21-11-05

HERFSTKLEUREN IN HET ZONIÊNWOUD

22° Zoniënwoudwandeltochten - 20 november 2005
Ijsetrippers Overijse
 
De Zuidrand van Brussel is rijk voorzien van groen en daar profiteert de wandelclub Ijsetrippers uit Overijse maar al te graag van , door eens op het jaar een kanjer van een tocht op het wandelmenu te plaatsen , met name de Zoniënwoudwandeltocht.Een dikke mist en temperaturen tegen het vriespunt maakte in feite van deze herfstklassieker een vroege winterwandeling , maar dit kon ons en blijkbaar ook vele andere wandelaars niet afschrikken om af te zakken naar Hoeilaart. Bij onze aankomst rond de klok van negen was het reeds gezellig druk in en rond de inschrijfzaal. Na wat inleidende best te pruimen schermutselingen langs het stevig klimmend druivendorp, zorgde het Jan van Ruisbroeckpark met haar statig neogotische gemeentehuis voor de eigenlijke intro van deze tocht , waarbij de natuur vanaf nu nooit meer veraf zou zijn …Want nu werden we via het Hazendalwandelpad resoluut losgelaten op de majestueuze bospaden van het Zonïenwoud. De afgevallen bladeren ritselden vrolijk onder onze wandelsloffen , terwijl het prachtig herfstpalet nog des te meer schitterde onder de nevelslierten , die kleurrijk contrasteerden met de zwarte , kaarsrechte beukenstammen en dreven die als statige zuilen aan het hemelgewelf schenen te schragen. Menig kabouterhuisje piepte tussen het groen van enkele varens of mos door , waarbij de dauw van de neervallende mist als parels glinsterden als diamanten. En toen een voetgangersbruggetje ons onder de Brusselse ring bracht veranderde het Zoniënwoud in een grillig reliëf , waarbij de op- en neergaande smalle wandelpaadjes langs een kronkelende lege beek ons maar bleven bekoren. We raakten maar niet uitgekeken op de rijke verscheidenheid van dit prachtig woud , waarbij om de hoek of andere dreef , telkens een nieuw subliem natuurbeeld opdook. Dat dit een heerlijk stukje wandelen was dat ons uiteindelijk na 9 km afleverde in een school aan de bosrand van Auderghem , zal menig met mij ééns zijn. Intussen hadden we langs het traject nog een hartelijke begroeting en weerziens met twee andere wandelfenomenen , met name Linda en Patrick , twee mensen met een hart voor de wandelsport die hun wandelklassiekers best weten uit te kiezen en steeds te vinden zijn voor een spontane goedendag en babbel.

Ondertussen bevonden we ons reeds na de rust in de Drijborrenvallei , alwaar ook nu weer een resem van schitterende bospaden en enkele oude karakteristieke kasseiwegels de bovenhand haalden. Het viel ons tevens op dat niettegenstaande de frisse temperaturen ook menig gelegenheidswandelaar , mountainbiker en jogger deze heerlijke groene long van Brussel weet te vinden. En nadat we nog eventjes onder de brug van de autoweg gedoken waren , werd het boslandschap nu grotendeels beheerst door rechtlijnige bosdreven in de beurt van de welgekende Welriekende. Uiteindelijk belandden we aan de bosrand waar enkele dorpswegels ons Jezus-Eik binnenloodsten. De hoofdstraat wordt er gedomineerd door het fraaie barokke bedevaartkerkje , waarna we even verder in een plaatselijk te krap kleuterschooltje nog eventjes mochten uitblazen.Na de controle mochten we nu heel eventjes huisjes kijken , maar het eerste kerkwegeltje geprangd tussen twee schitterende villa’s liet ons alweer het Zoniënwoud induiken, alwaar we pal achtervolgd werden door twee Oostvlamingen, de ons welgekende Clement en zijn copain Daniel. Als ik het goed heb mochten we nu samen al keuvelend genieten van het beschermde Kapucijnenbos , waarbij het in 1902 aangelegd Arboretum van Tervuren werd aangelegd. Onze bospaden werden iets opener en tussen de bomen door konden we ons nu ook af en toe eens vergapen op enkele graspaden of de glimmende nevelspiegel van een fraaie vijver. De fraaie Blankedelle vallei zorgde ervoor dat we ons voor een tweede maal mochten melden in het kleuterschooltje van Jezus-Eik alwaar het hoofdstuk Zoniënwoud ook definitief werd afgesloten. We mochten nu kennismaken met een opener zicht op het heuvelachtige landschap van de Ijse-vallei. Vanop een hoogte kregen we nog een mooi zicht op het karakteristieke Sint-Clemenskerk , waarna we met een steile duik terug de richting uitkozen van Hoeilaart. Enkele laatste dorpswegels , lieten ons nog even zien dat dit dorpje ooit de naam ‘ Glazen Dorp ‘ mocht dragen. Vele van de druivenserres liggen er nu jammer genoeg bekommerd bij wegens economische moeilijkheden. Maar de betovering die uitgaat van de Brabantse druif zal blijven bekoren , net als de Zoniënwoudwandeltocht trouwens , die ons vandaag in alle opzichten wist te boeien met een schitterende natuurwandeling van de hand van Wilfried Rogier en zijn ganse meute Ijsetrippers.

