01-02-06

IN DE VOETSPOREN VAN WINSTON CHURCHILL

     'Churchill's March - Les Hurlus en Balade Mouscron - 28 januari 2006'

Ploegsteert , een verloren gewaand boeregat in de uithoek van West-Vlaanderen en in betere tijden het bastion van de Waalse wielergod Franck Vandenbroucke , vormde vandaag onze zaterdagse wandeluitstap ter gelegenheid van de ‘ Churchill’s March ‘.

 

Een nogal merkwaardige naam voor een wandeltocht , ware het niet dat de organiserende ‘ Hurlus en Balade ‘ hiermee éne Winston Churchill die er als bataljonscommandant tijdens de eerste wereldoorlog alhier in de frontlinie vocht,  een erebetoon wilden bewijzen.

 

Het gebied had indertijd tijdens de oorlog wreede taferelen gekend , wat ook bleek aan de vele militaire monumenten en begraafplaatsen die we tijdens deze wandeling konden opmerkten. Maar vooralsnog , mochten we na een korte inloopperiode door de leefkern van Ploegsteert , volop genieten van de groene omgeving. Een breed afgespannen verhard bosdreef begeleidde ons immers in de richting van de Gheer- & Huttebossen.  Een prachtig berijmd landschap opende zich voor ons , terwijl een schuchter opkomend zonnetje zich weerspiegelde in een bevroren waterpartij. In de nevelige slierten van de bosrand ontwaarden we ‘ the Memorial of Ploegsteert ‘. Dit merkwaardig Brits monument opgericht in 1931, is het meest majestueuze memoriaal in de streek . Gebouwd in de vorm van een rotonde , waarbij twee wakende leeuwen de ingang trotseren vormt het een laatste rust voor de 11447 onbekende soldaten gesneuveld tussen de Douvevallei en de Franse steden van Fournes en Estaires.

 

Hierna mocht de 20 km er alleen op uit en ‘ Les Hurlus en Balade ‘ waren de mening toegedaan dat deze afstand wel iets avontuurlijks in petto mocht hebben.  Een knap lastig betegeld bospad moest ons immers de heuvel overhelpen. De schots en scheefs gezakte tegels  lagen er gelukkig vandaag kurkdroog en bevroren bij , want tijdens een vorige passage herinnerden we ons het ploeteren en wegschuiven in de smeurie , gelijk de soldaten destijds die volgens een legende hun lege blikken ‘ corned beef ‘ gebruikten om de heuvel te plaveien en zo toch enige houvast te hebben.

 

Het deed ons tenslotte belandden op de open vlakte van de Douvevallei. Een snijdende ijzige koude was nu onze metgezel , waarbij een krinkelende joekel van een karrenspoor ons loodste binnen een enig zicht op het dorpje Mesen en zijn merkwaardige ‘ Ierse Vredestoren ‘ en het sublieme Heuvelland.  Ver voor ons ontwaarden we dan ook reeds de gekende venijnige klimpartijen van de Elfbergentocht , toen we in de richting van Wulvergem afstevenden. Net voor het dorpje , ter hoogte van de imposante Plus Douve hoeve  maakten we rechtsomkeer. Het was de afdaling van de Rosenbergheuvel en het “ La Notre dame des Prés ‘’ kapelletje , die ons op een beeldige manier tussen de wiegende akkers en weiden stuurde op zoek naar de donkere contouren van een tweede stukje Huttebossen. Opeens zagen we de stevige vierkante toren  van Ploegsteert steeds naderbij schuiven , zodat we  deze bijzonder mooie en natuurrijke ouverture , konden afsluiten in de plaatselijke sporthal.

 

 

Na een stevige warme soep en onze boterhammetjes  , mochten we ons opmaken voor het tweede gedeelte van deze Churchill March. Ook nu zochten we aanvankelijk via het dorpscentrum ons wandelgeil. Waarna we in het zog van de neo-gotische Sint Paulus & Sint Pieterskerk een erg landelijk gebied indrongen, dat uitkeek op het grensdorpje ‘ Le Bizet ‘ en het merkwaardig torenspel van Armentières. Het spectaculaire aanvang van deze tocht , had ondertussen flink moeten inboeten , want we moesten ons nu tevreden stellen met een weliswaar vrij rustige en landelijke trek langs de immense kleiputten van de Steenbakkerij van Ploegsteert. Onze lange lus zou ons tenslotte brengen naar het gehucht ‘ L’Orée du Bois ‘ , alwaar in de ontvangstruimte van de plaatselijke home we onze tweede rust troffen.

Hoogtijd om er eens te proeven van ‘ La Baptiste ‘ , een regionaal amberkleurig streekbiertje dat wordt gebrouwen ter ere van de laatste molenaar in Comines-Ten Brielen : Jean-Baptiste Soete , alvorens de laatste lus aan te vatten.

 

Een laatste lus die terug resoluut , de groene kant opzocht. Ter hoogte van ‘ Le Gheer ‘ (een prachtig calvariekruis) mochten we nog eens letterlijk steil omhoogklimmen in de richting van Saint-Yvon, om zo uit te kijken op de eindeloze mooie vlakte van dit heuvelend landschap. Langs de rand van de weg , viel ons oog meteen op een klein houten kruisje met de woorden ‘ The Khaki Chums Xhristmas Truce “. Het kruisje herinnert dan ook aan het ‘ Kerstbestand ‘ dat tijdens de eerste wereldoorlog in deze omgeving plaatsvond.

 

Hierna mochten we terug koers zetten naar de donkere massa van de Gheerbossen , die er een paar heuvelruggen toedekken. Heerlijke comfortabele bosdreven dreven ons steeds dieper het bos in , terwijl hier en daar een militair kerkhof  of een verweesd achtergebleven bunkercomplex ons nogmaals wezen op de vreselijke taferelen die zich hier tijdens de eerste wereldoorlog afspeelden.

 

Het zou dan ook meteen de afsluit zijn van een hartverwarmende boswandeling , waarbij ‘ les Hurlus en Balade Mouscron ‘ gelukkig mochten rekenen op een kleine 600 Vlaamse wandelaars op 682 deelnemers.

 

 

20:04 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.