01-11-05

SINT ARNOLDUS ACHTERNA OP DE TIEGEMBERG

Op en rond Tiegemberg
30 oktober 2005
 
Tiegem , geboorteplaats van de Heilige Arnoldus (koene , edele ridder die geestelijke werd ) is tijdens mooie zomerse dagen erg geliefd bij dagjestoeristen. Het schilderachtige Sint-Arnolduspark, gelegen op de berg van Tiegem vormt dan ook een ideale uitvalsbasis voor een gezellig wandeldagje met de ganse familie.

Op zondag 30 oktober ll. , zorgde Sint Arnoldus voor een waarschijnlijk laatste zonovergoten herfstdag , waarbij het organisatiecomité van Op en Rond Tiegemberg , niet enkel bedolven werd met een meute van welgezinde wandelaars maar er ook zorgden voor een landelijk en heuvelachtige zwerftocht door het land van Stijn Streuvels.

Uitvalsbasis vormde dan ook de stevige bult van de Tiegemberg , waarbij reeds bij aanvang de deelnemers werden geconfronteerd met een fikse klim langs het kleine Bassegembos, die ons een mooi beeld gaf van het grillige reliëf. In de verte domineerde de Kluisberg en de nabijgelegen elektriciteitscentrale van Ruien heel nadrukkelijk het landschap. Waarna een resem van ontelbare schitterende staptegels en kerkwegels van het plaatselijke Streuvelswandelpad , tussen de velden en weiden door, ons definitief de wijde wereld instuurden en ons steevast een weidse blik gunde op de Tiegemberg en zijn witgekalkte stakenmolen uit 1880 . De leuke wegels leidden ons tenslotte wat later verder langs een kleine bosdoorsteek ter hoogte van de Helle, waarbij de prachtige herfstschakeringen het landschap opvallend kleurden. Eens uit het dal , overviel ons ook nu weer de pracht van dit indrukwekkend panorama , dat nog schilderachtiger in de verf werd gezet toen een dot van een karrenspoor ons regelrecht in de richting van het zonovergoten Ingooigem stuurde.



Dat hier Stijn Streuvels (alias Frank Lateur) er zijn levenswerk realiseerde en inspiratie opdeed sprak boekdelen , vanuit het nabijgelegen ‘ Lijsternest ‘ kreeg men immers een breed blik op de Tiegemberg en het omliggende hinterland. Ingooigem haalde ons dan ook op een grandioze manier binnen via enkele nostalgische kerkwegels met de typische benaming ‘ Kerkhofblomme ‘ . Waarbij het stemmige Sint Antoniuskerkje best als joker mag fungeren om kort hierna in het plaatselijke cultureel centrum een eerste rust te treffen na 7 best te pruimen kilometers.

Maar schijn bedriegt soms , daar waar de aanvangskilometers als een stevige zwerftocht mochten bestempeld worden , was de tweede lus eerder een mak afkooksel hiervan. Aanvankelijk mochten we nog genieten van een mooi verbindingstuk door het landschap , dat ook nu weer gul groene mozaïeken voor onze ogen uitspuwde en waarbij de Landergemmolen van Anzegem zich aan de horizon aftekende. Maar het ééntonige kilometers lange rechtlijnige stukje van de Gapersroute die hierop volgde en ons richting Anzegem moest brengen , kon ons amper bekoren. Hoogtijd dus om op onze stappen terug te keren , moeten de organisatoren gedacht hebben , en met de mooie doorsteek langs het kasteeldomein van Hemsrode werd dan ook meteen de daad bij het woord gevoerd. Beeldige stukjes onverhard , slingerende wegjes langs lapjes bos van dit prachtig domein en een fraaie kerkwegel, brachten ons nu resoluut terug naar Anzegem , waar we in een te krappe controle andermaal mochten rusten.

