18-04-06

EEN ONMOGELIJK VERHAAL VAN KAAS IN BESELARE

Driedaagse Kaaswandeltochten

Drevetrotters Zonnebeke

15 april 2006

 

Beselare , leefde voor één keer niet in de ban van hekserij en haar befaamde heksenstoet. Telkenjaar exporteren de Drevetrotters uit het naburige Zonnebeke er immers een hele resem kaasgeuren , want maar liefst drie dagen na één staat alles er in het teken van de Internationale Kaaswandeltochten.

Op zaterdag tekenden wij present voor het tweede luik van deze Kaastochten , alwaar we ons lieten meeslepen voor een dertig kilometers lange zwerftocht , waarbij de bloederige rode draad van de Eerste Wereldoorlog en heerlijke stukjes bos- en groendoorsteekjes nooit veraf bleken.


 

Het was dan ook nogal rustig , toen we rond de klok van negen in de ‘ Heksenketel ‘ arriveerden voor onze obligate startformaliteiten. En na een babbel met her en der , liet de parcoursmeester ons nog wat rustig indommelen met enkele heerlijke dorps- en heksenwegels van de woonwijk ‘ De Warande ‘. Het zou ons brengen naar een gezellige graswegel , waarbij in de ochtendlijke nevel , alle wandelregisters werden opengetrokken op een golvend open- en bosrijk landschap. Half verscholen achter de behuizing , zagen we het Sint-Martinuskerkje van Beselare , maar steeds verder achteruitschuiven , waarna het karaktervolle stukje onverhard die ons in de richting van de Molenaarselst moest sturen , opeens rechtsomkeer maakte en ons op een effenaf schitterende wijze richting de Reutelbeekvallei stuurde.

“ Hier stond ooit het immense Steenuilbos , de thuisbasis van heksenmeesteres Sefa Bubbels. In de zeventiende eeuw, heerste een ellendige tijd van armoede. De ideale voedingsbodem voor verdachtmaking. Paarden die ter plekke doodvielen, betoverde koeien die geen melk meer gaven, kinderen vol neten en luizen, boerenknechten die stierven en dit alles was natuurlijk de schuld van Sefa. Toen zij stierf, was niemand bereid haar met paard en karre naar het kerkhof te voeren. Dan werd maar de koetsier met dit luguber karwei belast. Toen men de grote zware kist liet zinken, braken de koorden zodat de kist op haar zijde viel. Op hetzelfde ogenblik rommelde en kletste de bliksem. Heel het Steenuilbos schoot in brand en Sefa' s huisje werd met de grond gelijk gemaakt. Dit gebeurde op de laatste zondag van juli. Ter herinnering hieraan trekt tweejaarlijks precies op die zondag de Heksenstoet uit in Beselare. “

Uiteindelijk bereikten we de Reutel , een vanouds bekend landelijke cafeetje , die ons de richting uitwees van een met voorjaarsbloemetjes bedekte berm en een stukje Wielewaalbos. Voor ons , oogde het streepje asfalt echter allesbehalve pover , want het straatje dat ons nu kronkelend langs het klaterend Reutelbeekje naar beneden stuurde , baadde rijkelijk in een ongewone weelde van groen. Voor ons imponeerde in de verte het ontluikende Polygoonbos. Meteen ons volgend stapdoel , toen een vettig karrenspoor langs de bosrand zorgde voor de prelude. Heerlijke smeuïge paden langs statige loof- en naaldbomen voeren ons een tijdlang door dit staatsdomein. Vandaag ligt het geheel er vredig bij , doch tijdens de eerste wereldoorlog werden de ‘ Polygone Woods ‘ een strategisch punt , waarbij zowel Britten als Duitsers om beurt bij aanvallen moesten terugkrabbelen , de vijandelijke loopgraven lagen amper van elkaar verwijderd , hevige strijden leiden er tenslotte voor dat dit stukje natuur praktisch volledig met de grond werd gelijkgemaakt. Tot op 28 september 1918 , dit stukje erfgoed definitief werd heroverd door de 9° Schotse divisie. Op een bult in het domein herinnert het Polygoon Wood Cemetery aan de hevige gevechten die de 5de Australische divisie er in het najaar van september-oktober 1917 leverde. 2006 jonge Australiërs kregen er een waardig rustplaats voor de heroïsche strijd die ze leverden. Achter de begraafplaats staat , in de stijl van een Griekse tempel , The Missing Memorial.

Het stukje boswandeling was meteen het eerste hoogtepunt , toen we de brug van de ‘ smettelijke ‘ A17 die de Polygonebossen en de Nonnenbossen van elkaar afsnijden, moesten dwarsen en even verder al onmiddellijk een tweede ruig stukje natuurgebied van de Nonnenbossen werden ingestuurd. De natuur had er jammer genoeg reeds grotendeels moeten plaats maken aan de verkavelingswoede van vakantie- & woonhuisjes. Even verder ter hoogte van een open plek in het bos , konden we weer onze ogen breed uitslaan over het landschap. We moesten onze aandacht verdelen over de prachtige uitzichten , het befaamde Bellewaerde-park die in de verte pronkte en het imposante gesloten Nonnebossenpachtgoed.

