16-11-05

MILITAIRE MEMOIRES TIJDENS MARS LEGER EN NATIE

Mars Leger & Natie - 5 november 2005
Provincie Staf Oost-Vlaanderen
 
Met de wapenstilstand van 11 november in het vooruitzicht , sprak een wandeling in het kader van Leger & Natie ons vandaag wel aan. De destijds Koninklijke KRO , ondertussen omgedoopt tot Provincie Staf Oost-Vlaanderen , hield er immers reeds voor de 30ste maal haar MARS LEGER & NATIE , alwaar de tocht een band moet scheppen tussen leger en de ‘ gewone ‘ burger en dit zou op de diverse omlopen dan ook schielijk opvallen. Met een grote meute burgers en enkele militairen die zich ongedwongen tussen de wandelaars mengden.

Alwaar de wandeling destijds startte in het hartje van de Gentse Leopoldskazerne , zijn de Kro’s al enkele jaren uitgeweken naar het recreatiedomein de Blaarmeersen als startlocatie. Wie zich onmiddellijk had verhoopt op een heerlijke herfstwandeling door dit prachtig gebied kwam bedrogen uit , want eerst diende men onder opvallende politiebegeleiding de bus op te stappen , die de deelnemers netjes zou afzetten op hun respectievelijke start. Wijzelf werden gedeponeerd in Vinderhoute en zouden het vandaag houden op een 20-tal kilometers.

Dan maar eerst het plaatselijke schooltje binnen om onze startstempel op te halen en zo trok de magistrale kasteeldreef ons op gang richting dorpskern Vinderhoute. De opkomende zon penseelde reeds zijn nevelslierten op het schone St-Bavokerkje , terwijl onze ogen zich ook richten op de talrijke aanwezige herenhuizen en kasteeldomeinen. In de Middeleeuwen was Vinderhoute dan ook één van de oudste en aanzienlijkste lenen van het graafschap Vlaanderen, en dit is zich zo ook weten door te zetten in de daaropvolgende eeuwen.

Het stemmige dorpspleintje verleidde ons bijna om op dit vroege uur binnen te stappen in één van de plaatselijke cafeetjes , temeer een uitnodigende ‘’ hier in 1520 zong in de zwaan , de kraaiende haan , een hymne van de witte uil “ op de voorgevel stond te lezen. Wijselijk sloten we heel eventjes onze ogen , en zo stuurde een eerste kerkwegel ons de fraaie landelijkheid in. Voor ons etaleerde zich een ruig boerenlandschap , met knoestige oude knotwilgen en even oude boerenhoven , het pad slingerde zich kriskras tot we een tijdlang langs de Gentse ringvaart stapten en tenslotte de dorpsgrens met Mariakerke bereikten. Heel eventjes zaten we bevangen tussen de drukke bebouwing , tot een kasteelpoort ons op een fraaie wijze bracht langs het domein Claeys-Bouuaert. Heel eventjes maar slenterden we door de rustieke omgeving van dit domein en zijn prachtig kasteel , waarna de imposante kasteeldreef ons verder dreef in de richting van een even kokette Sint Korneliuskerkje.

Na een uitgebreide , maar niet altijd even boeiende verkenning van Mariakerke en een tussenstop , werd de wandeling weer wat avontuurlijker toen ter hoogte van een schattig boerehovetje een rustig wandelpad ons door een weelde van groen stuurde. Hier wordt gewerkt aan de opbouw van een nieuw natuurreservaat , waarbij het Leeuwenhof vanaf 2007 volledig tot zijn recht zal komen. Voorlopig moesten we ons tevreden stellen met de Stroomkenskerkwegel. Deze kanjer van een karrenspoor stuurde ons nu immers loodrecht door het braakliggende akker- & weidelandschap , in de verte priemde zich reeds de karakteristieke neobarokke toren van de abdijkerk van Drongen aan de horizon.