Gelukkig vonden we dan maar plaats in een stemmig café-restaurant met de benaming ’t Gaperke. Anzegem is dan ook de Gapersgemeente , de inwoners van Anzegem openden winkeltjes om te verkopen aan de voorbijkomende bedevaarders. Omdat de meeste mensen ongeletterd waren, hing men aan de gevels borden met een tekening, bijvoorbeeld. een oog betekende dat daar iets te koop was tegen oogziekten. Hierdoor "gaapten" de mensen naar de borden, vandaar de naam "Gapersgemeente". Al die kruiden en zalven die verkocht werden waren afkomstig van de vele bossen en bronnen in Anzegem.

Gelukkig hadden we voorlopig nog geen zalfje nodig voor onze ogen om het volgende stukje aan te vatten. We maakten nu onze boog rond Anzegem met zijn laatromaans Sint Jan de Doperkerkje compleet en dwaalden wat rond op een hooggelegen plateau in de richting van Kaster. Het was ondertussen langzaamaan warmer aan het worden , en gezien het leek dat onze wandelwegen maar bleven klimmen , was ons T-shirt dan ook al zwaar bezweet toen we de dorpskern van Kaster bereikten. Het nostalgische kerkje van Kaster , lieten we echter aan ons voorbijgaan , maar de sublieme vergezichten waar we nu op recht kregen maakten veel goed. We verkenden immers de prachtige kamlijn tussen Leie en Schelde , waarbij heelwat kerkwegels en rustige landelijke wegen een mooi verlengstukje breiden aan deze Op en Rond Tiegemberg. Een oubollig kasseiwegeltje met op de hoek een vroom bedevaartshuisje bracht ons nu terug heel dicht tot bij de voet van de Tiegemberg , maar het eindpunt lag gelukkig nog zo’n 8 kilometers verwijderd , zodat een linkse draai van 90 graden ons terug op dreef bracht met een verlengstukje over de Tiegemse kerkwegels.

Ondertussen hadden de kleine afstandstappers ons ook vervoegd , waarbij het opviel dat menig dapper klein mannetje van de plaatselijke jeugdbeweging fier meestapte. De Chiro-mannen hadden zelfs op menig straathoek een ware wigwam opgesteld , waarbij in het teken van Halloween u de toekomst werd voorspeld , men kon luisteren aan menig sprookje of zelfs een raar brouwsel werd aangeboden. Van een lovenswaardig initiatief gesproken …

Zo rukten we op naar de dorpskern van Tiegem , alwaar we in de schaduw van de Sint-Arnolduskerk een laatste rust treffen in de lokalen van de christelijke mutualiteit. Hierna wandelden we door een voor ons betrekkelijk onbekende streek , waarbij de witte dampen van de koeltoren van de elektriciteitscentrale van Ruien ervoor zorgde dat we ons op elk moment konden oriënteren. Wat later ging het nu gestaag klimmend terug naar de aankomst voor een afsluitend stukje waarbij we nog een paar keer ons wandelhart mochten ophalen met enkele leuke tussendoortjes. Hierna mochten we nog eventjes het Sint Arnolduspark of Tiegembos induiken als sluitstuk . Het park is uiteraard gewijd aan de heilige Arnoldus die in 1040 geboren werd in Tiegem. Hij leidde een devoot leven als kluizenaar en monnik. Later werd hij abt en zelfs bisschop. Het putje van Sint-Arnold verwijst naar de bron waarvan het water in 1816 de genezing van een dorpsbewoner zou hebben bewerkstelligd. Uit dank en devotie werd boven de bron een klein kapelletje opgericht. Dat kapelletje is gebleven, en later is er een grotere kapel bijgekomen, waarin men een relikwie van de heilige bewaart. Arnoldus wordt aangeroepen tegen oogziekten, keelkwalen en kanker.
Meteen een boeiende manier om deze al bij al mooie herfsttocht af te sluiten , en dat de meer dan 2500 aanwezige deelnemers er eveneens zo over dachten bewees het overvolle zonovergoten terrasje van zaal Jericho , waar bij menig gerstenat een zoveelste prachtige herfstdag werd afgesloten.

20:50 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.