07-12-05

les CHATONS sont MIGNONS

16° Mars de l'entracte
De Chatons Ronse
4 december 2005
 

 
Saint-Saveur , een verloren gat tussen Leuze en Ronse , was vandaag de uitgemeten startplaats voor de 16de Mars de l’entracte. Een organisatie van de Chatons uit Ronse en dan zullen we het wel geweten hebben , want hun wandeltochten gaan steeds gepaard met avontuur , natuur en ook jammer genoeg weer ditmaal met een sombere natte winterdag. Gevolg : een glibberige, drassige en modderige omloop weggelegd voor de echte Flandriens onder de wandelaars.

De inschrijving had plaats in het knussig zaaltje ‘ Casa Sébastian ‘ van waaruit we langs enkele dorpsstraatjes de nog ochtendfrisse morgen ingestuurd werden. De stilte woog nog zwaar op het dorpje , waarbij enkel de koeien wat tegen de voorbij stappende wandelaars iets te vertellen hadden. Honderd meters verder lieten de Chatons ons reeds voor de keuze : verharde weg of natuur , en wie voor de natuur koos werd meteen met zijn neus op de feiten gesteld. Een eerste karrenspoor waarop we geregeld van de éné kant naar de andere slalommen tussen de plassen en de plakkerige brij door , stuurde ons meteen het schitterend decor van ‘ le Pays des Collines ‘ in. We werden er vergast op een prachtig open golvend landschap , waarin alsnog een licht vlekje de inspanning van de zon verraadde om door te breken. Het was weliswaar enkel schijn , want enkele uren later werden we ondergedompeld in een ware onophoudende plensregen …

Doch vooralsnog was het genieten en zwoegen , toen een ongemeen mooie groene krappe wegel ons tussen een vuurwerk van sterk glooiende weiden bracht, achterom konden we ons vernoegen aan de horizon , waar het kerkje van Saint Saveur met zijn spitse torentje priemde. We waren nog geen twee kilometers ver en onze wandelschoenen zagen er niet meer uit , toen we zowaar door een geploegd stoppelveld met alle smurrie vandoen ons nog maar eens konden vernoegen aan een avontuurlijk doorsteekje dat ons nu langs de bosrand van ‘ le Bois de Marnimont ‘ bracht. Het volgend ‘ werkstukje ‘ bleef even pittig toen een schitterende boswegel ons door een prachtig gekleurde herfsttunnel van groen loodste en een loopbrugje ons wat verder over een speels kronkelend beekje liet dwarsen. Hierna volgde een sublieme afdaling langs een statige rij populieren , waarbij ook nu weer een prachtig panorama zich aftekende voor ons.

Op het plateau van Ellignies , kwam zowaar één van de mooiste momentopnamen van de tocht eraan : een breedbeeldscherm op het sublieme ‘ Pays des Collines ‘ , waarbij de grillige heuvelformaties zich aftekenden. In de vallei lag Frasnes-Les-Anvaing en konden we nu resoluut aan de afdeling beginnen op zoek naar onze eerste rust. We bereikten het dorpje via ‘ le bassin de décantation du sucre ‘ , in feite niks meer dan een immens waterreservoir die de nabijgelegen vooroorlogse suikerfabriek destijds moest voorzien van de nodige bevochtiging. De schitterende geïmproviseerde grasweg leidde ons zo langs een weelde van water en groen naar de dorpskern van Frasnes. Alwaar we meteen via enkele glamoureuze kerkwegels een scherpe bocht maakten rond het dorpje en zo na zeven magistrale kilometers een eerste rust bereikten in het plaatselijke schooltje ‘ enseignement primaire ‘.

Ook hierna bleef de kwaliteit van de wandeling hoogstaand , toen we temidden van niemandsland de zoveelste natuurlijke opstoot kregen met een alweer slijkerig karrenspoor dat ons op het eind verraste met de passage langs een ezelsstoeterij. De wegjes volgden nu gedwee de krommingen van het landschap , zodat onze wandeling even knap als lastig werd. En waarbij we iets later ons mochten opmaken voor een lange trage beklimming , die werd beklonken met een pittige glibberige doorsteek van het ‘ Bois de Lefebvre ‘ op de kruin van de heuvel. We bevonden ons nu heel eventjes op het grondgebied van Oeudeghien , waarbij we gulzig konden neerkijken en genieten van een schitterend doch ook somber aan het komend panorama. Hierna doken we weer stijl naar beneden , langs een kramikkig wegeltje
die ons nu moest brengen naar het piepkleine Buissenal. In de schaduw van het dorpspleintje en haar kerkje troffen we een tweede rust in het plaatselijke kleuterschooltje, alwaar hoe kan het ook anders alle muren en ramen in het teken stonden van onze lieve Sint en zijn meute Zwarte Pieten.


 

Maar toen we het zaaltje wilden verlaten , kregen we één van de beloofde ‘plaatselijke ‘ buien pal over ons heen. Een kerkwegeltje achter het schooltje om loodste ons dwars door een sompige weide heen , waarin we in een mum van tijd met onze wandelschoenen eerder in een aquarium wandelden … maar dit trokken we ons geenszins aan. Temeer we net als de ‘ leeuw van Vlaanderen ‘ en echte Flandriens met open gespreide mond , de strijd aanhingen met een oubollig kasseiwegje dat ons moest over de ‘ le mont du bois de Hellin ‘ brengen .

Van toen af moesten we ons een tijdje tevreden stellen met heelwat minder boeiend wandelwerk en soms zelfs kaarsrecht asfaltwerk. Feitelijk konden we de parcoursmeester niks kwalijk nemen , want we zaten hier in de nabijheid van de A8 , waarbij het landschap onverbiddelijk in repen gesneden werd. Veel meer dan de parallelle drukke route d’Ath volgen zat er echt niet in , zodat iedereen het maar op een drafje zette tussen de plensregen door op zoek naar de laatste controle.

Veel baat om te drogen bracht het niet , want de bui bleef maar doorzetten , zodat soms onder de gietende regen heelwat van deze prachtige wandeling verloren ging. Gelukkig voor ons liep de laatste lus hoofdzakelijk over verharde paden , die zich fraai tussen de vele glooiingen van ‘ le hameau Delfosse ‘ en ‘ les Monts ‘ slingerden. Hier en daar namen we nog eens vluchtig de tijd om ons te vergapen op dit uniek landschap , menig historische hoeve of bedehuisje. Waarna we door de regensluiers allengs het kerkje van Saint-Saveur terug zagen nader bijschuiven. Weliswaar nat en een wandelbroek vol modder doken we terug het zaaltje binnen … maar bovenal voldaan , want de Chatons hadden ook nu weer alles uit de kan gehaald met een dot van een wandeling als gevolg !


21:19 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.