23:03 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

LES FAVEURS DU PAYS DE HERVE

 

23:00 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-11-05

MILITAIRE MEMOIRES TIJDENS MARS LEGER EN NATIE

Mars Leger & Natie - 5 november 2005
Provincie Staf Oost-Vlaanderen
 
Met de wapenstilstand van 11 november in het vooruitzicht , sprak een wandeling in het kader van Leger & Natie ons vandaag wel aan. De destijds Koninklijke KRO , ondertussen omgedoopt tot Provincie Staf Oost-Vlaanderen , hield er immers reeds voor de 30ste maal haar MARS LEGER & NATIE , alwaar de tocht een band moet scheppen tussen leger en de ‘ gewone ‘ burger en dit zou op de diverse omlopen dan ook schielijk opvallen. Met een grote meute burgers en enkele militairen die zich ongedwongen tussen de wandelaars mengden.

Alwaar de wandeling destijds startte in het hartje van de Gentse Leopoldskazerne , zijn de Kro’s al enkele jaren uitgeweken naar het recreatiedomein de Blaarmeersen als startlocatie. Wie zich onmiddellijk had verhoopt op een heerlijke herfstwandeling door dit prachtig gebied kwam bedrogen uit , want eerst diende men onder opvallende politiebegeleiding de bus op te stappen , die de deelnemers netjes zou afzetten op hun respectievelijke start. Wijzelf werden gedeponeerd in Vinderhoute en zouden het vandaag houden op een 20-tal kilometers.

Dan maar eerst het plaatselijke schooltje binnen om onze startstempel op te halen en zo trok de magistrale kasteeldreef ons op gang richting dorpskern Vinderhoute. De opkomende zon penseelde reeds zijn nevelslierten op het schone St-Bavokerkje , terwijl onze ogen zich ook richten op de talrijke aanwezige herenhuizen en kasteeldomeinen. In de Middeleeuwen was Vinderhoute dan ook één van de oudste en aanzienlijkste lenen van het graafschap Vlaanderen, en dit is zich zo ook weten door te zetten in de daaropvolgende eeuwen.

Het stemmige dorpspleintje verleidde ons bijna om op dit vroege uur binnen te stappen in één van de plaatselijke cafeetjes , temeer een uitnodigende ‘’ hier in 1520 zong in de zwaan , de kraaiende haan , een hymne van de witte uil “ op de voorgevel stond te lezen. Wijselijk sloten we heel eventjes onze ogen , en zo stuurde een eerste kerkwegel ons de fraaie landelijkheid in. Voor ons etaleerde zich een ruig boerenlandschap , met knoestige oude knotwilgen en even oude boerenhoven , het pad slingerde zich kriskras tot we een tijdlang langs de Gentse ringvaart stapten en tenslotte de dorpsgrens met Mariakerke bereikten. Heel eventjes zaten we bevangen tussen de drukke bebouwing , tot een kasteelpoort ons op een fraaie wijze bracht langs het domein Claeys-Bouuaert. Heel eventjes maar slenterden we door de rustieke omgeving van dit domein en zijn prachtig kasteel , waarna de imposante kasteeldreef ons verder dreef in de richting van een even kokette Sint Korneliuskerkje.

Na een uitgebreide , maar niet altijd even boeiende verkenning van Mariakerke en een tussenstop , werd de wandeling weer wat avontuurlijker toen ter hoogte van een schattig boerehovetje een rustig wandelpad ons door een weelde van groen stuurde. Hier wordt gewerkt aan de opbouw van een nieuw natuurreservaat , waarbij het Leeuwenhof vanaf 2007 volledig tot zijn recht zal komen. Voorlopig moesten we ons tevreden stellen met de Stroomkenskerkwegel. Deze kanjer van een karrenspoor stuurde ons nu immers loodrecht door het braakliggende akker- & weidelandschap , in de verte priemde zich reeds de karakteristieke neobarokke toren van de abdijkerk van Drongen aan de horizon.

