26-03-06

IN DE VOETSPOREN VAN ST-HERMES ... DE KLIJPE

Klijpetocht

De Chatons Ronse

 11 maart 2006

 

Ronse , de koninginnestad of parel der Vlaamse Ardennen , vormde vandaag het decor voor de Klijpetocht van De Chatons. Bij het inkijken van de wandelkalender op wandelmee.be , was onze keuze dan ook vlug gemaakt. Het zou de wandelklassieker worden , alwaar de Chatons andermaal kozen voor de eigenheid van hun kunnen : een unieke avontuurlijke zwerftocht met hun gekende charisma voor doorspekte modderstroken.

Mietjes of zondagswandelaars die bang waren hun witte wandelschoentjes vuil te maken , bleven er jammer genoeg nu ook weer blijkbaar ver weg. Want met net 1000 wandelaars hadden mijn inziens de Chatons heel wat beter verdiend. Gelukkig tekende de crème de la crème van de West- & Oostvlaamse (en ook wel andere …) lange afstandwandelaars wel present , waarbij startend vanuit het KTA , we aanvankelijk door de grauwe binnenstad van de Hermesstede werden gestuurd.




Niet voor lang echter , want daar midden die grijze mastodonten van fabriekspanden , zorgde het privé-domein van Saint-Hubert met een kasteel in art-deco stijl, meteen voor een eerste groene verademing. Het kasteel was lange tijd eigendom van de familie Lagache . Henri Lagache was zelf architect en tekende voor de binnenkant van het kasteel. Lagache was één van de gezaghebbende figuren van, het op industrieel vlak, welvarende Ronse en ontving zijn belangrijkste zakenpartners in het kasteel. Henri Lagache was op luxe gesteld, maar was in de eerste plaats ook een natuurliefhebber. Die liefde voor de natuur leidde er ondermeer toe dat het park vandaag meer dan 150 plantensoorten telt, waarbij het paradepaardje van het domein ongetwijfeld de 3 ha grote schitterende vijver vormt.

De wandeling liep dan ook op een weergaloze manier tussen het groen en de boorden van deze ruime waterplas op zoek naar het echte offensief. En dit kwam er reeds meteen toen we mochten aanvangen met de beklimming van de Scherpenberg. Een potig eenmanspad loodste ons subliem over de flanken van deze eerste kuitenbijter. We waren dan ook de mening toegedaan dat we best ten rade gingen bij de Heilige Sint Hermes , de patroonheilige van Ronse , die ons moest beschermen tegen verdere kwade en geestesziekten. Maar het mocht niet baten , al lachend stuurde hij ons een tijdlang langs zijn eigenste Fiertelommegang via een knoertig kasseiwegje. Als toemaatje kregen we een subliem zicht op de Sint-Hermeskerk van Ronse en haar contouren, waarna we ons ter hoogte van de Wittenkapel mochten overgeven aan de devotie van het aanpalend sompig stukje privé domein. Onze wandelschoenen werden een eerste maal onderheven aan de klodden van het hard labeur , maar werden hierna rijkelijk beloond met effenaf sublieme wandelwegen over de Fiertelmeersen en prachtige zichten midden de Vlaamse Ardennen.

Het liet ons afstevenen op het provinciaal domein Eynsdaele . Het vroegere sanatorium in het domein is tegenwoordig omgevormd tot een school voor moeilijk opvoedbare kinderen onder toezicht van de provincie Oost-Vlaanderen. Heerlijke dreven stuurden ons nu in de richting van de Ronde van Vlaanderenstraat , alwaar we in staminee ’t Konijntje onze eerste rust troffen na 8 kilometers.

Een stevige soep moest ons terug de nodige sterkte en warmte geven. Want daar in een open vlakte , alwaar een striemende ijskoude wind de bovenhand haalde , wachtte alweer een volgend vettig karrenspoor. Het zou ons tenslotte afzetten aan de voet van de Rampe , alwaar de ouw-bonkige kinderkopjes de aanzet vormden van wat stevig klimwerk in de richting van de Hotondmolen.