Wat later verraste het leger ons totaal met een tweede rustpost in een plaatselijk schooltje, voor amper 1 euro kon men er proeven van een bruintje en dit met één van die overheerlijke belegde smos (ook al tegen een democratisch prijsje) , was onze energie al heel vlug terug opgeladen voor wellicht het mooiste stukje van deze Mars der Leger & Natie.

Nadat we langs de spoorweglijn door richting het dorpscentrum van Drongen werden gestuurd , mochten we ons opmaken voor een majestueuze laatste 10 kilometer. Het begon in feite allemaal op het kerkplein van Drongen , alwaar we werden bevangen door de schoonheid van de abdij van Drongen. Volgens de overlevering vond de stichting van de abdij reeds plaats in de 7de eeuw toen Amundus ‘ de apostel van het Leie- en Scheldedal ‘ onze gewesten bekeerde. Kerk en klooster werden echter door de Noormannen verwoest en onder impuls van Boudewijn II ( de kale ) graaf van Vlaanderen en de heer van Drongen heropgericht. De huidige kerk dateert van 1859.

Niet dat we ons nu onmiddellijk gaan laten bekeren , maar eens de Drongenbrug over , werden we overmeestert door de pracht van het oude Leie-landschap. Een beeldige wegel ter hoogte van de Karpel , liet ons nu geruime tijd langs de boorden van deze rivier lopen. Langs onze weg lagen niet enkel een fortuin van plezierboten en villa’s , maar ook een fortuin aan natuurlandschappen. We lieten ons gezapig mee meanderen langs de kronkelende deinende Leie-oevers , waarbij in de omliggende weiden menig Canadese ganzen op en aan vlogen. Statige rijen populieren lieten ons eventjes meedeinen in een onbeschrijfelijke roes van rust en stilte. Ter hoogte van de Verhoogde dijk en tussen de goudkleurige weiden door , piepte het kerkje en het veer van Afsnee. Een zoveelste plaatje werd geschoten …

 

Boven op de dijk , nabij een bank stond een jeugdig gezinnetje zich te vermaken met de speelse eendjes , het zonnetje glinsterde een goudbaken af op het Leiewater , … idyllische beelden bleven maar de revue passeren. Ter hoogte van de Afsneedijk verraste het leger ons andermaal : een gezellige partytent vergastte ons immers met een heerlijk gratis glaasje Glühwein. Met deze wandeltemperaturen misschien niet meteen de ideale dorstlesser , maar we hoorden niemand mopperen …

We volgden nog heel eventjes de oude Leie-arm , tot een karrenspoor ons leidde naar een meer open landschap met veel fraaie waterpartijen en massa meersen. En nadat we onder de spoorwegbrug gedoken waren , zetten we ook nu weer op een majestueuze wijze een einde aan deze wandeling. Onverwachts doken we het recreatiedomein de Blaarmeersen terug in , we konden ons niet inbeelden dat alhier zo dicht bij het Gentse stadscentrum zich een uniek stukje natuur ontplooide. Op een bekoorlijke wijze dwaalden we eerst wat rond het water , waarna ter hoogte van de voormalige skipiste, het leger , nog een extra-tje voorhanden had.
In de vorm van een militair hindernisparcours , mochten we ons eventjes wagen op de trappen van de voormalige skiheuvel en meteen vaststellen dat het zowaar met onze conditie tijdens onze soldatentijd beter gesteld was. Tenslotte leidde een fraaie wegel tussen het groen van het park ons opnieuw naar de atletiekpiste van de Blaarmeersen … alwaar we voldaan ons mengden tussen de stemmige gemüthlichkeit van enkele Duitse oud-reservisten en zodoende de band tussen leger en natie ook in werkelijkheid omzetten.

21:35 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Op AVS Kort na deze tocht was er op de Oostvlaamse televisie in een terugblik op het nieuws van vroeger een stukje over deze tocht, meerbepaald uit 1977. Het is altijd leuk als ze op tv eens wat over onze geliefde sport tonen. Mooi verslag trouwens, volgend jaar hebben wij deze tocht ook ingepland.

Gepost door: Caroline | 19-11-05

De commentaren zijn gesloten.