Wat later verraste het leger ons totaal met een tweede rustpost in een plaatselijk schooltje, voor amper 1 euro kon men er proeven van een bruintje en dit met één van die overheerlijke belegde smos (ook al tegen een democratisch prijsje) , was onze energie al heel vlug terug opgeladen voor wellicht het mooiste stukje van deze Mars der Leger & Natie.

Nadat we langs de spoorweglijn door richting het dorpscentrum van Drongen werden gestuurd , mochten we ons opmaken voor een majestueuze laatste 10 kilometer. Het begon in feite allemaal op het kerkplein van Drongen , alwaar we werden bevangen door de schoonheid van de abdij van Drongen. Volgens de overlevering vond de stichting van de abdij reeds plaats in de 7de eeuw toen Amundus ‘ de apostel van het Leie- en Scheldedal ‘ onze gewesten bekeerde. Kerk en klooster werden echter door de Noormannen verwoest en onder impuls van Boudewijn II ( de kale ) graaf van Vlaanderen en de heer van Drongen heropgericht. De huidige kerk dateert van 1859.

Niet dat we ons nu onmiddellijk gaan laten bekeren , maar eens de Drongenbrug over , werden we overmeestert door de pracht van het oude Leie-landschap. Een beeldige wegel ter hoogte van de Karpel , liet ons nu geruime tijd langs de boorden van deze rivier lopen. Langs onze weg lagen niet enkel een fortuin van plezierboten en villa’s , maar ook een fortuin aan natuurlandschappen. We lieten ons gezapig mee meanderen langs de kronkelende deinende Leie-oevers , waarbij in de omliggende weiden menig Canadese ganzen op en aan vlogen. Statige rijen populieren lieten ons eventjes meedeinen in een onbeschrijfelijke roes van rust en stilte. Ter hoogte van de Verhoogde dijk en tussen de goudkleurige weiden door , piepte het kerkje en het veer van Afsnee. Een zoveelste plaatje werd geschoten …

 

Boven op de dijk , nabij een bank stond een jeugdig gezinnetje zich te vermaken met de speelse eendjes , het zonnetje glinsterde een goudbaken af op het Leiewater , … idyllische beelden bleven maar de revue passeren. Ter hoogte van de Afsneedijk verraste het leger ons andermaal : een gezellige partytent vergastte ons immers met een heerlijk gratis glaasje Glühwein. Met deze wandeltemperaturen misschien niet meteen de ideale dorstlesser , maar we hoorden niemand mopperen …

We volgden nog heel eventjes de oude Leie-arm , tot een karrenspoor ons leidde naar een meer open landschap met veel fraaie waterpartijen en massa meersen. En nadat we onder de spoorwegbrug gedoken waren , zetten we ook nu weer op een majestueuze wijze een einde aan deze wandeling. Onverwachts doken we het recreatiedomein de Blaarmeersen terug in , we konden ons niet inbeelden dat alhier zo dicht bij het Gentse stadscentrum zich een uniek stukje natuur ontplooide. Op een bekoorlijke wijze dwaalden we eerst wat rond het water , waarna ter hoogte van de voormalige skipiste, het leger , nog een extra-tje voorhanden had.
In de vorm van een militair hindernisparcours , mochten we ons eventjes wagen op de trappen van de voormalige skiheuvel en meteen vaststellen dat het zowaar met onze conditie tijdens onze soldatentijd beter gesteld was. Tenslotte leidde een fraaie wegel tussen het groen van het park ons opnieuw naar de atletiekpiste van de Blaarmeersen … alwaar we voldaan ons mengden tussen de stemmige gemüthlichkeit van enkele Duitse oud-reservisten en zodoende de band tussen leger en natie ook in werkelijkheid omzetten.

21:35 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-11-05

VOORKEUR WANDELKALENDER NOVEMBER 2005

In de mate van het mogelijke zullen wij tijdens de novembermaand deelnemen aan volgende wandeltochten : 

 

Zaterdag 5 november ~ Marche d'Hiver - Wallonia Namur

Bosrijke wandeling doorheen diverse pittoreske dorpjes van de Maasvallei

Zondag 6 november ~ Canadese Bevrijdingsmars - Wnzb Knokke Heist

In herinnering van de Canadese bevrijders

 

Vrijdag 11 november ~ Wandel mee dag - Nvv Torhout

Wandeling langs de pittoreske hoekjes van Torhout

Zaterdag 12 november ~ 31° Marche Int du Plateau de Herve ~ Piquants d'Herve

Schitterende zwerftocht door 't land van Herve

Zondag 13 november ~ Wandelmee dag ~ Trekplosters Asse

Doorheen de akkers , weiden en bossen van het heuvelachtige landschap van Asse

Zaterdag 19 november ~ 3° St Pieterstochten ~ Wsc 't Klavertje Vier

Aan de voet der Vlaamse Ardennen , genieten van een zeer afwisselend en golvend trajekt , met de Foreest als blikvanger

Zondag 20 november ~ 22° Zoniënwoudwandeling ~ Ijsetrippers Overijse

De herfstklassieker bij uitstek  midden het prachtige Zoniënwoud. 

