verlaten.

Het provinciaal domein de Palingbeek ligt in feite op de scheidingskam tussen het Leie- en Ijzerbekken. De naam verwijst naar de kleine waterloop die in de omgeving ontspringt en die gedeeltelijk in de Oude Vaart werd opgenomen. Het domein is ondertussen uitgegroeid tot 200 ha groot en strekt zich uit langs de 3 km lange sleuf van het ‘ verwezen ‘ kanaal Ieper-Komen. Nooit maakte een schip ooit gebruik van het kanaal , want ter hoogte van de waterscheidingkam gleden de uitgegraven wanden immers voortdurend af. Zodat de natuur maar de onafgewerkte waterweg terug in nam en er voor een mooie natuurlijke streep zorgde.
Een natuurlijke streep die zich ook meteen voortzette op ons wandeltraject trouwens , toen we de eerstvolgende veldweg geprangd tussen de prikkeldraad opzochten. Die moest ons nu brengen naar een nieuw stukje provinciedomein van het Molenbos. Heerlijk stappend langs de bosrand op een herfsttapijt van vallende bladeren, konden we hier ons hartje menig maal ophalen bij het snuffelen naar mysterieuze elfen- en kabouterhuisjes (zijnde paddestoelen) in allerlei kleuren , geuren , grote en vormen.

Tenslotte spuwde het bos ons uit in een opener decor , waarbij het piepkleine Zillebeke zich aan de horizon ontsproot. Meteen ons volgend stapdoel , waarbij een recent aangelegd pad van staptegels tussen de braakliggende velden en akkers door , ons zou deponeren in de schaduw van het Sint Katerinakerkje voor een eerste rust.

Daarna mochten we eventjes het Sint-Katerinakerkje ronden , waarbij zich op het kerkhofje tevens zo’n 30 tal Commonweatlh graven bevinden van voornamelijk officieren. Merkwaardig hierbij is dat hier ook enkele grafzerken worden gebruikt in plaats van de gekende witte zerkjes. Zo ligt 2nd Lt.-baron-Alexis G. De Gunzburg begraven onder een grote arduinen zerk. En gaf Barones de Gunzburg in 1924 de klok 'Alexis' als herinnering aan haar zoon aan de kerk. Ook Lt. JOHN H.G. LEE STEERE heeft een arduinen kruis als grafsteen.

De Westhoekstappers bleven ook bij deze tweede lus zweren bij ‘ echte ‘ wandelwegen en voor we er erg in hadden bereikten we via een sublieme dreef van Canadese esdoorn , de Maple Avenue en een zoveelste blikvanger op deze herfsttocht : Hill 62. Op deze heuvel werd tijdens de Eerste Wereldoorlog in 1915 verbeten gevochten en een terrein waarin nog duidelijk de loopgraven en granaatinslagen te merken zijn , wordt dan ook vandaag de dag nog als een relikwie bewaard. Dat menig Brit hier de oorlogswaanzin die zijn of haar voorvader meemaakte als tastbare herinnering in levende lijve komt ondervinden , maakte ons wel eventjes stil , met het utopisch idee van ‘ NOOIT MEER OORLOG ‘.

Op de hoogte konden we nog maar eens genieten van een prachtig panorama op de skyline van het Heuvelland , waarna een langzaam stijgende veldwegel geprangd langs de rand van de oorlogssite, ons nu in de richting van de Gasthuisbossen liet afstevenen. Deze bossen liggen op een glooiende uitlopende heuvelkam van de nabijgelegen Kemmelberg en vallen zowat samen met Ypres Salient (de frontlijn) rond Ieper tijdens de Eerste Wereldoorlog.

We schoven zo geleidelijk aan de vallei van de Everzwijnhoek naar beneden , waar een schitterende veldwegel langs de boskant door ons voorbereidde op een beeldige natuurdoorsteek van de Gasthuisbossen. Intens genieten was dit van een heerlijke bosdoorsteek overheerst door prachtige geelrood bruine kleurschakeringen, waarna we even later ter hoogte van de Zwarte Leen het bos terug uitritselen. Kronkelend tussen de uitlopers van enkele heuvelplooien waarin zich hier en daar een hoevetje heeft genesteld , gaan we nu terug op zoek naar Zillebeke , alwaar we in de dorpsschool voor een tweede maal worden binnengeroepen om te rusten.

Een stevige trappist met twee belegde broodjes moesten het fundament leggen voor de laatste lus van deze tot hiertoe uitmuntende herfsttocht. Via het gehucht Blauwe poort , liet een gul herfstzonnetje ons neerkijken op de duizenden glimrimpeltjes van de nabijgelegen Zillebekevijver. We kozen echter terug de richting van het Provinciaal Domein ‘ de Palingbeek ‘ uit , waarbij de weg ons moest voeren voorbij de sterrenwacht Astrolab Iris II en we zo een enig zicht op de skyline van Ieper konden ontwaren. In de open , golvende vlakte van het Bijlanderpad konden we hier en daar nog een halt houden bij een zoveelste tastbare herinnering van de 1ste Wereldoorlog. Waarna we over de kronkelende vredige wegjes voor en achter ons de wandelaars op een rustige manier terug zagen opschuiven naar Voormezele , voor het afsluiten van een bijzonder gesmaakte en uitzonderlijk mooie herfstdag.

20:46 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.