We konden enkel , in de verte de witte stenen kuip, vanonder ons regenscherm waarnemen. Want hierna werden we zowaar ondergedompeld in een regelrecht winters hagel- & sneeuwoffensief ; zodat we de prachtige natuur en weidse vergezichten slechts amper tot ons konden opnemen. Mooie landelijke veldwegen wisselden elkaar nu harmonieus af met stevige klimmende getuigenheuvels , tot we op een spectaculaire wijze aan de afdaling van het Slibbergat mochten beginnen en bij wijze van spreken bijna op handen en voeten het glibberbrugje dwarsten , wilden we niet pardoes met ons figuurtje het water in dompelen. Glibber of slibber , blubber of bibber : het vergde ongetwijfeld enige behendigheid om ongeschonden terug de openbare weg te bereiken en dit konden we dan ook meermaals merken aan de ons voorbij stappende wandelcollega’s die wel kennis hadden gemaakt met de grond.

Op een feeërieke wijze vervolgden we dan maar onze wandelweg in de richting van het kunstenaarsdorpje Kwaremont. In het zog van dit pittoreske dorpje en haar witgekalkte kerkje , verschillende kunstenaarsateliers en taveernes , treffen we een tweede rust in de best gezellige cafétaria van het plaatselijke rusthuis. ( Zowaar zou een wandelaar er zijn oude dagen best kunnen passeren , op woensdag naar de Kwaremontstappers en bij schoon weder naar het nabijgelegen Konijntje … we zouden niet lang moeten nadenken !!! )

Enfin , zover is het hopelijk nog niet , zodat we fris en monter ons wandelavontuur verder zetten te beginnen met de afdaling van Vlaanderens mooiste , de Kwaremont. In de verte ontwaren we reeds de flanken van het Kluisbos , wat meteen ook ons volgend stapdoel wordt. Heerlijk ruikende humuslagen en knisperende bladeren zijn onze metgezellen door statige rijen van bomen. Het kale bos begint terug tot leven te komen , vogeltjes fluiten reeds de voorbodes der lente , de wilde hyacinten knoppen te voorschijn en een immens tapijt van sneeuwklokjes laat ons wegdromen met de volgende spreuk die we treffen op een bank. Groen , een beekje , een waterval … drie bomen vol wolkendromen …

We laten ons dan ook verder meeslepen in de unieke wandeldroom , die ons kort hierna voor een tweede maal zou afzetten in ’t Konijntje. Een product des huizes hebben we dan ook meer dan dik verdiend … en we laten het ons smaken.
Wie denkt dat het zwaarste nu achter de rug is komt bedrogen uit , want terwijl een prachtige holle wegel ons verder het landschap instuurt , wacht daar verraderlijk een tweede stukje domein Eynsdaele. Glibberige bospaden en kwieke beklimmingen loodsten ons op een fenomenale wijze door dit unieke stukje natuur , het is een privilégé om hiervan te mogen genieten. Het Eynsdaelebos met zijn talrijke bronnen , ligt er dan ook erg sompig bij , onze schoenen worden meermaals weggezogen in de modder , waardoor de afdaling van de Folderstraat meer een folterstraat aan het worden is.

Gelukkig komen we er heelhuids door en daar prijkt reeds de stompige toren van het gehucht De Klijpe. We worden er overvallen door de rust van een oase en de prachtige landschappen van de Zomerij , die ons nu moeten brengen naar een laatste rust.

Vanaf hier konden we beginnen aftellen : een wijde landelijke kronkel stuurde ons nog eventjes in de richting van Arc-Wattrepont . Alwaar we op een ‘ fatsoenlijke ‘ wijze een einde maakten aan een uitmuntende Klijpetocht die onze hoogste verwachtingen terug totaal oversteeg !

 

10:53 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.