Zaterdag 26 november ~ Marche des 3 vallées ~ Roteux Wabiens Thuin

Wandelen in de prachtige streek van " La Thudinie "  

Zondag 27 november ~ 24° St Bavotocht ~ Scheldestappers Zingem

Langs pittoreske dorpjes van de scheldevallei.

 


21:26 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

SINT ARNOLDUS ACHTERNA OP DE TIEGEMBERG

Op en rond Tiegemberg
30 oktober 2005
 
Tiegem , geboorteplaats van de Heilige Arnoldus (koene , edele ridder die geestelijke werd ) is tijdens mooie zomerse dagen erg geliefd bij dagjestoeristen. Het schilderachtige Sint-Arnolduspark, gelegen op de berg van Tiegem vormt dan ook een ideale uitvalsbasis voor een gezellig wandeldagje met de ganse familie.

Op zondag 30 oktober ll. , zorgde Sint Arnoldus voor een waarschijnlijk laatste zonovergoten herfstdag , waarbij het organisatiecomité van Op en Rond Tiegemberg , niet enkel bedolven werd met een meute van welgezinde wandelaars maar er ook zorgden voor een landelijk en heuvelachtige zwerftocht door het land van Stijn Streuvels.

Uitvalsbasis vormde dan ook de stevige bult van de Tiegemberg , waarbij reeds bij aanvang de deelnemers werden geconfronteerd met een fikse klim langs het kleine Bassegembos, die ons een mooi beeld gaf van het grillige reliëf. In de verte domineerde de Kluisberg en de nabijgelegen elektriciteitscentrale van Ruien heel nadrukkelijk het landschap. Waarna een resem van ontelbare schitterende staptegels en kerkwegels van het plaatselijke Streuvelswandelpad , tussen de velden en weiden door, ons definitief de wijde wereld instuurden en ons steevast een weidse blik gunde op de Tiegemberg en zijn witgekalkte stakenmolen uit 1880 . De leuke wegels leidden ons tenslotte wat later verder langs een kleine bosdoorsteek ter hoogte van de Helle, waarbij de prachtige herfstschakeringen het landschap opvallend kleurden. Eens uit het dal , overviel ons ook nu weer de pracht van dit indrukwekkend panorama , dat nog schilderachtiger in de verf werd gezet toen een dot van een karrenspoor ons regelrecht in de richting van het zonovergoten Ingooigem stuurde.



Dat hier Stijn Streuvels (alias Frank Lateur) er zijn levenswerk realiseerde en inspiratie opdeed sprak boekdelen , vanuit het nabijgelegen ‘ Lijsternest ‘ kreeg men immers een breed blik op de Tiegemberg en het omliggende hinterland. Ingooigem haalde ons dan ook op een grandioze manier binnen via enkele nostalgische kerkwegels met de typische benaming ‘ Kerkhofblomme ‘ . Waarbij het stemmige Sint Antoniuskerkje best als joker mag fungeren om kort hierna in het plaatselijke cultureel centrum een eerste rust te treffen na 7 best te pruimen kilometers.

Maar schijn bedriegt soms , daar waar de aanvangskilometers als een stevige zwerftocht mochten bestempeld worden , was de tweede lus eerder een mak afkooksel hiervan. Aanvankelijk mochten we nog genieten van een mooi verbindingstuk door het landschap , dat ook nu weer gul groene mozaïeken voor onze ogen uitspuwde en waarbij de Landergemmolen van Anzegem zich aan de horizon aftekende. Maar het ééntonige kilometers lange rechtlijnige stukje van de Gapersroute die hierop volgde en ons richting Anzegem moest brengen , kon ons amper bekoren. Hoogtijd dus om op onze stappen terug te keren , moeten de organisatoren gedacht hebben , en met de mooie doorsteek langs het kasteeldomein van Hemsrode werd dan ook meteen de daad bij het woord gevoerd. Beeldige stukjes onverhard , slingerende wegjes langs lapjes bos van dit prachtig domein en een fraaie kerkwegel, brachten ons nu resoluut terug naar Anzegem , waar we in een te krappe controle andermaal mochten rusten.