“ Rond 1198 bevond zich alhier een Nonnenklooster , en zoals het bij vele abdijen of kloosters betaamde , hoorde daar ook een hofstede of neerhof bij. De hofstede is altijd al blijven bestaan , ook toen de geuzen in 1598 de abdij verwoesten en de nonnen naar Ieper vluchtten. Het pachtgoed onderging weliswaar doorheen de jaren heen , diverse veranderingen , maar de naam bleef bestaan. Aan de andere kant staat een grijsgranieten gedenksteen ter ere van Captain E.J. Brodie van het 1ste Bataljon Cameron Highlanders die alhier op 11 november 1914 , als held viel tijdens de eerste slag om Ieper. “

Daarna mogen we ons opnieuw in de landelijkheid onderdompelen, op zoek naar een eerste rust , waarbij de Zandberg zelfs voor wat bescheiden klimwerk moest zorgen. Een smeuïg natuurpad stuurde ons hierna langsheen de kant van de bisschoppelijke Gothschalkbossen, waarbij een snoer van schitterende karrensporen en veldwegels ons een heel stukje verder doen opschieten tot ons volgend wandeldoel. Met name de Gasthuisbossen van Zandvoorde die het hoog natuurlijk gehalte van deze Kaastochten alle eer aandeden. Een fraai natuurgebied dat ons uitgebreid laat genieten van zanderige paden die ons kronkelend tussen de donkere stammen van sparren en loofbomen slingert. Daarna zochten de bospaden met ons de bosrand op , alwaar we ter hoogte van de Zwarte Leen , nog maar eens worden geconfronteerd met de gruwelen van de eerste wereldoorlog. We bevonden ons op de site van Hill 60 , een heuvel die was ontstaan door de uitgravingen voor de spoorlijn Ieper-Komen.

“ Eens tijdens de eerste wereldoorlog bleek deze plaats een strategisch punt te zijn , daar het een uitstekend uitzicht bood op Ieper en haar hinterland. In december 1914 veroverden Duitse troepen dan ook de heuvel op Franse troepen. Diverse malen viel de heuvel in handen van Britten en terug omgekeerd na hevige strijden in de hand van de Duitsers , tot op 7 juni 1917 het onwaarschijnlijke gebeurde. Maar liefst 19 geallieerde dieptemijnen werden onder de stellingen van de Duitsers tussen Hill 60 en ‘ The Birdcage ‘ om precies 3u10 in de ochtend tot ontploffing gebracht. De aarde beefde alhier als nooit tevoren en slokte talloze mensenlevens op. Tijdens de daaropvolgende gevechten kwam de heuvel in handen van de Britten , terwijl tijdens het Lente-Offensief van april 1918 , Hill 60 nog maar eens van kamp verwisselde. “

Erlangs de spoorlijn ontdekken we een nieuw stukje groenbiotoop van het Vierlingenbos. Sinds drie jaar deeluitmakend van het provinciaal domein “ De Palingbeek ‘’ mijmeren we weg in een heerlijk stukje park- en natuurgebied. De rijke waaier van natuurpaden laat ons kennismaken met een imposante mijnkrater , die herinnert aan de slag van 7 juni 1917 , maar vooral met schilderachtige hoekjes van vijvers en andere poëtische groene doorsteekjes. Zo bereikten we op een selecte natuurlijke manier het grondgebied van Hollebeke , alwaar in de schaduw van de kerktoren een plaatselijke café zich ontfermde over ons …

Het kleine dorpscentrum verlaten we hierna in rechte lijn , waarbij het landschap uitnodigt om te kijken op deinende gezichten van de leievallei en het landelijk & bosrijk gebied rond Zandvoorde. We stevenen nu voor een tweede maal af in de richting van de Gasthuisbossen , beroeren even wat schitterende uithoekjes van de Everzwijnhoek tot het bos ons uitspuwt via een gracieuze grasweg , die ons de hoogte injaagt van de Passendaleveldweg en alwaar we onze ogen uitstaren op een merkwaardige kolonie buffels.

Een snoer van heerlijke kerkwegels neemt ons uiteindelijk mee in de richting van Geluveld , alwaar we in het cultureel centrum onze laatste rust treffen en ons tegoed doen aan enkele kaasproevertjes. Voorbij de restanten van de Geluveldse molen met in zijn zog een gedenkkruis ter ere van the South Wales borders , blijkt alweer een dot van een karrenspoor kleur te geven aan deze Kaastochten. Het zou ons tenslotte brengen aan de op- & afrit van de autostrade , tot waar we heel eventjes maar belandden in de ambachtelijke zone van Beselare. Het kerkje van de toveresseparochie kon men zo reeds ruiken , maar de Zonnebeekse wandelclub had nog een extraatje klaar liggen. De lange Wervikvoetweg (een oud tramspoor) zond ons nog eens in een wijde boog rond het dorpje , waarna we in het zog van het Sefa Bubbels standbeeldje en via een paar afsluitende heksenwegeltjes opnieuw de ‘ Heksenketel ‘ bereiken en aan de hand van een geestrijk vocht , kunnen terugblikken op voortreffelijke wandeldag.

20:53 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.