26-03-06

TUSSEN POLEPEL EN PAP ... IN ERPE-MERE

PAP-ETERSWANDELING

Wsv Kadees Aalst - 5 maart 2006

 

Erpe-Mere , was in een niet zo ver verleden , de dagelijkse afrit langs de E40 , om ons te begeven huiswaarts. En toevallig richtten de Kadees uit Aalst er vandaag hun Pap-eterswisselbekertocht in. Een reden temeer dus , om dit kleine puntje op de wereldkaart nog eens aan te doen. Met de gedachte dat de Kadees in het verleden steeds een schitterend wandelevenement organiseerden vanuit het nabije en landelijke Aaigem , waren onze verwachtingen hoog gespannen.

In het zog van de Sint-Bavokerk konden we in de vroege ochtend nog net een plaatsje voor onze auto vinden nabij de startplaats. Wandelaars zijn immers rare wezens , ze rijden kilometers ver voor een wandeling te doen , stappen daar 20 of meer , maar hun auto ver parkeren van de startplaats is uit de bozen. Soit , na een koffietje en onze inschrijvingsformaliteiten verlaten we de ruime sporthal aan de achterkant, alwaar een kerkpad ons in een wijde kronkel rond de Pap-etersgemeente moest brengen in de richting van de Molenbeek en het gehucht Edixvelde.

Een nogal merkwaardige spotnaam in feite , ware het niet dat : “op een kermis in de omstreken was er voor enige jaren eens een kampstrijd met den krulbol, en ’s avonds zou ter ere der winnaars een goed souper aangerecht worden. De boeren van Meire weerden zich dapper en behaalden den prijs. Zij hadden (de kwaadsprekerij komt ja achter alles) den helen dag gevast om hunnen buik eens een zielmis te doen. Doch, wat zetten ze groote oogen op, toen men voor eerste gerecht een grooten schotel pap opdiende ! De boeren lieten ze onaangeroerd, en de gastheeren, hierover verstoord, lieten hun voor tweede, en derde en vierde gerecht denzelfden schotel aanbieden, tot dat de boeren zoo’n honger kregen, dat ze uiteindelijk blij waren de pap te kunnen binnenspelen. En zoo werden het de Meire Papboeren”.

Nu eventjes onder het viaduct van de drukke E40 door, en daar werd het dorpje Erpe , mooi te kijk gelegd in een landschap dat al wat onrustig begint te kabbelen in afwachting van het serieuzere heuvelwerk van de Vlaamse Ardennen ietsje verderop. Onverharde en lichtjes besneeuwde veldwegen loodsten ons vrolijk op- en neergaand binnen een schitterend spel van steeds wisselende landschapselementen, terwijl het pittoreske kerkje van Erpe steeds naderbij komt. Omheen de kerk , moesten we het nu een tijdlang met enkele tracés van behuizing stellen , die ons zelf tot dichtbij Aalst brachten. Tot we opeens midden een eerste hevige sneeuwbui , konden neerkijken op de prachtige verscheidenheid van weiden en ruigtes van de Sieseghemkouter. De kilometerslange boerenwegel introduceerde ons weer in een stukje welig groen , waarbij rijkelijk dooraderd met slootjes , we ons een weg baanden tussen statige populieren en verwilderde weiden. Een bordje merkte aan , dat dit wellicht de laatste maal was , dat we van dit idyllisch stukje natuur zouden genieten. Mevrouw de burgemeester van Aalst en schepen van ruimtelijke ordening hadden er immers andere plannen mee , waarbij nog maar eens een prachtig stukje natuur moest plaats ruimen aan de verkavelingwoede.

Deze sublieme doorsteek zette ons uiteindelijk af aan de eerste huizen van ons rustig stekje van destijds , Nieuwerkerken. We gingen kriskras door de dorpskern op zoek naar de dominante toren van de Sint Leonarduskerk en troffen er iets later in de Volkskring onze eerste rust na een 8-tal kilometers.

Na de rust , werd ons geduld duidelijk op de proef gesteld door het vele bochtwerk tussen de huizen door , maar uiteindelijk mocht het asfalt toch plaats ruimen voor een bijzondere mooie , doch veel te korte veldwegel . Het wandelpad stevende af op een oud hoevetje , alwaar drie opvallende trekpaarden het geheel alleen maar nog meer inkleurden. Maar ook wat later lijdt het geen twijfel dat de parkoersmeester niet het beste tussenstukje had gekozen om ons in de richting van Haaltert te sturen. Steevast weliswaar landelijke asfaltwegeltjes moesten ons nu brengen naar het beoogde stapdoel , met name zaal ‘ de Outer ‘ voor een tweede rust.

Hier zou een geurige soep met onze boterhammetjes , wat meer kleur en warmte aan de wandeling geven, want laten we eerlijk zijn we waren heelwat meer gewend vanwege de Kadees tijdens onze vorige deelnames.



Gelukkig zou de laatste lus hier merkelijk verandering in brengen en daar vonden we eindelijk de ware ‘Kadees’ in terug. Het uitbundige groen van het Haalterse parkdomein zou de aanzet worden van een verkwikkende bloemlezing aan effenaf schitterende veldwegels in Vlaanderen. Een knisperende vettige veldweg stuurde ons nu hogerop het plateau van de Molenbeek , waarbij we grenzeloos konden genieten van deinende weiden waarin enkele schapen zich als vage stippen aftekenden , klimmende akkers stonden te hunkeren naar de lente en imposante populieren als statige donkere contouren het geheel sierden. Heel eventjes nog werden we bezijden het kleine Ede gestuurd , maar de eerste kerkwegel zorgde er al weer voor om op een schitterende manier van dit landschap te genieten. Een stukje onverhard dat zich door de vallei boorde en alwaar een kabbelend beekje ons vergezelde, zou ons zo finaal afzetten aan de rand van de dorpskom van Mere. Nog eventjes een stug klimmetje en daar wachtte weer de gezelligheid van de aankomstzaal. De stemming zat er al goed in met een plaatselijke muzikant, die zijn vingers vlot over de toetsen van zijn accordeon liet glijden en de mooiste melodietjes ten gehore bracht. Menig Affligems Trappistenbier vloeide rijkelijk , zodat we onze enigszins ontgoochelde verwachtingen konden wegspoelen.

Wat wil je , het kan niet iedere week een wandelcarnaval zijn en wellicht hadden we het verkeerde pad gekozen op deze Papeterstocht. Doch bij een volgende gelegenheid zullen we zekers niet wegblijven uit deze Faluintjesstreek en de wandelclub de ‘ Kadees Aalst ‘ van onze wandelvriend en voorzitter Wilfried De Vos.

 

 

10:49 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.