Gelukkig vonden we dan maar plaats in een stemmig café-restaurant met de benaming ’t Gaperke. Anzegem is dan ook de Gapersgemeente , de inwoners van Anzegem openden winkeltjes om te verkopen aan de voorbijkomende bedevaarders. Omdat de meeste mensen ongeletterd waren, hing men aan de gevels borden met een tekening, bijvoorbeeld. een oog betekende dat daar iets te koop was tegen oogziekten. Hierdoor "gaapten" de mensen naar de borden, vandaar de naam "Gapersgemeente". Al die kruiden en zalven die verkocht werden waren afkomstig van de vele bossen en bronnen in Anzegem.

Gelukkig hadden we voorlopig nog geen zalfje nodig voor onze ogen om het volgende stukje aan te vatten. We maakten nu onze boog rond Anzegem met zijn laatromaans Sint Jan de Doperkerkje compleet en dwaalden wat rond op een hooggelegen plateau in de richting van Kaster. Het was ondertussen langzaamaan warmer aan het worden , en gezien het leek dat onze wandelwegen maar bleven klimmen , was ons T-shirt dan ook al zwaar bezweet toen we de dorpskern van Kaster bereikten. Het nostalgische kerkje van Kaster , lieten we echter aan ons voorbijgaan , maar de sublieme vergezichten waar we nu op recht kregen maakten veel goed. We verkenden immers de prachtige kamlijn tussen Leie en Schelde , waarbij heelwat kerkwegels en rustige landelijke wegen een mooi verlengstukje breiden aan deze Op en Rond Tiegemberg. Een oubollig kasseiwegeltje met op de hoek een vroom bedevaartshuisje bracht ons nu terug heel dicht tot bij de voet van de Tiegemberg , maar het eindpunt lag gelukkig nog zo’n 8 kilometers verwijderd , zodat een linkse draai van 90 graden ons terug op dreef bracht met een verlengstukje over de Tiegemse kerkwegels.

Ondertussen hadden de kleine afstandstappers ons ook vervoegd , waarbij het opviel dat menig dapper klein mannetje van de plaatselijke jeugdbeweging fier meestapte. De Chiro-mannen hadden zelfs op menig straathoek een ware wigwam opgesteld , waarbij in het teken van Halloween u de toekomst werd voorspeld , men kon luisteren aan menig sprookje of zelfs een raar brouwsel werd aangeboden. Van een lovenswaardig initiatief gesproken …

Zo rukten we op naar de dorpskern van Tiegem , alwaar we in de schaduw van de Sint-Arnolduskerk een laatste rust treffen in de lokalen van de christelijke mutualiteit. Hierna wandelden we door een voor ons betrekkelijk onbekende streek , waarbij de witte dampen van de koeltoren van de elektriciteitscentrale van Ruien ervoor zorgde dat we ons op elk moment konden oriënteren. Wat later ging het nu gestaag klimmend terug naar de aankomst voor een afsluitend stukje waarbij we nog een paar keer ons wandelhart mochten ophalen met enkele leuke tussendoortjes. Hierna mochten we nog eventjes het Sint Arnolduspark of Tiegembos induiken als sluitstuk . Het park is uiteraard gewijd aan de heilige Arnoldus die in 1040 geboren werd in Tiegem. Hij leidde een devoot leven als kluizenaar en monnik. Later werd hij abt en zelfs bisschop. Het putje van Sint-Arnold verwijst naar de bron waarvan het water in 1816 de genezing van een dorpsbewoner zou hebben bewerkstelligd. Uit dank en devotie werd boven de bron een klein kapelletje opgericht. Dat kapelletje is gebleven, en later is er een grotere kapel bijgekomen, waarin men een relikwie van de heilige bewaart. Arnoldus wordt aangeroepen tegen oogziekten, keelkwalen en kanker.
Meteen een boeiende manier om deze al bij al mooie herfsttocht af te sluiten , en dat de meer dan 2500 aanwezige deelnemers er eveneens zo over dachten bewees het overvolle zonovergoten terrasje van zaal Jericho , waar bij menig gerstenat een zoveelste prachtige herfstdag werd afgesloten.

20:50 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

HERFST IN VOORMEZELE

Herfsttocht - Westhoekstappers Vlamertinge
29 oktober 2005
Een zonovergoten zaterdagochtend , besloot ons algauw de wandelschoenen aan te binden en ons te begeven naar het zuiden van de West-Vlaamse provincie. Dit stukje West-Vlaanderen verbergt nog steeds één van de verrassendste hoekjes van ons kleine landje , waarbij in dit vlakke land zo onverwacht opeens een kransje heuvels opdoemt. Hier slingeren prachtige paden er zich nog langs de beboste heuvelflanken en volgen de vergezichten waar je maar niet op uitgekeken raakt elkaar op.

Onze keuze voor vandaag , was immers gevallen op Voormezele , de kleine idyllische deelgemeente van grote broer Ieper , ook wel het koekenbrooddorpje genaamd. De Mosselmarkt en het Onze Lieve Vrouwekerkplein domineren dan ook volledig de dorpskern , waarbij in de Onze Lieve Vrouwekerk , het reliek van het Heilig Bloed uit 1152 wordt bewaard in een zilveren reliekschrijn uit de 19de eeuw. Het reliek kende echter een bewogen tijd , toen ze tussen 1914 en 1920 rond zwierf. Eerst werd het bewaard in een gecementeerd putje onder de trap van de pastorie , tot in 1915 ze door een Engelse legeraalmoezenier overgebracht werd naar het naburige Dikkebus. In 1917 verhuisde de reliek naar Giberville , bij Caen en vandaar naar Lourdes. Pas in 1919 kwam de reliek naar Poperinge terug , om zo in 1920 terug in Voormezele te belanden. Het herdenken wordt dan ook telkenjaar in ere gehouden door een H. Bloedprocessie begin september, alwaar zo’n kleine 600 figuranten in meespelen. Van een bewogen geschiedenis gesproken.

Het Cultureel Centrum op de Mosselmarkt vormde dan ook de startplaats van deze heerlijke herfsttocht , waarbij de Westhoekstappers ons onmiddellijk via een kanjer van een kerkwegel gooiden in de vallei van de Bollaartbeek. Voor onze ogen ontrolden zich reeds de speelse glooiingen van het Heuvelland , waarbij de imposante Kemmelberg steevast het landschap volledig inpalmde. Enkele verende graspaden langs een rij Bollaarts (knotwilgen)van de Schaapsdreef, brachten ons wat later voorbij het Bus House Cemetery , één der zovele oorlogsmonumenten alhier in de streek.



Hierna zochten we op een rustige manier de Sint Elooiswijk op , dat hier tijdens de 1ste Wereldoorlog zich verschrikkelijke taferelen afspeelden getuigd ongetwijfeld de immense mijnkrater. Ondertussen bevonden we ons reeds op het Eekhofplateau , alwaar menig idyllisch Onze Lieve Vrouwekapel schroom neerkijkt op de nabijgelegen majestueuze West-Vlaamse heuvels. De rust die zich hier uitstraalt werd er heel eventjes verstoord door het geschut van enkele jagers . Maar toen we op de volgende t-splitsing langs enkele sleedoornstruwelen hagen de richting uitkozen van het nabijgelegen golfterrein was het terug volop genieten. Midden het golfdomein , ligt het Oak Dump Cemetery net als een eilandje verborgen , 109 Engelse en enkele Australiërs hebben er als het ware rechtstreeks uitzicht op de golfcourts die doen denken aan thuis. Op gevaar af van een verdwaalde golfbal tegen ons hoofd te krijgen , ruilden we algauw dit mooie stukje voor een korte doch leuke doorsteek van het Provinciaal domein ‘ De Palingbeek ‘. Via het pittoreske bruggetje over het zogenaamde kanaal Ieper-Komen , mogen we ons onmiddellijk vastgrijpen aan de stevige trappenklim op de kanaaloever, om zo reeds vrij vlug via de gelijknamige cafétaria het domein te verlaten.

Het provinciaal domein de Palingbeek ligt in feite op de scheidingskam tussen het Leie- en Ijzerbekken. De naam verwijst naar de kleine waterloop die in de omgeving ontspringt en die gedeeltelijk in de Oude Vaart werd opgenomen. Het domein is ondertussen uitgegroeid tot 200 ha groot en strekt zich uit langs de 3 km lange sleuf van het ‘ verwezen ‘ kanaal Ieper-Komen. Nooit maakte een schip ooit gebruik van het kanaal , want ter hoogte van de waterscheidingkam gleden de uitgegraven wanden immers voortdurend af. Zodat de natuur maar de onafgewerkte waterweg terug in nam en er voor een mooie natuurlijke streep zorgde.
Een natuurlijke streep die zich ook meteen voortzette op ons wandeltraject trouwens , toen we de eerstvolgende veldweg geprangd tussen de prikkeldraad opzochten. Die moest ons nu brengen naar een nieuw stukje provinciedomein van het Molenbos. Heerlijk stappend langs de bosrand op een herfsttapijt van vallende bladeren, konden we hier ons hartje menig maal ophalen bij het snuffelen naar mysterieuze elfen- en kabouterhuisjes (zijnde paddestoelen) in allerlei kleuren , geuren , grote en vormen.

Tenslotte spuwde het bos ons uit in een opener decor , waarbij het piepkleine Zillebeke zich aan de horizon ontsproot. Meteen ons volgend stapdoel , waarbij een recent aangelegd pad van staptegels tussen de braakliggende velden en akkers door , ons zou deponeren in de schaduw van het Sint Katerinakerkje voor een eerste rust.

Daarna mochten we eventjes het Sint-Katerinakerkje ronden , waarbij zich op het kerkhofje tevens zo’n 30 tal Commonweatlh graven bevinden van voornamelijk officieren. Merkwaardig hierbij is dat hier ook enkele grafzerken worden gebruikt in plaats van de gekende witte zerkjes. Zo ligt 2nd Lt.-baron-Alexis G. De Gunzburg begraven onder een grote arduinen zerk. En gaf Barones de Gunzburg in 1924 de klok 'Alexis' als herinnering aan haar zoon aan de kerk. Ook Lt. JOHN H.G. LEE STEERE heeft een arduinen kruis als grafsteen.

De Westhoekstappers bleven ook bij deze tweede lus zweren bij ‘ echte ‘ wandelwegen en voor we er erg in hadden bereikten we via een sublieme dreef van Canadese esdoorn , de Maple Avenue en een zoveelste blikvanger op deze herfsttocht : Hill 62. Op deze heuvel werd tijdens de Eerste Wereldoorlog in 1915 verbeten gevochten en een terrein waarin nog duidelijk de loopgraven en granaatinslagen te merken zijn , wordt dan ook vandaag de dag nog als een relikwie bewaard. Dat menig Brit hier de oorlogswaanzin die zijn of haar voorvader meemaakte als tastbare herinnering in levende lijve komt ondervinden , maakte ons wel eventjes stil , met het utopisch idee van ‘ NOOIT MEER OORLOG ‘.

Op de hoogte konden we nog maar eens genieten van een prachtig panorama op de skyline van het Heuvelland , waarna een langzaam stijgende veldwegel geprangd langs de rand van de oorlogssite, ons nu in de richting van de Gasthuisbossen liet afstevenen. Deze bossen liggen op een glooiende uitlopende heuvelkam van de nabijgelegen Kemmelberg en vallen zowat samen met Ypres Salient (de frontlijn) rond Ieper tijdens de Eerste Wereldoorlog.

We schoven zo geleidelijk aan de vallei van de Everzwijnhoek naar beneden , waar een schitterende veldwegel langs de boskant door ons voorbereidde op een beeldige natuurdoorsteek van de Gasthuisbossen. Intens genieten was dit van een heerlijke bosdoorsteek overheerst door prachtige geelrood bruine kleurschakeringen, waarna we even later ter hoogte van de Zwarte Leen het bos terug uitritselen. Kronkelend tussen de uitlopers van enkele heuvelplooien waarin zich hier en daar een hoevetje heeft genesteld , gaan we nu terug op zoek naar Zillebeke , alwaar we in de dorpsschool voor een tweede maal worden binnengeroepen om te rusten.

Een stevige trappist met twee belegde broodjes moesten het fundament leggen voor de laatste lus van deze tot hiertoe uitmuntende herfsttocht. Via het gehucht Blauwe poort , liet een gul herfstzonnetje ons neerkijken op de duizenden glimrimpeltjes van de nabijgelegen Zillebekevijver. We kozen echter terug de richting van het Provinciaal Domein ‘ de Palingbeek ‘ uit , waarbij de weg ons moest voeren voorbij de sterrenwacht Astrolab Iris II en we zo een enig zicht op de skyline van Ieper konden ontwaren. In de open , golvende vlakte van het Bijlanderpad konden we hier en daar nog een halt houden bij een zoveelste tastbare herinnering van de 1ste Wereldoorlog. Waarna we over de kronkelende vredige wegjes voor en achter ons de wandelaars op een rustige manier terug zagen opschuiven naar Voormezele , voor het afsluiten van een bijzonder gesmaakte en uitzonderlijk mooie herfstdag.

20:46 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

AU PAYS DES SORCIERES ET MILLES COLLINES à ELLEZELLES

Marche du Cat Sauvage
Les Trouveres Ellezelles
23 oktober 2005
 
In het piepkleine Ellezelles , neergepoot in het hartje van ‘ Le Pays des Collines ‘ draait alles in het teken van de heksensabbat en de meesterheks Quintine.

Wie een natuurlijke onderdompeling in de behekste landschappen zag zitten , gepaard gaande met een wandelescapade alwaar de fysieke inspanning nooit veraf zijn , gaf rendez-vous voor ‘ La Marche du Cat Sauvage “ . Een tocht die na een paar jaar van inactiviteit terug nieuw leven werd ingeblazen door de plaatselijke wandelclub ‘ Les Trouveres ‘.

Het nederige inschrijvingszaaltje van weleer hadden ze ditmaal ingeruild voor een ruimere startzaal nabij het gehucht Pourquipicq , zodat de wandeling reeds bij de aanvang was gestoffeerd met een spervuur van prachtige wandelpaden doorheen het onvergelijkbare van “ Les Collines “. Veel gelegenheid om onze schoenen te verslijten op de asfalt was er niet , eerder vakkundig de immense plassen van de voorbije nacht en de modderstroken van onze voorbijgangers ontwijken lag vandaag aan de basis. Maar dit kon ons weinig schelen , we trokken goedgemutst verder doorheen dit golvend landschap waarbij de prachtige glooiende lapjes herfstgroen tot hun volste recht kwamen. Net aan de grens tussen Ronse en Ellezelles treffen we aan de voet van ‘ Le Moulin du Cat Sauvage “ onze eerste rust. Gezien een kat met gekromde rug vanop haar hoge positie op de windwijzer van de molen alle bewegingen van de voorbijkomende wandelaars nauwlettend volgde … verkozen we maar algauw stevig door te stappen. Want geen twijfel mogelijk , hier tussen dit betoverende landschap , heeft het buitengewone zich zeker en vast genesteld …

Het is dan ook een sublieme reeks ‘ glibberige kinderkopjes ‘ die ons terug in de weelde van het landschap stuurde en waarbij de streek ons tussen het groen door een zicht gunde op Ronse , in de diepte omgeven door talrijke glooiingen. Uiteindelijk belandden we nu op een stukje oude spoorwegbedding , meteen een leuk intermezzo van menig bosdoorsteekjes , waarbij een trappenconstructie ons helemaal tot boven in de open vlakte brengt en we in de diepte terug de dorpskern van Ellezelles zagen liggen. Toen we krinkelend en wikkelend na een twaalftal kilometers het zaaltje Beaubourg bereikten , diep weggestoken vlakbij het kerkje ,hadden we slechts enkel wat rond het dorpje gedoold maar ons geenszins verveeld, temeer de resem aan onverharde stukjes hier onuitputtelijk is.

Dat Ellezelles duidelijk hiernaast in het teken staat van de heksen , blijkt uit het enthousiasme waarmee de heks Quintine ons op het dorpsplein ontvangt , al plassend verwelkomd ze immers de wandelaars bij hun passage. Van een ludieke ontvangst gesproken. Enkele donkere heksensteegjes loodsten ons nu immers doorheen de dorpskern op zoek naar de ons vertrouwde ‘ Sentier de l’Etrange ‘ En het blijkt al duidelijk dat dit best pittig en klimmend pad zijn naam niet heeft gestolen , want eenmaal buiten de dorpskern worden we vanaf de bosrand beloerd door duivels , trollen , heksen, kobolden en andere weerwolven. De spookbeelden zijn allen ontsproten aan de verbeelding van Watkyne (pseudoniem van de beeldhouwer Jacques Vandewattyne). Ons wandelpad ligt er dan op sommige plaatsen ook zeer drassig bij en blijkt het ons niet verwonderlijk dat in aanwezigheid van zoveel geheimzinnige krachten , ook de natuur gekke vormen aanneemt , waarbij we ook nu weer eind oktober genieten van een schitterende zonnige wandeldag.




Het pad was meteen de aanleiding van een kanonnade van karrensporen , veldwegels , brokkenpaden en kerkwegels die met ons over en tussen de glooiingen van ‘ La Bruyere ‘ naar Flobecq trokken , alwaar we andermaal konden uitblazen in het knusse clubhuis van de plaatselijke tennisclub.

En het bleef maar duren , menig kerkwegel omgeven door een idyllische kapelletje passeerde nu immers de revue , waarna we een hele poos op een eenzame hoogte wandelden dwars doorheen prachtige landschapsbeelden op zoek naar Wodecq onze volgende stop.

Moeilijk te denken dat we nu reeds het beste onder onze voeten gekregen hadden , maar ook tijdens ons laatste stukje breiden menig heerlijke wandelwegels een vervolg aan dit wandelsprookje … waarbij deze “ Marche du Cat Sauvage “ haar adelbrief van vroeger , terug alle eer aandeed !!!

En die we gepast afsloten met een overheerlijk heksendrankje ‘ La Quintine “.


20:41 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |